Chapter 64

🥘Chapter 64

မီးရောင်မှိန်မှိန်ရှိသော ဒုတိယထပ်တွင် ဆိုဖာအနီးမှ ရှိုက်သံများ ထွက်လာသည်။ ပိုင်ရှန်းကျစ် ရောက်သွားချိန်၌ ရှောင်လုက ရှောင်လုံကို နှစ်သိမ့်ဖို့ကြိုးစားနေသာ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ရှောင်လုက သူ့ကိုမြင်ပြီးနောက် သူမ၏ မြမျက်လုံးများက မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေ၏။

ပိုင်ရှန်းကျစ်က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပဲ ရှိုက်သံများက ဒုတိယထပ်မှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

သူက လက်တစ်ဖက်စီတွင် ကလေးတစ်ယောက်စီကို ပွေ့ထားပြီး ရှောင်လုံ၏ မတော်တဆ မွေးဖွားမှုနှင့် ပတ်သက်၍ အောက်ထပ်တွင် ကျိလန်ပြောခဲ့သည့်စကားနှင့် တိရိစ္ဆာန်သားမွေးခြင်းအတွက် သူ့ကို မည်ကဲ့သို့ အထင်မှားခဲ့သည်ကို တွေးတောမိခဲ့သည်။ 

ဒီဒဏ်ရာက ဘယ်လောက်နက်မလဲ...

ထို့အပြင် ထိုဂူထဲတွင် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ရှိနေပြီး ပိုင်ရှန်းကျစ်က ရှောင်လုံငယ်ရွယ်စဉ်တွင် တိရစ္ဆာန်များ၏ ပါးစပ်ထဲ၌ သေဆုံးလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ပါက ရှောင်လုံ၏ ကံကြမ္မာက နိဂုံးချုပ်သွားမည် ဖြစ်ကြောင်း သံသယရှိစရာ မလိုပေ။ ရှောင်လုံက အသက်ငါးနှစ်အရွယ်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် ကံကောင်းလှ၏။ မွေးစကတည်းက အလွန်အန္တရာယ်များသော စိန်ခေါ်မှုများကို သူရင်ဆိုင်ခဲ့ရ၏။ နောက်ပိုင်းတွင် ရှောင်လုနှင့်သူမ၏ အဖွားကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ 

ဒီလို အဘွားကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်က ဘယ်လို ရှင်သန်နိုင်မှာလဲ...

ဤသည်ကို တွေးလိုက်ရုံဖြင့် ရှောင်လုံနှင့် ရှောင်လုတို့၏ ဘဝများက မည်မျှခက်ခဲ ကြမ်းတမ်းခဲ့မည်ကို တွေးလို့ရ၏။

ကလေးငိုသံများ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာသည်နှင့်အမျှ ပိုင်ရှန်းကျစ်က ကလေးနှစ်ယောက်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားရင်း ပြောလိုက်၏။

"သားအမေကို မလိုချင်ရင် သားမှာ သူ မရှိလို့ရတယ်နော်.. ဖေဖေက သားနဲ့အတူ အမြဲရှိနေ မှာပါ..."

ရှောင်လုံက သူ့မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ဆို့နင့်သံလေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သား သူ့ ကို မလိုချင်ဘူး..." 

ရှောင်လုက ပိုင်ရှန်းကျစ်၏ လက်ပေါ်မှ ဆင်း၍ ရှောင်လုံကို ပွေ့ဖက်ကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ နင်နဲ့အမြဲတမ်း အတူရှိမယ်နော်... ဒီလိုအမေဆိုးဆိုးကို မလိုဘူးနော်..."

ရှောင်လုံက ရှောင်လုကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။

 "ငါ သူ့ကို မလိုချင်ဘူး..."

