MM Story Teller

Chapter 114

Viewers 18k

🤒အခန်း ၁၁၄

ချန်ချန့်မှာ မက်ဆေ့ချ်ပို့လိုက်ပြီးသည့်နောက် လူနာခန်းသို့ အလျင်စလို ပြန်မသွားလိုက်ချေ။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ [မက်ဆေ့ချ်ကိုအောင်မြင်စွာပေးပို့လိုက်ပါပြီ] ဟူသော အသိပေးစာသားကိုကြည့်နေပြီး အချိန်အတန်ကြာစောင့်နေကာ မရောက်လာသေးသောပြန်စာကို မျှော်နေခဲ့သည်။

တွန့်ဆုတ်နေမှုတို့က သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အရှား ခြယ်သခံထားရသည်။ သူကအောက်နှုတ်ခမ်းကိုဖိလိုက်ကာ နောက်ဆုံး၌ ဖုန်းပိတ်လိုက်လေတော့၏။

သူလှည့်လိုက်သည်နှင့် လူနာခန်းထဲမှထွက်လာသော အဒေါ်ချန်နှင့်ဝင်တိုက်မိလေသည်။

"ဘယ်သူ့ကိုမက်ဆေ့ချ်ပို့နေတာလဲ၊ ကြာလိုက်တာ.."

ချန်ချန့်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ထုန်ထုန်ရဲ့အတန်းဖော်ကိုဆက်သွယ်ကြည့်နေတာ၊ ဘာလို့ထွက်လာတာလဲ.."

အဒေါ်ချန်: "မင်းကိုပြောစရာရှိလို့၊ မင်း ကျန်းဝမ်ကိုသိလား၊ မင်း တစ်ခါတုန်းက ကျန်းမိသားစုဆီမှာ ပရောဂျက်တစ်ခုကိုအရင်းအနှီးထည့်ဖူးတယ်ဆို.."

ချန်ချန့်: "အဆက်အသွယ်တော့လုပ်ခဲ့တယ်လေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ.."

အဒေါ်ချန်: "ထုန်ထုန်နဲ့ ဧည့်ခံပွဲကနေပြန်မလာခင်က သူ ကျန်းဝမ်ကို လေသာဆောင်မှာတွေ့ခဲ့တယ်တဲ့၊ သူပြန်လာတော့ မျက်နှာကတော်တော်မကောင်းတာ၊ ငါထင်တာတော့ ဒီတစ်ခေါက် ထုန်ထုန်မေ့လဲသွားတာက ထုံးစံအတိုင်း ကျန်းမာရေးမကောင်းတာလောက် မရိုးရှင်းဘူးထင်တယ်.."

ချန်ချန့်က တခဏမျှငြိမ်ကျသွားလေ၏။ ထို့နောက် ရုတ်တရက်မျက်မှောင်ကြုတ်ကာပြောလိုက်လေသည်။

"ထုန်ထုန်က ကျန်းဝမ်ကို ဧည့်ခံပွဲမှာတွေ့ခဲ့တယ်.."

သူ၏တုံ့ပြန်မှုက အနည်းငယ်ပြင်းထန်နေပြီး အဒေါ်ချန်ကို တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသလိုထင်မြင်သွားစေခဲ့သည်။ သူမနှလုံးသားက အေးစိမ့်သွားရကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေတော့၏။

"သူဘာလုပ်ဖို့ကြိုးစားနေတာလဲဆိုတာ မင်းသိထားလား.."

"......"

ချန်ချန့်က ပြန်မဖြေတော့ပေ။

ထိုနေ့က ကျူးထုန်ကို ဘား၌တွေ့ခဲ့ရချိန်တွင် ကျန်းဝမ်သူ့အားပြောခဲ့သည့်စကားကို တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်က သူ့ဘက်မှသူမကိုသတိပေးခဲ့သည်။

ကျန်းဝမ်က သူမအတိုင်းအတာကို မသိသူမဟုတ်ပေ။ သူ ကျူးထုန်နဲ့ဘာလုပ်မလို့ကြိုးစားနေတာလဲ။

ချန်ချန့်က စောင်းငဲ့ကြည့်လာရင်းပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သူ့ကိုသွားမေးကြည့်လိုက်မယ်.."

