Chapter 154

💘Chapter 154 

တူညီသည့် ပန်းချီကား

ကျန်းယဲ့က ဝေ့ချန်၏ကားကို အတူလိုက်စီးရန် ခွင့်တောင်းချိန်၌ ချန်ရှီဟွိုက်နှင့် ချန်ချင်းတို့က သူတို့ ကားထဲသို့ ဝင်နေချိန်ဖြစ်သည်။ သူတို့က ကျန်းယဲ့ပြောလိုက်သည့် စကားအခွန်းတိုင်းကို သေချာကြားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့်ပဲ ကားပေါ်သို့ လှမ်းတက်နေသည့် ချန်ရှီဟွိုက်၏ ခြေလှမ်းများမှာ တန့်သွားလေသည်။ သို့သော်လည်း သူက မျက်နှာမပျက်ဘဲ ကားထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ 

သို့သော်ကားထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ချန်ရှီဟွိုက်၏ အမူအရာများမှာ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ 

ချန်ချင်းက ကျန်းယဲ့နှင့် ရှန့်ထျန်းချီတို့ကို မသိသောကြောင့် မေးလိုက်၏။

 “အဖိုး...ခုဏ လူနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ” 

ချန်ရှီဟွိုက် မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသော်လည်း ချန်ချင်းကို ပြောပြရန်ပြင်လိုက်၏။ နောက်ဆုံးတော့လည်း ချန်ချင်းက မြို့တော်အကြောင်းသင်ယူနေပြီး အနာဂတ်တွင် ထိုနှစ်ယောက်နှင့် တွေ့ကြုံလာနိုင်မလား မသိနိုင်ချေ။ 

“ရှန့်မိသားစုက မြေးနဲ့ နောက်တစ်ယောက်က မြစ်...သူတို့က မင်းရဲ့ဦးလေး ယွင်ချီနဲ့ ယွင်ထန်တို့နဲ့ မျိုးဆက်အတူတူပဲ...ပေကျင်းမှာ သူတို့နဲ့တွေ့ခဲ့ရင် ဂရုစိုက်” ချန်ရှီဟွိုက် သတိပေးလိုက်သည်။ 

ရှန်ဟိုင်းမြို့ရှိ သူတို့၏ချန်မိသားစုက ပေကျင်းမြို့ရှိ ချန်မိသားစုနှင့် မတူပေ။ သူ့အဖေက လက်ရှိတွင် ချန်မိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေသော်လည်း မြို့တော်မှ သွေးဆက်တစ်ဆက်တည်း မဟုတ်သည့် ဦးလေးကိုလည်း ဦးလေးဟု အသိအမှတ်ပြုရသည်။ ရှန့်မိသားစုနှင့်ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ သူတို့ ထောင်လွှား၍ မဖြစ်ပေ။ 

ချန်ချင်းကလည်း မြို့တော်ရှိ ရှန့်မိသားစုအကြောင်းသိသည်။ ရှန့်မိသားစုက ချန်မိသားစုနှင့် မတူညီသည့် နိုင်ငံရေးအမြင်များရှိပြီး နှစ်ဖက်ကြားမှ ဆက်ဆံရေးကလည်း သိပ်မကောင်းချေ။ 

“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ” ချန်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သော်လည်း သူ့အကြည့်များက ပြတင်းပေါက်သို့ ရွေ့သွားပြီး သခင်လေးကျန်းနှင့် သခင်လေးရှန့်တို့ ဝေ့ချန်ကားထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

ချန်ချင်း၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ကျိုးသွား၏။ ဝေ့ချန်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရှန့်မိသားစုနဲ့ သိသွားတာလဲ...။

၎င်းက ချန်ရှီဟွိုက်လည်း သိချင်နေသည့် မေးခွန်းဖြစ်သည်။ သူက ပို၍ပင် တွေးလိုက်သေး၏။ ဝေ့ချန်၊ ကျန်းယဲ့နဲ့ ရှန့်ထျန်းချီတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်သိနေတာက ဝေ့မိသားစုက ရှန့်မိသားစုနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားပြီး အားကောင်းတဲ့အင်အားစုတစ်ခုဖြစ်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာလား...။

...

