Chapter 89(End)

🥘CHAPTER- 89 END

ကျောက်တုံးမျိုးနွယ်တို့ မျိုးတုံးကာ စစ်ပွဲကြီးအပြီးနောက်တွင် အချိန်အာကာသအက်ကြောင်းမှာပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ သုံးထောင်စားတော်ဆက်မှ ပျက်ကွက်ခဲ့သောဝန်ထမ်းတို့မှာ လမ်းမှန်တွေ့ကာ စားသောက်ဆိုင်သို့ ဘေးကင်းစွာပြန်လာခဲ့သည်။ 

အချိန်အာကာသစစ်မြေပြင်မှ အသက်ရှင်သန်သူစစ်သားများကို ထွက်ခွာခွင့်ပြုကာ သူတို့မွေးရပ်မြေများထံ ပြန်ပြီးနောက် အချိန်အာကာသစစ်မြေပြင်မှ ရင်ဖိုဖွယ်မြင်ကွင်းများကို ပြန်ပြောနေကြသည်။ သဘာဝကျစွာပင် လူပြောအများဆုံးမြင်ကွင်းကား ကျောက်တုံးနှင့်သဲတို့ ပေါင်းစပ်ကာ ဧရာမကျောက်တုံးမျိုးနွယ်တို့ ဖြစ်လာခြင်းပင်။ ထိုအချိန်၌ များစွာသော စစ်သားတို့ကို ရှော့ရစေခဲ့သည်။

 သူတို့နောက်ပိုင်း ပြန်ပြောနေစဥ်တွင် ထိုအချိန်၏ အကြောက်တရားကို သူတို့မျက်နှာထက်တွင် မြင်နေရသည်။ 

ဧရာမကျောက်တုံးနွယ်တို့ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မကြုံဖူးသူတို့မှာ ထိုအကြံတစ်ခုတည်းကို ယုံကြည်နိုင်ကြပေ။ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် အံ့သြကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

 နတ်ဘုရားနွယ်အများစုမှာ ဧရာမကျောက်တုံးနွယ် တစ်ကောင်တည်းကို ဝန်းရံတိုက်ခိုက်သော်လည်း အပေါ်လက်ဖြတ်ရန်ပင် ရုန်းကန်နေရသည်ကို ကြားသော်မနေနိုင်ဘဲ ထိတ်လန့်စွာမြည်တမ်းကြသည်။နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ဒါဇင်ခန့်မှာ ဧရာမကျောက်တုံးနွယ်တစ်ကောင်ကိုပင် ရုန်းကန်ခုခံနေရသည်။

 ထိုဧရာမ ကျောက်တုံးမျိုးနွယ်တို့ မည်မျှခွန်အားကြီးပါသနည်း။ 

တွေးကြည့်ရင်းနှင့်ပင် လူများစွာမှာ အကြောက်တရားတို့ ပြည့်သွားတော့သည်။ ဧရာမကျောက်တုံးမျိုးနွယ်တို့ကိုသာ မပျက်စီးဘဲ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်တို့သာ သူတို့တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံနိုင်ရည်မရှိပါလျှင် သူတို့ကဲ့သို့လူသာမန်များ မည်သို့ဧရာမကျောက်တုံးနွယ်တို့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်ပါမည်နည်း။ 

သူတို့တွေးလေလေ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်တို့ထံ ကျေးဇူးတင်စိတ်တို့ ကြီးလေလေပင်။ နတ်ဘုရားနွယ်များကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက သုံးထောင်လောကမှာ ဖျက်စီးခံရပေမည်။ 

ဧရာမကျောက်တုံးနွယ်တို့ ရုတ်တရက်ပျောက်ဆုံးမှုသည် နတ်ဘုရားနွယ်တို့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးကာ သဲလွန်စမဲ့စေသည်။ သို့သော်လည်း အခြားမျိုးနွယ် ၊ပို၍အားနည်းသောမျိုးနွယ် တို့၏မျက်လုံးထဲတွင် နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်တို့က ဧရာမကျောက်တုံးမျိုးနွယ်တို့အား အပြတ်ရှင်းလိုက်ပုံပေါ်သည်။

