Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၀၈၂)
Chapter 82 (ကျွန်တော့်ကိုမြန်မြန်ထုတ်လိုက်တော့)
"သူ့ကိုယ်ပိုင်နတ်ဘုရားအပျက်အစီးနဲ့ အဲဒီတားမြစ်ပစ္စည်းအပေါ်အမှီပြုပြီး သူ့ရဲ့တိုက်ခိုက်ရေးခွန်အားက 'ကျန်' နယ်ပယ်ကို ဖိနှိပ်ထားပြီးသားပဲ။ ငါတို့ တပ်သားသစ် ၂၃၉ ယောက်လုံးကို တစ်ခါတည်းဖယ်ထုတ်ဖို့ ပြဿနာမရှိလောက်ဘူး။" မော့လိ၏မျက်နှာက အနည်းငယ် ရုပ်ဆိုးနေသည်။ "ဒီတိုက်ပွဲမှာ… ငါတို့နိုင်နိုင်ခြေအခွင့်အရေး လုံးဝမရှိဘူး။"
"မလိုအပ်ပါဘူး။" ပိုင်လီဖက်တီးသည် သူ့ဗိုက်ကိုထိပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမှာ နည်းလမ်းရှိလား။"
"သူ့ရဲ့ [ယိယွမ်း] ကို ငါတို့မိသားစုကပေးခဲ့တာကြောင့် အဲဒါကိုထိန်းချုပ်ဖို့နည်းလမ်း ငါ့မှာရှိတယ်။" ပိုင်လီဖက်တီးသည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲနှိုက်လိုက်ပြီး တိပ်တစ်လိပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
"ဒါက တားမြစ်ပစ္စည်း နံပါတ်စဉ် ၃၀၁ [ချိတ်ပိတ်ခြင်းစာလိပ်] ဖြစ်ပြီး အပိုင်းတစ်ခုကို ဓားပေါ်မှာကပ်ထားသရွေ့ အဲဒါကို ဓားကို ပတ်ဝန်းကျင်ကနေ လုံးဝပိတ်ဆို့နိုင်တာကြောင့် ဝမ်မြန့်ရဲ့အချိန်နတ်ဘုရားက အဲဒါအပေါ်သက်ရောက်မှုမရှိစေဘဲ အဲဒါရဲ့စွမ်းအားက သာမန်ဓားနဲ့တူသွားပြီ။"
လင်ချီးယဲ့သည် တိပ်ကိုပြီး ပိုင်လီဖက်တီး၏အိတ်ကို အံ့သြစွာကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းက ဒီအရာကို မင်းနဲ့အတူ သယ်လာတာလား။ အဲဒီဝမ်မြန့်ရောက်လာမယ်ဆိုတာ မင်းသိနေတာလား။"
ပိုက်လီဖက်တီးက ပြုံးပြီး ဘာမှမပြောချေ။
သူဖြေရန်ရည်ရွယ်ချက်မရှိတာကိုမြင်တော့ လင်ချီးယဲ့က ထပ်မမေးတော့ဘဲ သူ့လက်ထဲက အလိပ်ကိုကြည့်ပြီး သူ့မျက်လုံးများတောက်ပလာသည်။
"ငါတို့ ဒီဓားကို ချိတ်ပိတ်နိုင်သရွေ့ ငါတို့မှာ မျှော်လင့်ချက်ရှိသေးတယ်…"
…
ဗုန်း
ဗုန်း
ဗုန်း
အပျက်အစီးများမှ ပေါက်ကွဲသံများထွက်လာကာ အရပ်ရပ်မှ များပြားသောလူများသည် [မျက်နှာဖုံး] အဖွဲ့ဆီသို့ ပြေးလာပြီး ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် မီးတောက်များ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
အိပ်ဆောင်အဆောက်အအုံက ဖြိုချခံရသော်လည်း တပ်သားသစ်အားလုံးကို အတင်းအကျပ်ထွက်သွားခြင်းမရှိပေ။ လက်ရှိအချိန်အထိ နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းမှ ပါရမီရှင် တပ်သားသစ်အများစုမှာ အသက်ရှင်သန်နိုင်ခဲ့သည်။ ပရမ်းပတာအခြေအနေကနေ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ဘေးကင်းအောင် ကာကွယ်ရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။
"အစ်ကိုရှန် အစ်ကိုရှန် အဆင်ပြေရဲ့လား။" အပျက်အစီးများကနေ ရုန်းထွက်ရင်း တပ်သားသစ်တစ်ယောက်က ဘေးနားကနေ အော်နေသည်။
နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူ့ဘေးနားရှိ လေးလံသောနံရံက ကွဲထွက်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များဖုံးလွှမ်းနေသော ရှန်ချင်းကျူသည် မျက်နှာမည်းကြီးနှင့် တွားသွား၍ထွက်လာကာ နှစ်ကြိမ်ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။
"ငါအဆင်ပြေတယ်… အခုလေးတင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဒီလိုတိုက်ခိုက်မှုမျိုးက 'ကျန်' နယ်ပယ်ပြုလုပ်နိုင်တဲ့အရာလား။" ရှန်ချင်းကျူ၏မျက်လုံးများသည် အဝေးရှိ တပ်သားသစ်များဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသော [မျက်နှာဖုံး] အဖွဲ့ပေါ်ကျသွားပြီး သူ့မျက်နှာက လေးနက်နေသည်။
"အစ်ကိုရှန် အခု တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့လူ အယောက် ၃၀ ကျော်လောက်တော့ရှိတယ်။ ငါတို့သွားကြမလား ဒါမှမဟုတ်…"
