Chapter 136

💘Chapter 136 

ရှန်ဟိုင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း

ဖြစ်နိုင်ခြေကို သဘောပေါက်လိုက်သောကြောင့် ရှန့်ကျားချီက ကမ္ဘာကြီး မည်မျှ သေးငယ်သည်ကို အံ့သြ၍ မဆုံးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပန်းချီပြခန်းသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပြီး ကျော်ကြားသော ပန်းချီဆရာတစ်ဦးမှ  ဖန်တီးထားခြင်း မဟုတ်သော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို နှစ်သက်သဘောကျသွားခဲ့သည်။ သူ့အဖော်များက ဖျောင်းဖျခဲ့သော်လည်း အခြားသူများက ၎င်းနှင့်လုံးဝမထိုက်တန်ဟု ယူဆသည့် အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကို ဝယ်ယူရန်အတွက် ငွေကြေးများစွာသုံးစွဲထားဆဲဖြစ်သည်။

ယခု သူ ပန်းချီပြခန်းတွင် ဝယ်ခဲ့သော ပန်းချီကားမှာ အိပ်မက်ဖလား၏ ရွှေဆုအနိုင်ရရှိသူက ရေးဆွဲထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ၏ သူငယ်ချင်းများက သိလျှင် သူတို့က ၎င်းကို လေးလေးနက်နက် နောင်တရနေကြမည်ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင်တော့ အိပ်မက်ဖလားရွှေဆုပိုင်ရှင်များ၏ ပန်းချီကားများက ပန်းချီကားစုဆောင်းကြသော အနုပညာအသိုင်းအဝိုင်းတွင် အလွန်တန်ဖိုးထားကြမည့် အလားအလာရှိပြီး အလွန် မြင့်မားသောဈေးဖြင့် ရောင်းချနေကြသည်။ သို့သော် ပန်းချီဆရာက ပန်းချီကားနှစ်ချပ်ကိုသာ အများပြည်သူထံသို့ ဖြန့်ချီခဲ့သည်။ တစ်ခုမှာ အမျိုးသားပန်းချီပြတိုက်သို့ လှူဒါန်းခဲ့ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ အိပ်မက်ဖလားတွင် လေလံတင်ရောင်းချသည့် ပန်းချီကားဖြစ်သည်။

ရှန့်ကျားချီက ဤပန်းချီဆရာ၏ လက်ရာများကို အမှန်တကယ် သဘောကျသည်။ မူလတွင်တော့ တူညီသော ပန်းချီဆရာ၏ အခြားပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို မဝယ်ခဲ့မိသည်ကို နောင်တရခဲ့သည်။ သို့သော် အိပ်မက်ဖလား၏ရွှေဆုပိုင်ရှင်က သူ့လက်အောက်ငယ်သား၏ ပါတနာ ချန်လီ ဖြစ်နေမည်ကို သူဘယ်တုန်းကမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ယခု သူက ချန်လီ၏ ပန်းချီကားနှစ်ချပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

၎င်းက ရှန့်ကျားချီ ယနေ့ရရှိခဲ့သော အကြီးမားဆုံးအံ့အားသင့်မှုဖြစ်သည်။  သူက အောက်ထပ်သို့ ဆင်းကာ ယနေ့ ဝေ့ချန် ယူဆောင်လာခဲ့သော ပန်းချီကားကို ဖွင့်ကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။ ၎င်းကို ချိတ်ဆွဲရန်နှင့် ကောင်းစွာ တန်ဖိုးထားရန် သူ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

ကွတ်ကီးက ရှန့်ကျားချီ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို နားလည်ခဲ့ပြီး ပြောခဲ့သည်။

"အဖေ အောက်ထပ်ကို ဆင်းကြည့်လိုက်ပါ...ကျွန်တော် ဘီစကစ်နဲ့ အတူနေလိုက်မယ်..."

အရေးတကြီးဖြစ်နေသော်လည်း ရှန့်ကျားချီက သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းထားခဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဘီစကစ်လေးနဲ့ အချိန်ဖြုန်းတာထက် ဘာမှ ပိုအရေးကြီးတာ မရှိဘူး..."