___________

ကျူးထုန်က တနေ့လုံးအိပ်ပျော်နေခဲ့သော်လည်း အနားမရခဲ့ပေ။ နောက်တနေ့ညတွင် သူနိုးလာခဲ့သည်။

သူနိုးလာသည့်အခါ အိပ်ရာဘေးတွင်စောင့်နေသော ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့အားပိုပြီးအံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်က သူ့အဘိုးလည်း ဤနေရာတွင်ရှိနေသည့်ကိစ္စပင်ဖြစ်လေ၏။

အားလုံးက သူ့အား ညို့မှိုင်းကာတွေဝေနေပုံဖြင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

'ဒီမှာဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ'

အဒေါ်ချန်က အရင်ဆုံးမေးလာခဲ့၏။

"ထုန်ထုန် ခန္ဓာကိုယ်မှာမသက်မသာဖြစ်နေတာမျိုးရှိလား.."

ကျူးထုန်က စက်ရုပ်နှယ်ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"မင်းပြောချင်တာရောရှိလား.."

ကျူးထုန်: "မရှိပါဘူး.."

သူအနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမိသည်။

သူ့အဒေါ်က ဆက်လက်မေးမြန်းနေသည်။

"ဗိုက်ဆာလား၊ ရေဆာလား၊ ရေသောက်ချင်လား.."

ကျူးထုန်က မည်သည့်အချိန်ကတည်းကချိတ်ထားမှန်းမသိရသော သူ၏IVဆေးအိတ်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူစကားပြောလိုက်သည့်အခါ သူ့အသံက အလွန်တရာမှတိုးညင်းနေခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် သန့်စင်ခန်းသွားချင်တယ်.."

"သန့်စင်ခန်းသွားချင်တာလား.."

အဒေါ်က တခဏခန့်အေးခဲသွားခဲ့သည်။

"အေး၊ အေး မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်.."

သူမက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဘေးမှချန်ချန့်ကိုလှမ်းကန်လိုက်သည်။

"ဖုန်းဆော့မနေနဲ့တော့ မြန်မြန်လုပ်စမ်းပါဟ.."

ချန်ချန့်: "....."

သူလုပ်နေပါပြီ။

လှမ်းကန်စရာမလိုပါဘူး။ ဒါက သူအထွန့်တက်လို့ရတဲ့ကိစ္စလည်းမဟုတ်ဘူးလေ။

ချန်ချန့်က ဖုန်းကိုသိမ်းလိုက်ပြီး IVဆေးအိတ်ချိတ်ထားသောတိုင်ကို ဆွဲရန်ပြင်လိုက်သည်။ သို့ရာတွင် ကျူးထုန်က ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ဆေးထိုးအပ်ကိုဆွဲကာ စောင်ကို မ လိုက်ပြီး ခြေထောက်ချလိုက်ပုံကိုမြင်လိုက်ရသည်။

"......"

သို့တစေ သူက အကြာကြီးအိပ်ထားခဲ့ရ၍ ထလိုက်ချိန်တွင် မူးဝေမှုကို မလွဲမသွေကြုံလိုက်ရသည်။ သူက ပြင်ပအကူအညီကိုလိုအပ်နေဆဲဖြစ်လေ၏။

ကျူးထုန် သန့်စင်ခန်းထဲသို့ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် အဒေါ်ချန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးကိုချလိုက်သည်။

"ဒီကလေးကတော့လေ အရင်ကအတိုင်းပဲ၊ အကုန်လုံးကို စိတ်ထဲမှာပဲထားတယ်၊ နှစ်တွေအကြာကြီး ဘယ်လောက်တောင်မမျှတတာတွေကြုံခဲ့ရမလဲမသိဘူး၊ အဲဒီ တိရိစ္ဆာန်ကောင်ကျူးရှို့ရှန်းက လူမဟုတ်ဘူး၊ သူ့သားကိုတောင်ရောင်းစားတယ်၊ ဒီဖေ.."

