MM Story Teller

Chapter 114

Viewers 19k

Chapters 167

👾Chapter 114

(နက်ဗျူလာ ပြန်ပေါ်လာပြီး ကျူးလစ်များလည်း ပြန်ပွင့်ဦးမည်)

လင်းဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ကြက်သေသေသွားပြီး ဟယ့်ယွင်ထင်ဆီ လှမ်းလာသည့်လက်တို့မှာလည်း လေထဲတွင်တန့်သွားသည်။

လင်းဟန် ဝမ်းနည်းသွားမှန်း ဟယ့်ယွင်ထင်သိသော်လည်း သူ့စကားတို့ကို ပြန်မရုတ်သိမ်းချေ။

"လက်အိတ်ဝတ်လိုက်နော်...ဟုတ်ပြီလား..."

သူ့လေသံက တိုးလျှိုးတောင်းပန်ဟန် ၊ စိတ်မရှည်ဟန် နှင့် စိတ်မကောင်းဟန်တို့ အနည်းငယ်စီ ရောစွက်နေ၏။

ဘာကြောင့်လဲဟု လင်းဟန်မေးလိုက်ချင်သော်လည်း သူ့လက်သူပြန်ကြည့်မိသောအခါ တစ်ခဏမျှတုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း..."

"ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်..."

ဟယ့်ယွင်ထင်က လင်းဟန်ဘက်ကိုပြန်လှည့်ကြည့်လာကာ သူ့စကားလုံးများက လင်းဟန်ကို နာကျင်စေတော့မည့်နှယ် ဩရှရှလေသံဖြင့် ခပ်တိုးတိုးတောင်းပန်စကားဆိုလာသည်။

လင်းဟန်တစ်ယောက် ဟယ့်ယွင်ထင်၏မျက်ဝန်းများကို မျက်တောင်တစ်ချက်မှမခတ်ဘဲ ငေးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ပြန်လွှဲလိုက်သည်။ အနှီအမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သူရင်းနှီးသည့် တိတ်ဆိတ်သောချစ်ခြင်းတရားသို့ ပါဝင်နေသလို နူးညံ့စွာတိုးလျှိုးတောင်းပန်နေသည့် အရိပ်အယောင်တို့ကိုလည်း တစွန်းတစမြင်နေရ၏။ သူ့အရှေ့မှလူသည် ဟယ့်ယွင်ထင်သာမဟုတ်လျှင် ထိုမျက်ဝန်းများကြောင့် တစ်ဖက်လူ ငိုခြင်းချတော့မည်ဟု သူထင်မှတ်မိပေဦးမည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်၏ လက်ကို သူဆုပ်ကိုင်ထားချင်မိသော်လည်း အဆုံးတွင် သူ့လက်ကိုသူပြန်ရုတ်လိုက်သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်ထံတွင် သေချာပေါက်ပြောစရာတစ်ခုခုရှိနေပေလိမ့်မည်။ ပြန်လည်မှတ်မိလာသော မှတ်ဥာဏ်များထဲတွင် သူ့နှုတ်က ထုတ်မပြောချင်လောက်သည့် ကြီးကြီးမားမားကိစ္စတစ်ခုရှိနေပုံပေါ်သည်။

"ဟုတ်ပြီလေ...."

လင်းဟန်လည်း ဆက်မမေးတော့ပေ။ စိတ်ဖတ်နိုင်သည့် ပြဿနာကြောင့် လင်းဟန်မှာ လက်အိတ်များကို အမြဲလိုလို သူနှင့်အတူသယ်သွားတတ်သည့် အကျင့်တစ်ခုရှိသည်။ လင်းဟန် ခေါင်းငုံ့ပြီး လက်အိတ်များကို ထုတ်ယူကာ ညာဘက်လက်တွင် လက်အိတ်တစ်ခုဝတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြန်မော့ကြည့်မိချိန်တွင် အေးစက်စက်နှုတ်ခမ်းတို့ကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး စိတ်မရှည်သည့်အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများနှင့် သူ့ကိုကြည့်နေသည့် ဟယ့်ယွင်ထင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်၏ပုံစံက လင်းဟန်အား နမ်းရှိုက်ပစ်ချင်စိတ်ကို သည်းမခံနိုင်တော့သည့်နှယ် အနားသို့တိုးကပ်လာသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲမှအတွေးတို့ကို လင်းဟန်သိသွားမည်စိုး၍ ရပ်လိုက်ပြန်သည်။ လောလောလတ်လတ် ပြန်မှတ်မိလာသော