သူတို့ သုံးယောက်က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ခဏလောက် ဖက်ထားကြသည်။ ပိုင်ရှန်းကျစ်က ကလေးနှစ်ယောက်ကို ချလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"သူမက အောက်ထပ်မှာ စောင့်နေတုန်းပဲ...ဖေဖေ သူ့ကို ထွက်သွားခိုင်းရမလား..." 

ရှောင်လုံက ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

ပိုင်ရှန်းကျစ်က ကလေးများ၏ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားသည်။ ကျိလန်က ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေဆဲပင်။ ပိုင်ရှန်းကျစ်က လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ 

"မစ္စကျိ...မင်း အခုပြန်သွားလို့ရပြီ...ရှောင်လုံက ဒီနေ့ မင်းကိုမတွေ့ချင်ဘူးတဲ့..."

ကျိလန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ မနက်ဖြန်မှ ငါပြန်လာမယ်..."

သူမလှည့်ထွက်သွားလေသည်။

တုလင်လင်က ကျိလန်ပျောက်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးမှ မေးလိုက်၏။

"အဲ့ဒါ ရှောင်လုံရဲ့ အမေလား..."

ပိုင်ရှန်းကျစ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တုလင်လင်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"အေးစက်လိုက်တာ..."

ပိုင်ရှန်းကျစ်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။ တကယ်ပဲ အေးစက်၏။ ရှောင်လုံက အနည်းငယ်မျှ တုန့်ပြန်မှု မပြခဲ့ပေ။ သူမ၏ တောင်းပန်မှုက ပျက်ပြယ်သွားပြီး ရှောင်လုံက ငိုပြီး ထွက်ပြေးချိန်တွင် မိသားစုနှင့် ပြန်ပေါင်းသင်းရန် ကြိုးစားခြင်းထက် သူ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းခံနေရသလို ခံစားလိုက်ရလို့ဖြစ်ပေမည်။

သို့သော် ပိုင်ရှန်းကျစ်က ကျိလန်၏ ကြိုးစားမှုကို မတားမြစ်ခဲ့ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံ ကလေးများက သူတို့၏ ခံစားချက်အပေါ် အခြေခံပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချတတ်၏။  ရှောင်လုံ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က စစ်မှန်ပြီး နှလုံးသားရှိမည်မှာ သေချာသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူ့နှလုံးသားအတွင်းမှ စစ်မှန်သောအသံကို ကြားရလိမ့်မည်။ 

ပိုင်ရှန်းကျစ်၏ ရည်ရွယ်ချက်က ရှောင်လုံသာ သူ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နောင်တရလာမည်ဆိုပါက အမြဲတမ်း အခွင့်အရေးတစ်ခု ချန်ထား‌ပေးရန်ဖြစ်၏။

**** 

နတ်ဘုရားဘုံရှိ ကျိမိသားစုသို့ ကျိလန်ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ကျိမိသားစု၏အကြီးအကဲတစ်ဖြစ်လည်း သူမဖခင် ကျိချန်ဖုန်း ကိုဝင်ပေါက်တွင် ဆုံမိလေသည်။ 

"သူ့ကို တွေ့ခဲ့လား..." 

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ဖြစ်နေသည်မှ တပါးကျိချန်းဖုန်း၏ ဆံပင်ရှည်မှာ ကျော့ရှင်းစွာဝဲ ကျနေလေသည်။ အသက်ကြီးရိပ် တစ်စွန်းတစမျှမရှိ။ သူနှင့်ကျိလန်မှာ သားအဖထက် မောင်နှမနှင့် ပိုတူလေသည် 

ကျိလန် ခေါင်းငြိမ့်၏။ 

"ဟုတ် တွေ့ခဲ့တယ်..." 

ကျိချန်းဖုန်း မေးလေသည်။ 

"ဘယ်လိုနေလဲ...အဲ့ကောင်လေးက ကျိမိသားစုကို မင်းနဲ့လိုက်လာချင်ရဲ့လား..." 

ကျိလန် အံသြသွားသည်။ 

"သူဘာလို့ ပြန်လာမှာလဲ..." 