အဒေါ်ချန်မှာ အရှေ့အနောက်လျှောက်လေ၊ ပိုပြီး စိတ်တိုကာစိတ်ဖိစီးလာလေဖြစ်ပြီး သူမ၏ရင်ဘတ်ပင် လေးလာသလိုခံစားရလေသည်။ သူမက ချန်ချင်းစုန့်ကိုကြည့်ကာပြောလိုက်လေ၏။

"ထုန်ထုန်ဒီလိုကြုံနေရတာကို ကျွန်မတို့သိခဲ့ရင် အစကတည်းက အမြွှာလေးနှစ်ယောက်ကို ကျူးအိမ်မှာမထားပါဘူး၊ သူရောရှောင်ရှင်းပါငိုနေရင်တောင်မှလေ.."

"......"

ကလေးများက ချစ်ရသည့်အိမ်လေးကို အမြဲတမ်းတကြသည်ပင်။

ချန်ချင်စုန့်မှာ ချန်လန်က သူဖျောင်းဖျနေသည်ကိုနားမထောင်ဘဲ ကျူးရှို့ရှန်းကိုသာလက်ထပ်ချင်နေခဲ့သောကြောင့် စိတ်ဆိုးခဲ့သည်။

၎င်းအပြင် ကျူးရှို့ရှန်းက အမြွှာလေးများ၏အဖေဖြစ်နေပြီး ချန်လန်မဆုံးပါးခင်တွင် မိသားစုကိုစောင့်ရှောက်ပေးနေသေးသည်။ သူတို့နှင့် အကြိမ်ရေအနည်းငယ်သာတွေ့ဖူးသောအဘိုးဖြစ်သူနှင့်ယှဥ်လိုက်ပါက သူတို့နှင့်တသက်လုံးသိလာသော အဖေဖြစ်သူနှင့်နေရန် ရွေးချယ်ကြခြင်းမှာ ဦးနှောက်မရှိခြင်းမျိုးတော့မဟုတ်ပေ။

သို့ဖြစ်၍ အမေဘက်မှ အဘိုးဖြစ်သူက သူတို့ကိုခေါ်သွားမည်ဟုပြောသည်ကိုကြားသည့်အခါ ထိတ်လန့်ပြီးငိုယိုခဲ့ကြသည်။

ချန်ချင်းစုန့်မှာ အကူအညီမဲ့ပြီး မြေးလေးများကို ကျူးမိသားစုအိမ်တွင်ထားခဲ့ရသည်။

ဆယ်နှစ်ကုန်သွားခဲ့ပြီး သူ့ထံတွင် ကျူးထုန်ကိုချန်မိသားစုထံပြန်ခေါ်မည့် ရည်ရွယ်ချက်ကရှိနေဆဲဖြစ်လေသည်။ သို့သော် သူပြောကြည့်တိုင်း ကျူးထုန်ထံမှ "မလိုတော့ပါဘူး အဘိုး" ဆိုသော ခပ်ပြတ်ပြတ်စကားဖြင့်ပင်အငြင်းခံခဲ့ရသည်။

ဆေးရုံတွင် အနေများသောကျူးထုန်မှာ စိတ်ထဲတွင်ရောအပြင်တွင်ပါ တဖက်လူအား ဝေးကွာစေသည့်အရှိန်အဝါမျိုးကိုထုတ် ပြထားတတ်သည်။

သူက ကလေးများ၏ဆန္ဒအရ ကလေးနှစ်ယောက်ကိုကျူးမိသားစုတွင်ထားရစ်ခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။ ကျူးရှို့ရှန်းစိတ်တိုင်းကျ ကြိုးဆွဲခံရမည့်ကိရိယာများအဖြစ်မဟုတ်ပေ။

