MM Story Teller

Chapter 185

Viewers 49k

💘Chapter 185

ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနဲ့

ဖင်ဂယ်လ်မော်ရေးက ကွတ်ကီး၏နည်းလမ်းများကြောင့် လုံးဝထိတ်လန့်သွားကာ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်၍ ကွက်ကီးနှင့် သေချာဆွေးနွေးမိချင်နေ၏။ သို့သော်လည်း သူ့သမီးတွင် HIVရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဖင်ဂယ်လ်မော်ရေး လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ အဖေတစ်ယောက်အနေနှင့် သူ မသိခဲ့ပေ။

ဖင်ဂယ်လ်မော်ရေး မနေနိုင်ဘဲ ဆေးစစ်ချက်ပေါ်မှ ရက်စွဲကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီနေ့မှဆိုလျှင် နှစ်နှစ်ကြာနေပြီဖြစ်၏။ ထိုနှစ်နှစ်အတွင်း လီနာ၏ လိင်စိတ်ပြင်းပြလွန်းသည့် အပြုအမူများကိုပြန်တွေးကြည့်ရင်း သူ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

“လီနာဘာတွေလုပ်နေတာလဲ…သူမကိုယ်သူမ HIVရှိနေတာကို မလုံလောက်သေးဘူးလို့ ထင်နေတာလား…အဲ့ဒါကြောင့် ဒီလို အဆင်အခြင်မဲ့တဲ့လုပ်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို လုပ်နေတာလား”

အခြေအနေ၏ အတိမ်အနက်ကို သိရှိသွားပြီးနောက် အမြင်များကို အမှောင်ထုကြီးက ဖုံးလွှမ်းလာသကဲ့သို့ ဖင်ဂယ်လ်မော်ရေး ခံစားလိုက်ရသည်။ လီနာက သူ့ထံသို့ ပြဿနာအကြီးကြီးယူလာခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကို တစ်ယောက်ယောက်သာ သိသွားပါက ဖင်ဂယ်လ်မော်ရေး၏ ဂုဏ်ပုဒ်က ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ပင်။

“ဒီဖိုင်တွေကို ငါရအောင်ယူရမယ်…မဖြစ်မနေ…”

ထိုစကားက သူ့စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

“ဖိုင်တွေကို ပေးတာနဲ့…မင်းရဲ့အခြေအနေတွေကို လက်ခံပေးမယ်” ဖင်ဂယ်လ်မော်ရေးက ထိုဖိုင်များအတွက် သူ့ကိုယ်ကျင့်တရားများကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။ ဘာတွေပဲပေးဆပ်ရပါစေ၊ ဖိုင်များကိုပြန်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ထိုတောင်းဆိုမှုက သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ကျောက်တုံးနစ်မြုပ်သွားသလို လေထုထဲတွင်သာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ တစ်ဖက်မှ တုံ့ပြန်မှုရှိမလာချေ။

ဖင်ဂယ်လ်မော်ရေးမှာ သူ့အထဲတွင် ဒေါသမီးတောက်ကြီး တောက်လောင်လာသည်ကို ခံစားရပြီး ကီးဘုတ်ပေါ်ရှိ သူ့လက်များက တုန်ယင်လာသည်။ တစ်ဖက်လူက တုံ့ပြန်မှုမရှိတော့ကြောင်း တွေးလိုက်သည့်အချိန်တွင် မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ မက်ဆေ့ချ်တစ်စောင်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ခင်ဗျားရဲ့သမီး လီနာမော်ရေးကို တရုတ်ကနေထွက်သွားခိုင်းလိုက်…တစ်သက်လုံးပြန်မလာစေနဲ့”

ထိုမက်ဆေ့ချ်အား ဖင်ဂယ်လ်မော်ရေး ဖတ်ပြီးသည့်အချိန်တွင် ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်က မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

ဖင်ဂယ်လ်မော်ရေးက မည်းနက်နေသည့်ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်ကို အချိန်ကြာအောင် ကြည့်နေပြီးမှ မက်ဆေ့ချ်ကို နားလည်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လီနာကို တရုတ်နိုင်ငံမှ ပြန်ခေါ်ရန် လိုအပ်သည့် အရာများကို ချက်ချင်းလုပ်ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အမိန့်အရှည်ကြီးပေးပြီးနောက် ဖင်ဂယ်လ်မော်ရေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သလို ခံစားရ၍ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်သည်။ အခုအချိန်လေးအတွင်းတွင် သူ အသက်ဆယ်နှစ်လောက်ကြီးသွားသလိုပင်။ သူက ရိုးသားဖြောင့်မတ်သည့်ဘဝကို နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ့သမီးကြောင့် ပျက်စီးလုနီးဖြစ်လာရသည်။ ဒီတစ်ခေါက် လီနာ နိုင်ငံသို့ပြန်ရောက်လာလျှင် သူမကို သေချာစည်းကမ်းကြပ်မတ်ပြီး ပြောင်းလဲမှုများ လုပ်ဆောင်ရမည်။

