Chapter 137

💘Chapter 137

သုံးနှစ်သားဉာဏ်ရည်

နှစ်နာရီကျော်ကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် လေယာဉ်က ရှန်ဟိုင်းလေဆိပ်သို့ ဆင်းသက်ခဲ့သည်။ ပေကျင်းတွင် နှင်းများ ထူထပ်စွာ ကျဆင်းနေမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရှန်ဟိုင်း၏ ရာသီဥတုက ကြည်လင်နေပြီး နေသာသော်လည်း ၎င်း၏အအေးဓာတ်က အရိုးများထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ စိုစွတ်ပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် မြို့တော်ရှိ အအေးဓာတ်ထက် လူအများကို မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

ယခုဆိုလျှင် နှစ်ဆယ့်ကိုးရက်မြောက်သောနေ့ဖြစ်၍ နှစ်သစ်ကူးအကြို နီးလာပြီဖြစ်သည်။ နွေဦးပွဲတော် ခရီးသွားလာမှု၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မြို့တော်ကဲ့သို့ပင် လူမျိုး‌ပေါင်းစုံရှိသော ရှန်ဟိုင်းမြို့ကလည်း လူသူကင်းမဲ့သော မြို့ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်က ယနေ့ ပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ဝေ့မိသားစုက သိထားသည်။ သူတို့က သူ၏ လေယာဉ်ပျံသန်းမှု အချက်အလက်ကို ကြိုတင်ရရှိခဲ့ပြီး ဝေချန်နှင့် ချန်လီတို့ လေဆိပ်မှ ထွက်လာချိန်တွင်တော့ ဝေ့မိသားစုဝင်များက သူတို့ကို ကြိုရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြိုဆိုရန် ရောက်ရှိနေသော ဝေ့ယန်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် သူတို့အား လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ရာ သူ့မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများက ချစ်စရာကောင်းပြီး နူးညံ့သော အမူအယာကို ပေါ်လွင်စေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ မင်းပြန်လာပြီ..."

ဝေ့ယန်က ဝေ့ချန်၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ကားထဲသို့ ကူညီပြီး ထည့်လိုက်သည်။

"အခုတလော အဘိုးရဲ့ စိတ်အ‌ခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူး..."

ဝေ့ယန်က အမှန်အတိုင်းပြောလိုက်သည်။ အမှန်ပင် လူအိုကြီးဝေ့၏ စိတ်အခြေအနေက ကောင်းမွန်မနေခဲ့‌သော်လည်း ဝေ့ယန်က အကြောင်းပြချက် အတိအကျကို မသိခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ဝေ့ချန်၏ မကြာသေးမီက လုပ်ရပ်များက လူအိုကြီးဝေ့ကို အမှန်တကယ် မနှစ်သက်စေခြင်းကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု သူထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သာမာန်အားဖြင့် လူအိုကြီး‌ဝေ့က သူ့စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ မကျေနပ်မှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဝေ့ယန်က ဤအရိပ်အမြွက်မျှသာ ပြောပြခဲ့ပြီး မည်သည်ကိုမျှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီတို့က ဝေ့မိသားစုအိမ်ဆီသို့ မောင်းသွားခဲ့သည်။

ရှန်ဟိုင်းတွင် အသွားအလာ မထူထပ်သည့်အတွက် သာမာန်အချိန်များမှာပင် လေဆိပ်မှ ဝေ့မိသားစုအိမ်သို့ သွားရသည့် ခရီးက နာရီဝက်သာ ကြာသည်။

ဝေ့ချန်က ဝေ့မိသားစုအိမ်သို့ ပြန်သည့် နောက်ဆုံးလူဖြစ်နိုင်သည်။ မြို့တော်ရှိ ဝေ့ဟွားက လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းမှ ဝေ့မိသားစုဝင်များက တစ်ဖန် ပြန်လည်စုရုံးကြပြီး ဝေ့မိသားစုနေအိမ်ဟောင်းကို ပြန်လည်အသက်ဝင်စေခဲ့သည်။ ထမင်းစားချိန်သို့ ရောက်ပြီဖြစ်ရာ ထမင်းစားခန်းက မိသားစုဝင်များအားလုံးနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေရန် စားပွဲသုံးလုံး ခင်းထားသည်။