 ကျောက်တုံးနွယ်တို့ မျိုးမတုံးမီက နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ဒါဇင်ချီနှင့် တစ်ပါးတည်းသောနတ်ဘုရားတို့၏ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်။ ဤသည်ကို အားထုတ်မှုများစုပုံလာခြင်းမှ အရည်အသွေးပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု မြင်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ 

တစ်ခါတစ်ရံ၌ အမှန်ကိုမြင်နိုင်ခြင်းသည်လည်း အင်အားတစ်ချို့ကို စောင်းပါးရိပ်ခြည်ပြောစေသည်။ 

အချိန်အာကာသစစ်မြေမှ သတင်းတို့ပြန့်နှံ့သွားသောအခါ လူအများစုမှာ သူတို၏အမြင်များကို စတင်ဝေမျှလာကြသည်။ သို့သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် ချီးမွမ်းမှုအများအပြား ရရှိနေသည်လည်း  ရှိသည်။ 

ကျိလန်၏အမိန့်အောက်မှ စစ်သည်လေးထောင်တို့ကြားတွင် အိမ်ပြန်ခွင့်ရသူတို့မှာအခြားသော တပ်စုမှစစ်သည်တို့နှင့်ယှဥ်လျှင် ပိုကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့အမှန်ပင် သေခြင်းနှင့် လက်တစ်ကမ်းအလိုဖြစ်ခဲ့၍ပင်။ သူတို့ကို သုံးထောင်စားတော်ဆက်က ကူညီခဲ့၍မဟုတ်လျှင် အများစုသည် အချိန်အာကာသစွမ်းအင်ပြတ်လပ်၍ မွန်းသေသွားနိုင်သည်။ 

ထို့နောက် အိမ်ပြန်လာပြီးနောက် စစ်သည်တို့မှာ သူတို့အတွေ့အကြုံများကို လိုင်းပေါ်တွင်မျှဝေကြတော့သည်။ အွန်လိုင်းတွင် ကျောက်တုံးနွယ်တို့နှင့် ပတ်သတ်၍ ဆွေးနွေးပေါင်း များနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့သိပ်မပြောကြတော့ပေ။ ထိုအစား သူတို့အပြောအများဆုံးကား အန္တရာယ်ကျနေချိန်တွင် သုံးထောင်စားတော်ဆက်မှ သူတို့ကိုလာကယ်သည့် အကြောင်းပင်။ 

# သုံးထောင်စားတော်ဆက်က စစ်သည်ထောင်ချီအသက်ကို ကယ်တင် 

ဤသတင်းကား အလျင်ပင်နာမည်ကြီးကာ ကျောက်တုံးနွယ်တို့နှင့် ပတ်သတ်သောသတင်းတို့မှာ ဒုတိယဖြစ်သွားသည်။ အတိတ်တွင် သုံးထောင်စားတော်ဆက်မှာ အရသာကောင်း၍ နာမည်ကြီးခဲ့သော်လည်း မူလကစားသောက်ဆိုင်လေး သာသာပင်။ သုံးထောင်စားတော်ဆက်သို့သွားကာ စားသောက်ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းသည် လူငယ်များကြား ရူးသွပ်နေသည်ကို လူကြီးပိုင်းအချို့ကပင် ဝေဖန်ကြသေးသည်။ 

အသက်ကြီးပိုင်းတို့အမြင်တွင် သုံးထောင်စားတော်ဆက်သည် အစားအသောက်များ အရသာရှိစေကာမူ စားရန်နေရာ သက်သက်သာ။အလွန်စွဲလန်းနေကြသနည်း...သူတို့အမြင်တွင် ဤအပြုအမှုကား ချဲ့ကားလွန်းသည်။ 

သို့သော်လည်း စစ်သည်လေးထောင်ကို စေတနာ့ဝန်ထမ်းကူညီမှုအပြီးတွင် သူ၏ဂုဏ်သတင်းလည်း ပြောင်းသွား၏။ ငယ်ရွယ်သူတို့အတွက် အယုံသွင်းရန်ပင်မလို။ သူတို့၏ အကြိုက်ဆုံးစားသောက်ဆိုင်သည် ပျက်ကပ်အတွင်း သုံးထောင်လောကကို ကာကွယ်နေသောစစ်သည်များကို လာရောက်ကယ်ဆယ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တစ်နည်းနည်းဖြင့် စားသောက်ဆိုင်မှာ အချိန်အာကာသအက်ကြောင်းကြားမှ စစ်ပွဲကိုဝင်ရောက်ဆင်နွဲသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ရလဒ်အနေနှင့် လူငယ်မျိုးဆက်များ စားသောက်ဆိုင်တွင်း ရောက်လာကြတော့သည်။