ကျိချန်းဖုန်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုကြောင့် နှာ​ခေါင်းရှုံ့သွား၏။ ကျိမိသားစုအကြီးအကဲအနေနှင့် အပြင်ကမ္ဘာ၌ ကြမ်းတမ်းအေးစက်သော အပြုအမူတို့နှင့် တည်ရှိနေသော်လည်း သူ့သမီး၏ အကြိမ်ကြိမ် အနိုင်ယူခြင်းခံနေရသည်။ ထို့အပြင် အထူးသဖြင့် ထိုကလေး'မှာ သူ့သမီးနှင့်သူ့အဖော်မှ ပေါက်ဖွားလာသည်ဖြစ်၍ သူ(ကျိချန်ဖုန်း)လုပ်နိုင်သည့်အရာ သိပ်မရှိပါချေ။ 

"သူဘာလို့ပြန်လာမှာလဲ ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ..."သူကငါတို့ကျိမိသားစုက ကလေးလေ...အကောင်းဆုံးပညာရေးကိုရဖို့ သူကျိမိသားစုကိုပြန်လာသင့်တယ်...သူက ကျိမိသားစုရဲ့နောက်ဆက်ခံသူဖြစ်လာမှာ..." 

ကျိလန် စိတ်မရှည် ဖြစ်လာလေသည်။ 

"ထပ်လာပြန်ပြီ...ပထမဆုံးပြောရရင် အဖေကမအိုသေးဘူး....နှစ်တွေအကြာကြီး နေရမှာ...ဒုတိယက မိသားစုအကြီးအကဲအနေနဲ့ အဆင့်ကျသွားရင်တောင် ကျွန်မလက်လွဲယူမှာ...ဘာလို့ ငယ်လွန်းသေးတဲ့ကလေးကို ဖိအားတွေ ပေးနေတာလဲ...ဒါထက် ကျွန်မတို့ကျိမိသားစုက သူ့ကိုဂရုရော စိုက်ဖူးရဲ့လား...သူ့ကို အစားတစ်နပ်တောင် မကျွေးဖူးဘဲ ခုမှပြန်ခေါ်ချင်နေတယ်ပေါ့...ကလေးတစ်ယောက်ကို တာဝန်မယူဘဲ အခွင့်အရေးယူနေတာ...အဖေ့မျက်နှာ အရည်ထူရင်လည်း အဖေ့အကြောင်းပဲမို့ ကျွန်မကတော့ မတောင်းဆိုနိုင်ဘူး..." 

"ကျွန်မသတိပေးမယ်...ဒါကျွန်မသားနော်...ကျွန်မကိုကျော်ပြီး သူ့ကိစ္စတွေကို ဝင်မပါနဲ..." 

ကျိချန်းဖုန်း နှာခေါင်းရှုံ့၏။သူအဲ့လိုသတ္တဝါမျိုးနဲ့ ဘယ်လိုတောင် အဆုံးသတ်သွားပါလိမ့်...'ဒီသမီး'က တခြားသူသားတွေထက်တောင် သူ့ကိုပို၍ စိတ်တိုစေသည်။ 

ကျိလန် သူ့အဖေ၏ တုန်ရီနေသောဒေါသကို အာရုံမစိုက်ပေ။ သူမက ယခု သူ့ဒေါသကို

အသားကျနေကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ 

"သိပ်မကြာခင် အချိန်အာကာသစစ်မြေကို သွားတော့မယ်...ကလေးက သူ့မွေးစားအဖေနဲ့ နေလိမ့်မယ်...သူ့မွေးစားအဖေက သူ့ကိုကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်နိုင်တယ်ထင်တာပဲ..." 

ကျိချန်းဖုန်း စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထားကာ ပြတ်သားစွာဆိုသည်။ 

"မရဘူး...မင်း အချိန်အာကာသစစ်မြေကို ပြန်မသွားရဘူး..." 