…

ထိုမက်ဆေ့ချ်အား ဖင်ဂယ်လ်မော်ရေးကို ပို့လိုက်ပြီးနောက် ကွတ်ကီးဖုန်းချလိုက်ကာ သူ့ကွန်ပျူတာ၏ မည်းနက်နေသည့် မျက်နှာပြင်ကိုကြည့်လိုက်သည်။

ဖင်ဂယ်လ်မော်ရေး သူ့အား ခြေရာခံလာမည်ကို သူမကြောက်ချေ။ ပထမအချက်၊ ဖင်ဂယ်လ်မော်ရေး မလုပ်ရဲပေ။ ဒုတိယအချက်မှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် မည်သူကမှ ကွတ်ကီးကို ခြေရာမခံနိုင်ပေ။

ဤလှုပ်ရှားမှုများစွာအား လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ကွက်ကီး အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလိုက်သည်။ အိပ်ပျော်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ထားသော်လည်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်နှင့် ဖုန်းထဲမှ ဝေ့ဟွား၏ အသံများကိုသာ ကြားနေရသည်။ သိပ်မကြာခင်တွင် နားထဲမှ သူ၏ သက်တော့သက်သာဖြစ်စေသည့် အသံနှင့်တူ ကွတ်ကီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်၌ တစ်ညလုံး တဖွဲဖွဲရွာနေခဲ့သည့် မိုးက ရပ်သွားပြီဖြစ်သည်။ နေရောင်ခြည်က တိမ်များကြားမှ ထွက်လာပြီး လမ်းမပေါ်တွင် ရေဗွက်လေးများရှိနေသေးသည်။ ရေဗွက်လေးများကို နေရောင်ထိုးလိုက်သည့်အခါ ရောင်စုံအလင်းတန်းများ လင်းလက်လာလေသည်။

ဝေ့ဟွားက ကွက်ကီး၏ တိုက်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် မနက်စောစောကတည်းက လာစောင့်နေတာဖြစ်သည်။ ကွတ်ကီးလည်း စောစောနိုးလာသောကြောင့် ဘီစကစ်လေးအား ကျောင်းလိုက်ပို့ရန် တာဝန်ယူရတော့သည်။ ကွက်ကီးက ဝေ့ဟွားက ဝင်ပေါက်တွင် တွေ့လိုက်သောအခါ ကားရပ်လိုက်ပြီး ဝေ့ဟွားကို ကားထဲသို့ ဝင်စေလိုက်သည်။

“ဂွတ်မောနင်း…ဘီစကစ်လေး” ဝေ့ဟွားက ကားထဲသို့ ရောက်လာသည်နှင့် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ရှိနေပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်အရာမျှရှိမနေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

“ဂွတ်မောနင်း…ဦးဦးဝေ့” ဘီစကစ်လေးက တူညီနေသည့် အပြုံးတစ်ခုနှင့် ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

အရာအားလုံးက သာမန်သာဖြစ်နေသော်လည်း ခြားနားသွားသည်က ဝေ့ဟွားရော ကွတ်ကီးရောပါ ဘီစကစ်လေးအား အလွန်အမင်းချစ်ခင်တွယ်တာမှုဖြင့် ထိတွေ့ခြင်းများကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားနေကြသည်ပင်။ ရလဒ်များကို မသိရသေးခင်အထိ သူတို့၏အပြုအမူများကို ထိန်းသိမ်းရလိမ့်မည်။

ဘီစကစ်လေးလည်း သတိထားမိသော်လည်း ထုတ်မပြောလိုက်ချေ။ သူ့အဖေနှင့် ဦးဦးဝေ့တို့ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း သူခံစားမိသည်။ ထို့ကြောင့် မူကြိုကျောင်း၏ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ သူက နာနာခံခံနှင့် ဆရာမ၏လက်ကိုကိုင်၍ ယဥ်ကျေးစွာနှုတ်ဆက်ရင်း အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

သူ့အဖေနှင့် ဦးဦးဝေ့တို့ ညနေလာကြိုသည့်အခါ ပုံမှန်အတိုင်းပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင်တော့ သူဝမ်းနည်းရလိမ့်မည်။