ဧည့်သည်များကို ပြန်လိုက်ပို့ပြီးနောက် ဝူကျန်းနှင့် ဝူကျိုက်လင်တို့က စာကြည့်ခန်းသို့ ပြန်သွားလိုက်ကြသည်။ ဝူကျန်းစိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေပြီး ဝူကျိုက်လင် ရှင်းပြလာမည်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။

ဝူကျိုက်လင်က နာနာခံခံနှင့် လိုက်လာပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။ 

စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် ဝူကျန်းက ဝူကျိုက်လင်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ “ပြောစမ်း...ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

 ဝူကျန်းက မထိုင်ဘဲ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး အကြည့်များက ထက်ရှနေရာ ဝူကျိုက်လင်၏ ခြေထောက်များကို အားပျော့စေသည်။ 

ဝူကျန်းသည် ဖိတ်ကြားလွှာက သူ့ဂျူနီယာညီလေးအတွက်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ဘာကြောင့် ဝေ့မိသားစုမှ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ရောက်လာရသလဲကို မေးနေမှန်း ဝူကျိုက်လင်သိသည်။ သူက စကားလုံးများကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်၍ မေးလိုက်သည်။ 

“အဖေ...အဖေရဲ့ မေးခွန်းကိုမဖြေခင် ကျွန်တော်တစ်ခုလောက် မေးလို့ရမလား” ထိုမေးခွန်းကိုမေးရန် ဝူကျိုက်လင် အတော်လေး သတ္တိမွေးလိုက်ရသည်။ 

ဝူကျိုက်လင် ဘာပြောမလဲ ဝူကျန်းမသိသော်လည်း သားတစ်ယောက်ကို မေးခွန်းမေးခြင်းမှ တားဆီးတတ်သည့် အဖေတော့မဟုတ်ပေ။ သူပြောလိုက်၏။

 “မေး”

“အဖေ...ဝေ့မိသားစုက ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုမြင်လဲ” ဝူကျန်း၏ ခွင့်ပြုချက်ရသည်နှင့် ဝူကျိုက်လင် မေးလိုက်သည်။ 

တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ဝူကျန်းပြောလိုက်သည်။ “မင်းထက်တော့ အထင်ကြီးဖို့ကောင်းတယ်” 

ဝူကျိုက်လင် ရယ်လိုက်သည်။ 

“သေချာတာပေါ့...သေချာတာပေါ့” သူ့တွင် ရည်မှန်းချက် ကြီးကြီးမားမား မရှိချေ။ အသက်မွေးကြောင်းအတွက် ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းထက် ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ဖွင့်၍ လုပ်ငန်းသေးသေးလေးကိုသာ လုပ်ချင်သည်။ ထိုသဘောထားက ဝူကျန်းနှင့် သဟဇာတမဖြစ်ပေ။ 

ဝူကျန်းက ရှန့်မိသားစုနှင့် ရင်းနှီးနေသောကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ၏ သားစဥ်မြေးဆက်များကို လွတ်လပ်သည့်ပုံစံဖြင့် ပျိုးထောင်စေခဲ့သည်။ သူတို့လမ်းမလွဲသွားသရွေ့ သူ့ကလေးများ၏ ဘဝများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ 

ဝူကျန်းက ဝူကျိုက်လင်အား အကြည့်တစ်ချက်ပေးလိုက်ပြီး သူ့သားက စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်ခြင်းများ ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သည့်တိုင် သူသား၏ လက်ရှိ စိတ်ဖိစီးမှုကင်းစင်သည့် ဘဝကို စဥ်းစားရင်း မပြောတော့ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ 

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...ငါ့ကိုပြောမှာလား...မပြောဘူးလား” ဝူကျန်းထပ်မေးလိုက်သည်။ သူ့အသံတွင် စိတ်မရှည်မှုများ ပေါ်လွင်နေ၏။