သေရေး ရှင်ရေးဖြစ်နေသည့် စစ်သည်တို့ကို ကူညီရန် အသက်ကို စွန့်စားရဲသူများသည် သက်ကြီးပိုင်းတို့အမြင်တွင် လူဆိုးမဟုတ်ကြပေ။ အသက်ကြီးပိုင်းအများစုမှာ အတိတ်က ကျောက်တုံးမျိုးနွယ်တို့ ကျူးကျော်မှုမှ ဖြစ်ခဲ့သည့်ကြောက်စရာတို့ကို အမှတ်ရနေဆဲပင်။ ထို့ကြောင့် သုံးထောင်စားတော်ဆက်အပေါ် သူတို့ အမြင်ကောင်းလာသည်။ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော ရောင်ဝါကိုရနိုင်ရန် စားသောက်ဆိုင်သို့ မကြာခဏသွားလည်ရန်လည်း လူငယ်မျိုးဆက်တို့ကို အားပေးတတ်လာသည်။ 

စစ်သည်တို့ကိုကူညီခြင်းသည် အချိန်အာကာသစွမ်းအင်ချို့တဲ့၍ သေခြင်းလက်တစ်ကမ်းအလိုရှိ စစ်သားတို့ကို သူတွေ့လိုက်ချိန်တွင် ပိုင်ရှန်းကျစ် သတိမထားမိဘဲ လုပ်မိခြင်းသာ။ သူအကျိုးဆက်တို့ကို မစဥ်းစားခဲ့ကာ သုံးထောင်စားတော်ဆက်လုပ်ငန်းမှာလည်း ပိုမိုထိုးတက်လာရန် မတွေးခဲ့ပေ။ 

ယခု သုံးထောင်စားတော်ဆက်ရှိ အချိန်အာကာသပြန်ထပ်ကိရိယာမှာ စီးပွားရေးအတွက် ပြန်ဖွင့်ခဲ့ရသည်။ စစ်ပွဲကြီးမစတင်မီအချိန်သို့ အရာရာပြန်ရောက်သွားသည့် အလားပင်။ သို့သော်လည်း ချိန်းဆိုရန် ဆူပူနေသည့် စားသုံးသူများ၊ စားရန်မဟုတ်ဘဲ ကြည့်ရုံဟုဆိုကာ ရောက်လာသူ အများအပြားနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် သုံးထောင်စားတော်ဆက်၏ နေရာမှာ တစ်ဖန်ကျဥ်းသွားသယောင်ပင်။ 

"သူဌေး အနားယူနေရာက လူတွေပြည့်နေပြီ...စားသုံးသူတွေကလည်း အချိန်အာကာသအက်ကြောင်းကို သွားနေကြတယ်...အစက သဲခါးပတ်ကို လာကြည့်ကြတဲ့ လည်ပတ်သူတွေက အခုဝင်လာပြီး ကြည့်ချင်နေကြတယ်...ဝင်ပေါက်က ဝန်ထမ်းနှစ်ယောက်က သူတို့ကို ထိန်းဖို့ခက်လာပြီ..." 

ပိုင်ရှန်းကျစ် အလွန်အံ့သြမိကာ အမြန်ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ 

"အမြန် ဝမ်းနွမ်ကိုသွားရှာပြီး အချိန်အာကာသစီမံရေးမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်တစ်ယောက်ကို လစာမြင့်မြင့်နဲ့ငှားဖို့ ပြောလိုက်...စားပွဲထိုးတွေနဲ့ အလုပ်သင်တွေ ပိုငှားပြီး...ဝင်ပေါက်စောင့်ဖို့ ဗလတောင့်တဲ့ အစောင့်တွေပါ ငှားလိုက်...ပြီးတော့ သူမကို အချိန်အာကာသပြန်ထပ်ကိရိယာတွေ ထပ်ဝယ်ဖို့ပြောလိုက်ပါ..." 