နာရီဝက်အကြာတွင် ရှန့်ကျားချီက အောက်ထပ်သို့ဆင်းပြီး ဝေ့ချန် ယူဆောင်လာသည့် ပန်းချီကားကိုဖွင့်လိုက်သည်။ ၎င်းက ချန်လီ၏ အခြားပန်းချီကားများကဲ့သို့ပင် ရှန့်ကျားချီ ချက်ချင်း စွဲလန်းသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဤပန်းချီကားက ပြခန်းတစ်ခု သို့မဟုတ် လေလံပွဲတစ်ခုတွင် ရှိခဲ့ပါက ရှန့်ကျားချီက ၎င်းကို သူ၏စုဆောင်းမှုတွင် ထည့်သွင်းရန်အတွက် မြင့်မားသောစျေးနှုန်းဖြင့် သေချာပေါက် ပေးချေမည် ဖြစ်သည်။

ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီတို့က ရှန့်ကျားချီက ချန်လီ၏ အမှတ်အသားကို သူ၏ လက်မှတ်မှတဆင့် ချိတ်ဆက်မိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မသိခဲ့ကြပေ။

 ထိုအချိန်မှာပင် သူတို့က အိမ်သို့ ကားဖြင့် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ တနေကုန် နှင်းများကျနေပြီး လမ်းဘေးတလျှောက်တွင် နှင်းများ ထူထပ်စွာ စုပုံနေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က သူတို၏ နေထိုင်ရာနေရာသို့ ချောချောမွေ့မွေ့နှင့် ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ဝေ့ချန်က ကားဂိုဒေါင်တွင် ကားရပ်လိုက်ပြီး ချန်လီ၏ ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ရင်း သူက အပေါ်ကို စောင်းကာ ချန်လီ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။

"လီလီ...မင်း ဒီနေ့ အံ့သြစရာကောင်းလိုက်တာ..."

ဝေ့ချန်က ချီးကျူးလိုက်သည်။

ချန်လီက ဝေ့ချန် အဘယ်ကြောင့် ချီးမွမ်းသည်ကို မသိခဲ့သော်လည်း ချီးမွမ်းခြင်းအတွက် သူက ကျေနပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးကြီးများက တောက်ပနေလေသည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ ဆံပင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လီလီ...ကိုယ်တို့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ..."

"အင်း..."

ချန်လီ က ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ဝေ့ချန်ကို ဆုပ်ကိုင်စေခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများ ရောယှက်ထားခဲ့သည်။ သူတို့၏ လက်စွပ်နှစ်ကွင်းက တိုက်မိလိုက်ရာ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ လက်စွပ်များက အချင်းချင်း မြဲမြံစွာ ဖိထားလေသည်။

ထိုအသံက ချန်လီ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားခဲ့ပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်ချောင်းများကိုကြည့်ရန် ခေါင်းငုံ့ကာ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်က ထိုအပြုံးကြောင့် ခဏတာ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဓာတ်လှေကားရောက်ရှိလာပြီး သူက ချန်လီကို ဓာတ်လှေကားနံရံ၌ ဖိထားလိုက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းလိုက်သည်။ ၎င်းက အောက်ဆုံးအထပ်သို့ ရောက်ပြီး တံခါးများ ပွင့်သွားသည် အထိ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

"လီလီ...မင်း မြန်မြန်နေကောင်းရမယ်..."

သူက ချန်လီ၏ နားထဲသို့ တီးတိုးနေရွတ်လိုက်ကာ သူ၏အသံက အက်ရှနေခဲ့သည်။

ချန်လီက ဝေ့ချန်ကို အံ့အားသင့်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဝေ့ချန်က ဆက်လက်ရှင်းပြခြင်းမရှိပေ။ ထိုအစား သူက ချန်လီ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဓာတ်လှေကားထဲမှ အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ယခုအချိန်တွင်တော့ ညအချိန်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိလာပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် အေးစက်သော လေများက တဝေါဝေါတိုက်နေကာ ကမ္ဘာကြီးကို အရိုးအေးစေသော အအေးဓာတ်ဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။ အိမ်အတွင်း၌မူ နွေဦးကဲ့သို့ နွေးထွေးနေ၏။

ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ချန်လီက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တီဗီရီမုကို အမှတ်တမဲ့ နှိပ်လိုက်ပြီး တီဗွီချန်နယ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခုပြောင်းကာ တီဗွီမျက်နှာပြင်ကို ဗလာသက်သက်အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကလေးချန်နယ်သို့ ကူးပြောင်းသွားသောအခါ ဘီစကစ်လေး၏ အခန်းတွင် အစောပိုင်းက ချန်လီမြင်ခဲ့သည့် ကာတွန်းတစ်ခုကို ပြသနေသည်။  ဘီစကစ်လေးက ၎င်းကို နှစ်သက်သဘောကျပြီး ကာတွန်းဇာတ်ကောင်၏ ဇာတ်လမ်းကို ချန်လီအား ပြောပြခဲ့သည်။