…

ထို့နေ့မှာပင် ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီတို့လည်း တူညီသည့်ပန်းတိုင်နှင့်အတူ စောစောထလာကြသည်။ ဆေးရုံသို့ သွားရန်ဖြစ်သည်။

ချန်လီက အိပ်မှုန်စုံမွှားဖြင့် နိုးထလာပြီး ရှုပ်ပွနေသည့်ဆံပင်များက လားရာပေါင်းစုံသို့ ထောင်ထနေလေသည်။ သူက အိပ်ရာပေါ်တွင် ငူငူငိုင်ငိုင်လေးဖြင့် ထိုင်နေပြီး ဝေ့ချန် သူ့အား အဝတ်အစားများ ကမ်းလာမည်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။

ဝေ့ချန်ရောက်လာပြီး သူ့ဆံပင်များကို ဖွလိုက်သည့်အခါ သူတဖြည်းဖြည်းနှင့် နိုးလာတော့သည်။

“လီလီ…ထတော့…ဒီနေ့ စစ်ဆေးဖို့ ဆေးရုံသွားရမယ်လေ” ဝေ့ချန် ပြောလိုက်သည်။

ချန်လီခေါင်းညိတ်၍ အိပ်ရာထဲမှ ထလိုက်ကာ ဖိနပ်ပါးများကိုစီး၍ ရေချိုးခန်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ ဝေ့ချန်က သူ့သွားတိုက်တံအပေါ်တွင် သွားတိုက်ဆေးညှစ်ပေးထားပြီး ဖန်ခွက်ပေါ်တွင် တင်ထားပေးခဲ့သည်။

ချန်လီ၏ မနက်ခင်းလုပ်ငန်းစဥ်များပြီး၍ အဝတ်အစားလဲပြီးသည့်အခါ ဝေ့ချန်ကသူ့လက်ကိုကိုင်၍ အတူထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ဆေးရုံဝင်ပေါက်တွင် ဝေ့ချန်နှင့်ချန်လီတို့က ဝေ့ဟွား၊ကွတ်ကီးတို့နှင့် တွေ့ဆုံကြသည်။

သူတို့က ဆေးရုံဝင်ပေါက်တွင် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပြီး မေးခွန်းများမမေးဘဲ သက်ဆိုင်ရာဌာနများဆီသို့ သွားလိုက်ကြသည်။

ဝေ့ချန်တို့အတွက်ရော၊ ဝေ့ဟွားတို့အတွက်ရော ရလဒ်စောင့်ရသည့်အလုပ်က ကြာမြင့်လေသည်။

ချန်လီက လွန်ခဲ့သည့်ကားမတော်တဆမှုတွင် သူ့ကိုဂရုစိုက်ပေးခဲ့သည့် သူနာပြုနှင့် တွေ့ရသည်။ သူနာပြုက ချန်လီကိုမှတ်မိပြီး သူ့အခြေအနေကို သတိထားမိသည်။ စစ်ဆေးနေချိန်အတွင်း သူမက ပို၍ဂရုတစိုက်ပြုမူရသည်။ ဤသူနာပြုထံမှ တစ်ခါ စစ်ဆေးခံဖူးသောကြောင့် ဒီတစ်ခေါက်တွင်တော့ ချန်လီက အနည်းငယ် နေရအဆင်ပြေနေ၏။

သိပ်မကြာခင်တွင် ချန်လီက လိုအပ်သည့်စစ်ဆေးချက်များ ပြီးသွားသော်လည်း ရလဒ်များက ချက်ချင်းမရနိုင်ပေ။ ခုနစ်ရက်စောင့်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ဝေ့ချန်က စစ်ဆေးသည့်ဆရာဝန်ကိုမေးလိုက်၏။

ချန်လီ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေများက ကောင်းမွန်နေပြီး စိတ်မပူရန် ဆရာဝန်က ပြန်လည်ပြောလာခဲ့သည်။ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကျန်းမာရေးတစ်ခုတည်းသာ တိုးတက်လာရုံသာမက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေကလည်း သိသိသာသာကောင်းမွန်လာနေသည်။ တူညီသည့်လူနာများနှင့် ယှဥ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆရာဝန်ပင် အံ့ဩသွားရသည်။ သူက ဝေ့ချန်အား ချန်လီကိုကောင်းကောင်းဂရုစိုက်သည့်အတွက် ချီးကျူးလိုက်သည်။

