Volume 13 : လူမှုဘာသာရပ်များဌာန
Chapter 278 (ကဗျာဝင်္ကပါ ၀၂)
သူတို့ရှေ့မှာ တူညီသော အဖြေဘောက်စ်ပေါ်လာပြန်သည်။ စာကြောင်းလေးကြောင်း၊ တစ်ကြောင်းစီအတွက် ကွက်လပ်ခုနစ်ခု၊ လေးကြောင်းပိုဒ်ကဗျာတွင် စာလုံးခုနစ်လုံးပါလျက်ရှိသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မျှော်ကြည့်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်များနှင့် ကျောက်တုံးထောင်ပေါင်းများစွာ ဝန်းရံနေတာကိုတွေ့ခဲ့ရပြီး ရှုခင်းသည် ဒဏ္ဍာရီနယ်မြေတစ်ခုလိုပင်။ အဖြူရောင်ရေတံခွန်သည် တောင်ထိပ်မှ သွန်းလောင်းပြီး ကြည်လင်သောရေထဲသို့ ကျဆင်းသွားကာ မရေမတွက်နိုင်သော ရေစင်မှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။
သမိုင်းတစ်လျှောက် ရေတံခွန်အကြောင်း မရေမတွက်နိုင်သော ကဗျာများရှိပြီး လီပိုင်၏ 'တောင်လုရေတံခွန်ကိုကြည့်ခြင်း' သည် အကျယ်ပြန့်ဆုံးသော တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့ရှေ့ရှိမြင်ကွင်းသည် တောင်လုရေတံခွန်ရှိ 'ရှို့ဖုန်းရေတံခွန်'နှင့် အလွန်ဆင်တူပါသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံး အဖွဲ့လိုက် စကားလုံး မြန်မြန်ရှာကြပါ!"
မေးခွန်းကိုဖြေသောအခါ အားလုံးကို အဖွဲ့လေးဖွဲ့ခွဲထားသည်။ ခယ်ရှောင်ပင်း၊ ရှင်းယန်နှင့် လျှိုကျောက်ချင်းတို့က ပထမစာကြောင်း၊ ကျိုဖုန်း၊ လင်းမန့်လော်နှင့် ရွှီယိရှန်းတို့က ဒုတိယစာကြောင်း၊ ချင်လု၊ ချင်မြောင်နှင့် စီနီယာအစ်မလန်တို့က တတိယစာကြောင်း၊ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၊ ကျန်းဖျင်စစ်နှင့် ကျန်းရှောင်နျန်တို့က အဆုံးသတ်စာကြောင်းဖြစ်သည်။
"ခေတ်သစ် တရုတ်ဘာသာစကား အဘိဓာန်" ပါသော လူ 12 ယောက်သည် စာရွက်ကို အမြန်လှန်လိုက်သောအသံများက သူတို့နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ စက္ကန့် 30 ထက်နည်းသည့် အချိန်အတွင်းမှာတော့ ကဗျာတစ်ပုဒ်၏ စကားလုံး 28 လုံးကို ရှာတွေ့ပြီး စနစ်တကျ ဖြည့်သွင်းခဲ့သည်။
သူ့ရှေ့က အဖြေဘောက်စ်သည် တကယ့်ကို ပျော့ပျောင်းသည့် အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီး လီပိုင်၏ လှေက ရှေ့ကို တစ်ဖန် ပြန်ရွေ့လာပါတော့သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဆက်သွားမယ်။"
လူတိုင်းက ဆက်၍ လှော်ခတ်ပြီး လီပိုင်၏ နောက်သို့ အနီးကပ်လိုက်ကြသည်။
ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ရေတံခွန်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သိုင်းပညာရုပ်ရှင်များတွင် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များ ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ မြူခိုးများဖြင့် ဝန်းရံထားသော နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရေစီးကြောင်းရှိရာ ရေကန်တစ်ခုဆီသို့ လှေရောက်လာသည်။ အဖြေဘောက်စ် ပေါ်လာပြန်သည်။ သို့သော် ယခင်နှင့်မတူဘဲ ယခုတစ်ကြိမ် အဖြေဘောက်စ်သည် စာလုံးခုနစ်လုံးပါသော စာကြောင်းမဟုတ်ဘဲ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းလျှင် စကားလုံးငါးလုံးပါသော ကဗျာဆယ်ကြောင်းပါရှိပြီး အဖြေကို ရေးသားထားသည်။