"သွားမယ်။" ရှန်ချင်းကျူသည် ပြောလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်က ဒေါသထွက်နေသောအကြည့်ဖြင့် သူ့ဆောင်းထားသော စစ်ဦးထုပ်ကိုဘေးဖယ်လိုက်သည်။
"အလစ်ဝင်တိုက်ခိုက်တာ မရှိတော့ဘူး။ ဒီအတိုင်း သူတို့ကို ထိပ်တိုက်တိုက်ခိုက်ရုံပဲ။ ငါမယုံဘူး။ ဒီလောက်အကြာကြီး တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် သူတို့မှာ စိတ်စွမ်းအား ဘယ်လောက်ကျန်ဦးမှာလဲ။"
ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် လေပွေတစ်ခုသည် သူ့ခြေထောက်အောက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်ကိုယ်လုံးသည် ရှုပ်ထွေးနေသော စစ်မြေပြင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။
"ရွှမ်ဝေါ လှည့်စားတဲ့ကောင်က ဒီမှာ။" ဓားမြောင်ကိုင်ထားသော ယွဲ့ကွေသည် တပ်သားသစ်နှစ်ယောက်ကို ဖယ်ထုတ်ပြီး သူ့မျက်လုံးထောင့်မှ ရှန်ချင်းကျူ ပြေးလွှားသွားတာကိုကြည့်ပြီး ရွှမ်ဝေါကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။
"မင်းဘာလို့ ငါ့ကိုသွားခိုင်းရတာလဲ။"
"ငါ့တားမြစ်အပျက်အစီးက သူ့နဲ့တိုက်ခိုက်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ မင်းသွားလိုက်။"
"ကျစ်… မင်းက အနီးနားကလူတွေကို ခိုင်းဖို့ပဲသိတယ်။"
ရွှမ်ဝေါသည် ရေရွတ်ရင်း ပြေးနေသော ရှန်ချင်းကျူဆီသို့ လှည့်ကာအပြေးအလွှားသွားလေသည်။
အသွင်အပြင်နှစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာပြီးနောက် ပြင်းထန်သော လေပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော ခရမ်းရောင် ရေဝဲများက ပွင့်လာကာ သူတို့နှစ်ယောက်က ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိသွားကြသည်။
…
ထျန်းဖျင်သည် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပုတ်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပျက်အစီးများ ရုတ်တရက် လွင့်ပျံလာကာ သူ့လက်ချောင်းထိပ်များက ပြေးနေသော တပ်သားသစ်များဆီသို့ ဦးတည်သွားပြီး ပစ်လွှတ်လိုက်ကာ မကြာမီပင် သူတို့တွေကို လုံးလုံးနစ်မြှုပ်သွားတော့သည်။
သူသည် အဝေးပစ်ခံတပ်၏အခန်းကဏ္ဍအဖြစ် ဆက်လက်ကစားတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း သူ့ခြေအောက်ရှိ အပျက်အစီးများမှ ဦးခေါင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထျန်းဖျင်သည် အမူအရာပြောင်းလဲသွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။
လက်ချောင်းထိပ်များက အနည်းငယ်ကွေးထားပြီး ချွန်ထက်သော အပျက်အစီးအပိုင်းအစများက ထိုလူကို လုံးလုံးဝန်းရံနေသည်။
"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ မင်းကငါ့ကို ဒီမှာအလစ်ဝင်တိုက်တာလား။" ထျန်းဖျင်၏မျက်လုံးများက အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
ထိုလူသည် အပျက်အစီးများထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာတက်ကာ သူ့မျက်နှာမှ ဖုန်မှုန့်များကို နှစ်ကြိမ်ပုတ်ခါလိုက်ပြီး ငယ်ရွယ်ပြီး အလွန်နုပျိုသော ဆယ်ကျော်သက်မျက်နှာကို ပေါ်လွင်စေသည်။
သူသည် ဓားကိုကိုင်ထားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အလစ်ဝင်မတိုက်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က အခန်းထဲမှာပဲ အနားယူနေတုန်း အဆောက်အအုံပျက်စီးသွားတယ်… ကျွန်တော်ထွက်လာတော့ ခင်ဗျားကိုတွေ့တယ်။"
ထျန်းဖျင်: "…"
ချောင်ယွမ်း ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နံဘေးက ကျောက်စရစ်ခဲကို သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ညင်သာစွာထိကာ ခေါင်းလိုက်သည်။ "အင်း မဆိုးဘူး ကျွန်တော့်ကိုမြန်မြန်ထုတ်လိုက်တော့။"