ဤအခွင့်အလမ်းကို အသုံးပြု၍ သူတို့က လူအိုကြီး‌ဝေ့၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူတို့၏ တည်ရှိမှုကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် အခွင့်ကောင်းယူခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍များ အခြားအချိန်များဆိုလျှင် သခင်ကြီးဝေ့ကို တွေ့ခွင့်ရရန် အချိန်အတော်ကြာပါသည်။

ဝေ့မိသားစုကို တိုက်ရိုက် နှင့် ဘေးအခွဲမိသားစုများ ခွဲခြားထားသည်။ ဝေ့ကျန်းရှုန်း ၏ မိသားစု အများစု ပါဝင်သော တိုက်ရိုက်မိသားစုက မကြီးမားဘဲ ဝေ့ဟွားက ဤဘက်တွင် ကြီးပြင်းလာချိန်မှ စ၍ ဝေ့ဟွားက ဤနေရာ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်ဟု ယူဆ ခဲ့သည်။ ဝေ့ယန်က အနည်းငယ်ထူးခြားသည်။ သူ၏ အဖေက ဝေ့ကျန်းရှုန်းထက် အသက်ကြီးသော်လည်း သူ့အဖေကသခင်ကြီးဝေ့၏ တရားမဝင် ကလေးဖြစ်သည်။  သို့သော် ရှေးလူကြီးများ၏ အစဉ်အလာအပေါ် အလေးထားမှုကြောင့် ဝေ့ယန်၏ဖခင်ကို မိသားစုမျိုးရိုးစဉ်ဆက်တွင် မှတ်တမ်းမတင်ထားခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဝေ့မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဝေ့ယန်ကို မွေးကတည်းက မျိုးရိုးစဉ်ဆက်တွင် မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။

မျိုးရိုးစဉ်ဆက်အရ ဝေ့ယန်က ဝေမိသားစု၏ အကြီးဆုံးမြေးဖြစ်သော်လည်း ဝေ့မိသားစုရှိ အရာအားလုံး၏ အမွေဆက်ခံသူအစစ်အမှန်မှာ ဝေ့ချန်ဖြစ်သည်ကို ဉာဏ်ပညာရှိသူတိုင်းက သိကြသည်။ ဤသည်က သခင်ကြီးဝေ့က ဝေ့ချန်အား ငယ်စဉ်ကပင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွန်သင်လမ်းညွှန်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ ထင်ရှားသည်။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက ဝေ့ချန်က ဝေ့မိသားစု၏ အမွေဆက်ခံသူဖြစ်မည်ဟု လူအများက အခိုင်အမာယုံကြည်ခဲ့ကြပြီး သခင်ကြီးထံမှ အရာအားလုံးကို အမွေဆက်ခံရန် ရည်မှန်းထားသည်။ သို့သော် သခင်ကြီးက ဝေ့ချန်အား ချန်မိသားစုမှ ချန်လီနှင့် လက်ထပ်ရန် စီစဉ်သောအခါတွင် လူအများ၏ သဘောထားများက ယိမ်းယိုင်လာသည်။

သခင်ကြီးက ဝေ့ချန်အား အရာအားလုံးကို အမွေဆက်ခံရန် အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်လား။ သို့ဆိုလျှင် ဝေ့ချန်ကို ချန်လီနှင့် လက်ထပ်ရန် အဘယ်ကြောင့် စီစဉ်ရသနည်း။ ချန်မိသားစုတွင် ချန်လီ၏ အဆင်မပြေသည့် အနေအထားကို ချန်ထားခဲ့မည်ဆိုလျှင်ပင် ချန်လီက ယောက်ျားလေးဖြစ်သည်။ ဝေ့မိသားစုကို တရားဝင် အမွေဆက်ခံသူ မည်သို့ ပံ့ပိုးပေးနိုင်မည်နည်း။