ဝူကျိုက်လင် ပြောလိုက်၏။ “အဖေ...ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂျူနီယာညီလေးနဲ့ ဝေ့ချန်တို့က တရားဝင်လက်ထပ်ထားကြတဲ့ စုံတွဲပါ...ကျွန်တော်က ဖိတ်စာကို ဂျူနီယာညီလေးကို ပေးလိုက်တာဆိုတော့ သူ့တွဲဖက်ရောက်လာတာ အံ့ဩစရာမကောင်းပါဘူး”

“မင်းရဲ့ ဖိတ်စာက ဝေ့ချန်ကို ရည်ရွယ်ပြီးပေးခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါပြောနိုင်တယ်” ဝူကျန်းက ချက်ချင်း ဝူကျိုက်လင်၏ စကားများမှ ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ 

ဝူကျိုက်လင်က ပြုံး၍ပြောလာ၏။ 

“အဖေမသိလောက်ပေမယ့် ဝေ့ချန်ကို ဖိတ်စာပေးလိုက်တုန်းက အဖေက ဂျူနီယာညီလေးရဲ့ ပန်းချီလက်ရာကို သဘောကျတယ်ဆိုတာကိုတောင် ပြောခဲ့သေးတယ်”

ဝူကျန်း ခဏလောက် တန့်သွားပြီးနောက် အဓိက အချက်ကို နားလည်လိုက်သည်။ ဝေ့ချန်က သူကြိုက်နှစ်သက်သည့် အရာကို သိနေသော်ငြား သူ့တွဲဖက်၏ အားသာချက်ကို အသုံးချ၍ သူ့ကို မချဥ်းကပ်ခဲ့ချေ။ ဤတစ်ခုကပင် ဝေ့ချန်၏ အမူအကျင့်အပေါ် ဝူကျန်းအား ယုံကြည်သွားစေသည်။ အစကတည်းက ဝေ့ချန်အပေါ်တွင် အထင်အမြင်ကောင်းများရှိခဲ့သော်လည်း ယခုကပို၍ကောင်းသွားလေသည်။ 

ကျန်းယဲ့က ဝေ့ချန်ဆီတွင် အရည်အချင်းများအား မြင်နေသည်မှာ မဆန်းတော့ချေ။ သူ၏လုပ်နိုင်စွမ်းများက ရှန်ဟိုင်းတွင် လူသိများလေသည်။ ယခုတော့ သူ၏လုပ်နိုင်စွမ်းများ၊ အမူအကျင့်များနှင့် ကျန်းယဲ့၏ သူနှင့် ပူးပေါင်းလိုမှုများကိုတွေးရင်း A Zoneပရောဂျက်ကို ဝေ့မိသားစုကို အပ်နှံလိုက်ခြင်းက ကျိုးကြောင်းသင့်လျော်လိမ့်မည်ဟု ဝူကျန်းထင်မိသည်။

ယခင်က ဝူကျန်းမှာ ကျန်းယဲ့၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် A Zone ပရောဂျက်အား ‌ဝေ့မိသားစုသို့ ပေးရန် တွန့်ဆုတ်ခဲ့သည်။ ယခုတွင်တော့ သူက ကျန်းယဲ့၏ ဆန္ဒကြောင့်တင်မဟုတ်ဘဲ ဝေ့ချန်ကို သူကိုယ်တိုင် အသိအမှတ်ပြုသောကြောင့် လိုလိုလားလားနှင့် ပေးအပ်လိုက်တော့မည်။

ချန်လီအား ရှန်ဟိုင်းသို့ ခေါ်မလာခဲ့သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်က် ဤသို့ မထင်မှတ်ထားလောက်သည့် ရလဒ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု‌ ဝေ့ချန်မသိခဲ့ချေ။ 

“ဒီနေ့ ရတဲ့ လက်ဆောင်တွေကိုစုလိုက်” ဝူကျန်းက ထိုကိစ္စကို ရပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး စာကြည့်ခန်းထဲရှိ လက်ဆောင်များဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ လက်ဆောင်များက မများသော်လည်း တစုတစည်းတည်းမရှိဘဲဖြစ်နေ၏။

