MM Story Teller

Chapter 105

Viewers 21k

🎶 Chapter 105

ရုပ်ရှင်ကားအတွက် ဒုတိယအကြိမ် လူထုကြော်ငြာခြင်း(ပရိုမိုးရှင်း)က ရှန့်ဟိုင်းတွင် လုပ်မည်ဖြစ်သည်။

ယဲ့ဇယ်ရှစ်နှင့် ကောင်းရှူ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီး အချိန်စာရင်းထက် ဆောလျင်စွာ ရှန့်ဟိုင်းကိုရောက်လာခဲ့သည်။

ဟယ့်ကျင်းယွင်က အင်္ဂလန်မှ ရှန့်ဟိုင်းသို့ လေယာဥ်နှင့် မနားတမ်း လာခဲ့ကာ ယဲ့ဇယ်ရှစ်ထက် အနည်းငယ်သာလျှင် နောက်ကျပြီး ရောက်လာခဲ့သည်။

ဟိုတယ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ယဲ့ဇယ်ရှစ်တွင် ဘာမှလုပ်စရာမရှိပေ။ မကြာမီ ဟယ့်ကျင်းယွင်ကို တွေ့ရတော့မည်ကို တွေးလိုက်ချိန် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြောက်လန့်မှုနှင့် စိတ်ဖိစီးမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

လေဆိပ်သို့သွားပြီး ဟယ့်ကျင်းယွင်အား ခေါ်ချင်လားဆိုသည်ကိုပင် စတင်တွန့်ဆုတ်လာလေသည်။

သို့သော် သူ 'ကျိန်းသေမသွားဘူး'ဟု သူ့ကိုယ်သူ ပြောကာ ဤအတွေးကို အလျင်အမြန်ပင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူနှင့်ဟယ့်ကျင်းယွင်က ယခုထိတိုင် သူတို့၏ဆက်ဆံရေးကို အတည်မပြုရသေးပေ။

အဲ့လိုဆိုရင် ငါကဘာလို့ အဲ့လူကို သွားကြိုရဦးမှာလဲ...

တအားတက်ကြွနေပုံ ပေါ်နေမှာပေါ့...

နောက်ပိုင်းအရာရာတိုင်းကို အတည်ပြုပြီးသွားသည်အထိ စောင့်ရန်လိုသေးပေသည်။ ထိုမှသာ သူ့အတွက် ထိုအမျိုးသားကို သွားခေါ်သည်က ပိုယုတ္တိတန်ပေလိမ့်မည်ပင်။

ထိုအတွေးနှင့် ယဲ့ဇယ်ရှစ် တဖြည်းဖြည်း စိတ်အေးသွားကာ တက်ဘလက်ကို ထုတ်ပြီး anime ကို ကြည့်နေလိုက်သေး၏။

ယဲ့ဇယ်ရှစ် "Fairy Tail" ဟုခေါ်သည့် shounen anime တစ်ခုကို ယခုလတ်တလော သူရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ဇာတ်အိမ်က အလွန် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလှကာ ပြီးဆုံးပြီးသား anime တစ်ခုပင်။ ထို့ကြောင့်
သူ တစ်ထိုင်တည်းနှင့်ပင် အားရပါးရ ကြည့်နိုင်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ယဲ့ဇယ်ရှစ် anime ကြည့်ခြင်းဖြင့်သာ ဤတစ်ချိန်လုံးကို ကုန်ဆုံးလိုက်သည်။

ညမှောင်လာပြီး အခန်းထဲက အလင်းရောင် မှိန်လာချိန်မှသာ နောက်ကျနေပြီဆိုသည်ကို ယဲ့ဇယ်ရှစ် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက် သူ့ဖုန်းက လင်းသွားပြီး ၎င်းက ကောင်းရှူထံမှ Wechat မက်ဆေ့ချ်တစ်စောင် ဖြစ်သည်။
"သခင်လေး...ကျွန်တော် သခင်လေးရဲ့ညစာကိုယူလာပြီး သခင်လေးအခန်းကို နှစ်မိနစ်အတွင်း ရောက်လာပါ့မယ်..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ် ဖုန်းကိုယူကာ စာပြန်လိုက်သည်။
"သိပါပြီ..."

