Chapter 198

💘Chapter 198

 မွေးနေ့လက်ဆောင်

အိမ်ရာဝင်ပေါက်၏ ဝင်ခွင့်အား ကျော်ဖြတ်လာပြီးနောက် ဝေ့ဟွားက ချောမွေ့စွာဖြင့် အိမ်ရာ၏ လမ်းထဲသို့ မောင်းဝင်လိုက်ပြီး လျင်လျင်မြန်မြန်ဖြင့် ရှန့်မိသားစု၏ဗီလာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ 

ကားရပ်ပြီးနောက် ဝေ့ဟွားနှင့် ကွတ်ကီးတို့က ဘီစကစ်လေးနှင့်အတူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်ကြ၏။

တံခါးမဖွင့်သေးခင်ကပင် ပျော်ရွှင်တက်ကြွနေသည့် ဘီစကစ်လေးကို ဝေ့ဟွားက ချီထားသည်။ ဗီလာ၏ တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် ဘီစကစ်လေးက နှုတ်ခမ်းစူကာ စိတ်ဆိုးနေသည့် အမူအရာပြလာလေသည်။ 

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ရှန့်ကျားချီ အိမ်မှာရှိသည့်အချိန်တိုင်း ဘီစကစ်လေးက အိမ်ပြန်လာသည်နှင့် ဖိုးဖိုးဟု ချိုမြိန်စွာခေါ်၍ အမြှောက်ဆံကဲ့သို့ ရှန့်ကျားချီဆီကို ပြေးဝင်ကာ ရှန့်ကျားချီဆီမှ အာဘွားများတောင်းတတ်သည်။ 

ဒီနေ့တွင်တော့ ဘီစကစ်လေးက ရှန့်ကျားချီဆီသို့ ပြေးမသွားရုံသာမက ဖိုးဖိုးဟုပင် ခေါ်မလာခဲ့ချေ။ သူက အမူအရာများမှတစ်ဆင့် ဒေါသများကိုဖော်ပြနေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ရှန့်ကျားချီက ဝေ့ချန်နှင့်ချန်လီတို့ကို ကြိုဆိုနေသည်။ ကွတ်ကီးနှင့် ဘီစကစ်လေးတို့က သူသဘောမကျသည့် ဝေ့ဟွားနှင့် ပြန်လာသည်ကိုတွေ့သောအခါ ရှန့်ကျားချီမအံ့ဩသွားချေ။ အပြင်ဘက်ရှိ အိမ်ရာဝင်ပေါက် ဝင်ခွင့်ကို သူ့သားဖြေနိုင်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူ့သားက ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ ဟက်ကာတစ်‌ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

 သို့သော်လည်း ရှန့်ကျားချီက ဘီစကစ်လေး၏ အဖိုးဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကိုသေချာနားလည်သည်။ ဘီစကစ်‌လေး၏ အမူအရာကိုကြည့်၍ ဘီစကစ်လေးက စိတ်ဆိုးချင်‌‌ယောင်ဆောင်နေမှန်း သူသိပေသည်။ 

ရှန့်ကျားချီက မတ်တပ်ရပ်၍ ဘီစကစ်လေးဆီသို့ လျှောက်လာကာ ချီရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ဘီစကစ်လေးက ခေါင်းလှည့်သွားကာ ရှန့်ကျားချီ၏ ပွေ့ချီမှုကို ငြင်းဆန်လာ၏။ 

ရှန့်ကျားချီက ချက်ချင်းရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘီစကစ်လေး...ဖိုးဖိုးကို စိတ်ဆိုးနေတာလား”

ဘီစကစ်လေးက နှုတ်ခမ်းစူရင်း ခေါင်းညိတ်လာ၏။ “ဖိုးဖိုးက ဆိုးတယ်”

“ဖိုးဖိုးက ဘာလို့ ဆိုးတာလဲ” ဘီစကစ်လေး၏ ပြည့်ဖောင်းဖောင်းလက်လေးကိုကိုင်၍ ရှန့်ကျားချီမေးလိုက်သည်။