ဝေ့ချန်၏ အမည်အောက်တွင် တရားဝင် အမွေဆက်ခံသူ မရှိသဖြင့် အထူးသဖြင့် သခင်ကြီး၏ အစဉ်အလာ အယူအဆဖြင့် မိသားစု အမွေအနှစ် တစ်ခုလုံးကို ဆရာကြီးက ဝေ့ချန်ကို မည်ကဲ့သို့ အပ်နှင်းနိုင်မည်နည်း။

ယနေ့အချိန်အထိ သခင်ကြီးက ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီကို လက်ထပ်ရန် စီစဉ်ရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ ဝေ့မိသားစုအတွင်း ပဟေဠိဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ တွေးနေသည်များအား မည်သူမျှ မသိကြသော်လည်း ဝေ့ချန်ကို သူက ငြီးငွေ့လာသည်ဟု လူအများက ယုံကြည်ကြသည်။

ဤအကြံသည် အခြေအမြစ်မရှိခဲ့ပေ။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ဝက်မှစ၍ ဝေ့ချန်က မြို့တော်သို့ အနှင်ခံထားရပြီး ရှန်ဟိုင်းရှိ ဝေ့မိသားစု၏ ဗဟိုအာဏာကို ရယူနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိကြောင်း ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဝေ့ကျန်းရှုန်း၏ သားဖြစ်သူ ဝေ့ဝေ့က ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်သာရှိသေးသည်။ ဝေ့ကျန်းရှုန်းကသာ ဝေ့မိသားစုကို အမွေဆက်ခံမည်ဆိုပါက သူရာထူးမှ ဆင်းပြီးချိန်တွင် ဝေ့ဝေ့က သင့်လျော်သောအရွယ်တွင် ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

 ထိုအခြေအနေတွင် ဝေ့ချန်က မလိုအပ်သော တည်ရှိမှုဖြစ်နေပုံရသည်။

သို့သော်လည်း ဝေ့မိသားစုတွင် လက်ရှိနေထိုင်နေသူများက သခင်ကြီးဝေ့၏ အထင်အမြင်သေးမှုကို ဖြစ်စေသည့် ဝေ့ချန်၏အမှားကို သိချင်နေကြသည်။ ၎င်းက ဝေ့မိသားစုအတွင်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေခဲ့သည်။

ကားကို မောင်းနှင်ရင်း ဝေ့ယန်သည် ဝေ့မိသားစုအိမ်သို့ ချောချောမွေ့မွေ့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီတို့က ခရီးဆောင်အိတ်အနည်းငယ်သာရှိပြီး သူတို့က ကြာကြာနေရန် မစီစဉ်ထားသကဲ့သို့ ခရီးဆောင်အိတ်သေးသေးလေးသာ ပါသည်။

ဝေ့မိသားစု ခန်းမထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အိမ်ထိန်းက သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဝေ့ချန်၏ လက်ထဲမှ အိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး ပြောခဲ့သည်။

"သခင်လေးချန်...အိမ်ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်..."

ထိုအသေးစိတ်အချက်လေးများက ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည့် လူများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နေပြီး သူတို့က အကြည့်ချင်းဖလှယ်ခဲ့ကြသည်။

ဝေ့ဟွား အပါအဝင် ယခု ဝေ့မိသားစု၏ တိုက်ရိုက်မိသားစုတွင် သခင်ငယ် လေးဦးသာ ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ဝေ့ချန်ပြန်ရောက်လာမှသာ အိမ်ထိန်းက သူ့ကို ကြိုဆိုရန် လူကိုယ်တိုင်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဝေ့ကျန်းရှုန်း မြို့တော်မှ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ အိမ်ထိန်းက သူ့ကို တွေ့ရန် ထွက်မလာခဲ့ပေ။