ဝူကျိုက်လင် သဘောတူလိုက်သော်လည်း အာရုံများက စာကြည့်ခန်းထဲရှိ ပန်းချီကားနှစ်ချပ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ 

ဝူကျိုက်လင်ကလည်း ပန်းချီကားများကိုသဘောကျသူဖြစ်သည်။ သူ့ကိုယ်ပိုင် ပန်းချီကားများက နိုင်ငံတကာ အဆင့်တွင် အသိအမှတ်အပြုမခံရ‌သော်လည်း ပန်းချီကားအပေါ် သဘောကျသည့်စိတ်ကတော့ လူသိများသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အရည်အသွေးမြင့်မားသည့် အတုအပက သူ့အရှေ့တွင်ရှိနေလျှင်ပင် ချက်ချင်း အစစ် ဟုတ်မဟုတ် တန်းပြောနိုင်သည်။ 

ဝူကျိုက်လင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှန့်မိသားစုနှင့် ချန်မိသားစုမှ ပေးပို့လိုက်သည့် ပန်းချီကားများက သံသယမရှိအောင် တမူထူးနေသည်။ ကျော်ကြားသော ပန်းချီဆရာများ၏ လက်ရာများကို သူအသိအမှတ်ပြုသော်လည်း ဤအပိုင်းအစများက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာနှစ်ခြိုက်မှုများကြောင့် ကျန်ခဲ့သည့် ကွက်လပ်များကို မည်သို့ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည်နည်း။

ပထမဆုံး ဝူကျိုက်လင်က ရှန့်မိသားစုမှ ပေးပို့လာသည့် ပန်းချီကားကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပိတ်စကွာသွားသည်နှင့် သူ့အကြည့်များက အောက်ရှိ ပန်းချီကားပေါ်တွင်သာ မြဲမြံနေသည်။ 

ပန်းချီကားက မှော်ဆန်သည့်အရည်အသွေးမျိုးရှိပုံရသည်။ အပေါ်အောက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်တင် အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်ပြီး ပန်းချီဆရာ၏ အတွေးများဆီသို့ လမ်းပြပေနေသယောင်ပင်။ 

ဝူကျိုက်လင်၏ အနောက်ရှိ ဝူကျန်းသည်လည်း ပန်းချီကား၏ ဆွဲဆောင်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။ သူက ချက်ချင်း မှတ်မိသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်။ “ဒါက လေလံပွဲတုန်းက မရလိုက်တဲ့ မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီလေး ပန်းချီကားပဲ” 

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ရှန့်မိသားစုက ထိုပန်းချီကားကိုရကာ ဝူကျန်းအတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ 

ဝူကျန်း ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူတကယ် ကြိုက်နှစ်သက်သည့် ပန်းချီကားကိုရလိုက်သည့်အတွက် ကျေနပ်မိပြီး ပို၍ ကျေနပ်စေသည်က ရှန့်မိသားစုက သူ့အတွက် ပေးအပ်လာသည်ကိုပင်။ 

အဖေနှင့်သား၏ အကြည့်များက ချန်လီ၏ ပန်းချီကားအေပါ်တွင်သာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရှိနေပြီးမှ အကြည့်များကို ပြန်ရုတ်လိုက်ကြသည်။

“ကျိုက်လင်…မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီလေးက တကယ်ကို အသိအမှတ်ပြုထိုက်တာပဲ” ဝူကျန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အကြည့်များကတော့ ချန်လီ၏ ပန်းချီကားအပေါ်တွင်သာ ရှိနေ၏။ 

“ဒါက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ” ဝူကျိုက်လင်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အလင်းရောင်”ကို ပြပွဲတင်သည့်နေ့၌ သူက တကူးတက ရှန်ဟိုင်းသို့သွား၍ ကြည့်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပန်းချီကားကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့၏။ ယခုတွင်တော့ ဤပန်းချီကားက “အလင်းရောင်” လောက် အံ့ဩစရာမကောင်းသော်လည်း မတူညီသည့်နည်းဖြင့် ဆွဲဆောင်ကာ သူတို့ကို ခံစားစေသည်။ 