ရှောင်လုံ ကျိမိသားစုထံ ပြန်မလာသည်ကိစ္စကို ကျိချန်းဖုန်းအနေနှင့် အရေးမပါသောကိစ္စ စိတ်ရှုပ်စရာတစ်စုံတစ်ရာအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ထားလိုက်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျိလန် အချိန်အာကာသစစ်မြေကို သွားသည်မှာကား သူ့သည်းခံနိုင်သည့် အတိုင်းအတာ လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။ 

"အချိန်အာကာသစစ်မြေကို ဘာလို့ သွားချင်နေရသေးတာလဲ...မင်းက ကျိမိသားစုရဲ့ နောက်အမွေဆက်ခံသူလေ...ငါ့ဘေးမှာနေပြီး ဘယ်လိုအုပ်ချုပ်ရမလဲဆိုတာကိုပဲ သင်နေသင့်တယ်...ဦးနှောက်မရှိတဲ့ ကျောက်တုံးသတ္တဝါတွေ နေ့တိုင်းသတ်ပြီး အချိန်ဖြုန့်းတော့ ဘာဖြစ်လာမှာလဲ..." 

သူ့အဖေကို စကားပြောနေချိန်တွင် သူအမူအရာမပြခဲ့ပေ။ 

"စိတ်ဝင်စား​ဖို့ ကောင်းတယ်လေ...ကျောက်တုံးသတ္တဝါတွေကို ခုခံနေရတာက ဘာမှ အသုံးဝင်တာမလုပ်ဘဲ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ဝင်ဖြစ်ပြီး အထူးခံစားခွင့် ယူနေတာထက်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်..." 

ကျိချန်းဖုန်း ဒေါကထွက်နေသည်မှာ အသက်ကိုဟောဟဲလိုက်စွာ ရှုနေရသည်အထိပင်။ 

"ကျိမိသားစုကို အဲ့လောက်တောင် အထင်သေးနေလဲ ဘာလို့ ထွက်မသွား သေးတာလဲ..." 

ကျိလန် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ 

"ဘာလို့ ပြန်မလာရမှာလဲ...ကျွန်မ မိဘတွေက ဒီမှာလေ...အဖေသဘောမကျတောင်...ကျွန်မပြန်လာဦးမှာ..." 

ကျိချန်းဖုန်း: "..." စိတ်တိုစရာ ကောင်းလိုက်တာ... 

ဒေါသတို့ အနည်ကျသွားချိန်တွင် သူတို့၏သားအဖဆက်ဆံရေးမှာ ချက်ချင်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသား အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်က တစ်ဖက်ကို အကြိမ်များစွာ စိတ်တိုစေကာ အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ မကြာခဏ အလေးပေးခံရသည်။ သူတို့၏ သည်းခံမှုအတိုင်းအတာကတော့ ကျိုးပျက်သွားစေရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ ကျိချန်းဖုန်းအနေနှင့် အချိန်အာကာသစစ်မြေကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူ့သမီးကိုဘယ်သောအခါမျှ မဆန့်ကျင့်ခဲ့ပေ။ 

"ဒီတစ်ခေါက်အုပ်စုထဲက လူနည်းနည်းကို ကျွန်မနဲ့ခေါ်သွားချင်တယ်..." 

ကျိလန်ပြောသည်။ 

"ဘာလို့လဲ...ဦးနှောက်မရှိတဲ့ကျောက်တုံးသတ္တဝါအုပ်စုကို တိုက်ဖို့ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ဝင်တွေလိုတယ်တဲ့လား..." 

ကျိချန်းဖုန်း မေးသည်။ 

ကျိချန်းဖုန်း တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ ပြောမလာသည်ထိ ကျိလန် အမူအရာမဲ့စွာသာ ကြည့်နေ၏။ 

"အိုကေ...အိုကေ...ငါ နားထောင်ပါ့မယ်..." 