“ဖိုးဖိုးက သားနဲ့ဖေဖေနဲ့ကို မဝင်ခိုင်းဘူး...ဆိုးတယ်” ဘီစကစ်လေးက ဝေ့ဟွားကိုထည့်မပြောလိုက်ပေ။ သူက သူနှင့် ကွတ်ကီးကိုဝင်ခွင့်မပေးသည့်အတွက်သာ စိတ်ဆိုးခြင်းဖြစ်ပြီး ရှန့်ကျားချီ၏စိတ်ထဲတွင် ဝေ့ဟွားအပေါ် အမြင်ဆိုးများမကျန်ခဲ့စေဘဲ သူ၏စိတ်မကျေနပ်မှုများကို ဖော်ပြနေသည်။ 

“ဖိုးဖိုးက ဘီစကစ်လေးနဲ့ ဖေဖေတို့ အိမ်ပြန်လာတာကို မတားပါဘူး...ဖိုးဖိုးက အိမ်ကိုရောက်လာမယ့် ထူးထူးဆန်းဆန်းလူတစ်ယောက်ကိုပဲ တားချင်တာပါ” ရှန့်ကျားချီက တလေးတနက်ဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။ 

ဘီစကစ်လေးက ခဏလောက်စဥ်းစားနေပြီးမှ ပြောလာ၏။ “ကောင်းပြီ...ဖိုးဖိုးကို ခွင့်လွှတ်တယ်...ဒါပေမယ့် နောက်တစ်ခါ အခုလိုအမှားမျိုးမလုပ်ရဘူးနော်” 

ရှန့်ကျားချီက ဘီစကစ်လေးကို ချီလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီဗျာ...ဖိုးဖိုး နောက်တစ်ခါ အခုလိုအမှားမျိုး မလုပ်တော့ပါဘူး” 

ဘီစကစ်လေးက နှုတ်ခမ်းစူ၍ ရှန့်ကျားချီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အနမ်းခြွေ၍ ပြောလိုက်သည်။ “ဖိုးဖိုး”

ရှန့်ကျားချီက ဘီစကစ်လေး၏ “ဖိုးဖိုး” ဆိုသည့်ခေါ်သံကြောင့် ပျော်ရွှင်သွားကာ ထိုသို့လုပ်ခြင်း၏ နောက်ကွယ်မှ ဘီစကစ်လေး၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို သတိမထားတော့ချေ။ 

ဘီစကစ်လေးက ရှန့်ကျားချီ၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှီနေရင်း အနောက်မှ ဝေ့ဟွားကို မျက်လုံးမှိတ်ပြလိုက်သည်။ 

ဝေ့ဟွားက ဘီစကစ်လေးကို လက်မထောင်ပြလိုက်၏။

ဒီနေ့တွင် ရှန့်ကျားချီပြောလိုက်ခြင်းနှင့်အတူ သူ၊ ဘီစကစ်လေးနှင့် ကွတ်ကီးတို့အတူရှိနေသရွေ့ ဤအိမ်ရာ၏တံခါးက သူ့အတွက် ကန့်သတ်မထားတော့ချေ။ 

ဘီစကစ်လေးနှင့် ရှန့်ကျားချီတို့ကြားထဲမှ စကားလုံးအနည်းငယ်နှင့်တင် ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသည့် အကျိုးအမြတ်ကို ရလိမ့်မည်ဟု ဝေ့ဟွားထင်မထားခဲ့ချေ။ သူဝင်လာသည့်အချိန်မှစ၍ ရှန့်ကျားချီက သူ့ကို မမြင်ရသည့်အလား ဆက်ဆံနေ‌‌သော်လည်း ဝေ့ဟွား ကျေးဇူးတင်မိသည်။ 

ကွတ်ကီးက ဘီစကစ်လေးနှင့်ဝေ့ဟွားတို့ကြားမှ အပြန်အလှန်ဆက်သွယ်မှုကိုကြည့်၍ ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ့မြေး၏လှည့်စားခြင်းကိုခံလိုက်ရသည့် အဖိုးဖြစ်သူကိုကြည့်ရင်း လာမည့်ရက်များတွင် ကိစ္စများက ပရမ်းပတာနိုင်လိမ့်မည်ဟု ကွတ်ကီး တွေးလိုက်သည်။ 

ဝေ့ဟွားက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ရှန့်ကျားချီကို စိတ်မကွက်ချေ။ ရှန့်ကျားချီက သူနှင့် ကွတ််ကီးကို လုံးဝသဘောမတူသည့် ပုံစံမဟုတ်သည်ကို သူခံစားမိသည်။ အကြောင်းအရင်းအချို့ကြောင့် သူ့ကို အပြစ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆွဲထားတာမျိုးဖြစ်သည်။ 