အိမ်ထိန်းကျန်းက ဝေ့မိသားစုတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ပြည်ပရော ပြည်တွင်း၌ပါ ဆယ်စုနှစ်များစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် အိမ်ထိန်းကျန်း၏ သဘောထားက သခင်ကြီး၏ သဘောထားကို ထင်ဟပ်စေသည်။

ဝေ့ချန်ကသာ သခင်ကြီး၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို အမှန်တကယ်ခံရပါက အိမ်ထိန်းကျန်းက သူ့ကို ကြိုဆိုရန် အဘယ်ကြောင့် ထွက်လာခြင်းဖြစ်သနည်း။ သူကဝေ့ချန် အတွက် ပုံရိပ်ဖန်တီးပေးရန် ကြိုးစားနေသည်လား။ သို့သော် စွန့်ပစ်ခံရသူအတွက် ထိုသို့သော ပုံရိပ်မြှင့်တင်ရန် မည်သို့လိုအပ်နိုင်မည်နည်း။ လူတိုင်းက နားလည်ရန် ပို၍ခက်လာကြသည်။

"ဦးလေးကျန်း...တော်တော်ကြာခဲ့ပြီပဲ..."

ဝေ့ချန်က အိမ်ထိန်းကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။

လေယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းချိန်ကတည်းက ချန်လီက ဝေ့ချန်၏ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ဝေ့မိသားစုအိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူက ဝေ့ချန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ခြေချောင်းများကို မဝံ့မရဲ ကြည့်နေသည်။ သူ့အား စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေသည့် အကြည့်များက လှောင်ပြောင်သ‌ရော်မှုများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် အလွန်စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

ချန်လီ၏ အခြေအနေက အနည်းငယ် သက်သာလာသော်လည်း ဤရန်လိုသောပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထပ်မံ၍ ခုခံရန် လိုအပ်ပြီး သူ၏ရောဂါက ၎င်း၏ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကာ သူ့ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတွင် ထောင်ချောက်မိသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သူက သိရှိထားသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝေ့ချန်က ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး ဝေ့ချန်က သူ့ဘေးတွင် ရှိနေခြင်းက ချန်လီအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အထောက်အပံ့ဖြစ်သည်။ ဝေ့မိသားစုကို ပထမဆုံးရောက်သည့် အချိန်တုန်းကလောက် သူ ဆုံးရှုံးသွားသည်ဟု မခံစားခဲ့ရပေ။

အိမ်ထိန်းကျန်းက ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီတို့ကို ဝေ့ချန်၏အခန်းသို့ တိုက်ရိုက်ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဝေ့ချန်ထွက်သွားစဥ်က အခန်းကို အစေခံများက ရံဖန်ရံခါ သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည်ကလွဲ၍ အပြောင်းအလဲမရှိခဲ့ပေ။

"သခင်လေးတို့...မင်းတို့က ခရီးရှည်ကြီးပြီးလို့ အခုမှရောက်လာတာ...အခုပဲ ဒီမှာ အနားယူလိုက်ပါ...မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် ညစာပြင်ဆင်ဖို့ မီးဖိုချောင်ကို ကျွန်တော် ညွှန်ကြားထားပြီးသား...မင်းအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင် မင်းမိသားစုနဲ့အတူ ညစာလာစားလို့ရတယ်..."

အိမ်ထိန်းကျန်းက ခရီးမှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ချန်လီ၏ အခြေအနေကို နားလည်သောကြောင့် မိသားစုနှင့် ညနေစာစားရန်ချက်ခြင်း အလျင်စလိုမလုပ်ခဲ့ဘဲ အနားယူရန် အချိန်ပေးခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးကျန်း..."