အသက်ရှင်သူတွေက ဖြတ်သွားဖြတ်လာဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးဟာ တည်းခိုခန်းများသာ ဖြစ်ပြီး၊ နာကျင်မှုနဲ့ အထွတ်အမြတ်သစ်ပင်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်၊ စိမ်းလန်းတဲ့ ထင်းရှူးပင်တွေက နွေဦးရဲ့နွေးထွေးမှုကို ခံစားနိုင်ပါ့မလား၊ အဖြူရောင်အရိုးတွေက စကားလည်း မပြောနိုင်သလို တေးသီချင်းလည်း မဆိုနိုင်တော့ဘဲ။
လနတ်သမီးက အချည်းနှီး နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နေပြီး၊ ဆုမချပေမယ့် အနှစ်သာရကင်းမဲ့ခြင်းအတွက် သင်္ကေတပါပဲ၊ ဘိုးဘေးတွေနဲ့ နောင်လာနောက်သားတွေ၊ သေဆုံးသွားသူတွေ ပြန်လာသူတွေဖြစ်တယ်၊ ဝမ်းနည်းခြင်းက ထာဝရပါပဲ။
ဤစာကြောင်းတို ဆယ်ကြောင်းကို မြင်ပြီးနောက် လူတိုင်းက အချင်းချင်း ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ မကြာခင်မှာပဲ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က တုံ့ပြန်လာသည်။ "ကဗျာတွေရဲ့အစီအစဉ်က ပျက်ပြားနေတယ်၊ ငါတို့ကို ပြန်စီခိုင်းထားတာ။"
လျှိုကျောက်ချင်းက သူ့ခေါင်းနောက်ကို ကုတ်လိုက်သည်။ "ဒါက လီပိုင်ရဲ့ကဗျာပဲလား။ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး!"
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် အဖြေဘောက်စ်ပေါ်ရှိ စာတိုများကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အသက်ရှင်သူတွေက ဖြတ်သွားဖြတ်လာဖြစ်ပြီး၊ သေဆုံးသွားသူတွေ ပြန်လာသူတွေဖြစ်တယ်။ အဲဒါက အပေါ်နဲ့အောက်စာကြောင်းတွေ ဖြစ်သင့်တယ်မလား။ ဒီစာကြောင်းနှစ်ကြောင်းက ပိုပြီးတော့ကာရံကိုက်တယ်။ တခြားတော့ ငါဘာမှမသိဘူး။ ရှင်းဝမ်၊ မင်းသိလား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "သေချာတာပေါ့။ ငါ လီပိုင်ရဲ့ကဗျာတွေကို လေ့လာဖူးပြီး သူ့ကဗျာတွေအားလုံးကို အခြေခံအားဖြင့် ငါမှတ်မိတယ်။" ထို့နောက် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့လက်ကို ဆန့်ကာ အစက စာကြောင်းတိုလေးဆယ်ကြောင်းကို အမြန်စီလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် အဖြေဘောက်စ်ရှိ စာကြောင်းတိုများသည် အစီအစဥ်အသစ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်—
အသက်ရှင်သူတွေက ဖြတ်သွားဖြတ်လာဖြစ်ပြီး၊ သေဆုံးသွားသူတွေ ပြန်လာသူတွေဖြစ်တယ်။
ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးဟာ တည်းခိုခန်းများသာ ဖြစ်ပြီး၊ ဝမ်းနည်းခြင်းက ထာဝရပါပဲ။
လနတ်သမီးက အချည်းနှီး နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နေပြီး၊ နာကျင်မှုနဲ့ အထွတ်အမြတ်သစ်ပင်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။
အဖြူရောင်အရိုးတွေက စကားလည်း မပြောနိုင်သလို တေးသီချင်းလည်း မဆိုနိုင်တော့ဘဲ၊ စိမ်းလန်းတဲ့ ထင်းရှူးပင်တွေက နွေဦးရဲ့နွေးထွေးမှုကို ခံစားနိုင်ပါ့မလား။