မှတ်ဥာဏ်များကို တွေးလိုက်မိသောအခါ မှတ်

ဥာဏ်ထဲမှ အဖြစ်အပျက်များအား လင်းဟန်ကို ပြောပြရန် တုံ့ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ သူ့အထိအတွေ့တို့ကိုလည်း ပြတ်ပြတ်သားသားရှောင်နေပြန်သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်က အမှန်တကယ် ဝမ်းနည်းနေပုံပင်။

လင်းဟန်နှင့်နီးကပ်ချင်သော်လည်း မလှုပ်မယှက်သာ ရပ်နေနိုင်သည်။

လင်းဟန်၏ နှလုံးသားလေးမှာ နူးညံ့သွားရသည်။

"ခဏနေဦး...."

လင်းဟန်၏ မျက်ဝန်းတို့ တွန့်ကွေးသွားပြီး လှုပ်ရှားမှုတို့ကိုလည်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်ကလည်း ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိသည့်တိုင် သူ့ကို တိတ်တဆိတ်ပြန်ကြည့်လာသည်။

လင်းဟန်တစ်ယောက် ရှေ့တိုးသွားပြီး လက်အိတ်ဝတ်ထားသော ညာဘက်လက်ကို ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ပခုံးပေါ်သို့တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် မဝတ်ရသေးသော လက်အိတ်တစ်ဖက်ကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ဟယ့်ယွင်ထင်၏ နှုတ်ခမ်းကို ထိုလက်အိတ်ဖြင့် အသာအယာဖုံးကာလိုက်သည်။

ပိုးချည်လက်အိတ်၏ အထိအတွေ့က အေးစက်ပြီး နူးညံ့သည်။ ဟယ့်ယွင်ထင် ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်မီ နွေးထွေးနူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းတစ်စုံ၏ အထိအတွေ့က သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ လင်းဟန်က လက်အိတ်ကိုကြားခံ၍ သူ့ကိုနမ်းလိုက်ခြင်းပင်။ လင်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းလေးက သူ့နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖိရုံမျှသာဖိကပ်ထားပြီး အခြားဘာလှုပ်ရှားမှုမှမရှိပေ။

နူးညံ့သောလက်အိတ်သားလေးမှာလည်း နှုတ်ခမ်းနှစ်ခု၏ အထိအတွေ့ကြောင့် နွေးထွေးမှုတို့ ကူးယှက်ရောစွက်လာသောအခါ လင်းဟန် နောက်နှစ်လှမ်းပြန်ဆုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ဆိုရင်လုံလောက်ပြီ...မကြောက်နဲ့တော့"

ထို့နောက် လင်းဟန်တစ်ယောက် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကျန်ရှိနေသော လက်အိတ်တစ်ဖက်ကို ခါကာ သူ့လက်တွင်ဝတ်ရန်ပြင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဝတ်လိုက်...."