အလုပ်သမားနှစ်ဦးမှာ ဝမ်းနွမ်ကိုရှာရန် အမြန်ထွက်သွားကြသည်။ ပိုင်ရှန်းကျစ် နားထင်ကိုပွတ်ကာ အခြားတစ်ယောက်ဝင်လာသည်နှင့် အလိုအလျောက် မေးလိုက်သည်။ 

"အခု ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ..." 

အသစ်ကလေးမှာ ခဏမျှမတုံ့ပြန်ပေ။ ပိုင်ရှန်းကျစ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ငွေရောင်ဆံနွယ်၊ ငွေရောင်မျက်ဝန်းနှင့်သူကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူကား ဝန်ထမ်းမဟုတ်ဘဲ ရှင်းလင်းစွာ... 

" 'ဖုန့်...ဖုန့်ယဲ့..." 

ပိုင်ရှန်းကျစ် အတော်လေး မူးနောက်သွားသည်။ စစ်ပွဲကြီးပြီးချိန်မှစ၍ ဖုန့်ယဲ့ကို မတွေ့ရသေးပေ။ သူ့စိတ်တွင်းတွင် အရာများစွာ အလေးချိန်နေကာ ယခုဖုန့်ယဲ့ကိုတွေ့ရ၍ ဤသည်ကအတွေးတို့ကို ဖိနှိပ်ကာ ခံစားချက်တို့က ရေဆည်ကျိုးသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ 

ထိုနေ့က သူ့ဦးလေး နောက်ဆုံးဆိုသွားသော စကားများမှာ ပိုင်ရှန်းကျစ်စိတ်ကို လေးလံစေသည်။ သူအပြည့်အဝ နားမလည်သည့်တိုင် မကောင်းသည့်အရာတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မည်ဟု အလိုလိုခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ဦးလေးကိုဖမ်းဆုပ်ရန် ပြေးသွားသော်လည်း စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူ့ကိုကြင်နာစွာပြုံးပြနေသောာသူမှာ မြင်ကွင်းမှပျောက်သွား၏။ 

ပိုင်ရှန်းကျစ် အပြင်ထွက်ကာ သူ၏ဦးလေးကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။ ဝင်ပေါက်မှဖုန့်ယဲ့သည် ဘာဖြစ်လို့လဲဟု မေးလာသည်။  သူ၏ဦးလေးထွက်သွားကြောင်းနှင့် ဖုန့်ယဲ့များ သူ၏ဦးလေး မီးဖိုချောင်မှထွက်သွားသည်ကို မြင်မိခြင်းရှိမရှိ မေးသည့်အခါ သို့သော်လည်း ဖုန့်ယဲ့မှာ အရှေ့မျက်နှာစာ၌ သူ့ဦးလေးပေါ်လာသည်ကို လုံးဝမတွေ့ဖူးကြောင်း ဆိုသည်။ 

အပြင်ဘက်တံခါးမှ ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံထွက်လာသည်ကလည်း ဤအချိန်ပင်။ နှစ်ယောက်သား ဝင်ပေါက်သို့ ပြေးသွားသောအခါ ဧရာမကျောက်တုံးနွယ်ဒါဇင်ခန့် သဲများကျောက်များအဖြစ် ရုတ်ချည်းပြောင်းသွားသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့လိုက်ရသည်။ တောင်များကဲ့သို့ ရှည်လျားကာ အလွန်ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးနွယ်မှာ ထိုခဏတွင် တစ်ပြိုင်နက် အစိတ်စိတ်ကွဲသွားကာ လူတိုင်းအမြင်ကို ပိတ်ဆို့လျက် ကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံး သဲများကျောက်များဖြင့် ပြည့်သွားတော့သည်။ 

ဤအချိန်သည် ပိုင်ရှန်းကျစ် တစ်စုံတစ်ရာကို ဝေဝါးစွာနားလည်မိသော အချိန်လည်းဖြစ်သည်။ ဦးလေး၏ပုံပြင်တွင် ပျက်စီးသွားသည့်ကမ္ဘာ၏ ဆန္ဒခွဲနှစ်ရပ်တွင် တစ်ဦးမှာအေးချမ်းမှုနှင့် ရောင့်ရဲမှုကိုရှာဖွေကာ တစ်ခုမှာ တိတ်တဆိတ်ကွယ် ပျောက်သွားချင်ကြလျက် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးမှီခိုကာ သေအတူရှင်မကွာ ယှဥ်တွဲတည်ရှိသည်။ ယခု သူ၏ဦးလေးပျောက်ကွယ်သွား၍ ဧရာမကျောက်တုံးမျိုးနွယ်တို့ အစိတ်စိတ်ကွဲသွားရသည်။ 