သူ့မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

သန့်စင်ခန်းထဲတွင် ကျူးထုန်ကသန့်စင်ခန်းထဲသို့ဝင်ပြီးသည်နှင့် လူနာခန်းကိုချက်ချင်းပြန်မသွားခဲ့ပေ။ လူကြီးများထံမှဝိုင်းကြည့်ခံနေရသည်က သူ့အားနေရခက်စေသည်။ သူတို့ကွယ်ရာတွင်နေရသည်က ပိုပြီးနေရသက်သာစေ၏။

သူ လေလုံးမကွဲသည့်အသံဖြင့်မေးကြည့်လိုက်သည်။

"အဘိုးနဲ့အခြားသူတွေရော သိထားတာရှိလား.."

ချန်ချန့်က တံခါးဘောင်ပေါ်လက်တင်ကာ ပြန်ဖြေလာ၏။

"မသိသေးဘူး၊ သွားပြောလိုက်ပါလား.."

ကျူးထုန်: "....."

ကျူးရှို့ရှန်းကသူ့ကို ကျန်းမိသားစုနှင့်လက်ထပ်ပေးရန်စီစဥ်ထားခဲ့သော်လည်း သူ့အဘိုးကိုအရင်ပြောရန် မစီစဥ်ထားခဲ့ပေ။

ဦးစွာပထမ သူကိုင်တွယ်နိုင်သောကိစ္စမျိုးဖြစ်နေလျှင် သူ့အဖေကသူ့အား ဖိအားပေးရဲမည်မဟုတ်ပေ။

ဒုတိယအနေဖြင့် မနေ့က ကျန်းဝမ်က သူနှင့်ဝမ်းကွဲအစ်ကိုတို့ကြားမှဆက်ဆံရေးကိုမေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူနားမလည်ခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင် အသေအချာပြန်လည်တွေးကြည့်လိုက်ပါက ကျန်းဝမ်ကိုယ်တိုင် လက်ထပ်ပွဲကိုတောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့အဖေကျူးရှို့ရှန်းအပေါ် သစ္စာဖောက်သလိုဖြစ်သွားနိုင်သည်ကိုပင် အလွယ်လေးဖျက်သိမ်းပစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ထူးဆန်းနေသောအပြုအမူအရ သူမ၏ရည်ရွယ်ချက်က လက်ထပ်ပွဲမဟုတ်ဘဲ ချန်မိသားစုဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမက တစ်ခုခုကိုစမ်းသပ်နေခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်လေ၏။

ဘာကိုစမ်းသပ်တာလဲ။ သူနဲ့ချန်ချန့်ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို ဖော်နေတာလား။ ပိုပြီးအသေးစိတ်ကျကျပြောရရင် သူနဲ့သူ့အဘိုးကြားက ပတ်သက်မှုကိုပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းဝမ်က ဘယ်လိုလုပ်သိနေတာလဲ။ ချင်ကျွင်းဟုန်ပြောပြတာလား။

ဒါပေမဲ့ သူ့အဘိုးအကြောင်းဆိုရင် ချင်ကျွင်းဟုန်မှာ သတ္တိရှိလို့လား။

သူက နေရင်းထိုင်ရင်းငြိမ်ကျသွားသည့်အခါ ချန်ချန့်ကအံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"တကယ်ကြီးလား၊ ဘာမှမပြောတော့ဘူးလား၊ မင်းရဲ့ အသုံးမကျတဲ့အဖေကို တကယ်ကြီးဂရုစိုက်နေတာလား၊ ရောင်းစားခံပြီး သူ့အတွက် ပိုက်ဆံရေပေးဦးမှာလား၊ မင်းမကျေနပ်ခင် သူ့ဆီကသေလောက်အောင်အရိုက်ခံရတော့ စိတ်ဆိုးလား.."

ကျူးထုန်: "....."