သို့သော် သူ့စကားတို့ မဆုံးလိုက်မီတွင် လက်အိတ်ဝတ်ပြီးသည်နှင့် ဟယ့်ယွင်ထင်က သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ ပွေ့ဖက်လိုက်တော့သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်က သူ့ကိုနှုတ်ဆက်စကားပြောရန် အိမ်အောက်ထပ်တွင် ကြိုတင်စောင့်ဆိုင်းနေသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ယခုလည်း သူ့အား ပွေ့ဖက်နိုင်မည့် အချိန်အခိုက်အတန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပုံပင်။

လင်းဟန် လက်အိတ်ဝတ်မည့် အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့သော ဟယ့်ယွင်ထင်မှာ ယခင်က လင်းဟန်တစ်ယောက် ပြတင်းပေါက်အနားသို့လျှောက်လာချိန်တွင် သူ့ကို အမှတ်မထင်တွေ့မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ပင်။

ဟယ့်ယွင်ထင်က အသံတစ်သံမှမထွက်ဘဲ လွန်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း လင်းဟန်ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။ တင်းကျပ်လွန်း၍ တစ်စတစ်စ တိုးဝင်လာသော နာကျင်မှုကြောင့် လင်းဟန် ငိုပါငိုချင်လာသည်။ သို့သော် သူ့အား မြတ်နိုးမှုအပြည့်ဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားသော ဟယ့်ယွင်ထင်ကြောင့် လင်းဟန် ငိုချင်စိတ်တို့ကို မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။ ဟယ့်ယွင်ထင်က စကားတစ်ခွန်းမှမပြောသော်လည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပွေ့ဖက်ထားသော အနှီအမျိုးသား၏ပုံစံကြောင့် သူကြောက်နေမှန်း လင်းဟန် အလွယ်တကူ ရိပ်စားမိသည်။

ထိိုအမျိုးသား၏ ရင်ခွင်ထဲမှ လင်းဟန် ရုန်းမထွက်မိချေ။ ထိုအစား သူ့ကိုပိုတိုး၍ ပွေ့ဖက်စေပြီး လက်အိတ်ဝတ်ထားသော လက်များဖြင့် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ကျောပြင်ကို ခပ်ဖွဖွပုတ်ပေးနေမိသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့....."

သူ ပြောလိုက်သည်။

ဟဲ့ယွင်ထင်....ကျွန်တော် ဒီမှာလေ....

ကျွန်တော် ခင်ဗျားရှေ့မှာရပ်နေတယ်...ခင်ဗျားကို ပွေ့ဖက်ပေးမယ်...ချစ်ပေးမယ်

မကြောက်ပါနဲ့....

သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် လူအများ၏ ချီးကျူးမှုနှင့် ချီးမွမ်းစကားများစွာကို သူကြားဖူးခဲ့သည်။ လူအများက သူ့ကိုလေးစားအားကျ၍ဖြစ်စေ ကြည်ညို၍ဖြစ်စေ သူ့ကိုတောက်လျှောက်စောင့်

ကြည့်လာသည်။ လူအများပြောကြသည်က သူက အင်ပါယာကြီး၏ အငယ်ဆုံးဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်

မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ၊ ချွန်ထက်လှသည့်ဓားသွားတစ်ချောင်း ဟူ၍ပင်။ ထိုသို့သောစကားများဖြင့် သူ၏ရဲစွမ်းသတ္တိကို ချီးကျူးကြပြီး အေးစက်လွန်းသည့် သူ့အကျင့်စရိုက်ကိုမူ ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြသည်။

သို့သော် သူ့ကို မည်သူမှ မကြောက်နဲ့ဟု မပြောဖူးကြပေ။

ဟယ့်ယွင်ထင်၏ စိတ်ခံစားချက် အတက်အကျကို လင်းဟန်ခံစားမိသည်။ ထို့အပြင် ပိုမိုတင်းကျပ်လာသော သူ့ခါးပေါ်မှလက်များနှင့် သူ့နှစ်သိမ့်စကားကို ကြားပြီးနောက် မတည်ငြိမ်တော့သော ကမောက်ကမအသက်ရှူသံတို့ကိုလည်း သူသတိထားမိသည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်သည်လည်း ကိုယ်လို သူလို သာမာန်လူတစ်ယောက်ပင်။

အချိန်အတော်ကြာသွားမှ ဟယ့်ယွင်ထင်လည်း စိတ်တည်ငြိမ်သွားပုံပေါ်ကာ ဩရှအက်ကွဲနေသည့်စကားသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်း အဆင်ပြေတယ်နော်...တော်သေးတာပေါ့..."