မက်ဆေ့ချ်ပို့ပြီးပြီးချင်း စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အခန်းတံခါးဘဲလ်သံ မည်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ယဲ့ဇယ်ရှစ် အံ့သြသွားပြီး မေးလိုက်သည်။
"ရောက်တောင် ရောက်နေပြီလား..."

Animeကိုရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်ကာ အခန်းထဲရှိ မီးကိုဖွင့်ပြီး တံခါးအား ဖွင့်လိုက်သည်။
"မြန်လှချည်လား...အတွင်းရေးမှူး..."

သူကြည့်ပြီး တံခါးပေါက်မှ လူကိုမြင်လိုက်'လိုက်ချင်းပင် ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏ ကျန်စကားလုံးများအားလုံးက သူ့လည်ချောင်းထဲ တစ်သွားလေသည်။

တံခါးပေါက်က အမျိုးသားက နေကာမျက်မှန်နှင့် မက်စ်ကို တပ်ထားသော်လည်း ယဲ့ဇယ်ရှစ်က တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် မှတ်မိလေသည်။

ဟယ့်ကျင်းယွင် ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏မျက်နှာပေါ်က အကြည့်ကိုမြင်ပြီး အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးက သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏နေကာမျက်မှန်နှင့်မက်စ်ကိုချွတ်ကာ လက်ဆန့်ပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ်မျက်နှာရှေ့ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ...ကိုယ်ဖြစ်နေမယ်လို့ မင်း မမျှော်လင့်ထားဘူးလား..."

ရင်းနှီးနေသည့် အော်ဒီကလုန်းရေမွှေးနံ့က သူ့အာရုံထဲကို ဝင်ရောက်လာကာ ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏နှလုံးသားက
ရူးသွပ်ကြမ်းတမ်းစွာ စခုန်လာတော့သည်။ ထိုအခိုက်မှသာ သူ့အာရုံများကို ရုတ်ချည်း ပြန်ရလိုက်သည်။
"ဒီလောက်အစောကြီး ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ..."

တစ်ခဏရပ်သွားပြီးနောက် ယဲ့ဇယ်ရှစ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
"အတွင်းရေးမှူးကောင်းက ညစာယူလာမယ်ဆိုပြီးကျွန်တော့ကို ပြောခဲ့တာ...အဲ့ဒါကြောင့် သူလို့ထင်လိုက်တာ..."

ဟယ့်ကျင်းယွင် အပြုံးလေးတစ်ခုနှင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။
"လေယာဥ်ချိန်က နောက်ကျမယ်လို့ ကိုယ်ထင်လိုက်တာ..အဲ့ကြောင့် မင်းကိုတစ်နာရီလောက် ကြာမယ်လို့ကိုယ်ပြောခဲ့တာ...ဒါပေမဲ့ ကိုယ်မှားသွားတယ် လေယာဥ်ချိန်က အချိန်မှန်ပဲ..."

"အိုး..."
ယဲ့ဇယ်ရှစ် နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းဖိထားလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို ကွေးလိုက်ချင်သော်ငြား အလွန်သိသာသွားမည်ကိုလည်း ကြောက်နေပြန်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အောက်နိမ့်လိုက်ရာ တစ်ဝက်ကွေးညွှတ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ လက်ချောင်းများပင် ကျဉ်းကျပ်စွာ ကွေးသွားလျက် စိတ်ဖိစီးစွာဖြင့် အဝတ်ထောင့်များကို ဆုပ်ညစ်ထားလိုက်သည်။

ဟယ့်ကျင်းယွင်က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သွားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှအပြုံးက ချက်ချင်း နက်ရှိုင်းသွား၏။
"ကိုယ်တို့ တံခါးပေါက်မှာ ဒီလိုမျိုးပဲ ရပ်နေကြတော့မှာလား..."

ထိုအချိန်မှသာ ယဲ့ဇယ်ရှစ် သူတို့နှစ်ယောက်က ဝရံတာထွက်ပေါက်တွင် ရပ်နေကြသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ အလျင်အမြန် ဘေးကိုရွေ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို ခင်ဗျား အထဲကိုဝင်လာချင်လား..."