သို့သော်လည်း ဝေ့ဟွား ထိုခံစားချက်ကို နားလည်၏။ နောက်ဆုံးတော့လည်း ကွတ်ကီးက ရှန့်ကျားချီ လက်ပေါ်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့တာဖြစ်သည်။ အခုတွင် သူက သားဖြစ်သူကိုသာမက ရှန့်ကျားချီအချစ်ဆုံး မြေးဖြစ်သူကိုလည်း ယူသွားသလိုဖြစ်နေလေသည်။ ၎င်းကို လက်ခံရန်စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခက်အခဲအချို့ ရှိနေသည်မှာ ရှန့်ကျားချီအတွက် ပုံမှန်သာဖြစ်သည်။ 

အဆုံးတွင်တော့ သူက သူ့သားနှင့်မြေးကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခဲ့သူပင်။ ထို့ကြောင့် အဖေတစ်ယောက်၏ ကသိကအောက်ဖြစ်နေသည့် စိတ်အခြေအနေကို သူသည်းခံရမည်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးဘဲလ်သံမြည်လာကာ ကျုးကောမိသားစုမှ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည်။ အချိန်ကျလာပြီဖြစ်သောကြောင့် ရှန့်မိသားစုမှ အစေခံများက စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းလျာများ တည်ခင်းလာလေသည်။ 

အားလုံးက စားပွဲတွင်ထိုင်လိုက်ကာ ဒီနေ့၏မွေးနေ့ရှင်ဖြစ်သည့် ဝေ့ချန်ကိုတော့ အလယ်တွင်ထားလိုက်သ်ည။ 

ဤမွေးနေ့ ညစာစားပွဲသို့ ရောက်လာသူမှာ အများကြီးမဟုတ်သော်လည်း ဝေ့ချန်နှင့်ချန်လီအနားရှိ အရေးကြီးသည့် သူများဖြစ်ကြသည်။ စားနေစဥ်တွင် ဝေ့ချန်က ဂုဏ်ပြုမှုများကို လက်ခံရရှိလေသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏အရက်ဒဏ်ကို ခံနိုင်စွမ်းကမြင့်သောကြောင့် မူးနောက်နောက်ဖြစ်နေသည်မှလွဲလျှင် သူအဆင်ပြေနေသေးသည်။ 

ထိုအခြေအနေနှင့် ဝေ့ချန် ကားမောင်း၍မပြန်နိုင်သောကြောင့် ရှန့်ကျားချီက အခွင့်အရေးကိုယူ၍ ဝေ့ချန်နှင့်ချန်လီတို့အား ညအိပ်သွားရန် အကြံပြုလိုက်သည်။ 

ဝေ့ဟွားလည်း အနည်းငယ်သောက်ထားပြီး သူ၏ခံနိုင်စွမ်းက ဝေ့ချန်လောက်မမြင့်ပေ။ ယခုတွင် သူက အနည်းငယ်မူးနေကာ လူများကို နှစ်ထပ်မြင်နေရသည်။ 

သဘာဝကျစွာဖြင့် ဝေ့ဟွားက ဝေ့ချန်ကဲ့သို့ တူညီသည့်အခွင့်အရေးမျိုးမရ‌ချေ။ ရှန့်ကျားချီက သူ့ကို နေရန်ပြောမလာသော်လည်း ထွက်သွားရန်လည်းမပြောပေ။ ဝေ့ဟွားနေလိမ့်မည်ဟု ကွတ်ကီးယူဆလိုက်သည်။ သူက မူးနေသည့်ဝေ့ဟွားကို ဧည့်သည်အခန်းသို့ ခေါ်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် ရှန့်ကျားချီက သူ့ကိုတားလာ၏။

“အိမ်တော်ထိန်းကို အပေါ်ထပ်ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်” ရှန့်ကျားချီက ဝေ့ဟွားနှင့် ကွတ်ကီးတို့ကို နှစ်ယောက်တည်း ရှိမနေစေချင်ပေ။ 

စနောက်နေသည်မျိုးမဟုတ်ဘဲ ဝေ့ဟွားက တကယ်မူးနေတာဖြစ်သည်။ သူ့သားနှင့် ဝေ့ဟွားတို့က ငယ်ရွယ်မှု၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသည့် လူငယ်နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေပါက ဘာတွေဖြစ်လာနိုင်သည်လဲ...။