ဝေ့ချန်က သူ့အား ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

အိမ်ထိန်းကျန်းက ဝေ့ချန်ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည် ။

ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီတို့သာ အခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်သောအခါ ချန်လီက နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ တင်းမာသော ခံစားချက်များက ပြေလျော့သွားကာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းလာသည်။ သူက ဝေ့ချန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ သူ့ကိုယ်သူ ပစ်ချလိုက်ပြီး ဝေ့ချန်၏ ရင်ဘတ်တွင် သူ၏ ခေါင်းကို မြှုပ်လိုက်ကာ ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

ဝေ့ချန်က ချန်လီကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို နမ်းလိုက်ပြီး ပြောခဲ့သည်။

"မင်းကို ခက်ခဲ‌စေခဲ့ပြီ..."

ချန်လီက အားချန် သူ့ဘေးတွင် ရှိနေချိန်၌ ခက်ခဲမှုအနည်းငယ် မှလွဲ၍ မည်သည်ကိုမှ မခံစားခဲ့ရသောကြောင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ဝေ့ချန်က အနည်းငယ် အသည်းကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ချန်လီကို မြို့တော်တွင်ထားခဲ့ကာ ကျူးကောယွီထံသို့ လိုက်ပို့ပေးနိုင်သည်။ တရုတ်နှစ်သစ်ကူး ပြီးသည်နှင့် ပြန်သွားနိုင်သော်လည်း သူက ဆက်၍ မတွေးရဲခဲ့ပေ။ ချန်လီနှင့် သုံးရက်မျှ ခွဲခွာရသည်ကိုပင် သည်းမခံနိုင်ခဲ့ပေ။

အမှန်တွင် ဝေ့ချန်က ရှန်ဟိုင်းသို့ တစ်ဥိးတည်း ပြန်လာခဲ့ပြီး ချန်လီကို ကျူး‌ကောယွီနှင့် ထားခဲ့လျှင်ပင် ချန်လီက သဘောတူမည်မဟုတ်‌ပေ။ ဝေ့ချန်က ချန်လီနှင့် ခွဲခွာရန် ဆန္ဒမရှိသကဲ့သို့ ချန်လီကလည်း ဝေ့ချန်နှင့် ခွဲခွာရန် ထပ်တူထပ်မျှ ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။ သူတို့၏ ဆက်နွှယ်မှုက သူတို့၏အရိုးထဲအထိ စွဲကပ်သွားကာ ခွဲခွာရသည့်အခိုက်အတန့်ကိုပင် အဆုံးမရှိကာလတစ်ခုဟု ခံစားရလေသည်။

ဤနှစ်သစ်က သူတို့နှစ်ယောက်၏ ပထမဆုံးနှစ်သစ်ဖြစ်ပြီး အခက်အခဲများကြုံရတိုင်း အတူတူဖြတ်သန်းရန် အခိုင်အမာပြောခဲ့သည်။ သူတို့ အတူတူရှိရခြင်း၏ အဓိပ္ပါယ်က မည်သည်နှင့်မျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။

အခက်အခဲများ ကြုံတွေ့လာရလျှင် အတူတူရင်ဆိုင်ရခြင်းက ပို၍ လွယ်ကးလိမ့်မည်။ တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက်က တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားရင်း နှစ်သစ်ကူး မတိုင်မီ နောက်ဆုံး ငြိမ်းချမ်းသော အခိုက်အတန့်များကို ခံစားနေကြသည်။

ထို့နောက် ဝေ့ဟွားက သူတို့အခန်းထဲသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ဝေ့ချန်က ကွတ်ကီး၏ ဖခင်နှင့်တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းအကြောင်းကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ကြားလိုက်ရသောကြောင့် တံခါးခေါက်ပြီးဝင်လိုက်သောအခါတွင် သူ့အကြည့်များက ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသည်။

"အားချန် မင်းက နှလုံးသားမရှိလိုက်တာ..."

ဝေ့ချန်၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဝေ့ဟွားက ညည်းညူလိုက်သည်။

ဝေ့ချန်သည် ဝေ့ဟွားကို မျက်ခုံးပင့်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ယောက္ခမနဲ့ တွေ့ဖို့သွားခဲ့ပေမယ့် ငါ့ကိုကျ ဘာလို့ မခေါ်သွားတာလဲ..."