ချန်လီက တီဗွီချန်နယ်များကို ထပ်မံ၍ မပြောင်းတော့ပေ။ သူက ၎င်းကို ကြည့်ရခြင်းကို နှစ်သက်၍ မဟုတ်ဘဲ အခြား တီဗီ အစီအစဉ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကာတွန်းများက ပို၍ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကာတွန်းထဲမှ အရာအားလုံးက ချန်လီကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည့် သိုင်းကွက်များနှင့် ပဋိပက္ခများပြည့်နေသည့် တီဗွီဒရာမာများနှင့် မတူဘဲ ရိုးရှင်းသည်။

ချန်လီက တီဗွီရီမုကို ချလိုက်ပြီး တီဗွီကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူက စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေလေသည်။

ရေချိုးပြီး ဝေ့ချန် ထွက်လာချိန်၌ ချန်လီက တီဗွီကို  စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်လီက လုံးဝ အာရုံစိုက်နေပုံရပြီး ဖန်သားပြင်အရောင်က သူ့မျက်လုံးများတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်၍ ချန်လီက ကာတွန်းကို ကြည့်နေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် တီဗွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတွင် ရိုးရှင်းပြီး အကြမ်းဖျင်းဆန်သော အနုပညာပုံစံရှိ၍ ဇာတ်ကောင်များက သမရိုးကျမဟုတ်ပေ။ သူတို့က စကားပြောသောအခါ ပါးစပ်က ထူးဆန်းသော ဦးတည်ရာသို့ လှည့်သွားသည်။

"အဲ့ဒါက ကောင်းလား..."

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

ချန်လီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောခဲ့သည်။

"မကောင်းဘူး..."

ဝေ့ချန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးခဲ့သည်။

"ဒါဆို ချန်နယ်ကို ဘာလို့ မပြောင်းတာလဲ..."

"တခြားဟာတွေထက် ပိုကောင်းတယ်..."

ချန်လီက တီဗွီမျက်နှာပြင်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလေသည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီကို နောက်ထပ် မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ သူ၏ လပ်တော့ကိုဖွင့်ကာ ချန်လီ၏ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း အလုပ်စလုပ်လိုက်သည်။

သူတို့က တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် စိတ်အနှောက်အယှက် မဖြစ်ခဲ့ကြဘဲ နွေးထွေးမှုအပြည့်ဖြင့် စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။

ကာတွန်း၏ အပိုင်းတိုင်းက တိုတောင်းပြီး ၎င်းက လျှင်မြန်စွာ ပြီးသွားသည်။ ချန်လီက အခြားဘာကိုမှမကြည့်ခဲ့ဘဲ ဝေ့ချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝေ့ချန်၏ အသွင်အပြင်၊ သူ့မျက်ခုံး၊ မျက်လုံး၊ နှာခေါင်းနှင့် နှုတ်ခမ်းတို့ကို သတိပြုမိသည်။ ပုံသဏ္ဍာန်တိုင်းက ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ပြီးပြည့်စုံသည်ကို ချန်လီက တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုကြည့်နေတာလဲ..."

ဝေ့ချန်က ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ချန်လီ၏ အကြည့်များကိုတွေ့ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကြည့်ကောင်းတယ်..."

ချန်လီက ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မျှော်လင့်ထားခဲ့ပြီး ပြုံးကာ ‌တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

"မင်း ကိုယ့်ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာကြည့်နေမှာလဲ..."

"အကြာကြီး..."

ချန်လီက လေးလေးနက်နက်ဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ဝေ့ချန်က သူ့နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ပြလိုက်ပြီး "ကိုယ့်ကို အချိန်အကြာကြီး ကြည့်ခွင့်ပေးမယ်..."

"ကောင်းပြီ လက်သန်းချင်း ကတိလား..."

ချန်လီက ၎င်းကို ကာတွန်းမှတဆင့် သင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လက်သန်းချင်း ကတိပေးပြီးသည်နှင့် သူတို့၏ စကားလုံးကို ပယ်ဖျက်၍မရပေ။

ချန်လီက သူ့၏ လက်သန်းကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဝေ့ချန်က သူ့လက်သန်းကို ချန်လီနှင့် ချိတ်ကာ ပြောခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ လက်သန်းချင်းကတိ..."