ပန်းချီဆရာ၏ ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုများနှင့်အတူ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ပုံဖော်ရန် ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ၎င်းအား ကြည့်ရှုသူများအား ဝေမျှနိုင်ခြင်းကို ဝူကျိုက်လင် လူအနည်းငယ်တွင်သာ တွေ့မြင်ခဲ့ပြီး ချန်လီ၏ လက်ရာကတော့ အထင်ရှားဆုံးဖြစ်သည်။

သူ့ဆရာက သူ့ဂျူနီယာညီလေးကို တန်ဖိုးထားသည်မှာ အံ့ဩစရာမကောင်းတော့ချေ။ သူ၏ အရည်အချင်းများက တကယ်ကို အသိအမှတ်ပြုလောက်စရာပင်။ 

“အလင်းရောင်”ကဲ့သို့ ထူးကဲလက်ရာကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် အဖေနှင့်သားက နောက်ပန်းချီတစ်ခုကို သိပ်မျှော်လင့်မထားတော့ချေ။ သို့သော်လည်း ချန်မိသားစုမှ ပေးခဲ့သည့် ပန်းချီကားကိုကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ အမူအရာများက အံ့ဩသွားကာ ရွံရှာမှုများလည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ 

ချန်မိသားစုမှ ပေးသည့် ပန်းချီကားက ရှန့်မိသားစုမှပေးသည့် ပန်းချီကားနှင့် တထေရာတည်းပင်။ 

ပန်းချီကားနှစ်ခုလုံးက အစစ်ဖြစ်နေလျှင် ဝူကျန်းနှင့်သူ့သားက ရွံရှာမှုများကို ပြသလာလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ မျက်လုံးပါသည့်လူတိုင်းက ချန်မိသားစုမှ ပေးပို့လာသည့် ပန်းချီကားမှာ အတုဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ကြသည်။ ၎င်းက ရှန့်မိသားစုမှ ပို့လာသည့် ပန်းချီကားကို တုပထားခြင်းသာဖြစ်၏။

ရှန့်မိသားစုမှ ပေးပို့လာသည့် ပန်းချီကားက ချန်လီ၏ လက်ရာအစစ်ဖြစ်ပြီး ရှန့်ထျန်းချီကိုယ်တိုင် အိပ်မက်ဖလား လေလံပွဲမှ ရယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ 

ချန်လီ၏ ပန်းချီကားများက အမြဲတမ်း အင်အားနှင့် ခံစားချက်များကို ဖော်ပြသည်။ သို့သော်လည်း ချန်မိသားစုမှ ပေးပို့လာသည့် ပန်းချီကားက အနှစ်သာရမရှိဘဲ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကိုသာ ကူးယူထားခြင်းသာဖြစ်သည်။ 

ပြောထားသည့်အတိုင်း ကျားသားရေကို ဆွဲရသည်က လွယ်သော်လည်း အရိုးကိုဆွဲရသည်က ခက်ခဲသည်။ ချန်မိသားစု၏ ပန်းချီကားက ချန်လီ့မူရင်းလက်ရာ၏ အနှစ်သာရကို ဖမ်းဆုပ်ထားခြင်းမရှိပေ။ သူ့ဘာသာနှင့်သူတော့ ကောင်းမွန်သော်လည်း ချန်လီ၏ မူရင်းလက်ရာဘေးတွင်တော့ အတုသာဖြစ်သည်။ 

“အဖေ…ဒါက…”

ချန်မိသားစုက ဤကဲ့သို့ ပေးပို့လာလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ချေ။ ရုတ်တရက် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ချန်မိသားစုကအစား ရှက်ရွံ့မိကြ၏။

“ဖယ်ပစ်လိုက်…မီးရှို့ပစ်လိုက်…ငါ့မျက်လုံးတွေကို မညစ်ညမ်းစေချင်ဘူး” 