"အင်း...ကျွန်တော်အဆင်ပြေပါတယ်"

လင်းဟန်၏ လေသံက နူးညံ့ပေါ့ပါးနေသော်လည်း လောလောလတ်လတ်ပြန်ရလာသည့် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ မှတ်ဥာဏ်များနှင့်ပတ်သတ်ပြီး စိုးရိမ်မိသောကြောင့် တိုးညင်းစွာမေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရော တစ်နေရာရာမှာအဆင်မပြေဖြစ်နေတာရှိလား...."

ဟယ့်ယွင်ထင်က သူ့ပခုံးပေါ်မှီရင်း ခေါင်းခါသည်။

"အကုန်ပြန်မှတ်မိပြီလား...."

လင်းဟန်တစ်ယောက် လုံးဝသာမာန်ကျောက်တုံးတစ်တုံးနှင့်တူနေသောအရာကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်က သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားရာမှ အနည်းငယ်လွတ်ပေးကာ ပြန်ဖြေသည်။

"အင်း...."

"ကျွန်တော့်အကြောင်းတွေမလား...."

ဟယ့်ယွင်ထင်ကို ကြည့်ရင်း လင်းဟန် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကိုမသိစေချင်တာလား..."

"အင်း...."

ဟယ့်ယွင်ထင်၏ အသံက တဖြေးဖြေးတိုးဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် ခပ်လျော့လျော့ဖက်ထားရာမှ သူ့လက်တို့က တင်းကျပ်သွားပြန်သည်။

"ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်....."

"ကျွန်တော် သိလို့မဖြစ်တဲ့ကိစ္စလား...."

လင်းဟန် မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး...."

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဟယ့်ယွင်ထင်က အလျင်အမြန်ပြန်ဖြေသော်လည်း နောက်ဆက်တွဲစကားတို့က သူ့နှုတ်ဖျားမှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

အဲ့သလိုမဟုတ်ပါဘူး...မင်းမှာသိပိုင်ခွင့်အပြည့်အဝရှိပါတယ်...

မကြာသေးခင်ကမှ သူပြန်သတိရလာသည့် အဖြစ်အပျက်နှင့်မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဟယ့်ယွင်ထင် ပြန်တွေးမိသွားသည်။ သူ့ကို မယုံသင်္ကာဖြစ်နေ

သည့်အကြည့်တို့ဖြင့်ကြည့်နေပြီး နောက်ဆုံး သူ့သေနတ်အောက်တွင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးကို သူပြန်မြင်ယောင်မိသည်။ ထိုလူမသေခင် သူ့အား လှောင်ပြောင်သရောင်သည့် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ခပ်ထေ့ထေ့ပြုံးပြသွားသည်ကိုလည်း သူမှတ်မိသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အနေနှင့် လင်းဟန်ရှေ့တွင် သူ့အားနည်းချက်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းထုတ်ပြလိုက်မိပြီး ပခုံးလေးပေါ်တွင် ပိုတိုး၍ ခေါင်းအပ်ထားလိုက်သည်။

"ကိုယ်...."

ကိုယ်က မင်းဝမ်းနည်းသွားမှာစိုးလို့ပါ...

သို့သော် လင်းဟန်ကို သူတစ်သက်လုံး လက်အိတ်ဝတ်ထားခိုင်း၍ မဖြစ်ပေ။ လင်းဟန်က သူ့အားနားလည်ပေးပြီး သူ့စကားနားထောင်လျှင်ပင် ညစ်ပတ်အောက်တန်းကျလွန်းသည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကြီး ပေါ်သွားသည်နှင့် အရာအားလုံးပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

"ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် မစ္စတာလင်းကို အဲဒီအကြောင်းတွေ တစ်သက်လုံး မသိသွားစေချင်ဘူး...."