ထျန်းဖျင်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်းဘာပြောလိုက်တယ်။"
"ကျွန်တော့်ကိုထုတ်လိုက်တော့။"
"မင်း… မခုခံတော့ဘူးမလား။"
"အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး။" ချောင်ယွမ်းသည် ဓားကိုကိုင်ပြီး ပခုံးတွန့်ပြသည်။ "ပြီးတော့ ကျွန်တော်ခုခံလိုက်ရင် ခင်ဗျားတောင့်မခံနိုင်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။"
ပြောပြီးနောက် သူသည် ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့အားလုံး… တောင့်မခံနိုင်ဘူး။"
"…မင်းကငါ့ကိုအထင်သေးတာလား။" ထျန်းဖျင်က သဘောကျနေသည်။ "မင်းက တပ်သားသစ်ဖြစ်တာတောင် လေသံက မသေးဘူးပဲ… မင်းငါ့ကို သတ်နိုင်လား။"
ချောင်ယွမ်းသည် သူ့မေးစေ့ကို ကိုင်လိုက်ပြီး ခဏလောက် သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဖြစ်နိုင်တယ်။"
"အိုး" ထျန်းဖျင်၏မျက်လုံးများက အန္တရာယ်ရှိသောထောင့်သို့ ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ "ဒါဆို မင်းကြိုးစားကြည့်သင့်တယ်။"
"ကျွန်တော်မလုပ်ချင်ဘူး။" ချောင်ယွမ်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ဓားထုတ်ပြီးရင် ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော်မထိန်းချုပ်နိုင်တာကြောင့် ပြစ်မှုတွေကို ထပ်ပြီးမကျူးလွန်ချင်တော့ဘူး။"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချောင်ယွမ်းသည် သူ့လက်မောင်းထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသောဓားကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချကာ လက်အုပ်ချီရင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး 'အော်မီထော်ဖော်' ဟုပြောလိုက်သည်။
"…မရဘူး။ မင်းကြိုးစားကြည့်ရမယ်။" ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်တော့ ထျန်းဖျင်၏စူးစမ်းလိုစိတ်က လုံးဝကိုမြင့်တက်သွားသည်။
"ကျွန်တော်မလုပ်ချင်ဘူး။"
"ကြိုးစားကြည့်ပါ။ မင်းကြိုးစားကြည့်တာ မနာကျင်ပါဘူး။ ငါမင်းကိုကတိပေးတယ်။ မင်းငါ့ကို မထိခိုက်စေရဘူး။"
"ကျွန်တော်မစွန့်စားနိုင်ဘူး။"
"…မရဘူး။ မင်းဓားကိုမြန်မြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပါ။ ငါ့ကိုလာခုတ်ကြည့်။"
"အော်မီထော်ဖော်။"
"…"
ထျန်းဖျင် တစ်ခုခုပြောခါနီးတွင် သူ့မျက်နှာသည် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မီတာအနည်းငယ်မျှ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရွေ့လျားမှုလှိုင်းက သူ့ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေငလျင်ကြီး၏ လက်မတိုင်းကို ကွဲအက်သွားစေသည်။ ထူးဆန်းသော ကွင်းပြင်ဖိအားတစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပိတ်မိနေချိန်မှာ အက်ကွဲနေသော အုတ်ခဲများနှင့် ကျောက်တုံးများက မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
ထျန်းဖျင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ညာဘက်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း သူ့လက်ချောင်းကို အနည်းငယ်ကွေးကာ ရပ်တန့်ထားသော အုတ်ခဲများနှင့် ကျောက်တုံးများက ချွန်ထက်သော မြားများကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။
မလှမ်းမကမ်းတွင် မော့လိသည် လက်ထဲမှာ ဓားရှည်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမသည် မြေပြင်ပေါ် ခြေဆောင့်နင်းလိုက်သည်။ မမြင်နိုင်သော တုန်ခါမှုများသည် သူမပတ်ပတ်လည်တွင် ပေါက်ကွဲသွားကာ လေထဲတွင် အုတ်ခဲများနှင့် ကျောက်တုံးများ အားလုံးကို ကွဲကြေစေခဲ့သည်။