ဘိုးဘေးတွေနဲ့ နောင်လာနောက်သားတွေ၊ ဆုမချပေမယ့် အနှစ်သာရကင်းမဲ့ခြင်းအတွက် သင်္ကေတပါပဲ။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ရှင်းပြသည်။ "ဒါက လီပိုင်ရဲ့ အရမ်းရေပန်းစားတဲ့ ‘ရှေးဟောင်းကဗျာ(ကိုးပုဒ်)၏ တေးသီချင်းဆယ့်နှစ်ပုဒ်’ပါ။ ‘အသက်ရှင်သူတွေက ဖြတ်သွားဖြတ်လာပါပဲ’ ဆိုတာက သူသင်ယူခဲ့တဲ့ ဘဝဒဿနိကအကြောင်းဖြစ်တယ်။ သူက အဆိုးမြင်ခြင်းမရှိဘဲ သူ့ရဲ့ကြမ်းတမ်းတဲ့ဘဝကို အကျဉ်းချုပ်ခဲ့တယ်။ သူက ပွင့်လင်းမြင်သာမှုရှိပြီး ဘဝတိုတောင်းလွန်းပြီးတော့ ကျော်ကြားမှုနဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေက မြတ်နိုးမထိုက်ဘူးလို့ ထင်မြင်ခဲ့တယ်။"
ကျန်းဖျင်စစ်သည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ အသွင်အပြင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှင်းဝမ်က စာပေကို တကယ်နှစ်သက်ကြောင်း သူသိသည်။ ဒါကိုပြောတိုင်း ရှင်းဝမ်၏မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ဗဟုသုတအသိပညာအသိုက်အဝန်းသည် ဟွာအန်းတက္ကသိုလ်ရှိ အကောင်းဆုံးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ စကားရည်လုပွဲတွင် သူသည် ဂန္တဝင်စာပေများကို ကိုးကားပြီး ပို၍ပင် သက်တောင့်သက်သာရှိခဲ့သည်။
သူအကြိုက်ဆုံးကဗျာဆရာက လီပိုင်ဖြစ်သဘ်။ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက သူသည် အားလပ်ချိန်များတွင် လီပိုင်၏ ကဗျာအားလုံးကို ဖတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် ကဗျာဝင်္ကပါသည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို အနိုင်ယူရန် အမှန်တကယ် ခက်ခဲသည်။
ရှင်းဝမ်သည် မေးခွန်းကို တိကျစွာ ဖြေဆိုလိုက်တာမြင်လျှင် အနီးနားရှိ ကျောင်းသားများက ရွှင်လန်းသော အမူအရာများ ပြသခဲ့ကြသည်။
လျှိုကျောက်ချင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "သေချာပေါက် ရှင်းဝမ်က ငါတို့ကို လဲလျောင်းအနိုင်ရစေလိမ့်မယ်။ ငါက ကဗျာတွေကို လုံးဝစိတ်မဝင်စားသလို အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ငါကျက်ခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းကဗျာတွေတောင် ငါမမှတ်မိတော့ဘူး!"
ရွှီယိရှန်းက ပြောသည်။ "+1၊ ကျွန်တော့်ရဲ့စာစီစာကုံးဆိုရင် မကြာခဏဆိုသလို ခေါင်းစဉ်ကနေ သွေဖည်သွားပြီး ဘာသာစကားဆရာက အပျက်သဘောဆောင်တဲ့ သင်ထောက်ကူပစ္စည်းအဖြစ် ဖတ်လေ့ရှိတယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူတို့ကို အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "အားလုံးမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့နယ်ပယ်ကိုယ်စီရှိပါတယ်၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျွန်တော်ကျွမ်းကျင်တဲ့နယ်ပယ်ကို ရောက်လာတာပေါ့။ မြန်မြန်သွားကြရအောင်၊ နောက်မှ ပိုခက်ခဲတဲ့ အကြောင်းအရာတွေ ရှိလာနိုင်တယ်။"
အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရှောင်ထူကိုစီးကာ လီပိုင်နောက်ကို ဆက်လိုက်ကြသည်။
လီပိုင်၏လှေသည် ရေကန်အလယ်သို့ ရောက်လာသောအခါတွင် တဖြည်းဖြည်းရပ်တန့်သွားကာ သူ့ရှေ့တွင် တံတိုင်းတစ်ခုပေါ်လာပြီး လူတိုင်းသွားရာလမ်းကို ပိတ်ဆို့သွားခဲ့သည်။ ရှောင်ထု၏စွမ်းရည် ကုန်ဆုံးခါနီးတွင် ခယ်ရှောင်ပင်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့က ဝင်္ကပါလမ်းဆုံလမ်းခွကို ရောက်နေတာဖြစ်ပြီး ဒီတံတိုင်းက အတားအဆီးဖြစ်နိုင်တယ်။"