“ဟုတ်” ကွတ်ကီးကလည်း ကျားကို ရန်သွားမစချင်ပေ။ သူက သဘောတူ၍ ဝေ့ဟွားကို အိမ်တော်ထိန်းလက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ 

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ကျူးကောယွီနှင့် ကျုးကောဖုန်းတို့ကတော့ မသောက်ကြချေ။ ညစာစားပြီး ဝေ့ချန်အား လက်ဆောင်များပေးပြီးသည်နှင့် နှုတ်ဆက်၍ ပြန်သွားကြသည်။ 

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက နာရီများလက်‌ဆောင်ပေးသွားကြ၏။‌ ပြောရလျှင် တစ်ထပ်တည်းတူသည့်နာရီများဖြစ်၏။ ဝေ့ချန်အား နာမည်ကြီးနိုင်ငံကျော် တံဆိပ်ဖြစ်သည့် စုံတွဲနာရီပေးသွားသည်မှာ သိသာလှသည်။ ဝေ့ချန်က တံဆိပ်နှင့်ဒီဇိုင်းကိုမြင်သောအခါ ထိုနာရီများက ဈေးကြီးကြောင်း သိလိုက်သည်။ 

ရှန့်ကျားချီလည်း ဝေ့ချန်အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင်ပြင်ထား၏။ ထိပ်တန်းနိုင်ငံတကာတံဆိပ်မှ စပေါ့ကားတစ်စီးဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဝေ့ချန်လက်ထဲသို့ ရောက်လာသောအခါ ကားသော့က နှစ်ခုဖြစ်နေသည်။ တစ်ခုက ရှန့်ကျားချီပေးသည့် စပေါ့ကားအတွက်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက “မက်စ်” ဆိုသည့် တံဆိပ်နှင့်သော့ဖြစ်သည်။ 

“ဒါကဘာလဲ” ဝေ့ချန်က ပိုနေသည့်သော့ကိုကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ 

“အဲ့ဒါက မစ္စတာမော်ရေး မင်းအတွက်ပို့လိုက်တဲ့ မွေးနေ့လက်‌ဆောင်...မင်းရဲ့မွေးနေ့မှန်း သိနေပြီး လက်ဆောင်ပေးဖို့ ငါ့ကိုအပ်ထားတာ” ရှန့်ကျားချီ ရှင်းပြလိုက်သည်။ မက်စ်နှင့် ပရောဂျက်အတည်ပြုလိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ ရှန့်ကျားချီက လုပ်ငန်းအချို့အကြောင်းကို မစ္စတာမော်ရေးနှင့် အီးမေးလ်မှတစ်ဆင့် ဆွေးနွေးနေခဲ့သည်။ ဝေ့ချန်၏ မွေးနေ့နီးကပ်လာကြောင်း မစ္စတာမော်ရေးသိသွားသည့်အခါ မက်စ်မှ အကန့်အသတ်နှင့် ထုတ်ထားပြီး တန်ဖိုးကြီးသည့် ကားကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မစ္စတာမော်ရေးက ဝေ့ချန်ကို မည်မျှမြင့်မြင့်မှန်းထားကြောင်း ရှန့်ကျားချီ သဘောပေါက်သွားရသည်။ သူတို့က ရင်းနှီးသည့်မိတ်ဆွေများပင်ဖြစ်နေကြလောက်၏။ သို့မဟုတ်လျှက် မစ္စတာမော်ရေးက ဝေ့ချန်အား အကန့်အသတ်နှင့်ထုတ်ထားသည့်ကားကို လက်ဆောင်အဖြစ်‌ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ ထိုကား၏ ဈေးက လုံးဝမနည်းပေ။ အကန့်အသတ်နှင့် ထုတ်ထားသောကားဖြစ်သည့်အလျောက် ‌ဈေးနှုန်းက ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေလျက်ရှိသည်။ မစ္စတာမော်ရေးက ဝေ့ချန်နှင့် ရှည်လျားသည့်နှစ်နှစ်ဆယ်စာချုပ်ချုပ်ဆိုခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာမကောင်းတော့ချေ။

သို့သော်လည်း၎င်းက ဝေ့ချန်ဖြစ်နေသောကြောင့် ရှန့်ကျားချီထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားရချေ။ ဝေ့ချန်ဖြစ်နေသရွေ့ အကန့်အသတ်မဲ့သည့်ဖြစ်နိုင်ချေများနှင့် အဆုံးမရှိသည့် အံ့ဩစရာများ ရှိနေလိမ့်မည်။ 