ဟယ့်ကျင်းယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ ယဲ့ဇယ်ရှစ် အထဲကို အရင်ဝင်လိုက်သည်။ ဟယ့်ကျင်းယွင် အထဲကို ဝင်လာသည်ကို သူစောင့်ကြည့်နေလိုက်ပြီး တံခါးပေါက်မှာ အနည်းငယ် လမ်းပျောက်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေလိုက်ဆဲပင်။ ထိုအခိုက် လက်မောင်းတစ်ဖက်က သူ့နောက်မှ ထွက်လာကာ သူ့လက်မောင်းအား ဆုပ်ကိုင်ပြီး အထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

အမျိုးသားက အားများများဖြင့် ဆွဲခေါ်လိုက်ရာ ယဲ့ဇယ်ရှစ် တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။ တံခါးက သူ့နားရွက်နောက်တွင် ပိတ်သွားခဲ့ပြီး သူကမူ အလွန်နွေးထွေးပြီး မရင်းနှီးလှသည့် ပွေ့ဖက်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူတို့က အလွန်နီးကပ်သွားခဲ့ကာ ရင်ဘတ်ချင်းပင် ထိစပ်နေခဲ့သည်။ ရင်းနှီးလှသည့် အော်ဒီကလုန်းရေမွှေးနံ့က ပို၍ပင် သိပ်သည်းပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး သူ့နှလုံးခုန်သံကိုပင် ယဲ့ဇယ်ရှစ် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြားနိုင်ပေသည်။

"ဟယ့်လောင်ရှီး..."
ယဲ့ဇယ်ရှစ် မသိစိတ်၏စေ့ဆော်မှုအရ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

"ကိုယ့် မင်းကို ဒီလိုမျိုးပွေ့ဖက်ခွင့်လေး ပေးပါဦး..."
ဟယ့်ကျင်းယွင် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းစွာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
"ခဏလေးပါပဲကွာ..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ် အမျိုးသားကို တွန်းထုတ်ရန် လက်ကိုမြှောက်လိုက်ချင်သော်ငြား ထိုအခိုက် သူ့လက်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ချလိုက်လေ၏။

လူနှစ်ယောက်ကြားက အကွာအဝေးက အလွန်နီးကပ်လွန်းနေပြီး နီးလွန်းသဖြင့် အကယ်၍ ယဲ့ဇယ်ရှစ်သာ သူ့မျက်နှာကို ဘေးသို့ အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ပါက အမျိုးသား၏ မေးကိုပင် နမ်းမိသွားလိမ့်မည်ပင်။

ဤအခိုက် ဟယ့်ကျင်းယွင်သာ သူ့မျက်နှာကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ပါက သူတို့နစ်ယောက် အတွင်းကျကျ နမ်းမိသွားနိုင်ပေ၏။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏နှလုံးသားက အရူးအမူး ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်လာတော့သည်။

အသက်ဖျော့ဖျော့ တစ်ချက်ရှုပြီးနောက် ယဲ့ဇယ်ရှစ် သူ ဤကဲ့သို့ ဆက်မသွားနိုင်တော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအမျိုးသားကိုသာ ဤကဲ့သို့ ဆက်ထားခွင့် ပြုလိုက်ပါက သူ ...

သို့သော် ယဲ့ဇယ်ရှစ် အမျိုးသားကို တွန်းဖယ်ရန် သတ္တိကို မစုစည်းနိုင်မီမှာပင် ဟယ့်ကျင်းယွင်က ဖက်ထားသော လက်မောင်းကို လွှတ်လိုက်ကာ နောက်ကို တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်..."
ဟယ့်ကျင်းယွင် တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"အဲ့ဒါက နည်းနည်း ရုတ်တရက် ဆန်သွားတယ်..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ်မျက်နှာပေါ်က အပူချိန်က မြင့်တက်သွားပြီး ဟယ့်ကျင်းယွင်ကို လျင်မြန်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ကာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

"အင်း အဆင်ပြေပါတယ်..."
သူ ၎င်းကို ရုတ်တရက်ဆန်သည်ဟု မခံစားရချေ။ ၎င်းက ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ ဟယ့်ကျင်းယွင်၏ပွေ့ဖက်မှုကို မစက်ဆုပ်၊မရွံရှာ၍ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဟယ့်ကျင်းယွင် ပေါ့ပါးစွာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
"တော်သေးတာပေါ့..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏နားရွက်က ထိုရယ်သံတိုးတိုးလေးကြောင့် ထုံကျင်သွားပြီး သူ မနေနိုင်စွာ လက်ဆန့်၍ နားရွက်အား ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ယဲ့ဇယ်ရှစ် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိလိုက်သည်။
"စကားမစပ်...ခင်ဗျား စားပြီးပြီလား..."

