Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၀၈)
Chapter 108 (ညအလင်းရောင်)
တကယ်အပြင်ခေါ်နိုင်တာလား။
လင်ချီးယဲ့သည် သူ့ရှေ့က နက်စ်ကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ညကောင်းကင်အောက်တွင် နက်စ်သည် ဆေးရုံထဲက ထုံထိုင်းထိုင်းလူနာနဲ့မတူဘဲ မတူညီသောလူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်…
ယခု သူမက နတ်ဘုရားအစစ်နဲ့တူသည်။
နက်စ်၏လှပသောမျက်နှာပေါ်တွင် သံသယအရိပ်အယောင်ရှိနေသည်။ သူမသည် အဆောက်အဦး၏ အစွန်းသို့ လျှောက်သွားရင်း သူမခြေထောက်အောက်က တိတ်ဆိတ်နေသော လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို ကြည့်ပြီး အဝေးတွင် မီးရောင်များတောက်ပနေကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက နင့်ရဲ့နတ်ဘုရားနိုင်ငံလား တန်းနာထို့စ်"
လင်ချီးယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒါက နတ်ဘုရားနိုင်ငံမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ကမ္ဘာအစစ်ပဲ။"
"ကမ္ဘာလား။" နက်စ်သည် ခေါင်းစောင်းကာ အဝေးမှ တောက်ပနေသောမြို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ "ဒါပေမယ့် ဒါ… ဒါက နတ်ဘုရားနိုင်ငံဆိုတာ သိသာနေတာကို။"
လင်ချီးယဲ့သည် သက်ပြင်းချပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြဿနာရှိပြီး ရှေးခေတ်အတွေးအမြင်များဖြင့် ဒီနတ်ဘုရားနဲ့ နတ်ဘုရားနိုင်ငံဆိုသည့်ကိစ္စကို ဆက်ပြီးအငြင်းအခုံမလုပ်ချင်ဘဲ သူမဘေးကို လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အပြင်ထွက်လာတော့ ဘယ်လိုခံစားရလဲ။"
"ဒီနေရာက အရမ်းကြီးပြီးလှတယ် ဒါပေမယ့်… အိမ်လောက် မနွေးထွေးဘူး။" နက်စ်သည် ခဏလောက်တွေးတောပြီး ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါပေမယ့် ဒါက တန်းနာထို့စ်ရဲ့ နတ်ဘုရားနိုင်ငံဖြစ်လို့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကြိုက်တယ်။"
လင်ချီးယဲ့သည် စက္ကန့်ဝက်ကြာ မှင်တက်သွားပြီး နက်စ်ပြောသည့် "အိမ်"ဆိုတာက စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံငယ်ဖြစ်ကြောင်းကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။
"ကံမကောင်းစွာပဲ အခု ကျွန်တော်က ဒီလေ့ကျင့်ရေးစခန်းကနေ ထွက်သွားလို့မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် အမေ့ကို အလည်အပတ်ခေါ်သွားပြီး ခေတ်မီမြို့ပေါ်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာတွေအများကြီးရှိသေးတယ်။" လင်ချီးယဲ့က နောင်တရစွာ သူ့ခေါင်းကိုခါလိုက်သည်။
"ဒါက နင့်ရဲ့နတ်ဘုရားနိုင်ငံလေ၊ နင် ဘာလို့ ထွက်သွားလို့မရတာလဲ။"
"အမ်… အဲဒါကို စည်းမျဉ်းလို့ခေါ်တယ်။"
"ဒါဆို နင်အပြင်ထွက်ချင်လား။"
"အမေ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ထုတ်ပေးနိုင်လား။"
"ဒီညအောက်မှာ ငါနင့်ကို ဘယ်နေရာမဆို ခေါ်သွားပေးနိုင်တယ်။" နက်စ်သည် သူမခေါင်းပေါ်ရှိ ညကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အမေ့ရဲ့နတ်စွမ်းအားကို ပြန်ရပြီလား။"
"မဟုတ်ဘူး ဒါပေမယ့် သာမန်ညကောင်းကင်အလင်းရောင်နဲ့ ငါလုပ်နိုင်သေးတယ်။"
လင်ချီးယဲ့၏ မျက်လုံးများသည် အဝေးကမြို့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့စိတ်ထဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနေသကဲ့သို့ တခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ ကျွန်တော် တစ်နေရာကိုသွားချင်တယ် အဲဒီကိုသွားပြီးမှ ပြန်လာကြမယ်။"
"ကိစ္စမရှိပါဘူး ငါ့သားလေ။" နက်စ်သည် ပြုံးပြီး သူမလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ လင်ချီးယဲ့၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "နင့်စိတ်ထဲမှာ အဲဒီနေရာရဲ့တည်နေရာကို စိတ်ကူးကြည့်လိုက် ငါနင့်ကို အဲဒီကို ခေါ်သွားမယ်။"
လင်ချီးယဲ့သည် သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာမှိတ်လိုက်ပြီး အိမ်ပုလေးအိုကြီးတစ်လုံးက သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
နောက်အခိုက်အတန့်မှာ သိပ်သည်းသောညလှိုင်းကြီးတစ်ခုက သူတို့၏နေရာမှ ဝှေ့ယမ်းလာသည်။