ဤသို့နှင့် ဝေ့ချန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက နည်းနည်းသက်သာသွားကာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် သူ့ကိုအနှောင့်အယှက်ပေးနေသည့် ကိစ္စအား ဆရာဝန်ကိုမေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရှက်ရွံ့သော်လည်း သူ လျစ်လျူမရှုဘဲ မနေနိုင်ချေ။ အထူးသဖြင့် သူ၏မျက်နှာအာရုံကြောချို့ယွင်းမှုကြောင့် အခြားသူများက သူ၏ မျက်နှာအမူအရာများကို မမြင်နိုင်ချေ။

ဆရာဝန်ကလည်း ထိုကဲ့သို့ မေးခွန်းများ မကြာခဏအမေးခံရပုံပင်။ သူက ပုံမှန်ပင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် ဖြေလာခဲ့သည်။ “ရပါတယ်…ဒါပေမယ့် မကြာခဏတော့မလုပ်ပါနဲ့…လူနာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေသေးတာဆိုတော့”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…ဒေါက်တာ” အဖြေရပြီးနောက် ဝေ့ချန်က စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး ချန်လီနှင့် ထွက်သွားလိုက်သည်။

ချန်လီက ဝေ့ချန်နှင့်ဆရာဝန်စကားပြောနေသည်ကို နားထောင်နေသောကြောင့် ကားပေါ်သို့ရောက်သည်နှင့် သူ၏ တောက်ပနေသည့်မျက်လုံးများက ဝေ့ချန်ကိုကြည့်၍ မေးလာသည်။ “ကျွန်တော်တို့ လုပ်လို့ရပြီလား”

ဝေ့ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်၍ ချန်လီ၏ဆံပင်များကိုဖွရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဖြည်းဖြည်းချင်းသွားရအောင်”

ချန်လီက ဝေ့ချန်၏၏လက်ကိုခါလိုက်၍ စိတ်ပျက်မှုကိုဖော်ပြလိုက်သည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ မေးကိုကိုင်၍ သူ၏စူပုတ်နေသည့် နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်း၍ပြောလိုက်သည်။ “လီလီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးက မခံနိုင်သေးဘူး…ကိုယ်တို့လုပ်တိုင်း လီလီ သတိမေ့သွားတယ်လေ…လီလီ ကြံ့ခိုင်တဲ့အချိန်ကျ လုပ်တာက ပိုပြီးခံစားလို့ကောင်းလိမ့်မယ်လို့မထင်ဘူးလား”

ချန်လီထိုအကြောင်းကိုတွေး၍ သဘောတူလိုက်သည်။သူပို၍ ကြံ့ခိုင်လာစေရန် များများစားရမည်။ သို့မှသာ နောက်ပိုင်းတွင် ဝေ့ချန်နှင့် အချိန်ကြာကြာဆက်ဆံနိုင်မှာဖြစ်သည်။

ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားမှုနှင့်အတူ ချန်လီနှလုံးသားထဲတွင် သန္နိဌာန်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝေ့ချန်က ကားစက်နှိုး၍ ချန်လီအား Qတက္ကသိုလ်သို့ လိုက်ပို့လိုက်သည်။ ကျောင်းဝန်းထဲသို့ လုံလုံခြုံခြုံနှင့် ဝင်သွားသည်ကိုကြည့်ပြီးသည်နှင့် ကုမ္ပဏီဆီသို့ မောင်းထွက်လာလိုက်သည်။

ဤအတောအတွင်း သူဘယ်ရောက်၍ ဘာလုပ်နေလဲ မည်သူမှမသိကြသော်လည်း ခန့်မှန်းချက်များစွာကတော့ ရှိနေသည်။

လူများစွာက ဝေ့ချန်မှာ မက်စ်နှင့်သဘောတူညီမှုအား ညှိနှိုင်းရန် နည်းလမ်းရှာတွေ့သွားခဲ့သည်ဟု ခန့်မှန်းကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဒီနေ့ သူရုံးတက်သည်ကိုတွေ့သောအခါ အချို့က နှလုံးသားကို ပုရွက်ဆိတ်များ တက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရကာ ဝေ့ချန်က မက်စ်နှင့်အဆင်ပြေခဲ့၊မပြေခဲ့ကို သိချင်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း ဝေ့ချန်က သူတို့အတွေးများကို မသိသည့်ပုံပင်။ အလုပ်ချိန်များတွင် သူက လွန်ခဲ့သည့်အပတ်များမှ ဖိုင်များကို ရှင်းလင်းရန်သာ အာရုံစိုက်နေလိုက်သည်။ ရုံးဆင်းသည့်အချိန်ရောက်လာသောအခါ ဘာမှမဖြစ်သည့်အလား ပုံမှန်အတိုင်း ရုံးဆင်းလာခဲ့လေသည်။