"အချိန်အာကာသစစ်မြေမှာ တစ်ခုခုတော့ ပြောင်းလဲနေပြီလို့ ကျွန်မဝေဝေဝါးဝါး ခံစားနေရတယ်...လူနည်းနည်းယူတာက ပြင်ဆင်ထားရုံပါပဲ..." 

ကျိလန် ရှင်းပြသည်။ 

ကျိချန်းဖုန်းလည်း တည်ငြိမ်လာသည်။ သူ့သမီးသည် သူ့ကိုအကြိမ်ကြိမ် စိတ်တိုစေသော်လည်း အရေးကြီးကိစ္စများကို အထိခိုက်ခံသူ မဟုတ်ပေ။

"လူတွေကို ကိုယ်တိုင် ရွေးသွားလိုက်...လူနည်းနည်းခေါ်တာ ပြသနာမရှိဘူး...ဒါပေမယ့် သူတို့ လုံခြုံရေးကိုတော့ အာမခံရမယ်..." 

ကျိလန် ခေါင်းငြိမ့်သည်။ 

"ကျွန်မ သိပါတယ်...စိတ်မပူပါနဲ့...ပြသနာကြီး မဟုတ်ပါဘူး...ဒါ့ထက် ကျောက်သတ္တဝါတွေက ကျွန်မကို ဘယ်လိုထိခိုက်စေမှာမို့လဲ..." 

ကျိချန်းဖုန်း သူမကိုဝေ့ကြည့်သည်။ 

"ဒါပေါ့...ငါသိပါတယ်..." 

ဒါပေါ့ အဖေ သိတယ်...သမီးက နှစ်ရာပေါင်းများစွာမှာ တစ်ယောက် ကျိမိသားစုမှာထွန်းကားတဲ့ စွမ်းအားကြီးတဲ့ ကလေးဆိုတာ။ သမီးအင်အားက ရွယ်တူတွေရော၊ အသက်ကြီးတဲ့ တချို့လူတွေထက် သိပ်စွမ်းအားကြီးမနေရင် မိသားစုရဲ့နောက်အကြီးအကဲအနေနဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ကျိမိသားစုကလူတိုင်းလက်ခံလာအောင်အဖေဘယ်လိုခွင့်ပြုနိုင်မလဲ... 

... 

"အစ်ကိုပိုင် ကျွန်တော် တစ်ရက် ခွင့်ယူချင်တယ်..." 

ပိုင်ရှန်းကျစ်သည်အိုးဆေးနေခြင်းဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်ကောင်းကင်မှာ မှောင်လို့ပင်နေသည်။ ဤအချိန်တွင်ဝူထုန်လမ်းကိုလာစားသည့် စာသုံးသူမှာမရှိသလောက်ပင်။ 

သူ မီးဖို့ချောင်ပေါက်ဝတွင် ရပ်နေသည့်ကောင်လေးကိုကြည့်ကာမေးလိုက်သည်။ 

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..." 

ဤကောင်လေးကား ဝမ်အန်တီ၏သား လီရိဟုအမည်ရသူပင်။ သူသည် အသားဖြူကာ စကားသိပ်မပြောချေ။ အမြဲလိုလို စာသင်သားတစ်ယောက်၏ အငွေ့အသက်ကို သယ်ဆောင်ထားသူပင်။ သူအလုပ်လုပ်သည့်အခါ ဝီရိယရှိကာ ထက်သန်သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် လူငယ်ပန်းကန်ဆေးနေသည်ကို ပိုင်ရှန်းကျစ် မြင်သည့်အခါတိုင်း သူဆေးနေသည်က ဘေစင်ထဲရှိ ပန်းကန်များမဟုတ်ဘဲ မှောင်မိုက်ခက်ခဲလှသည့် ရှေးစာများ လုပ်နေသကဲ့သို့ပင်။ 