ဟယ့်ကျင်းယွင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မစားရသေးဘူး..."

"ဒါဆို ကျွန်တော် အတွင်းရေးမှူးကောင်းကို ဖုန်းဆက်ပြီး နှစ်ယောက်စာယူခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်မယ်..."
ယဲ့ဇယ်ရှစ် ဖုန်းကိုထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူ မဆက်မီမှာပင် ဟယ့်ကျင်းယွင် တားလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူးကွာ...ကိုယ်ခဏနေ သွားတော့မှာ..."
ဟယ့်ကျင်းယွင် ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ဇယ်ရှစ် တန့်သွားသည်။
"ဟမ်..."

"ကိုယ်ဝန်ထမ်းတွေနဲ့စကားပြောဖို့ ဆွေးနွေးပွဲမှာ စီစဥ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်...ယွိရယ်က ကားပါကင်မှာ ကိုယ့်ကို စောင့်နေတာ..."

ဤသည်ကိုကြားပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။
"ဒါဆို ခင်ဗျားက ဒီကို..."

"ကိုယ်မင်းကို မမြင်ရတာတောင် ကြာနေပြီ...အဲ့ကြောင့် လေယာဥ်ဆင်းတာနဲ့ မင်းကို လာတွေ့ချင်ခဲ့တာ..."
ဟယ့်ကျင်းယွင်က အပြုံးလေးတစ်ခုနှင့် ပြောလိုက်သည်။

ဒါ...

သွေးများက သူ့မျက်နှာထက် တဟုန်ထိုးတက်လာသည်ကိုသာ ယဲ့ဇယ်ရှစ် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ခေါင်းကိုမော့လိုက်ရာ ဟယ့်ကျင်းယွင်၏ပြုံးယောင်သန်းနေသာ မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံသွားလေ၏။

ယဲ့ဇယ်ရှစ် သွားများကို တင်းတင်းစိလိုက်သည်။

ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှတွန်ဆုတ်နေစရာ မလိုဘူး... ငါတို့နှစ်ယောက် အခုအတူတူရှိနေကြတာပဲလေ...

ငါတို့ အတူတူရှိနေပြီဆိုမှတော့ နမ်းပြီးဖက်ထားလို့ရတယ် ဟုတ်တယ်မလား...

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ့အကျိုးကြောင်းပြချက်များက ပြန်ရောက်လာပြီး သူ့နှလုံးသားထဲက စေ့ဆော်မှုများကို ဦးအောင် ဖိနှိပ်လိုက်ရသည်။

မဟုတ်ဘူး မဟုတ်သေးဘူး...အရင်ဆုံး အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ ဟယ့်ကျင်းယွင်ကို ငါ ပြောရဦးမယ်...အဲလို မလုပ်ရသေးခင် အတူတူရှိဖို့ဆိုတာကို မဆင်မခြင် မလုပ်သင့်ဘူး...မဟုတ်ရင် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးအတွက် မမျှတဘူး ဖြစ်သွားမှာပေါ့...

အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှုလိုက်ပြီးနောက် ယဲ့ဇယ်ရှစ် ကိုးရို့ကားရားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဓာတ်ပုံတွေ နေ့တိုင်းမပြလို့လား..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ်က ဟယ့်ကျင်းယွင်နှင့် ဗီဒီယိုကောလ် ပြောစဥ်အချိန်အတွင်းတွင် အဆုံးထိ သူ့မျက်နှာအား မပြခဲ့ဆဲပင်။ သူ့မျက်နှာက အမြဲတမ်းလိုလို နီရဲနေခဲ့လေ၏။