…

တစ်နေ့တည်းမှာပင် ဝေ့ဟွားနှင့်ကွတ်ကီးတို့၏ ဆေးစစ်ချက်များက ချန်လီ၏ စစ်ဆေးခြင်းနှင့်မတူဘဲ လျင်မြန်စွာ ပြီးစီးသွားသည်။ စစ်ဆေးခြင်းများပြီးသွားသည်နှင့် ရလဒ်ကို ချက်ချင်းရနိုင်လေသည်။

ဝေ့ဟွား၏ မှတ်ဉာဏ်များက သူ့ကိုစိတ်မပျက်စေခဲ့ပေ။ သူတကယ်ကို လီနာနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံခြင်းမရှိခဲ့ချေ။ တစ်နည်းပြောရလျှင် သူ ပိုးနှင့် မထိတွေ့ခဲ့ချေ။

သူတို့နှစ်ယောက်က စိတ်ချရအောင်သာ လာရောက်စစ်ဆေးကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤရလဒ်က သူတို့မျှော်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင်။

လက်ထဲတွင် ရလဒ်များကိုကိုင်၍ ဆေးရုံမှထွက်လာပြီးနောက် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မထိန်းနိုင်ကြတော့ချေ။ ကားပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ကြသည်။

ရလဒ်များက သူတို့နှလုံးသားထဲတွင်ရှိနေသည့် အကြောက်တရားများကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။ ယခုတွင် သူတို့၏ ခံစားချက်များမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေတော့၏။

သူတို့၏ စိတ်ပြင်းပြမှုများက ပြင်းထန်နေသောကြောင့် တစ်‌ယောက်စီ၏နှုတ်ခမ်းမှ သွေးအရသာကို ရနေသည့်တိုင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လွှတ်မပေးကြချေ။ သူတို့၏လျှာများက ရစ်ပတ်နေကြကာ တံတွေးများကလည်း မြိုချရန်ခက်ခဲနေသောကြောင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှစီးကျလာကာ ငွေရောင်အမျှင်တန်းလေးပင် ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။ အသက်ရှူရခက်လာသည့်အချိန်မှသာ လူချင်းခွာလိုက်ကြသည်။ သို့သော် နဖူးများကတော့ ထိကပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်ကြသည်။

“ဝေ့ဟွား...ဒီည ဘီစကစ်လေးကို ကြိုပြီးရင် အိမ်ကိုညစာလိုက်စား” ကွက်ကီးပြောလိုက်သည်။

ဝေ့ဟွား တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် ပျော်ရွှင်မှုများက ထိုးတက်သွားတော့သည်။ သူကွတ်ကီးကို စလိုက်ကတည်းက သူ၏ပန်းတိုင်မှာ ကွတ်ကီးနှင့် လက်ထပ်သည်အထိသွားချင်ခဲ့တာဖြစ်သည်။ မိဘများကို တွေ့ရန်ပင် သူအကြာကြီးပြင်ဆင်ထားခဲ့၏။

သူတို့တွဲသည်မှာ မကြာသေးသောကြောင့် ကွတ်ကီးက မိဘများနှင့်တွေ့ရန်အကြောင်းအား နောက်မှပြောလာလိမ့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။ သူ၏အရိုင်းဆန်ဆုံးအိပ်မက်များတွင်တောင် အရမ်းမစောဘဲ လအနည်းငယ်ကြာမြင့်သည်။ ယခုအချိန်က သူ့ကိုအံ့ဩသွားစေသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့တွဲသည်က ရက်ပိုင်းသာ ရှိသေးသည်။ ကွတ်ကီးက သူ့ကို မိဘနဲ့တွေ့ဖို့ပြောလာတယ်ဆိုတော့ သူလည်းဝေ့ဟွားနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စိတ်ထဲမှာရှိနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား...။

ဝေ့ဟွား တုံ့ပြန်မလာသည်ကိုတွေ့သောအခါ ကွက်ကီး၏အမူအရာများက ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွား၍ ပြောလိုက်သည်။ “မလာချင်လည်း မေ့လိုက်တော့”

သို့သော်လည်း ဝေ့ဟွား ထိုသို့မဖြစ်နိုင်ချေ။ သူက လျင်မြန်စွာဖြင့် ကွတ်ကီးကိုဖက်၍ ဆိုလိုက်သည်။

“ရှောင်ချီချီ...မဟုတ်ပါဘူး...ကိုယ်နောင်တမရချင်ဘူး...ဒီည ဦးလေးနဲ့တွေ့ဖို့ ကိုယ်မင်းနဲ့လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်”

💘

Prev Next