သူတို့၏အသွင်အပြင်များက ရုတ်တရက် ပျောက်သွားသည်။
…
ဖြတ်…
လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတွင် လက်ဖက်ရည်နှင့်သောက်နေသော ယွမ်ကန်းသည် ရုတ်တရက် မျက်နှာပြောင်းသွားပြီး သူ့လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ကျသွားကာ အပိုင်းအစများစွာ ကွဲသွားသည်။
"နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်လား။" သူရုတ်တရက် ထိုင်ခုံကနေထရပ်ပြီး အိပ်ဆောင်အဆောက်အအုံ၏ခေါင်မိုးကိုကြည့်ရန် ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ရင်း မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။ "ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ… ဒီမှာ ဘယ်လိုလုပ် နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်ရှိနေရတာလဲ။"
သူသည် စိတ်ထဲတွင် အချိန်အကြာကြီး ရှုပ်ထွေးနေပေမယ့် ကုတင်ဘေးက ဓားဖြောင့်ကို ယူပြီး လျှပ်စီးလက်သလို တံခါးအပြင်ဘက်ကို ပြေးထွက်သွားသည်။
သူသည် တိတ်ဆိတ်သော ညကောင်းကင်အောက်တွင် ပြေးရင်း သူ့လက်ကိုင်ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
"ဟေ့"
"ခေါင်းဆောင် တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ။"
ယွမ်ကန်း၏လေးနက်သောအသံကို ကြားလိုက်ရတော့ ဖုန်းတစ်ဖက်က ရှောက်ဖျင်ကောလည်း မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းသဘောထားကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလေသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ။"
"ချန်းနန်မြို့က လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ အခုလေးတင် နတ်ဘုရားစွမ်းအားပေါ်လာတယ်။"
"ဘာ" ရှောက်ဖျင်ကော၏မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဘယ်နတ်ဘုရားလဲ။"
"ငါမသိပေမယ့် ဒီအငွေ့အသက်က… ဒီနေ့အထိ သိတဲ့ ဘယ်နတ်ဘုရားနဲ့မှ ကိုက်ညီပုံမပေါ်ဘူး။ ငါတို့ မတွေ့ဖူးတဲ့ နတ်ဘုရားဖြစ်မယ်လို့ ခန့်မှန်းမိတယ်။"
"ငါသိပြီ အလျင်စလိုမလှုပ်ရှားနဲ့။ အဲဒီကို ငါ လူသားထျန်းဟွားပန်တစ်ယောက် လွှတ်ပေးလို့မရလားဆိုတာ တပ်မှူးချုပ်ကို သတင်းပို့လိုက်မယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့။"
ယွမ်ကန်းသည် ဖုန်းချလိုက်ပြီး သူ့အသွင်အပြင်သည် လေကဲ့သို့ အိပ်ဆောင်လှေကားများဆီ တိုက်ရိုက် ပြေးလွှားသွားကာ နောက်တော့ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူသည် ဒေါင်လိုက်အိပ်ဆောင်နံရံတစ်လျှောက်ကိုပင် ခုန်လွှားတက်ခဲ့သည်။ လင်ချီးယဲ့နှင့် နက်စ်တို့ မတ်တတ်ရပ်နေသော နေရာကို ရောက်ရန် သူသိပ်မကြာလိုက်ပေ။
သူသည် အိပ်ဆောင်အဆောက်အအုံ၏ထိပ်တွင် ရပ်ကာ လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။
"ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ…"
…
"အမေ့ ကျွန်တော် ကျန်တဲ့ဟင်းတွေကို ဆေးလိုက်ပါ့မယ်။"
"မလိုဘူး နင်အိမ်စာသွားလုပ်ပါ။"
"ရပါတယ် အမေ့။ ကျွန်တော် အိမ်စာလုပ်ပြီးပြီ။ မနေ့ညက အမေ နောက်ကျတဲ့အထိ ညဆိုင်းဆင်းထားတာလေ။ ဒီနေ့ စောစောအိပ်ရာဝင်လိုက်ပါ။" ယန်ကျင့်သည် သူ့ဒေါ်လေးဆီမှ ပန်းကန်ကို လှမ်းယူပြီး ပြောလိုက်သည်။
သူ့ဒေါ်လေးသည် လက်ဗလာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေရင်း သူမလက်များကို ကူကယ်ရာမဲ့ ခါယမ်းလိုက်သည်။ "ဒီကလေးကတော့… နင့်အစ်ကိုလိုပဲ အရမ်းသတိတတ်လွန်းတယ်။"
ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ခေတ္တရပ်ကာ ညအပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လကို မျှော်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အဲဒီကလေးလည်း အခုချိန် ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး…"
"စိတ်မပူပါနဲါ အစ်ကိုက အဆင်ပြေမှာပါ။"
ဒေါ်လေးသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းတညိတ်ညိတ် လုပ်နေခဲ့သည်။
ယန်ကျင့်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီ အမေ့ ဒါကို ကျွန်တော့်ဆီ ထားလိုက်တော့။ အမေသွားအိပ်လိုက်ပါ။"
"ကောင်းပြီ။ နင်လည်း စောစောအိပ်နော်။"
"ကောင်းသောညပါ။"
"ကောင်းသောညပါ။"