လီရိမှာ ကောင်းမွန်သောအဆင့်များရှိကာ သူသည်ဂုဏ်သတင်းကြီးသော တက္ကသိုလ်တစ်ခုမှ လက်ခံထားသည့်သူဟု အန်တီဝမ်ဆီမှ သိရသည်။ သူ မတော်တဆ လီရိပုံကို အွန်လိုင်း တွင်တွေ့သောအခါ လီရိမှာ တကယ်ပင် မြို့၏ထိပ်တန်းကျောင်းသား ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရ၏။ 

'ကျောင်းမှအရှုံးများ'ကို ပိုင်ရှန်းကျစ် ကိုယ်တိုင်ကြေညာလျက် လေးစားအားကျမှုဖြင့် ဒူးထောက်မိလု နီးနီးပင်။ ဒီလို ထိပ်တန်းစာသင်သားနဲ့ အနီးကပ်ရှိမယ်လို့ ဘယ်သူတွေးမိမလဲ... 

အလှမ်းဝေးကွာစွာ နတ်ဘုရားလို ကျောင်းသားမျိိုးပင် ပိုင်ရှန်းကျစ် သက်ပြင်းချမိသည်။ 

သူ၏ တိတ်တဆိတ် လေးစားအားကျမှုကြောင့် ပိုင်ရှန်းကျစ် လီရိကို ထိုင်ရှိခိုးလုနီးနီးပင်။ ဆပ်ပြာကြောင့် လီရိလက်လေးများ ထိခိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူရင်နာရသည်။ ဤလက်ကား စာရေးသော၊မေးခွန်းဖြေသော ၊အံ့ဖွယ်များဖန်တီးသော၊ နတ်ဘုရားကျောင်းသား၏ လက်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ဆိုင်ရှိ ဆပ်ပြာအားလုံးကို စူပါမားကပ်မှ စျေးအကြီးဆုံးသောဆပ်ပြာဖြင့် အစားထိုးလိုက်တော့သည်။ 

လီရိ ခွင့်တစ်ရက်ယူလိုသည်ဟူသည့် ခေါင်းစဥ်ကို ပြန်သွားလိုက်သည်။ အဟုတ်ပင် ပိုင်ရှန်းကျစ် မငြင်းနိုင်ပါချေ။ သို့သော် သူ(လီရိ)က သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေသည်ဖြစ်၍ အခြေအနေအကြောင်း မေးလေ့ရှိရုံသာ။ ထို့အပြင် လီရိလိုကျောင်းသားမျိုးမှာ သူ့အားလပ်ချိန်တွင် ဘာလုပ်မည်ကို သူတကယ်ပင် သိချင်လှသည်။ 

"မနက်ဖြန် အတန်းဖော်လာလည်မှာမို့လို့ သူ့ကိုတွေ့ဖို့ ခွင့်တစ်ရက်လောက် လိုချင်လို့ပါ..." 

လိရိ ပြောသည်။ 

ပိုင်ရှန်းကျစ် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ 

"ပြသနာ မရှိပါဘူး...နက်ဖြန်လည်း ဆိုင်မှာ သိပ်အလုပ်များမှာမှ မဟုတ်တာ...အတန်းဖော်နဲ့ အချိန်ကောင်းကောင်း ဖြုန်းခဲ့...အထက်တန်းကျောင်းက ပင်ပန်းတယ်...အတန်းဖော်နဲ့ အနားယူဖို့ အချိန်ပဲ..." 

သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် အချိန်ကိုကြည့်လိုက်ရာ ဆယ့်တစ်နာရီ ထိုးလုပြီဖြစ်သည်။ သူ့ဆိုင်မှာလည်း သပ်ရပ်နေသည်။ 

"ကောင်းပြီ...ပိတ်ရမယ့် အချိန်ပဲ...မင်းကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်..." 