ဤအရာများအားလုံး၏ ဆက်နွယ်မှုက ပိုင်ရှန်းကျစ်ကို နက်နဲစွာ တွေးမိစေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူဖုန့်ယဲ့ကိုအလျင်ထွက်ခွာစေလျက် ဝန်ထမ်းများကို တစ်အိမ်ပြီးတစ်အိမ်ပြန်ပို့ကာ စားသောက်ဆိုင်အရေးကို ဖြေရှင်းရန် သူ့ကိုယ်သူ ဖိအားပေးထား၏။ ကလေးနှစ်ဦးကို နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် သူအားအင်ကုန်ခမ်းလျက် အခန်းထဲတွင်နားနေ၏။ ယနေ့အဖြစ်တို့က အလွန်တရာများလှ၍ အရေးအကြီးဆုံးကား သူဦးလေး၏ ရုတ်တရက်ပေါ်လာမှုနှင့် ပျောက်ဆုံးမှုက သူ့ကိုပင်ပန်းသည်ထက် ပိုစေသည်။

သူအတွေးနစ်နေစဥ် သူ၏ပုံများကိုကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ကာ ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ခေါင်းအုံးအောက်တွင် စာတစ်စောင်တွေ့ရသည်။ သူချက်ချင်း ထထိုင်ကာ စာကိုဆွဲထုတ်လျက် ဖြေလိုက်သည်။ သူ့အတွက် သူ၏ဦးလေး ချန်ရစ်ခဲ့သောစာပင်။ 

"ကျစ်ကျစ် ဒီစာကိုဖတ်ပြီး သံသယရှိနေသေးလား..." 

ပိုင်ရှန်းကျစ် မျက်တောင်ခတ်ကာ စာဆက်ဖတ်သည်။ 

"ကလေးရေ မင်းနားမလည်လောက်ဘူးဆိုတာ သိပေမယ့် ငါလည်းချီတုံချတုံနဲ့ ရှင်းပြရတာပါ..." 

ဤစာကြောင်းကိုတွေ့ပြီးနောက် မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် သောက်စရာတစ်ခုကိုင်ကာ ထိုင်နေတတ်သော သူ၏ဦးလေးကို ချက်ချင်းမြင်ယောင်လာသည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများမှာ အလိုအလျောက် ကွေးတတ်သွားသည်။ 

"သူရှင်းပြပုံနဲ့ ဘယ်သူကနားလည်မှာလဲ..." 

သူနှလုံးသားမှ ဝမ်းနည်းမှုမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။ သူခေါင်းငုံ့လျက် စာကိုသာ ဆက်ဖတ်သည်။ 

"ပုံပြင်ထဲမှာ ကမ္ဘာပျက်တစ်ခုရဲ့ အသိစိတ်က နှစ်ပိုင်းကွဲသွားတယ်...တစ်ခုချင်းစီက ပြင်းပြတဲ့ခံစားချက်နဲ့ မတူညီတဲ့ဘဝတွေ လိုချင်ကြတယ်...ဆန္ဒတစ်ခုရဲ့ရှုထောင့်က ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုထဲဝင်ပြီး အဲ့မှာပဲအခြေချလိုက်တယ်...သူ့အင်အားတွေကိုဝှက်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်ကသက်ရှိအားလုံးကို ဖျောက်ပစ်ချင်တာပေါ့...ပြီးတော့ အဲ့ကမ္ဘာရဲ့အခြေခံပေါ်မူတည်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတည်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားသတဲ့..." 

"အခြားဆန္ဒခွဲတွေက တခြားလောကကြီးကို ရောက်နေတဲ့အချိန် ဒီမှာသူက ကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့တယ်...ကလေးမိဘတွေကိုလည်း ခြေရာမခံနိုင်တော့ သူပဲအရွယ်ရောက်အောင် ပျိူးထောင်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်..." 