"ရောင်းစားခံရသည်" ဆိုသောစကားလုံးကိုကြားလိုက်ရမှ ထိုသူတို့အားလုံးရှာတွေ့သွားသော အချက်ကို သူသဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ဤတစ်ခေါက်သူမေ့လဲသွားရခြင်းက သူ့အဖေ၏ ရေတိုကိုသာကြည့်ပြီးတကိုယ်ကောင်းဆန်လိုက်မှုကြောင့်မဟုတ်ပေ။

"သူ့ကြောင့် မေ့လဲသွားတာမဟုတ်ဘူး.."

ချန်ချန့်: "ဒါဆို ဘယ်သူလုပ်တာလဲ၊ ရှောက်မင်လား.."

ကျူးထုန်က မှင်သက်သွားပြီး ဆတ်ခနဲ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ချန်ချန့်က သူ့ထက်ပင်ပိုပြီးအံ့ဩသွားခဲ့သေး၏။

"သောက်ချီး တကယ်ကြီးလားဟ.."

"....."

ကျူးထုန်: "ဘယ်လိုသိတာလဲ.."

သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မတော်တဆမှုအတွက် အကူအညီတောင်းခဲ့ပေမဲ့ သူအသည်းအသန်တွေးရင်းမေ့လဲသွားတာနဲ့ ရှောက်မင်ကြောင့်ဆိုပြီး ဆက်စပ်လိုက်တာတော့မဟုတ်ဘူးမလား။

သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက တစ်ခုခုကိုသိထားသေးတာလား။

အံ့အားသင့်သွားသောချန်ချန့်က တိုက်ရိုက်ပင်ပြောလိုက်လေတော့သည်။

"မင်းမေ့လဲသွားတော့ အိပ်နေရင်းနဲ့တောင် တညလုံးသူ့နာမည်ကိုခေါ်နေခဲ့တာလေ၊ ငါကမသိဘဲနေမလား.."

ကျူးထုန်က ချက်ချင်းတုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ..."

သူဘယ်တော့မှ အိပ်နေရင်း ယောင်ပြီးစကားမပြောတတ်ပေ။

"မင်းဝန်ခံမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်.."

ချန်ချန့်က ဖုန်းထုတ်ပြီးသက်သေပြလေတော့သည်။

"ငါမနေ့ညက အသံဖမ်းထားတယ်.."

ကျူးထုန်: "......"

သူ့ထံမှခွင့်ပြုချက်ပင်မတောင်းဘဲ သူနှင့်အရင်းနှီးဆုံးဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ကျူးထုန်အရှေ့တွင် တိုက်ရိုက်အသံဖမ်းထားခဲ့သည်။

ထိုအသံက ယောင်ယမ်းပြီးပြောနေခြင်းဆိုသော်လည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားလှသည်။

သက်သေကခိုင်လုံနေပြီး သခင်လေးကျူးလည်းမငြင်းနိုင်တော့ပေ။

သူ့ခမျာ ခြောက်ကပ်ကပ်ဖြင့်ပြန်မေးလိုက်ရသည်။

"မနေ့ညက တကယ်ကို အဲဒီလိုပြောနေတာလား.."

ချန်ချန့်က ဖုန်းကိုကိုင်ကာ ကျူးထုန်အရှေ့တွင် တွဲလွဲယမ်းပြလိုက်သည်။

"ကိုယ့်အသံတောင်ကိုယ်မမှတ်မိဘူးလား.."

"......"

"ဘာလဲ၊ ကြင်စဦးလင်မယားတွေ စကားများတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီကောင်စုတ်လေးက မင်းကိုအနိုင်ကျင့်လို့လား.."

ကျူးထုန်မှာ ကြောင်အနေပြီးမှ သူ့မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်းရဲတွက်လာလေတော့၏။

"ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ ဘာကြင်စဦးလင်မယားတွေလဲ.."