"ဟမ်… ဒီတစ်ယောက်က တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့မိန်းကလေးပဲ။" နံဘေးမှ ကျောက်ထုတူကြီးကြိ လှုပ်ယမ်နေသော ချန်ဝေးသည် ထျန်းဖျင်နှင့် မတိုးသာမဆုတ်သာဖြစ်နေသော မော့လိကို တစေ့တစောင်း ဖမ်းမိလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ လင်းလက်လာသည်။
သူမသည် သူမရှေ့မှ တပ်သားသစ်အနည်းငယ်ကို ထားခဲ့ပြီး ကျောက်ထုတူကြီးကိုကိုင်ကာ မော့လိဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
"ထျန်းဖျင် ဒီတိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့မိန်းကလေးကို ငါ့ထားလိုက်။"
ချန်ဝေး၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပနေပြီး ရှားပါးသော ရတနာတစ်ခုအား ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ မော့လိကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏လက်ထဲက ကျောက်ထုတူကြီးသည် လျင်မြန်စွာ ကျယ်လာပြီး မော့လိကို လေပြင်းနှင့် တိုက်လိုက်သည်။
မော့လိ၏ မျက်လုံးများသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တောက်ပလာကာ သူမ၏လက်ထဲက ဓားရှည်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ကျောက်ထုတူကြီးဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
ဗုန်း
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်ချီးယဲ့၏အသွင်အပြင်က ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး ချောင်ယွမ်း၏နောက်ကျောဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပြေးသွားပြီး သူ၏ကော်လာကိုဆွဲကာ ထျန်းဖျင်ဆီမှ အမြန်ဆွဲခေါ်သွားသည်။
ချောင်ယွမ်းသည် သတိပြန်ဝင်လာရာ လင်ချီးယဲ့၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ပြန်ဆွဲလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား ချက်ချင်းရပ်သွားသည်။
"မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ။" ချောင်ယွမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ငါမင်းကို အဝေးခေါ်လာတာပေါ့။" လင်ချီးယဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "မင်းသူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ် ထင်နေလား။"
"ငါအနိုင်ယူချင်တာမဟုတ်ဘူး။ ငါစောစောစီးစီး ဖယ်ထုတ်ခံချင်တာ။"
"…"
လင်ချီးယဲ့သည် မျက်ဆန်လှန်ကာ တိုက်ပွဲကွင်းပြင်ထဲသို့ အပြေးအလွှားသွားပြီး ပထမဆုံးလူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်လိုက်ပေမယ့် ရလဒ်မှာ အနုတ်လက္ခဏာဖြစ်ပြီး ဖယ်ထုတ်ခံရရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော လူထူးဆန်းဖြစ်နေသည်…
"အိုး ဒါကတော့ မင်းသဘောပဲ။" လင်ချီးယဲ့က အေးစက်စက်ပြောလိုက်သည်။
ဒီလိုငါးဆားနယ်အတွက် လင်ချီးယဲ့သည် အချိန်မဖြုန်းချင်တော့ဘဲ တခြားတိုက်ပွဲမြေပြင်များသို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။
"ချီးယဲ့။ ချီးယဲ့။ ဒီမှာလူတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ငါသူ့ကို ငါ့ဟာငါ ဆွဲထုတ်လို့မရဘူး။" ပိုင်လီဖက်တီးသည် အပျက်အစီးများကြားတွင် ညှပ်နေသော တပ်သားသစ်၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ကို ဆွဲထုတ်ရင်း လင်ချီးယဲ့ကို အော်လိုက်သည်။
ဒီစကားကိုကြားတော့ ထျန်းဖျင်ကိုရှာရန် ခေါင်းလှည့်တော့မည့်ဖြစ်သော ချောင်ယွမ်းက ထိတ်လန့်သွားသည်။
"ချီးယဲ့။ ချီးယဲ့…လား။" သူသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
TK Team (Chapter 82)