ယဲ့ဇယ်ရှစ် ဖြေရှင်းချက်အချို့ ရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း အသုံးမဝင်ချေ။ ဟယ့်ကျင်းယွင်ထံမှ မြင်ခံရမည်ကို ကြောက်နေခဲ့၍ ညတိုင်းပြောခဲ့သည့် ပုံသေဗီဒီယိုကောလ်က ဟယ့်ကျင်းယွင်က တစ်ဖက်သတ်ကင်မရာ ဖွင့်ထားခဲ့သည့် ဗီဒီယိုကောလ်အဖြစ်ကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ယဲ့ဇယ်ရှစ်က ဆယ်လ်ဖီပုံ ပိုရိုက်ပြီး ထိုပုံများကို ဟယ့်ကျင်းယွင်ထံ နေ့တိုင်းဗီဒီယ်ိုကောလ် အဆုံးတွင် ပို့ပေးရန်သာ လိုအပ်ပေ၏။

ဤသည်ကို ဟယ့်ကျင်းယွင်က ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဓာတ်ပုံတွေက လူအစစ်ကို ယှဥ်လို့ရပါ့မလားကွာ..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ် ၎င်းကို တွေးလိုက်ပြီး သူ့အတွေးကလည်း အတူတူပင်။ ထို့ကြောင့် ပြောနေသည်ကို ရပ်လိုက်လေ၏။

"ဒါဆို ကိုယ်အရင်သွားတော့မယ်..."
ဟယ့်ကျင်းယွင် နူးညံ့ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်အချိန်ပြန်လာမှာလဲ..."
ယဲ့ဇယ်ရှစ် ထပ်မေးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား အခုလေးတင်မှ လေယာဥ်ပေါ်က ဆင်းလာတာကို အလုပ်တွေက တန်းစီနေပြီလား..."

ဟယ့်ကျင်းယွင် တစ်ခဏမျှ တွေးကြည့်လိုက်သည်။
"နှစ်နာရီ သုံးနာရီလောက်ပါပဲ...ဒါပေမဲ့ အဲ့အချိန်ကျ အရမ်းနောက်ကျသွားလိမ့်မယ်...မင်းစောစောအနားယူသင့်တယ်..."

ရုတ်တရက် သူက ယဲ့ဇယ်ရှစ်အား မျက်လုံးပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး အဓိပ္ပါယ်ပြည့်နေသည့် အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ကြား စကားပြောဖို့အတွက်ကတော့...မနက်ဖြန် ဆွေးနွေးပွဲပြီးမှ ပြောကြမလား..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ် ရုတ်ချည်း ဆတ်ခနဲဆိုသလို အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်ပြီး ဖုံးလိုက်၏။
"ကောင်းပါပြီ အဆင်ပြေပါတယ်...ဘာနေနေ ကျွန်တော် စောင့်နိုင်ပါတယ်...အလျင်မလိုပါဘူး..."

ဟယ့်ကျင်းယွင်၏အပြုံးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။
"ကောင်းတယ်...ကိုယ် အရင်သွားပြီနော်..."

အမျိုးသား ထွက်သွားသည့်အချိန်မှသာ ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏ တင်းကျပ်နေသည့် အာရုံကြောများက တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားသည်။

တစ်ခဏကြာပြီးနောက် တံခါးဘဲလ်က ထပ်မြည်လာခဲ့ပြီး ဤအခိုက် ယဲ့ဇယ်ရှစ်က မေးရန်သတိရလိုက်သည်။
"ဘယ်သူလဲ..."

ကောင်းရှူအသံက တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။
"သခင်လေး...ကျွန်တော်ပါ...".

ယဲ့ဇယ်ရှစ် မတ်တတ်ရပ်ကာ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

ကောင်းရှူအပြင်မှ အထဲဝင်လာခဲ့ပြီး လမ်းလျှောက်ရင်းပင် ယဲ့ဇယ်ရှစ်အား ရှင်းပြလိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေး...ကျွန်တော် အာရုံစိုက်ဖို့လိုတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ပေါ်လာလို့ နောက်ကျသွားတာ...ကျွန်တော် သခင်လေးအတွက် သစ်သီးတစ်ဘူးနဲ့ ဒိန်ချဥ်လည်း ယူလာခဲ့တယ်...သခင်လေး ထမင်းစားပြီးရင် အချိုတည်းလို့ရ...ဟမ်..."