အမှန်ပင် ၎င်းက ဝေ့ဟွား၏ ငြီးတွားခြင်းသက်သက်သာဖြစ်သည်။ ဝေ့ချန်က ရှန့်ကျားချီနှင့် တွေ့ဆုံရန် သူ့ကို ခေါ်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိသည်။ အမှန်တော့ ဝေ့ချန်က ရှန့်ကျားချီနှင့် ကွတ်ကီးတို့၏ ဆက်နွယ်မှုအကြောင်း မသိခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ဝေ့ချန်က သူ့ကို  ရှန့်မိသားစုထံ သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိပေ။

ဝေ့ချန်က ဝေ့ဟွားကို အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်နေလိုက်သည် ။

ကွတ်ကီးနဲ့ မင်းရဲ့ဆက်ဆံရေးကို အတည်မပြုရသေးဘဲနဲ့ သူ့ကို မင်းယောက္ခမလို့ ဘယ်လိုတောင် ခေါ်နိုင်ရတာလဲ...ဒါကို ဥက္ကဋ္ဌရှန့် ကြားရင် လုံးဝ လက်ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး...

ဝေ့ဟွားက ၎င်းက ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားမိ‌သော်လည်း အထူးသဖြင့် ကွတ်ကီးနှင့် ပတ်သက်လာသည့်အခါ သူ၏ အပြုအမူများက အဓိပ္ပာယ်မရှိ ဖြစ်လာတတ်သည်။ သူ၏ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးက မိုက်မဲသည့် သုံးနှစ်သားအရွယ်သို့ ပြန်ပြောင်းနေပုံရသော်လည်း သူက ၎င်းကို နှစ်သက်သည်။

"အားချန်...ကွတ်ကီးရဲ့အဖေက မင်းရဲ့သူဌေးလို့ ငါကြားတယ်...မင်းရဲ့သူဌေးက ဘယ်လိုလူလဲ...ငါတို့ ကြာရှည် သွားနိုင်လောက်လား...သူက ငါ့ကို သူ့ရဲ့သားမက်တစ်‌ယောက်အနေနဲ့ ကျေနပ်နိုင်လောက်လား..."

ဝေ့ဟွားက ဝေ့ချန်၏ဘေးတွင်ထိုင်ကာ ဝေ့ချန်ဖြေဆိုနိုင်သည်ဖြစ်စေ မဖြေနိုင်သည်ဖြစ်စေ မေးခွန်းများစွာဖြင့် သူ့ကို ဗုံးကြဲသကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လေသည်။

"ကွတ်ကီးမှာ သားတစ်ယောက်ရှိတယ်..."

ဝေ့ချန်က ဝေ့ဟွား၏ စိတ်အားထက်သန်မှုအပေါ် ရေအေးဖြင့် လောင်းချကာ ဝေ့ဟွားက ထိုအကြောင်းအရာနှင့်ပတ်သက်၍ သူမည်မျှ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြောင်းကို မြင်နိုင်သည်။

"ငါသိတယ်..."

ဝေ့ဟွားက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောခဲ့သည်။

"ဘီစကစ်လေးက ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်...ငါ သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ်တွေ့ဖူးပြီး အဲဒီကလေးကို အရမ်းသဘောကျတယ်..."

ဘီစကစ်လေးအကြောင်း ပြောသောအခါ ဝေ့ဟွား၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာပြီး သူက ကလေးကို အမှန်တကယ် နှစ်သက်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသလိုက်သည်။ အကြောင်းပြချက်အချို့ကြောင့် သူက ဘီစကစ်လေးကိုတွေ့လိုက်တိုင်း ကလေးနှင့် နီးစပ်ရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

ဘီစကစ်လေးက ကွတ်ကီး၏ကလေးဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်၊ ဝေ့ဟွားက ကွတ်ကီးနှင့် ပတ်သက်သည့် အရာအားလုံးကို နှစ်သက်လေသည်။ 

 <<  >>

💘