ကလေးလေး တဖြည်းဖြည်းကြီးလာတော့ အခြားဆန္ဒခွဲတွေကလည်း ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ဆန္ဒကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်ဆင့်ခေါ်ရင်း သန်မာလာတယ်...ရောင့်ရဲလွယ်တဲ့ ဆန္ဒလေးကလည်း ပြင်းထန်တဲ့ဆင့်ခေါ်မှုကို မခံနိုင်တော့ ကမ္ဘာတွေကြားထဲက အတားတွေက မတည်မငြိမ်ဖြစ်လာတယ်...ဒါကြောင့် ကမ္ဘာတွေကြားထဲက လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်လိုက်တယ်..." 

ဒီလမ်းကြောင်းကနေ အလိုမရှိတဲ့ဆန္ဒက သူ့ကိုကမ္ဘာကြီးတစ်ခုမှာရှိနေတာကို ခြေရာခံမိသွားလို့ အငြင်းပွားမနေကြတော့ဘူး...သူကလည်း ကလေးကိုပျိုထောင်ချင်နေတာမို့ စားသောက်ဆိုင်လေးဖွင့်ပြီး စားစရာတွေချက်တယ်... 

"...သူတို့ကမ္ဘာကြီးနှစ်ခုကို ချိတ်ပြီးတာနဲ့ တခြားဆန္ဒရှုထောင့်တွေကို ကူလည်းမကူသလို တားလည်းမတားဘူး...ကလေးလေးမကြီးခင်ထိ သူတိတ်တိတ်လေး လေ့လာနေတယ်...အခြားဆန္ဒခွဲတွေကလည်း ကြီးလာပြီး ရောင့်ရဲလွယ်တဲ့ဆန္ဒရဲ့ စွမ်းအင်ကိုပါ စုပ်ယူလာကြတယ်...ရောင့်ရဲလွယ်တဲ့ဆန္ဒလေးက ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ အိပ်စက်သွားရတော့တယ်..." 

သူ စားသောက်ဆိုင်လေးမှာ အခြေချပြီး သူသန့်စင်နေတဲ့ကာလမှာ သူပျိူးထောင်ထားတဲ့ ကလေးကို ကြည့်တယ်...အချိန်ကုန်ဖို့ မဆိုးလှတဲ့ နည်းလေးပေါ့... 

တစ်ရက်မရောက်ခင်ထိ သူရဲ့ကိုယ်ထင်ပြမယ့် စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နေတဲ့ အလိုမရှိတဲ့ဆန္ဒက ထိုလူဆီ ရောက်လာခဲ့တယ်...အဆုံးစွန်မျိုးတုံးသွားမယ်ဆိုတာကို သိနေတဲ့ ရောင့်ရဲလွယ်တဲ့ဆန္ဒကလည်း နိုးလာတော့တယ်...သူ့ကိုယ်တိုင်ဖျက်စီးမှပဲ အလိုမရှိတဲ့ဆန္ဒလည်း လုံးဝပျောက်ကွယ်နိုင်မယ်... 

ထို့ပြင် ယခုသူ၏ကလေးကြီးပြင်းလာ၍ တွယ်တာမှုတို့မရှိတော့ပေ။ သူထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပုံပြင်မှာလည်း ဤတွင်ဆုံးသည်။ 

"အခု ကလေးရေ ဖတ်ပြီးတာနဲ့ချက်ချင်း မီးရှို့ပါ...မင်းကအမြဲပစ္စည်းလေးတွေ ဝှက်တတ်တာမို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ ဒီစာကိုဝှက်မထားပါနဲ့..." 

စာကိုအကြိမ်ကြိမ် ပြန်ဖတ်ပြီးနောက် ပိုင်ရှန်းကျစ် မျက်ရည်သုတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးဝါကျ၏ ခံစားချက်အရှိန်မှာ မယုံနိုင်ဖွယ် ပြင်းထန်လှသည်။ သူမျက်လုံးလှိမ့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ မီးခြစ်ထုတ်ကာ စာကိုမီးညှိလိုက်၏။ ကခုန်နေသော မီးတောက်တို့မှာ စာကိုဖြေးညှင်းစွာ လောင်ကျွမ်းလျက် မီးရောင်အောက်ဝယ် အနက်ရောင်မင်တို့ကို တွန့်လိမ်စွာ ဝါးမြိုလျက်သာ။ သူ့မြင်ကွင်းမှ နောက်ဆုံးမီးရောင် ပျောက်သွားသည်နှင့် အခန်းတွင် စာကြည့်မီးမှိန်မှိန်သာ ကျန်ခဲ့တော့သည်။ 