"ပြီးရင် မင်း ပြောင်းလဲလို့ မရဘူးနော်..."

ချန်လီက ဝေ့ချန်၏ မျက်လုံးများကို အလေးအနက်ထား၍ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"သေချာတာပေါ့...ကိုယ် မပြောင်းလဲပါဘူး..."

ဝေ့ချန်က သဘောတူခဲ့သည်။

ချန်လီ၏ မျက်လုံးများနှင့် နှုတ်ခမ်းများက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ မျက်နှာကို သူ၏ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပြောခဲ့သည်။

"လီလီ...မင်းရဲ့ အပြုံးက အရမ်းလှတယ်...မင်းအပြုံးကို မြင်ရတာ သဘောကျတယ်"

"ဒါဆို ငါ မင်းအတွက် ခဏခဏ ပြုံးပြမယ်..."

ချန်လီ၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ဝေ့ချန်က ခေါင်းငုံ့ပြီး ချန်လီ၏ လန်တက်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာ အထပ်ထပ် နမ်းလိုက်သည်။

ချန်လီက မလှုပ်မယှက်ဖြင့် ဝေ့ချန်ကို နမ်းခွင့်ပေးလိုက်၏။

အပြင်ဘက်တွင် လေအေးက ဆက်လက်တိုက်ခတ်နေသော်လည်း အတွင်း၌ အပူချိန်က တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။ တစ်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဝေ့ချန်သည် ချက်ခြင်းရပ်သွားသည်။  သူက ချန်လီ၏ နဖူးကို ဖိထားကာ သူ့အသက်ရှုသံက အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပုံပေါ်ပြီး သူ၏ အသံက အနည်းငယ် အက်ရှနေခဲ့သည်။

"လီလီ...မင်း မြန်မြန် ကျန်းမာလာရမယ်နော်..."

ဝေ့ချန်က ဤညတွင် ၎င်းကို ဒုတိယအကြိမ်ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ချန်လီက နားမလည်ခဲ့သော်လည်း အလေးအနက် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ချန်လီကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး ချန်လီ၏ လည်ပင်းတွင် သူ၏ ခေါင်းကို မြှုပ်နှံထားလိုက်သည်။ သူ့ရင်ထဲမှ ပူလောင်နေသော ခံစားချက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မျိုသိပ်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ ဤအချိန်က အချိန်ကောင်းမဟုတ်သေးပေ။ ချန်လီက အလွန်နုနယ်သေးပြီး ၎င်းကို သည်းခံနိုင်မည်မဟုတ်။ သူက အခြားအရာများထက် ပို၍ ကျန်းမာသန်စွမ်းရန် လိုအပ်သည်။

ချန်လီက ဝေချန် တွေးနေသည်များအား မသိခဲ့သော်လည်း သူက ဝေ့ချန် ပုံမှန်လုပ်‌နေကျ အပြုအမူအတိုင်း သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးသကဲ့သို့ ဝေ့ချန်၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ ဝေ့ချန်က သူ့ရှေ့တွင် ထိုသို့သော တုံ့ပြန်မှုများကို မကြာခဏ ပြသခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် စိတ်မတည်မငြိမ်ဖြစ်မှုက လျော့ပါးသွားကာ ဝေ့ချန်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှန်ဟိုင်းသို့ ပြန်သွားမည့် အကြောင်းအရာကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"လီလီ...ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါတို့ ရှန်ဟိုင်းကို ပြန်သွားကြမယ်..."

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ရှန်ဟိုင်းသို့ ပြန်မည့်အ‌ကြောင်း ပြောပြီးသည်နှင့် ချန်လီက တင်းမာလာသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ချန်လီက မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။ သူက ဗလာသက်သက်အမူအရာဖြင့် သူ့မျက်လုံးများက အာရုံစူးစိုက်မှု ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချန်လီအတွက် ရှန်ဟိုင်းက ငရဲနှင့်တူသည်။ သူ့အမှတ်တရများက အမှောင်ထုများ ပြည့်နှက်နေသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် ရှန်ဟိုင်းရှိ လေထုနှင့် အရာအားလုံးက ချွန်ထက်သော ဓားသွားများကဲ့သို့ပင်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ချန်လီက ထိုနေရာသို့ ပြန်မသွားချင်ပေ။