သုံးထောင်စားတော်ဆက်မှာ နောက်ကျမှ ပိတ်သည်ဖြစ်ရာ ဝူထုန်လမ်းမှာလည်း မှောင်လွန်းလှသည်။ ညဆယ့်တစ်နာရီ၌ လူများ အပြင်ထွက်ခဲလှသည်။ သူတို့အိမ်မှာ သုံးထောင်စားတော်ဆက်နှင့် အလွန်မဝေးသော်လည်း ကျောင်းပြီးသွားသောသူ နှစ်ဦးအတွက် အထူးသဖြင့် မိန်းကလေးငယ်များအတွက် ဤအချိန်တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျောက်ပြန်ရန် အန္တရာယ်များလှသည်။ 

သူတို့၏ဆိုင်ကို ပထမဆုံး အလုပ်ဆင်းချိန်မှစ၍ ပိုင်ရှန်းကျစ်သူတို့ကိုအိမ်ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။ အစတွင်တော့ ကလေးနှစ်ယောက် ငြင်းကြသော်လည်း ယခုတော့ အသားကျနေကြပေပြီ။ ပိုင်ရှန်းကျစ် ခေါ်သည်ကိုကြားသောအခါ သူတို့အေပရွန်ကိုချွတ်ကာ သူ့နောက်လိုက်ခဲ့ကြသည်။ 

လီရိ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူ့အမေကို အိပ်ရာဝင်ရန် တောင်းဆိုကာ  သူပထမဆုံး အိပ်ရာမဝင်ခင် ကိုယ်လက်သန့်စင်လျက် စာပို့appကို ဖွင့်လိုက်၏။တွေ့လိုက်သည့်စာကား ...

[ငါ့လေယာဥ်က မနက်ဖြန်မနက် ကိုးနာရီမှာ...လေဆိပ်ကို လာကြိုပေးမလား...] 

သူ 'အိုကေ' ဟုရိုးရှင်းစွာ စာပြန်လျက် သေးသွယ်သောလက်ချောင်းများ ဖန်သားပြင်တွင် ပြေးလွှားသွားကြလေသည်။ 

... 

နောက်တစ်နေ့ ဖုန်ယဲ့နှင့်အတန်းပြီးသွားချိန်တွင် ဖုန့်ယဲ့တစ်ယောက် 'လက်ဝဲဝါဒဒသနိက' စာအုပ်ကို သူ့အိတ်ထဲမှထုတ်လာသည်ကို ပိုင်ရှန်းကျစ် တွေ့လိုက်၏။ သူစာအုပ်ကိုဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် မရင်းနှီးသောအရာများကို လိုင်တားထားကာ ဖုန့်ယဲ့မှတ်စုများ ထုတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။ ပိုင်ရှန်းကျစ် သူ့ကိုတစ်ခုချင်း ရှင်းပြကာ ပြီးတော့မည့်အချိန်တွင် ဆယ့်တစ်နာရီ ထိုးလုပြီဖြစ်သည်။ ယနေ့သင်တန်းချိန်ကို အပြီးသတ်ရန်အကြံပြုတော့မည့်အချိန်တွင် ဖုန့်ယဲဲ့ပြောလာလေသည်။ 

"ကျေးဇူးပါ...ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ နားကြစို့..." 

ဖုန့်ယဲ့ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှေနှင့်အနက်ကွပ်ထားသောအရာကို သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပိုင်ရှန်းကျစ်ထံ လက်ကမ်းလိုက်သည်။ ပိုင်ရှန်းကျစ် လက်ခံလိုက်ကာ ကတ်ပေါ်တွင် ထိုးထားသော'ဖိတ်စာ'ဟူသည့် ဖောင်းကြွစာလုံးနှစ်လုံးကို မြင်လိုက်၏။ ဖွင့်ကြည့်ပြီးနောက် ထိုအရာမှာ ဖုန့်ပေါင်အာ၏ ဆယ့်သုံးနှစ်ပြည့်မွေးနေ့သို့ တက်ရန် ဖိတ်စာဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ 

ဖုန့်ယဲ့ ပြောသည်။ 

"ပေါင်အာက မင်းလာဖို့ တကယ်မျှော်လင့်နေတာ...အဲ့ကိုသွားဖို့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး...မင်းကို လာခေါ်မယ်..." 