လမ်းမှာ အတားအဆီးမရှိ၊ လမ်းဆုံလမ်းခွ မရှိခဲ့ဘူး။ ယခုအခါတွင် သူတို့ကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် တံတိုင်းသည် ရေကန်၏ အလယ်တွင် တစ်နေရာရာမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ထူးဆန်းလှသည်။
အားလုံးက အံ့သြနေကြချိန်မှာပဲ လှေပေါ်ရှိ လီပိုင်က ရုတ်တရက် ဓားဖြင့် ကခုန်လာသည်။
သူသည် အဖြူရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော ဓားရှည်သည် မြှောက်လိုက်ကာ လိုက်လျောညီထွေရှိပြီး ပြေပြစ်သော ဤကမ္ဘာကြီးသည် သူတစ်ယောက်တည်း ပိုင်သကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာ ကခုန်နေသည်။
သူသည် ဓားဖြင့် ဆက်ကခုန်နေချိန်တွင် ဓားရှည်သည် နံရံပေါ်တွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ထွင်းထုထားသည်—
"သူ့ရဲ့ကြာပွတ်နဲ့အတူ လူကြီးလူကောင်းဆန်တဲ့ ကျောက်ဧည့်သည်က တောက်ပတဲ့စီးနှင်းခဲတွင် လင်းလက်နေတဲ့ဓားရှည်ဖြင့် ငွေကုန်းနှီးက သူ့မြင်းဖြူကို ဆန့်ကျင်လျက် ထွန်းလင်းနေကာ ကြယ်ကြွေသလို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ဖြတ်သွားတယ်။"
ထို့နောက် ဤစာကြောင်း၏အောက်တွင် နေရာလွတ် 5 ကြောင်းပါရှိပြီး စာကြောင်းတစ်ခုစီတွင် စာပိုဒ် 4 ကြောင်း ခွဲခြားထားပြီး စာပိုဒ်တစ်ခုစီတွင် စာလုံး 5 လုံးပါရှိသည်။ နံရံဘေးမှာ လွင့်မျှောနေသောစုတ်တံတစ်ခု တွဲလောင်းချလျက်ရှိနေသည်။ လီပိုင်သည် အစပိုင်းကို ရေးခဲ့ပြီး လစ်လပ်နေသော အပိုင်းကို စုတ်တံဖြင့် ဖြည့်ခိုင်းတာ သိသာပါသည်။ သူတို့မှန်မှန်ကန်ကန်ဖြည့်ရင် သူတို့ရှေ့မှာ တံတိုင်းပွင့်သွားလိမ့်မည်။
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် သူ့မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး နံရံပေါ်ရှိ စာလုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်၊ "လီပိုင်ရဲ့ စကားလုံးတွေက နည်းနည်းတော့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တာပဲ! တောက်ပတဲ့စီးနှင်းခဲ၊ မြင်းဖြူနဲ့ ကြယ်ကြွေဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေကို ငါခပ်ရေးရေးပဲ မှတ်မိတယ်။"
ကျန်းဖျင်စစ်သည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ညင်သာစွာ အကြည့်ဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကဗျာတစ်ပုဒ်လုံးမှာ စာလုံးပေါင်း 120 ရှိတယ်၊ အားလုံးကို မင်း မှတ်မိသေးလား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရှေ့ကို လှမ်းကာ စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ကာ အမြန်ရေးလိုက်သည်—
ခြေဆယ်လှမ်းနဲ့ သူက လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်၊ မိုင်တစ်ထောင်က သူ့အဟုန်ကို အချည်းနှီးဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ အလုပ်ပြီးသွားရာ သူ့ဝတ်ရုံဖြင့် ပွတ်တိုက်လျက် အမည်မရှိ၊ သဲလွန်စမရှိဘဲ အရာအားလုံးကို မြုပ်နှံပြီး ချန်ထားတယ်။
အားလပ်ချိန်တွင် အရှင်ရှင်းလင်နဲ့အတူ အရက်သောက်ပြီး ဓားကိုချွတ်ကာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် အနားယူနေတယ်။ သူက ကျူးဟွေးနဲ့အတူ ချက်ပြုတ်ပြီး ဟို့ရင်းကို လက်ဖက်ရည်အိုးကိုင်ခိုင်းတယ်။