“ကောင်းပါပြီ...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဝေ့ချန်က ရှန့်ကျားချီကို ကျေးဇူးတင်လိုက်၏။ ယခုက သူ့ဘဝတွင် ကျင်းပသည့် ပထမဆုံးမွေးနေ့ဖြစ်သည်။ သူ့ဆီသို့ပေးလာသည့် တန်ဖိုးကြီးလက်ဆောင်များကိုကြည့်ရင်း ဝေ့ချန်၏ခံစားချက်များ ရှုပ်ထွေးလာသည်။ အိမ်တွင်မရခဲ့သည့်အရာများက သူ့ဆရာနှင့် မိတ်ဆွေများထံမှ ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။ 

အချို့ကံကြမ္မာများက ထူးဆန်း၏။ အချို့အရာများကို ရရှိရန် အသည်းအသန်ကြိုးစားနေချိန်တွင်တော့ ကောင်းကင်ဘုံက အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်သည်။ သို့သော်လည်း လက်လွှတ်လိုက်သည့်အခါ၌ တစ်ခါက စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှာဖွေခဲ့သည့်အရာများက ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်လာတတ်၏။ ဝေ့ချန်က လက်ထဲတွင် ကားသော့ကိုကိုင်ရင်း ယူအက်စ်ရှိ မစ္စတာမော်ရေးကို အီးမေးလ်ပို့လိုက်သည်။ နှုတ်ဆက်ခွဲခွာပြီးနောက် မစ္စတာမော်ရေးနှင့် ပထမဆုံးဆက်သွယ်ခြင်းဖြစ်၏။

“မစ္စတာမော်ရေး...ကျွန်တော် လက်ဆောင်ရပါတယ်...ကျေးဇူးပါပဲ-ဝေ့ချန်” အီးမေးလ်ပို့ပြီးနောက် ရှန့်ကျားချီ၏ အစေခံအကူအညီနှင့်အတူ ဝေ့ချန်က သူနေရမည့်ဧည့်သည်အခန်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ 

ချန်လီက ဝေ့ချန်မတိုင်ခင်ကပင် ရောက်နေခဲ့ပြီး လက်ရှိတွင် ရေချိုးနေသည်။ ဝေ့ချန်က အိပ်ရာဆီသို့ လျှောက်လာကာ ကုတ်ကိုချွတ်လိုက်၏။ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှပစွာ ထုတ်ပိုးထားသည့် လက်ဆောင်ဘူးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

ဝေ့ချန်က လက်ဆောင်ဘူးကို ကောက်ယူရင်း အကြည့်များက နူးညံ့သွားရသည်။ သူ့မွေးနေ့မှန်း ချန်လီမသိဟု ထင်ထားခဲ့‌‌သော်လည်း ချန်လီက သတိထားကာ သူ့အတွက် လက်ဆောင်ပါပြင်ထားလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ချေ။ 

ဝေ့ချန် လက်ဆောင်ဘူးကိုဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် မျက်မှန်ကိုင်းတစ်စုံရှိနေသည်။ ကိုင်း၏ဒီဇိုင်းက ရိုးရှင်းကာ မှန်များပင်မပါချေ။ ကိုင်းက အလင်းရောင်အောက်တွင် သတ္တုရောင် အရောင်ပြန်နေ၏။

ဝေ့ချန်၏မျက်လုံးတွင် ဒီဂရီအနည်းငယ်ရှိသော်လည်း မပြင်းထန်သောကြောင့် မျက်မှန်မတပ်ပေ။ သို့သော်လည်း လတ်တ‌လောတွင် သူ၏ဒီဂရီနှုန်းက မြင့်လာခဲ့သည်။ တစ်ခါတရံ ဖိုင်များဖတ်နေသည်ဖြစ်စေ၊ ကွန်ပျူတာသုံးနေသည်ဖြစ်စေ သူတောင်သတိမထားမိဘဲ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဥ်းမြောင်း၍ ကြည့်နေရသည်။ 

ချန်လီက သတိထားမိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သောကိုင်းများကို ဝေ့ချန်အတွက် ဘယ်အချိန်ကပြင်ဆင်ထားခဲ့လဲ သူမသိချေ။ 