ပိုင်ရှန်းကျစ် ခဏမျှတွေးပြီးနောက် သူတစ်ရက်ခွင့်ယူရန် အကြောင်းဖန်လာလေသည်။ အချိန်ဇယား အရှုပ်အရှင်းမရှိချေ။ ထို့ပြင် ရှောင်လုံနှင့်ရှောင်လုတို့မှာလည်း သူနှင့်အပြင် ထွက်ခဲသည်ဖြစ်ရာ ဤသည်က ရှားပါးအခွင့်အရေးပင်။ ဖုန့်ပေါင်အာနှင့်ဖုန့်ပေအာကို နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သည်ကလည်း တစ်ခဏမျှ ကြာနေပြီဖြစ်သည်။ သူဖုန့်ယဲ့ကို ပြောလိုက်၏။ 

"သေချာတာပေါ့...ကျွန်တော် လာမှာပါ...ရှောင်လုံနဲ့ရှောင်လုကိုရော အတူတူခေါ်ခဲ့လို့ အဆင်ပြေမလား သိချင်လို့..." 

ဖုန့်ယဲ့ ခေါင်းငြိမ့်သည်။ 

"ဒါပေါ့..." 

ပိုင်ရှန်းကျစ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောလေသည်။ 

"ကောင်းတာပေါ့...အဲ့နေ့ကျ မင်းကိုဒုက္ခပေးရဦးမယ် mr.ဖုန့်..." 

သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် ကျေးဇူးတင်သော အပြုံးတစ်ပွင့် လှစ်ဟာပြလာသည်။ ရှောင်လုနှင့် အချိန်အကြာကြီး ကုန်ခဲ့၍ဖြစ်နိုင်သလို အလေးချိန်ကျသွား၍လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူပြုံးလိုက်သည့်အခါ ဘယ်ဘက်ပါးတွင် ပါးချိုင့်လေးပေါ်လာခြင်းက ဖုန့်ယဲ့ကို လက်ယားစေသည်။ 

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်လုံနှင့်ရှောင်လုမှာ တဒေါက်ဒေါက်ဖြင့် အောက်ထပ်ဆင်းလာကြသည်။ သူတို့မျက်နှာထက်ရှိ ကြောက်ရွံနေသော အမူအရာအရ သူတို့သရဲကား ထပ်ခိုးကြည့်ပြန်ကြောင်း သိလိုက်လေသည်...ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း ကြည့်ချင်နေဆဲပင်။ ကလေးနှစ်ယောက်မှာ သူ့ထံအပြေးလာကာ ချီဖို့အမူအရာပြလေသည်။ သူ့မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးလေးနှင့် ပိုင်ရှန်းကျစ်ခေါင်းငုံ့ကာ လက်မောင်းထဲတွင် ချီလိုက်၏။ သူ့ဘယ်ဘက်ရှိ ရှောင်လုံမှာ သူ့မျက်နှာထက်ရှိ ပါးချိုင့်ကိုသတိထားမိ၍ လက်ဖြင့်ထိကာ အော်ဟစ်လေသည်။ 

"ဖေဖေ့မှာလည်း ပါးချိုင့်တွေရှိတာပဲ..." 

ရှောင်လုလည်း စောင်းလာကာ ထိလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးပြူးလျက် ပြောလာသည်။ 

"ဖေ့ဖေ့မှာလည်း တစ်ခုရှိတယ်..ကောင်လေးတွေက ကြည့်ရတာတော့ ပါးချိုင့်ရှိပုံပဲနော်..." 

ထိချင်၍ တရွရွဖြစ်နေသော ဖုန်းယဲ့: "..." 

... 

🥘