လက်ဖက်ခွက်သုံးခွက်၊ ကတိသစ္စာနဲ့ တောင်ငါးလုံးက ပေါ့ပါးပုံရတယ်။ စူးရှတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ နွေးထွေးတဲ့နားတွေက အေးမြစေတယ်၊ ဝိညာဉ်တွေက တက်ကြွမှုအပြည့်နဲ့ သက်တန့်က အရှေ့ကနေ ပေါ်လာတယ်။
ကျောက်ကို သံတူဖြင် ကယ်တင်တဲ့အခါ ဟန်သန်းက နှလုံးသားတိုင်းကို ပထမဆုံး ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့တယ်။ အခုကစပြီး သူရဲကောင်းနှစ်ယောက်ကို မှတ်မိနေမှာဖြစ်ပြီး တလျှန်မြို့က သူတို့နာမည်တွေကို တောက်လောင်နေစေလိမ့်မယ်။
သေခြင်းနဲ့တွေ့သော်လည်း သူရဲကောင်းများရဲ့အရိုးတွေက လောင်ကျွမ်းသွားရင်တောင် ဒီလောကကြီးကနေ ထွက်သွားရတာ နောင်တမရဘူး။ သူတို့ရဲ့ ‘အကြီးမြတ်ဆုံးပဟေဠိ ပြဋ္ဌာန်းချက်’ နဲ့အတူ သူတို့တွေ အိုမင်းပြီး အသက်ကြီးသည်အထိ ဘယ်သူက နိမ့်ကျပြီးချောင်ထိုးထားတဲ့ စာအုပ်ထူကို သတိပေးမှာလဲ။
ထိုကဲ့သို့သော ကဗျာရှည်ကြီးကို ယွဲ့ရှင်းဝမ်ရေးရန် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သူ့စုတ်တံက လုံးဝမရပ်ဘဲ တစ်ချက်တည်း ပြီးသွားသည်။
သူ၏စုတ်တံ လက်ရေးလှသည် အလွန်သပ်ရပ်ပြီး ခေတ်ဆန်သည်။ လီပိုင်၏ လက်ရေးဆက်ပုံစံနှင့် ဝေးကွာသော်လည်း ခြုံကြည့်သည့်အခါတွင် ထူးခြားသော အရောင်အဝါတစ်ခုရှိသည်။
လျှိုကျောက်ချင်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ "ခြေဆယ်လှမ်းနဲ့ သူက လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်၊ မိုင်တစ်ထောင်က သူ့အဟုန်ကို အချည်းနှီးဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ အလုပ်ပြီးသွားရာ သူ့ဝတ်ရုံဖြင့် ပွတ်တိုက်လျက် အမည်မရှိ၊ သဲလွန်စမရှိဘဲ အရာအားလုံးကို မြုပ်နှံပြီး ချန်ထားတယ်။ ဒီစာကြောင်းကို လူအများစုသိမယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးစာကြောင်းတွေတော့ ငါတကယ်မကြားဖူးဘူး။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ "ဒါက သူရဲကောင်းကို သူ့ရဲ့တမ်းတခြင်းကို ဖော်ကျူးထားတဲ့ လီပိုင်ရဲ့ ‘သူရဲကောင်းသို့တမ်းချင်း’ဖြစ်ပြီး ငါ့အကြိုက်ဆုံးကဗျာလည်း ဟုတ်တယ်။"
အခုလေးတင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် နံရံမှာ ဒီကဗျာကို ရေးခဲ့တုန်းက လူတိုင်း၏ စိတ်အခြေအနေလည်း ကူးစက်သွားသည်။ လောကီလွတ်လပ်မှုမျိုးသည် လောကီလူသားတို့ ရရှိရန် ခက်ခဲသည်။ တကယ်တော့ လီပိုင်က ဒါကို မလုပ်နိုင်ပေမယ့် ဒီလိုဘဝမျိုးကို တောင့်တခဲ့သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် စုတ်တံကို ပြန်ချလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က နံရံသည် အလယ်ကနေ အက်ကွဲသွားသည်။
ရှေ့တွင် လမ်းဆုံလမ်းခွနှစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခရီးသွားဆွဲဆောင်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ မြားဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
‘ကြိုးကြာဝါမျှော်စင်၊ ရှားချိုးမြို့’
လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်ကို တွေ့သောအခါ လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြသည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ခယ်ရှောင်ပင်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဂိမ်းများကစားခဲ့ပြီး ဝင်္ကပါများစွာကို ကစားခဲ့သည်။ ဝင်္ကပါထဲမှာ "လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်" ပေါ်လာတာကို ဒါပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။
လျှိုကျောက်ချင်းက မနေနိုင်ဘဲ ညည်းညူလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက် စာကြည့်တိုက်က နည်းနည်းအသိတရားရှိပုံရတယ်၊ အဲဒါက ငါ့ကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေပြီး ငါတို့အတွက် တွင်းတူးနေတယ်လို့ အမြဲခံစားရတယ်။"
ကျိုဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီးပြောသည်။ "ဒီလမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်နှစ်ခုက ငါတို့နောက်ထပ်တွေ့ရမယ့် မတူညီတဲ့ရှုခင်းတွေကို ကိုယ်စားပြုပြီး မတူတဲ့ကဗျာဆရာတွေကို ဖွင့်ပေးလောက်တယ်မဟုတ်လား။"
လင်းမန့်လော်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ကြိုးကြာဝါမျှော်စင်အကြောင်း လီပိုင်ရေးတဲ့ ကဗျာတွေကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိတယ်။ အဲဒါက ‘ကြိုးကြာဝါမျှော်စင်၊ ကွမ်လင်ကိုသွားမယ့် မုန့်ဟောက်ရန်ကို လိုက်ပို့ခြင်း’ဖြစ်ပြီး မူလတန်းကျောင်းသားတိုင်း အလွတ်ကျက်ရတယ်။"
ချင်မြောင်က ပေါ့ပါးစွာ ပြောသည်။ "သူငယ်ချင်းဟောင်းက အနောက်ဘက်မှ ကြိုးကြာဝါမျှော်စင်ကို သွားတော့မှာဖြစ်ပြီး ယန်ကျိုးသွားရာတစ်လျှောက် မတ်လပန်းပွင့်လန်းနေတယ်။ အထီးကျန်တဲ့ ရွက်လွှင့်မှုက အဝေးကနေ ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး ပြာလဲ့လဲ့တောင်တွေထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကောင်းကင်အဆုံးမှာ ချန်ကျန်းမြစ်စီးဆင်းနေတာကိုပဲ မြင်နေရတာလား။ ဒါက တကယ်ကို ရေပန်းစားတဲ့ကဗျာပဲ။"
လင်းမန့်လော်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "အင်း။ ဒါဆို ကြိုးကြာဝါမျှော်စင်ကို ရွေးရင် ဒီကဗျာကို ငါတို့ တွေ့နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရှားချိုးမြို့ဆိုတာ ဘာလဲ။"
လူတိုင်းက သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး လီပိုင်ရေးခဲ့သော ကဗျာများအကြောင်း တွေးနေမိသည်။ ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါသိပြီ၊ ဒီရှားချိုးမြို့က ‘ရှားချိုးမြို့မှ တုဖူဆီပို့ခြင်း’ဖြစ်နိုင်တယ်။"
ဒီကဗျာဟာ အထက်တန်းကျောင်းစာမှာ မပါသည့်အတွက် အခုလက်ရှိ ကျောင်းသားတော်တော်များများ မကြားဖူးကြပေ။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က စာသားအပြည့်အစုံကို အမြန်ရွတ်ပြလိုက်သည်။ "ငါ အခု ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ ငါ့ထက်မြင့်တဲ့ ရှားချိုးမြို့လေး။ မြို့ရဲ့ဘေးမှာ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်တွေရှိတယ်၊ ဆောင်းဦးရဲ့အသံကို နေ့ရောညပါ ကြားနေရတယ်၊ လုဝိုင်က ငါ့ကို မူးအောင်မလုပ်နိုင်ဘူး၊ ချီရဲ့သီချင်းတွေက ငါ့ခံစားချက်တွေကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေတယ်။ ငါ့အတွေးထဲက မင်းဟာ ဝမ်ရဲ့ရေလိုပဲ သူတို့ရဲ့တောင်ဘက်ခရီးကို ပို့နိုင်လောက်တယ်။"
သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ရှင်းပြသည်။ "ဒါက လီပိုင်က ရှားချိုးမြို့ကနေ သူ့ရဲ့ကဗျာဆရာသူငယ်ချင်း တုဖူကို သတိရတဲ့အနေနဲ့ ရေးခဲ့တာ။ တုဖူနဲ့ လီပိုင်တို့က ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိမှာပါ။ တုဖူရဲ့ လီပိုင်ရဲ့ အမာခံပရိတ်သတ်ဖြစ်ပြီး သူက လီပိုင်အတွက် ကဗျာတော်တော်များများကို ရေးခဲ့တယ်။ လီပိုင်ကလည်း တုဖူကို ကဗျာတွေရေးခဲ့ပြီး ဒီတစ်ပုဒ်က အကျော်ကြားဆုံးပဲ။"
ဒါကိုကြားတော့ ကျန်းဖျင်စစ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်ဘက်မှာရှိတဲ့ ကြိုးကြားဝါမျှော်စင်ကို သွားရင် အဲဒါက လီပိုင်က မုန့်ဟောက်ရန်အတွက် ရေးထားတဲ့ကဗျာဖြစ်ပြီး ညာဘက်က ရှားချိုးမြို့ကို သွားရင် လီပိုင်က တုဖူကိုရေးထားတဲ့ကဗျာဖြစ်မှာလား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့ကိုပြန်ကြည့်ကာ ပြုံးပြီးပြောသည်။ "မှန်တယ်။ လီပိုင်က ဒီကဗျာဝင်္ကပါထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းသော NPC မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ နောက်တစ်ဆင့်မှာ တခြားဇာတ်ကောင်တွေကို ငါတို့သော့ဖွင့်ရလိမ့်မယ်။ မုန့်ဟောက်ရန်က သော့ဖွင့်ဖို့ ဘယ်ဘက်သွားရမယ်၊ တုဖူကိုတွေ့ဖို့ ညာဘက်ကိုသွားရမယ်။ ဒီတော့ မုန့်ဟောက်ရန် ဒါမှမဟုတ် တုဖူက ငါတို့ကို ရှေ့ဆက်ခေါ်သွားပြီး နောက်ထပ် နာမည်ကြီး ကဗျာဆရာတွေကို သော့ဖွင့်လိမ့်မယ်။"
ခယ်ရှောင်ပင်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ "ဒါဆို အဲဒီလိုပေါ့! ဝင်္ကပါတစ်ခုလုံးက လီပိုင်ရဲ့ကဗျာတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး ရှင်းဝမ်က လီပိုင်ရဲ့ကဗျာတွေအားလုံးကို မှတ်မိနေတယ်ဆိုရင် ငါတို့တွေ မျက်စိမှိတ် စာမေးပွဲအောင်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"
ရှင်းယန်က ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကို တွေးကြည့်ရုံနဲ့ ဘယ်လိုမှမဖြစ်နိုင်ဘူး။ သမိုင်းမှာ လီပိုင်တစ်ယောက်တည်း ကဗျာဆရာမဟုတ်ဘူး။ လီပိုင်က ပထမဆုံးလမ်းကို ဦးဆောင်ပြီး ကဗျာဆရာတွေက ပိုများလာလေလေ၊ လမ်းဆုံလမ်းခွဲတွေ ပိုများလာလေလေဖြစ်ပြီး ကဗျာဝင်္ကပါက လမ်းဆုံလမ်းခွတစ်ခုလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"
ရွှီယိရှန်းက စနောက်လိုက်သည်။ "ဒီကဗျာဆရာတွေက မင်းငါ့ကို နှုတ်ဆက်တယ်၊ ငါမင်းကိုလွမ်းတယ်၊ သူတို့အားလုံး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဆက်ဆံရေးအနည်းငယ်ရှိတာပဲ။ အဲဒါက သူငယ်ချင်းအသိုင်းအဝိုင်းနဲ့တူတယ်မဟုတ်လား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။ "စီနီယာအစ်ကိုရွှီ။ပြောတာမှန်တယ်၊ ဒီကဗျာဝင်္ကပါက ကဗျာနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ ဆက်ဆံရေးကွန်ရက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။"
TK Team