သို့သော် ဝေ့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အာရုံမစူးစိုက်နိုင်သော မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာပြန်သည်။ ရှန်ဟိုင်းက ဝေ့ချန်၏ အိမ်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံရာနေရာဖြစ်သည်။ ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူက ဝေ့ချန်နှင့်အတူ ပြန်ရန် ငြင်းဆန်မည်မဟုတ်ပေ။

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပြောခဲ့သည်။

"လီလီ...ကိုယ်တို့ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကို ရှန်ဟိုင်းမှာ ကုန်ဆုံးကြမယ်...ဒါပေမယ့် မင်းကို အဲ့ဒီမှာ ကြာကြာနေခွင့်မပြုဘူးနော်..."

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ ခံစားချက်ကို နားလည်သည်။ ရှန်ဟိုင်း၊ အထူးသဖြင့် ရှန်ဟိုင်းရှိ ချန်မိသားစုက ချန်လီ၏ အတွင်းစိတ်ဝိညာဉ်များ စတင်ရာနေရာဖြစ်သည်။   ချန်လီက အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာ အမှောင်ထုထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ဝေ့ချန်က ချန်လီကို ရှန်ဟိုင်းသို့ ပြန်မခေါ်ချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခု ဝေချန်က အလွန်အားနည်းနေသေးသည်။  အခြားသူများကမူ သူက အရည်အချင်းရှိပြီး အလားအလာကောင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ဝေ့ချန်သာလျှင် သူက ဝေ့မိသားစု၏ သခင်ငယ်ဖြစ်ဆဲဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့သည်။ ချန်မိသားစုကို တွန်းလှန်ရန် သူ့ထံတွင် လုံလောက်သော အင်အား မရှိသေးပေ။

သူ့အဖိုး၏ ဆန္ဒကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖီဆန်လို့မရပေ။ သူ့အဖိုးက သူ့ကို ရှန်ဟိုင်းကို ပြန်ခေါ်ခဲ့လျှင် သူက သွားဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ပိုမိုကောင်းမွန်သောအနာဂတ်အတွက် ဝေ့ချန်က အလျှော့အတင်းလုပ်ရန် သင်ယူခဲ့ရပါသည်။

ဝေ့ချန်၏ အကူအညီမဲ့မှုကို ချန်လီက သိကောင်းသိနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် သူက ဝေ့ချန် အတွက် ခက်ခဲစေသောအရာများကို မလုပ်ချင်ခဲ့ပေ။

“ကောင်းပြီ၊ ပြန်ကြရအောင်...”

သူက အခိုင်အမာပြောခဲ့သည်။

"လီလီ..."

ဝေ့ချန်က ချန်လီကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖက်မထားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ၎င်းက သူ၏ နောက်ဆုံး သဘောတူညီချက်ဖြစ်မည်ဟု သူက ကတိပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ချန်လီကို သူ မနှစ်သက်သည့် ရွေးချယ်မှုများကို ပြုလုပ်ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

ချန်လီက ဝေ့ချန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုအောင်းနေခဲ့ပြီး အားချန်သာ သူနှင့်အတူ ရှိနေသရွေ့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီတို့က ရှန်ဟိုင်းသို့ ပြန်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့မယ်ဆိုလျှင်ပင် သူတို့မလိုလားသောကြောင့် အချိန်က မစီးဆင်းဘဲနေမည်မဟုတ်ပေ။ နေ့ရက်များ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီး သူတို့မသိလိုက်ခင်မှာပင် ပထမဆုံးလ၏ ၂၉ ရက်နေ့သို့  ပင်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

၎င်းက ဝေ့ချန် အချိန်နှောင့်နှေးစေရန် ပြုလုပ်နိုင်သည့် နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်သည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ပျံ့လွင့်နေသော နှင်းများကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူက အဝတ်အစားအနည်းငယ်ကို အလျင်အမြန်ထုပ်ပိုးကာ  ချန်လီ၏ လက်ကိုဆွဲ၍ ရှန်ဟိုင်းသို့ ပြန်သွားရန် လေဆိပ်သို့ သွားခဲ့သည်။

ဤတခေါက် ပြန်သွားမယ်ဆိုလျှင် အချို့အရာများကို ပို၍သေချာစွာ  ဖြတ်တောက်သင့်သည်။  ဝေ့ချန်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တိုးတိတ်စွာပြောလိုက်သည်။

 << >>

💘