စာကြည့်မီးလေး မှိတ်သွားကာ ပိုင်ရှန်းကျစ်လည်း ကုတင်အစွန်းတွင် လှဲလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် မှောင်ပြပြအခန်းငယ်တွင် အပြာရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့ ပေါ်လာသည်။ သူ ထိုအရာထံ ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်သည်။ ပြာများမှ အပြာအလင်းငယ်လွင့်မျောနေကာ သုံးထောင်စားတော်ဆက် နံရံများနှင့် သူ့ကိုယ်မှထွက်လာသော အလင်းတန်းများအဖြစ် ခပ်ဖြည်းဖြည်း ဖွဲ့စည်းနေသည်။ ပိုင်ရှန်းကျစ် အံ့သြစွာ ဤမြင်ကွင်းကိုကြည့်လျက် ဆုပ်ကိုင်ရန် လက်လှမ်းတော့မည့် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မေ့မြောကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ 

နောက်တစ်နေ့ မနက်၌ သူကလေးနှစ်ဦးကြောင့် နိုးလာသည့်အခါ မြေပြင်ပေါ်မှပြာစတို့ မရှိတော့သကဲ့သို့ ခေါင်းအုံးအောက်ရှိ စာလည်းမရှိပေ။ အရာရာက ပုံမှန်အဖြစ်နှင့် တူလှသည်။ သူကလေးနှစ်ဦးကို အောက်ထပ်ခေါ်သွားကာ ခန်းဆီးဒလိမ့်ကို' ဆွစ်'ဟူသောအသံဖြင့် မတင်လျက် ကျီကျီကျာကျာမြည်နေသော ငှက်လေးနှင့် တောက်ပသောနေ့အလင်းရောင်တို့ အခန်းထဲ သွန်းလောင်းလာသည်။ တံခါးအပြင်ဘက်၌ အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်လှသော ဝူထုန်လမ်းပင်။ 

"ဖေဖေ ဖေဖေ ဟိုကနတ်ဘုရားနွယ်ဦးလေးတွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ..."

ရှောင်လုံနှင့်ရှောင်လု သူ့အင်္ကျီကို လာဆွဲသည်။ ပိုင်ရှန်းကျစ်သူတို့အား ညှင်သာသည့်အပြုံးလေးတစ်ပွင့် ပြုံးပြရန်လှည့်လာကာ ကလေးတို့ ငါမမြင်နိုင်ဘူးဟု တွေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူလှည့်လိုက်သည့်စက္ကန့်ပိုင်းတွင် တံခါးရှေ့မှမြင်ကွင်းတို့သည် တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားသော ပန်းချီကဲ့သို့ လွင့်ပြယ်သွားသည်။ ကျီကျီကျာကျာမြည်နေသော ငှက်လေးနှင့်နေ့အလင်းရောင်တို့ကို အမှောင်ထု၊ မီးတောက်များနှင့် အဆုံးမရှိကျယ်ပြန့်သော သဲခါးပတ်တို့က အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ 

ထိုနေ့မှစ၍ ပိုင်ရှန်းကျစ်ကမ္ဘာနှစ်ခုလုံးအား လွတ်လပ်စွာဝင်ထွက်နိုင်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် ဝင်ပေါက်ရှိမြင်ကွင်းမှာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။ 

လက်ရှိတွင် ပိုင်ရှန်းကျစ် ဖုန်းယဲ့ကိုကြည့်ကာ အဆင်မပြေသလို ခံစားရသည်။ ထိုနေ့မှ ထူးဆန်းသောရောင်ဝါကို သူအမှတ်ရနေသေးသော်လည်း ယခုပြန်တွေးဖို့ရာ ထူးဆန်းလွန်းသည်။ 

"အဟမ်း ဘာလိုအပ်လို့လဲ..." 