ချန်ချန့် : "မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတွဲနေတာမဟုတ်ရင် ဘာလို့ ညဘက်ကြီးသူ့နာမည်ကိုခေါ်နေမှာလဲ.."

ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကိုသဘောပေါက်သွားသလိုဖြင့် ချန်ချန်းက ရှော့ခ်ရသွားတော့သည်။

"မ..မပြောနဲ့နော်..မနေ့ကလမ်းခွဲလိုက်ပြီလား၊ မင်းရုတ်တရက်ကြီးမေ့လဲသွားတာက အသည်းကွဲသွားလို့လား.."

ကျူးထုန်: "....."

သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုမှာ ဘာလို့ ဒီလို ကြမ်းတမ်းတဲ့အတွေးမျိုးတွေရှိနေရတာလဲ။

သူ မယုံသလိုပင်ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါတို့က တွဲနေတာမျိုးမဟုတ်ဘူး.."

ချန်ချန့်မျက်လုံးတို့က ပိုပြီးပင်ပြူးထွက်လာသေးသည်။

"တစ်ဖက်သတ်မေတ္တာမျိုးပေါ့.."

ကျူးထုန်: "....."

အဲဒါကရော ဘာစကားလဲ။

ချန်ချန့်က တဒင်္ဂခန့်အံ့ဩသွားသေးသည်။ တစ်ဖက်သတ်အချစ်မျိုးသာဆိုပါက သူ့အကြောင်းကို သူငယ်ချင်းဆက်ဆံရေးထက်ပိုပြီးထုတ်မပြသည်ကသာ ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

သတင်းကအဲဒီကောင်လေးဆီကိုမရောက်သလို ဖုန်းလေးတောင် မခေါ်တာကိုသိခဲ့ရင် သူ့ရဲ့ဝမ်းကွဲညီလေးက ဘယ်လောက်တောင်စိတ်ပျက်သွားမလဲ။

ချန်ချန့်ကသူ့အားထပ်ပြီး အားပေးလာပါသည်။

"တစ်ဖက်သတ်အချစ်ဆိုလည်းကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မင်းသာသဘောကျတယ်ဆိုရင်လုပ်သာလုပ်လိုက်၊ မင်းကြိုးစားနေသရွေ့ သံချောင်းလည်းအပ်ဖြစ်မှာပဲ၊ ကြောက်နေစရာလိုလို့လား.."

ကျူးထုန်: "ဘာပျော်စရာမှမပေးနိုင်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့လူမျိုးက မင်းအနောက်ကိုလိုက်ရင် မင်းရောလိုချင်မှာလား၊ ဘာအတွက်..."

လူငယ်လေး၏ စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်းပြောလိုက်သည့်စကားတို့က နှလုံးသားထဲမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး နှစ်ယောက်လုံး ပြိုင်တူမှင်သက်သွားကြသည်။

ချန်ချန့်က ကျူးထုန်ကို ရှပ်တီးရှပ်ပြာနိုင်ပြီး စွန့်စားတတ်၍ အမြဲစနောက်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ဝမ်းကွဲညီလေးကို အမြဲဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

ကျူးထုန်က သူတို့အရှေ့တွင် အမြဲတည်ငြိမ်ပြီး ခံစားချက်တို့ကို ဘယ်တော့မှမျက်နှာပေါ်တွင်ထုတ်မပြတတ်ပေ။ သူက အခြားသူများကိုစိုးရိမ်ပေးသည့်အချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင်နေမကောင်း၍ ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်နေလင့်ကစား စိတ်ချရလောက်သည်အထိ အမြဲတည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။.

'ထုန်ထုန်..ဘယ်ကတည်းက ဒီလို စိတ်ဓာတ်ကျစရာစကားမျိုးတွေပြောလာတတ်တာလဲ'

"မင်း..."

"ညီလေး၊ အပြင်ထွက်ရအောင်.."

"....."