ကောင်းရှူ လက်ထဲမှ နေ့လည်စာဘူးကို ချလိုက်ပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏မျက်နှာအား မနေနိုင်ဘဲ နှစ်စက္ကန့်မျှ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ယဲ့ဇယ်ရှစ် သူ့ကြောင့် အနည်းငယ် ခေါင်းခြောက်သွားသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကောင်းရှူ အံ့သြသွားခဲ့သည်။
"သခင်လေး...မျက်နှာက ဘာလို့အဲ့လောက် နီရဲနေတာလဲ...ပူလို့လား....အခန်းထဲက အပူချိန်ကို ကျွန်တော် နှိမ့်ပေးရမလား..."

"မလိုဘူး..."
ယဲ့ဇယ်ရှစ် သူ့အား ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အခန်းထဲမှာ လေ့ကျင့်ခန်း နည်းနည်းလုပ်ထားလို့ပါ...လေ့ကျင့်ခန်းမလုပ်တာ ကြာနေပြီလေ..."

ကောင်းရှူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"အိုး ကျွန်တော်သိပြီ...ဒါဆို သခင်လေး တစ်ခုခုမြန်မြန်စားလိုက်ဦး...ကျွန်တော် အရင်သွားနှင့်မယ်...တစ်ခုခုလိုရင် ကျွန်တော့်ကို မက်ဆေ့ချ်သာ ပို့လိုက်နော်..."

"ကောင်းပါပြီ..."
ယဲ့ဇယ်ရှစ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကောင်းရှူ ထွက်သွားသည်နှင့် သူရေချိုးခန်းထဲသို့ မြန်မြန်ဝင်သွားလိုက်သည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် မှန်ထဲမှ သူ့မျက်နှာက သူ့နားရွက်မှ လည်ပင်းထိတိုင် နီရဲနေ၏။

ယဲ့ဇယ်ရှစ် သူ့မျက်နှာအား ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ဖုံးလိုက်သည်။

ငါ့မျက်နှာက ဘယ်လိုလုပ်အဲ့လောက်လွယ်လွယ်လေးနဲ့ နီရဲနေနိုင်ရတာတုန်း...

ယခင်ကဆိုလျှင် သူ့မျက်နှာက ထိုမျှ လွယ်ကူစွာ တစ်ခါမှမနီရဲသည်ကို သူသတိရပေသည်။

အခေါက်တိုင်း နီရဲနေတာပဲ...အရမ်းကို လွန်လွန်းတယ်...

နှစ်စက္ကန့်မျှ တွေးကြည့်ပြီးနောက် မနက်ဖြန် ပရိုမိုးရှင်းဆင်းပွဲ၌ သူ့မျက်နှာကို ဖောင်ဒေးရှင်းထူထူ လိမ်းပေးရန်အတွက် မိတ်ကပ်ဆရာအား တောင်းဆိုရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ငါ ရှက်နေတဲ့အချိန်ကျ ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်တော့ဘူလေ...

ပြီးရင်တော့....

မနက်ဖြန် ပရိုမိုးရှင်းဆင်းပြီးနောက် သူ ဟယ့်ကျင်းယွင်နှင့် စကားပြောရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကို တွေးပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏နှလုံးသားက သူ့ရင်ဘက်ထဲ၌ အရူးအမူး စခုန်လာတော့လေ၏။

အောင်မြင်သွားလို့ကတော့ ငါ့ရဲ့FA ဘဝကို ဘိုင့်လို့ နှုတ်ဆက်နိုင်ပြီပဲ...

သူ၏စင်ဂယ်လ်ဘဝလေးအား ထားရစ်နိုင်ခဲ့တော့မည်ကို တွေးပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ် ထိုညတစ်ညလုံး အိပ်ရာထဲ လူးလှိမ့်နေခဲ့သည်။ သူ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေ၍ အိပ်ပင်မပျော်နိုင်ခဲ့ချေ။

နောက်တစ်နေ့မနက် သူ မပြောနိုင်မီမှာပင် မိတ်ကပ်ဆရာက concealerအား ထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းကိုမြင်ပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ် အံအားသင့်သွားသည်။
"ဟေး ကျွန်တော် မိတ်ကပ်ထူထူလေး လိမ်းပေးဖို့ပြောချင်တာကို ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိတာလဲ..."