ဒေါ်လေးသည် အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်ကာ တံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ယန်ကျင့်တစ်ယောက်တည်း ပန်းကန်ဆေးနေသည့် အသံသာ ကျန်နေခဲ့သည်။ ရှောင်ဟေးလိုက်သည် သူ့ခြေရင်းတွင် လဲလျောင်းပြီး သမ်းနေသည်။
ဘေးကအဆောက်အအုံခေါင်မိုးပေါ်မှာ ညအရိပ်များ တိတ်တဆိတ် ကျရောက်လာသည်။
ဖြတ်…
"ဝုတ်… ဝုတ်… ဝုတ်…"
ပန်းကန်ပြားတစ်ချပ်သည် ယန်ကျင့်၏လက်မှ ချော်ထွက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျကာ ဆူညံသော အသံထွက်လာသည်။
ယန်ကျင့်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သောအလင်းတန်း လင်းလက်သွားသော်လည်း အရိပ်အယောင်မရှိ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် ရှောင်ဟေးလိုက်ကို ရုတ်တရက် ကန်လိုက်ပြီး ၎င်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်ဟေးလိုက်က ချက်ချင်း ၎င်း၏ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
သို့သော် ၎င်း၏မျက်လုံးများသည် အဝေးက အဆောက်အအုံကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ကာ ၎င်း၏သွားများကိုဖြဲထားရင်း ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နေသလို အမူအရာမျိုးဖြစ်နေသည်။
"နောက်ထပ်အနောက်တိုင်းနတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ… ဘာလို့ ငါ့အစ်ကိုဘေးမှာရောက်နေတာလဲ…" ယန်ကျင့်သည် တီးတိုးပြောပြီး ရှောင်ဟေးလိုက်ကို ထပ်ကန်လိုက်ကာ ၎င်းသည် နှစ်ကြိမ်မျှ မာန်ဖီပြီးနောက် နာခံမှုရှိစွာ မြေပြင်ပေါ် လဲချလိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ။" ဒေါ်လေးသည် အခန်းထဲမှ အလျင်စလို ပြေးထွက်လာတော့ ပန်းကန်ပြား အပိုင်းအစတွေ ကြမ်းပြင်မှာ ပြန့်ကျဲနေတာတွေ့ပြီး ယန်ကျင့်အနားကို အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။ "ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ။ ထိခိုက်သွားသလား။"
"အဆင်ပြေပါတယ် အမေ့။ ကျွန်တော် လက်ချော်သွားတာပါ။" ယန်ကျင့်သည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးကာ ဘေးမှ တံမြက်စည်း အမှိုက်ပုံးကို ယူလာပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမှိုက်များကို စတင် သန့်ရှင်းလိုက်သည်။
"ငါလုပ်လိုက်မယ် ငါလုပ်လိုက်မယ်။ အစအနတွေက ရှလွယ်ပြီး မထိခိုက်စေနဲ့။"
"ရတယ် ကျွန်တော်လုပ်နိုင်ပါတယ်။"
"…"
အဝေးက အဆောက်အအုံးမှာ လင်ချီးယဲ့သည် ဒီမြင်ကွင်းကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ခပ်ရေးရေးအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ဒီအားကျင့်ကတော့ ငါအိမ်မှာမရှိတာနဲ့ အရမ်းဖြစ်ကတတ်ဆန်းနိုင်တာပဲ…"
သူ့ဘေးနားက နက်စ်၏မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပုံရပြီး ယန်ကျင့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်သည်။ "သူက နင့်သူငယ်ချင်းလား။"
လင်ချီးယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သူတို့က မိသားစုပါ။"
"မိသားစုလား။" နက်စ်၏ မျက်လုံးများက ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာသည်။
"အင်း"
လင်ချီးယဲ့သည် ခဏလောက်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီ၊ ပြန်သွားရအောင်။"
"အရမ်းမြန်ပါလား။"
"အကြာကြီးအပြင်မှာမနေတာ ပိုကောင်းတယ်။"
"အင်းပါ နင်ပြောတာနားထောင်မယ်။"
နက်စ်သည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လင်ချီးယဲ့၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြန်သည်။ ညသည် တောက်ပလာပြီး လူနှစ်ယောက်၏အသွင်အပြင်များမှာ နေရာကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
နိမ့်ကျသောအခန်းတွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမှိုက်များကို ရှင်းလင်းပြီးသော ယန်ကျင့်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းမော့ကာ လူနှစ်ဦး ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ဦးတည်ချက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အတွေးနယ်ထဲကျသွားသည်…
TK Team (Chapter 108)