ပိုင်ရှန်းကျစ် လည်ချောင်းရှင်းကာ ဘေးဘီကို ကို့ရို့ကားယား ကြည့်လိုက်သည်။ 

"သုံးထောင်စားတော်ဆက်မှာ ပိုက်ဆံကျန်သေးတာ ငါမှတ်မိသလိုပဲ..." 

"အာ...ဟုတ်တယ်...အချိန်အာကာသဒင်္ဂါး ရှစ်ထောင်တောင် ကျန်သေးတယ်..." 

ပိုင်ရှန်းကျစ် စီးပွားရေးကိစ္စများကြားသည့်အခါ တုံ့ပြန်လာသည်။ 

"ဒီမှာ ဆက်စားဖို့ စီစဥ်ထားတာလား..." 

"ဒါပေါ့..." 

ငွေရောင်မျက်လုံးပိုင်ရှင် ဖုန့်ယဲ့၏အကြည့်တို့မှာ ပိုင်ရှန်းကျစ်နောက်သို့ အနီးကပ်လိုက်ပါလာသည်။ 

ပိုင်ရှန်းကျစ် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည့်အခါ ရုတ်တရက်သူ့လက်ထဲရှိဒယ်မှာ ကွဲသွားလေသည်။ သူဒယ်ပြားကို အဝေးပစ်ကာ အတင်းပြုံးပြလိုက်သည်။ 

"ဟားဟားဟား ဒီဒယ်ရဲ့ အရည်အသွေးက ဆိုးလိုက်တာ...မီးနူးယူပေးမယ် ခဏစောင့်ပါ..." 

"မလိုပါဘူး..." 

ပိုင်ရှန်းကျစ်ထွက်ခွာရန် ခြေလှမ်းပြင်နေသည့်အချိန်တွင် ဖုန့်ယဲ့ပြောလိုက်သည်။ 

" မီနူးမလိုပါဘူး...ငါဘာမှာချင်လဲငါသိတယ်..." 

ပိုင်ရှန်းကျစ်လှည့်လာသည့်အခါ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှစာအုပ်လေးကို ယူနေသောဖုန့်ယဲ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူပဟေဠိဖြစ်နေ၏။ 

"ဒါဘာလဲ..." 

ဖုန့်ယဲ့ သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြန်ပြောသည်။ 

"ငါလိုချင်တာ တော်တော်လေး တန်ဖိုးကြီးတယ်...အချိန်အာကာသဒင်္ဂါး ရှစ်ထောင်နဲ့ ဝယ်လို့လောက်မယ် မထင်ဘူး...ဒါကြောင့် ငါ့မှတ်ပုံတင်ကို ယူလာတာ..." 

"ဆိုတော့..." 

ပိုင်ရှန်းကျစ် နှလုံးသားလေး ရင်ထဲတွင် စတင်ဗြောင်းဆန်နေလေသည်။ 

"မင်းဘာလိုချင်တာလဲ..." 

"ငါ...ဒီစားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို လိုချင်တာ..." 

ဒုတ်...ဒုတ်...ဒုတ် ပိုင်ရှန်းကျစ်ခမျာ သူ့နှလုံးသားလေး အပြင်ဘက်ခုန်ထွက်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက်ကြီး ဖုန့်ယဲ့ဘာလို့ ဒီလိုပြောလိုက်တာလဲ...သူ့ကြည့်ရတာ အတည်ကြီးလိုပဲ...သူလည်း မခံစားရတာ ဖြစ်နိုင်...မဟုတ်ဘူး...မဖြစ်နိုင်ဘူး...

သူ၏အမြင်အာရုံတွင် ကြက်သွေးရိပ်တစ်စွန်းတစ်စ ဖြတ်ပြေးသွား၏။ ဖတ်၍မရသော မျက်နှာပိုင်ရှင်မှာ ယခုရှက်သွေးဖြာနေသည်ကို နားလည်သွား၍ အာရုံစိုက်သည့်အခါ သူရှက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏မညည်းညူသောခံစားချက်မှာ ဖုံးဖိထားမနိုင်သည်ထိ ကောင်းမွန်လွန်နေကြောင်း သိသွားလေတော့သည်။

The End

တော်သေးတယ် အဆုံးမှာတော့ ကြိုက်သွားလို့ 🤧

Extra 2 ပိုင်း ကျန်ပါမယ် 

🥘