ဝေ့ချန်သေချာမပြောနိုင်သော်လည်း ဤမျက်မှန်ကိုင်းများက သူနှင့် သေချာပေါက်လိုက်ဖက်လိမ့်မည်ဟု ဝေ့ချန် သိသည်။ 

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ချန်လီထွက်လာ၏။ ညအိပ်ဝတ်စုံကိုဝတ်မထားဘဲ ဝေ့ချန်၏ ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်။ 

ဝေ့ချန်က ချန်လီထက် ကိုယ်ထည်ပိုတောင့်၍ အရပ်ပိုရှည်သောကြောင့် ဝေ့ချန်နှင့် ကွက်တိဖြစ်နေသည့် ရှပ်အင်္ကျီက ချန်လီနှင့်ပွနေသည်။ အရှည်က သူ့ပေါင်အထိ အုပ်နေလေသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင်တောင်မှ ချန်လီ၏ ထိုပုံစံက ဝေ့ချန်၏ စိတ်ရှည်သည်းခံမှုများကို စိန်ခေါ်နေ၏။

“အားချန်...ပျော်ရွှင်စရာမွေးနေ့ပါ” ချန်လီက သူ့ပုံစံ၏ဝေ့ချန်အပေါ် သက်‌ရောက်မှုများကို သတိမထားမိဘဲ ပြုံးရွှင်နေသည့် မျက်နှာ‌လေးနှင့် ဝေ့ချန်ဆီသို့လျှောက်လာလေသည်။ ထို့နောက် ဝေ့ချန်၏လက်ထဲမှ မျက်မှန်ကိုင်းကိုယူ၍ တပ်ပေးလိုက်သည်။ 

တကယ်ကိုပင် ဝေ့ချန်တွေးထားသည့်အတိုင်း မျက်မှန်ကိုင်းများက သူနှင့် ကောင်းကောင်းလိုက်ဖက်သည်။ သူ၏ ထက်ရှသည့် မျက်နှာအစိတ်အပိုင်းများက ဤမျက်မှန်ကိုင်းကြောင့် ပို၍ထင်ပေါ်လာလေသည်။ အေးစက်ပြီးတည်ကြည်သည့် အပြုအမူက ပို၍ထင်းထွက်သွားစေကာ သူ့ကိုဆွဲဆောင်မှုပိုစေ၏။

ချန်လီ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “အားချန်...အရမ်းချောတာပဲ”

သို့သော်လည်း ဝေ့ချန်က ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချန်လီပြောနေသည်များကို အာရုံမစိုက်နိုင်‌ချေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းများ ဆုံးရှုံးသွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက ချန်လီ၏ပုံစံတွင်သာ နစ်မျောနေသည်။ 

ရှပ်အင်္ကျီ၏ ကြယ်သီးများက အကုန်မတပ်ထားဘဲ ကော်လံနေရာကချောင်နေ၏။ ချန်လီ၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများက ကော်လံကို အောက်သို့လျှောကျစေကာ သူ၏နူးညံ့ပြီး ဖြူဖွေးသည့် အသားအ‌ရေနှင့် ညှပ်ရိုးများကို ပြသနေသည်။ 

ဝေ့ချန်က ချန်လီကိုတင်းကြပ်စွာဖက်၍ ချန်လီ၏နားနားသို့ ကပ်၍ပြောလိုက်သည်။ “လီလီ...ကိုယ့်အတွက် ပြင်ထားတဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင်က ဒီမျက်မှန်ကိုင်းတစ်ခုတည်းလား” သူ့အသံက ခပ်နိမ့်နိမ့်နှင့် အက်ရှနေကာ မယုံနိုင်စရာကောင်းအောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။ 

“မဟုတ်ဘူး” ချန်လီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ 

“ကျွန်တော်လည်းပါတယ်”

ချန်လီ နောက်ဆုံးစကားအားပြောလိုက်ချိန်တွင် ဝေ့ချန်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဝံပုလွေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ 

ဝေ့ချန် သူ့အပေါ်သို့ လွှတ်ထုတ်လာသည့် ပြင်းပြမှုများကို ချန်လီခံစားမိပြီး ရုပ်ပြစာအုပ်ထဲတွင် ဖော်ပြထားသည်များက မှန်ကန်ကြောင်း တွေးလိုက်သည်။ ချစ်သူ၏မွေးနေ့တွင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးခြင်းက သူ့ကိုသေချာပေါက် ရူးခါစေလိမ့်မည်ပင်။

💘