ဝူကျန်းက မကျေနပ်မှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်ပြသလာသည်။ သူ ချန်လီ၏ ပန်းချီကားကို တကယ်ကြိုက်၏။ ချန်မိသားစုက သူ၏ မွေးနေ့ပွဲသို့ အတုအယောင်ကို ပေးပို့ခဲ့သည်မှာ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပင်။ 

သူတို့က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေတာလား…။

ဝူကျိုက်လင်လည်း ထိုပန်းချီကားကို ပျောက်ကွယ်သွားရန် မျှော်လင့်မိသည်။ ဝူကျန်း၏ အမိန့်ကို နာခံ၍ သူက အတုအယောင်နှင့် အခန်းထဲမှထွက်သွားကာ ချန်မိသားစုအပေါ် သူ့ထင်မြင်ချက်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အစစ်ကိုမရနိုင်ရင်တောင် တခြားဟာပို့လို့မရလို့လား…။ တကယ်လို့ အတုကိုပေးမယ်ဆိုရင်တောင် အတုလို့ သိသာအောင်လုပ်ဖို့လိုလို့လား…။

ဝူကျိုက်လင်က ချန်မိသားစု၏ လုပ်ရပ်များကို လျစ်လျူရှု၍ အိမ်အစေခံများအား ပန်းချီကားကို စွန့်ပစ်ရန် ချက်ချင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ 

ပန်းချီကားကို ကိုင်တွယ်ပြီးနောက် ဝူကျိုက်လင်က ဝူကျန်း၏ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်လာလိုက်သည်။ ဝူကျန်းက ရှန့်မိသားစုမှပေးလာသည့် ပန်းချီကားကို နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ပြီးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝူကျန်းက လက်ကို အနောက်သို့ ပစ်၍ ရပ်နေပြီး အကြည့်များက ပန်းချီကားအပေါ်တွင်သာရှိနေသည်။ 

ချဥ်းကပ်လာရင်း ဝူကျိုက်လင်၏အကြည့်များလည်း ပန်းချီကားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ 

“ရှင်းပြီးသွားပြီလား” ဝူကျန်းမေးလိုက်သည်။ 

“ဟုတ်” ဝူကျိုက်လင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

အဖေနှင့်သားတို့က စကားလုံးအနည်းငယ်ကိုသာ ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အကြည့်များကတော့ နံရံပေါ်က ပန်းချီကားဆီမှ မခွာကြချေ။ ရှန့်မိသားစု၏လက်ဆောင်က သူတို့နှလုံးသားထဲတွင် ကြီးကြီးမားမား နေရာယူထားလိုက်လေသည်။ 

“ကျိုက်လင်” ဝူကျန်း ရုတ်တရက် ခေါ်လာ၏။

ပန်းချီကားပေါ်တွင် နစ်မြုပ်နေရာမှ လန့်သွားသည့် ဝူကျိုက်လင်က ခဏနေပြီးနာက် မေးလိုက်သည်။ “ဘာများလဲ…အဖေ”

“ဒီပန်းချီကားက မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီလေး ဆွဲခဲ့တာ…ငါသာ A Zone ပရောဂျက်ကို သူ့ရဲ့တွဲဖက်ဆီပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ဂျူနီယာညီလေးကို ငါ့အတွက် နောက်ထပ် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ဆွဲပေးဖို့ ဝေ့မိသားစုကကောင်လေးကို မေးပေးနိုင်မလား”

ချန်လီ၏ ပန်းချီကားကိုကြည့်လေ ဝူကျန်း ပိုနှစ်သက်လာရလေဖြစ်သည်။ ဤတစ်ခုတည်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားရခြင်းက မလုံလောက်ဟု သူခံစားလာရသည်။ အနည်းငယ်ထပ်စုဆောင်းရန် သူတွေးလိုက်၏။

ဝူကျိုက်လင်က ချန်လီ၏ စီနီယာအစ်ကိုဖြစ်သောကြောင့် ဝေ့ချန်မှတစ်ဆင့် နောက်ထပ်ပန်းချီကားတစ်ချပ် တောင်းဆိုခြင်းက သူ့အတွက် ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ဟု သူတွေးလိုက်လေသည်။

💘