ကျူးထုန်က ချန်ချန့်၏မေးခွန်းကိုကြားဖြတ်လိုက်နိုင်ပြီး သူ့နှလုံးသားက တခဏမျှထုံထိုင်းသွားခဲ့သည်။

သူအခုလေးတင်ဘာပြောလိုက်တာလဲ။

ကိုယ်အတွင်းထဲတွင်ရှိနေသောအရာတစ်ခုက ရုတ်တရက်ပေါက်ထွက်လာသည့်အတိုင်း သူ့ပါးစပ်မှ ထိုစကားမျိုးထွက်လာသည်နှင့် သူတစ်စုံတစ်ရာကိုနားလည်သွားခဲ့သည်။

အတိတ်တွင် သူက ထိခိုက်လွယ်ပြီး နေမကောင်းဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏နေ့စဥ်အတွေးတို့က တစ်ရက်လေးပိုကာ အသက်ရှင်နိုင်ရန်သာဖြစ်ခဲ့လေ၏။

သူဂရုစိုက်ရန်အတွက် ထိုက်တန်သည့်အရာမရှိတော့သည်ဖြစ်ရာ သူသေတော့မည့်အချိန်ကိုလည်း ထပ်ပြီးဂရုမစိုက်တော့ပေ။

စနစ်ပေါ်လာပြီးသည့်နောက် ချင်ကျွင်းဟုန်နှင့်ထိုသူ၏အမေတို့ အကြံအစည်များကြောင့် ရှောင်ရှင်းက သူဂရုစိုက်ရသည့်အရာဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရှောင်ရှင်းက အနာဂတ်တွင် ကောင်းမွန်သည့်ဘဝမျိုးမရှိနိုင်လောက်မှန်း သူသိနေခဲ့သည်။

သူ ရှောင်ရှင်း၏ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲချင်သည့်အတွက် စနစ်၏မစ်ရှင်များကိုလည်းလက်ခံခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်ပင် သူ့ထံတွင်ပန်းတိုင်ရှိလာပြီး ဘဝကလည်းအဖိုးတန်လာခဲ့သည်။

သူ့အသက်ကိုဆွဲဆန့်ထားနိုင်ရန်အတွက် ကုန်းရွှေစီရင်စုတွင် ရှောက်မင်ကိုသွားရှာခဲ့သည်။

သူ၏နှစ်သက်မှုရာခိုင်နှုန်းတက်လာစေရန်အတွက် ရှောက်မင်အပေါ်ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ထိုအချိန်လေးမှာပင် သူအခြားအရာတစ်ခုကိုခံစားလိုက်ရသည်။

ရှောက်မင်ကသူ့ကိုဂရုစိုက်ပေးပြီး စာသင်ပေးသောကြောင့် သူစိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

ရှောက်မင်ကသူ့အား အမြဲတမ်း ရှက်သွေးဖြာပြီးရင်ခုန်သံမြန်စေသောစကားမျိုးကိုပြောလာတတ်သောကြောင့် သူမျက်နှာနီလာပြီး ရင်ခုန်သံကတဒိုင်းဒိုင်းဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရှောက်မင်က သူ၏ အသက်ကယ်အဆောင်လေးဖြစ်လာခဲ့သောကြောင့် သူ့ခမျာ မမုန်းတီးရက်သလို မငြင်းပယ်ခဲ့ဘဲရှောက်မင်မှ သူ့အပေါ် လုပ်သမျှအားလုံးကိုသည်းခံခဲ့သည်

။

သို့သော်..သူ့ဘက်မှရှောက်မင်ကို တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် သံသယဝင်လာပြီး မရေမရာဖြစ်အောင်လုပ်နေရသော အခြားအကြောင်းအရင်းကရှိနေခဲ့သည်။

သူက ဘယ်တော့မှ အလေးအနက်ထားပြီးမတွေးခဲ့ဘူးလေ။ ဟုတ်တယ်မလား။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကြောင့် အခြားလူတစ်ယောက်နှင့်ချစ်မိသွားလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှပင်မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

🤒

Prev Next