ထိုစကားအဆုံး သူနှုတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထဲထဲဝင်ဝင်ပတ်သတ်ဆက်နွှယ်ပြီးသည့်တိုင် ဟယ့်ယွင်ထင်က သူ့အား ချစ်စနိုးနာမည်ဖြင့် ခေါ်ရမည်ကို ယခုအချိန်အထိ ကျင့်သားမရသေးပေ။ အခြားသူများအပေါ်ပြောဆိုဆက်ဆံ

သည့်လေသံနှင့် ခြားနားစွာ သူ့ကိုမူ နူးညံ့မှုအပြည့်ဖြင့် အချိန်တိုင်းလိုလို မစ္စတာလင်းဟု တလေးတစား ခေါ်တတ်သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင် မေးချင်မိသည်။

မင်းအမေကိုရော မင်းမှတ်မိရဲ့လား....

သူပြောချင်မိသည်။

မင်းကို ဘယ်သူမှထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်တော့ပါဘူး....

သို့သော် ဟယ့်ယွင်ထင်တစ်ယောက် ထိုစကားများကို တစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ခဲ့ချေ။ သူက လင်းဟန်အား ယခုလိုအနေအထားလေးအတိုင်း ရှိနေစေချင်ပြီး အမြဲပူပန်ကြောင့်ကြကင်းစေချင်သည်။ အမြဲတမ်းပျော်ရွှင်စေချင်သည်။ အမြဲတမ်း အဖြူထည်လေးအဖြစ် ရှိနေစေချင်သည်။

လင်းဟန်က သူ့ကျောပြင်အား နူးညံ့ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးနေသည်ကို ဟယ့်ယွင်ထင် ခံစားမိသည်။

မှတ်ဥာဏ်များကို ပြန်ရအောင်လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်မို့ ဟယ့်ယွင်ထင် နောင်တတော့မရပေ။

အခြေခံအကျဆုံး အရာကိုပင် သူမတွေးတတ်တော့သည်မှာ သနားစရာပင်။

ဟယ့်ယွင်ထင်၏စကားကိုကြားပြီးနောက် ကျောပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးနေသော လင်းဟန်၏လှုပ်ရှားမှုတို့ တစ်ခဏမျှတုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သို့သော် ဤတစ်ခေါက်တွင် ဟယ့်ယွင်ထင်က လင်းဟန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ ကျန်စကားများကို သူ့ဘာသာသူဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့လွတ်လပ်စွာဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ကို ကိုယ်တစ်ခါ လုယူခဲ့ပြီးပြီ...."

ထိုစကားများကို ပြောနေချိန်တွင် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ လေသံက အနည်းငယ်ပေါ့ပါးသွားသည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းချရင်း လင်းဟန်ကို လေးလေးနက်နက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မစ္စတာလင်း သိချင်တယ်ဆိုရင်လည်း...ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဆုံးဖြတ်ချက်က မစ္စတာလင်းရဲ့လက်ထဲမှာပါ..."

"ဟုတ်ပြီလေ...."

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ လင်းဟန်၏ နှုတ်ဖျားမှ စကားသံထွက်လာခဲ့သည်။

"အဲဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကိုအရင်မမေးတော့ဘူး..."

သူ့နှုတ်ခမ်းစွန်းတို့က တစ်ဖန်ကော့တက်သွားကာ လက်အိတ်များကို ဆွဲလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ပြောပြမဲ့အချိန်ကို ကျွန်တော်

စောင့်နေမယ်...."

ဟယ့်ယွင်ထင်က ခေါင်းညိတ်တော့မှ သူစကားဆက်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကိုယုံရမယ်...."