မိတ်ကပ်ဆရာ : "ငါက မင်းမျက်လုံးအောက်က အမည်းရောင်ကွင်းကြီးတွေကို ဖုံးပေးချင်ရုံလေးတင်...မင်းညက ကောင်းကောင်းရော အိပ်ခဲ့ရဲ့လား..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး ချောင်းဖွဖွလေး ဆိုးလိုက်သည်။
"သေချာပေါက် အိပ်ခဲ့တာပေါ့..."

"ဟီး..."
မိတ်ကပ်ဆရာက ယဲ့ဇယ်ရှစ်အဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူကလည်း ယဲ့ဇယ်ရှစ်နှင့် ရင်းနှီးပေသည်။
"မင်း တစ်ညလုံး anime ကြည့်ဖို့ ထပ်ပြီးကြိုးစားခဲ့ပြန်ပြီမလား..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ် သူ့နှလုံးသားထဲမှ ပြောလိုက်သည်။
အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး...

ကျွန်တော်က မကြာခင် ကောင်လေးရပြီးရင် ဘယ်လိုမျိုး နှိမ့်နှိမ့်ချချပုံစံနဲ့ လူတွေကို ကြွားရမလဲလို့ စဥ်းစားနေရုံပါ...

ပြောရပါက သူတို့အတူတူ ဖြစ်သွားပြီးနောက်တွင်ပင် လူသိရှင်ကြား ချက်ချင်းချပြ၍ မရချေ။

ဒါပေမဲ့ ငါ မကြွားဘဲ မနေနိုင်ဘူးလို့... ငါ့ ပရိသတ်တွေကို အရင်သိခွင့်ပေးသင့်တယ်လေ ဟုတ်တယ်မလား...

ဒါပေမဲ့လည်း နှိမ့်နှိမ့်ချချပုံစံနဲ့ ကြွားဖို့ဆိုတာကလည်း အခက်သား...

ယဲ့ဇယ်ရှစ် တစ်ညလုံး ၎င်းကိစ္စအားတွေးခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုပင် မတွေးနိုင်ခဲ့ချေ။

အဆုံးတွင် ပရိသတ်တစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်က ကျွမ်းကျင် စူးစမ်းရှာဖွေနိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ယခင်က သူမှတ်စုစာရွက်လေးအား ပို့စ်တင်ခဲ့ပြီး ဟယ့်ကျင်းယွင်၏လက်ရေးမှန်း မှတ်မိသွားခဲ့ကြသည်။

အကယ်၍ နောက်ပိုင်းတွင် သူနှိမ့်ချတတ်သည့် အမူအရာနှင့် ကြွားဝါပြရန် ဟယ့်ကျင်းယွင်၏နောက်ကျောကို ဓါတ်ပုံရိုက်ပြီး Weibo ပေါ်ပို့စ်တင်လိုက်ပါက ပရိသတ်များက ဤသည်က တရားဝင်ကြော်ငြာခြင်းဟု ပြောကြလိမ့်မည်ပင်။

ဤအကြောင်းကိုတွေးပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ် မျက်မှောင်ထပ်ကြုတ်လိုက်သည်။

လုံးဝကို စိတ်ပူစရာပါပဲလားနော်...

သေချာပေါက်ပင် လူကြိုက်များ ကျော်ကြားခြင်းကလည်း မကောင်းသည့်အရာ တစ်ခုပေ။

သူနှင့်ဟယ့်ကျင်းယွင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက ကျော်ကြားနေကြ၍ ပိုဆိုးသွားပေ၏။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ နှိမ့်နှိမ့်ချချနည်းလမ်းဖြင့် ရ်ိုးရိုးရှင်းရှင်း ချစ်ပြ၍မရတော့ပေ။

အလွန်ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလှပေ၏။

ထို့ကြောင့် သူနှင့်ဟယ့်ကျင်းယွင်က ယခုထိ အတူတူမရှိနေကြသေးသည်ကို ယဲ့ဇယ်ရှစ် မေ့သွားလေ၏။

🎶🎶🎶

Prev Next