ဟယ့်ယွင်ထင်က မှတ်ဥာဏ်များကို ပြန်ရလာပြီးနောက် သူ့ကိုရူးရူးမူးမူးထိတွေ့ချင်နေသည့်နှယ် ပွေ့ဖက်ကာ သူ့လက်တို့ကို ဆုပ်ကိုင်ထားချင်သည့်နှယ် လင်းဟန်ကိိုထိတွေ့လိုက်ရမှ သူ့ဘဝနှင့်အလုပ်အကိုင်က အဆင်ပြေတော့မည့်နှယ် လက်အိတ်ဝတ်ထားသည့် လင်းဟန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လာသည်။

"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားထင်သလောက် မပျော့ညံ့ပါဘူး..."

သူ့လက်ချောင်းငါးချောင်းလုံးကို ဖျစ်ညှစ်ပြီး ညာဘက်လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ဟယ့်ယွင်ထင်၏အထိအတွေ့ကို ခံစားမိသောအခါ လင်းဟန်ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ခင်ဗျား မစ္စတာလင်းကိုယုံကြည်ရမယ်လေ...."

"ဒီနေ့တော့ အဲဒီအကြောင်းတွေပြောပြဖို့မလိုသေးပါဘူး...."

လင်းဟန် ကျောက်တုံးကိုကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီဟာလည်း ကျွန်တော့်ဟာပဲနော်...အိုကေလား..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မတင်းမာတော့ဘဲ အနည်းငယ်ပြေလျော့သွားသည်။

"အိုကေ..."

သို့သော် ဟယ့်ယွင်ထင် အတွေးမလွန်ဘဲ မနေနိုင်ချေ။ သူက လင်းဟန်အား နှစ်ကြိမ်လုံးလုံး တူညီသောအရာကိုသာ လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ လက်ဆောင်နှစ်ခုလုံးက အသစ်အဆန်းတစ်ခုမှမဟုတ်ချေ။ သို့သော် လင်းဟန်က သူ့အပေါ် အတွန့်တက်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ဤတစ်ခေါက်တွင်လည်း တိတ်ဆိတ်နေပြန်သည်။

သို့သော် လင်းဟန်က သူ့အတွေးတို့ကို သိသွားပုံပေါ်သည်။

"လက်ဆောင်နှစ်ခုကမတူဘူးနော်...အရင်တစ်ခုက ကျွန်တော့်မွေးနေ့မလို့ ခင်ဗျားလက်ဆောင်ပေးတာလေ...ဒီတစ်ခုကတော့ ကျွန်တော့်ဘက်က လိုလိုလားလားတောင်းဆိုတာလေ..."

လင်းဟန်က သူနှင့်ဆက်နွှယ်နေသော မှတ်ဥာဏ်များကို ဂရုမစိုက်သည့်နှယ် နှစ်လိုအားရဖွယ်ပြုံးပြရင်း ပြောလာသည်။

ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေကို ကျွန်တော်က ပြန်သတိရအောင်လုပ်မိသလိုပဲပေါ့...

အနှီကျောက်တုံးက ရုပ်သံဖမ်းစက်တစ်ခုသဖွယ်ဖြစ်သလို မျက်မြင်သက်သေတစ်ယောက်သဖွယ်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုကျောက်တုံးကို သူဖွက်ထားလိုက်ချင်သည်။ ထိုကျောက်တုံးက သူမပါသည့် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ အတိတ်ကအချိန်များကို ပြန်အမှတ်ရစေသောကြောင့်ပင်။

နက်ဗျူလာက သေချာပေါက် ထပ်ပေါ်လာဦးမည်။ ကျူးလစ်ပန်းများကလည်း နောက်တစ်ဖန် ဖူးပွင့်လာဦးမည်။

အခုအချိန်စပြီး ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီးမလွဲတော့ဘူး....တစ်ယောက်ရဲ့ အားနည်းချက်ကိုတစ်ယောက် တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြည့်သွားကြမယ်...

👾

Prev Next