MM Story Teller

Chapter 146

Viewers 19k

🐯Chapter 146

ရှို့ဟန်က ကုယွီမြန်ထံမှ ဦးဆောင်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးက ချက်ချင်းကွဲပြားသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းက ရှေးခေတ်နန်းတော်မှ ကိုယ်လုပ်တော်နှင့်အတူတူပင် ဖြစ်၏။ သူက ကုယွီမြန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်ခဲ့သည်။ သူကပျင်းရိပြီး ဟိတ်ဟန်ထုတ်စွာဖြင့် ကုယွီမြန်၏ဘယ်ဘက်လက်အား သူ့လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ကောရှစ်အာ ရှိနေသောကြောင့် သူက သာမန်ထက် ပိုသည့်မည်သည့်အရာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ကောရှစ်အာက ရှို့ဟန်ကဲ့သို့ ရှာလကာရည်ဖြင့် ပြည့်မနေသည့်အပြင် ပန်ဒါများက ကုယွီမြန်၏ဖက်ထားခြင်းခံရပြီး ထူးထူးခြားခြား တုံ့ပြန်မှုမရှိချေ။

ရှို့ဟန်ကို နည်းနည်းလောက် ကြွားဝါခွင့်လေး ပေးလိုက်တာပေါ့…

ကုယွီမြန်က သူတို့၏ "အံ့ဩစရာမဟုတ်ပါဘူး" ဟူသည့်စကားကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။

"အံ့သြစရာမဟုတ်ပါဘူး..."

၁၆ယောက်မြောက် ကောက သူ၏ခပ်ဝဝနှင့် အမွေးဖွာဖွာခေါင်းအားထိကာ ပြုံးနေခဲ့သည်။

"ဟား...ဟား..."

၁၆ယောက်မြောက် ကော၏အမွေးများက ကောရှစ်စန်းထက်နည်းသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာသော အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းက သူ့အား ပျက်စီးစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက

သာမန်အချိန်များတွင် သူ၏အမွေးအားဖြီးသင်ရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းအား ဖြီးလိုက်လျှင် အမွေးများကျွတ်ကျလာမည်ကို ကြောက်သောကြောင့်ဖြစ်၏။ သူ၏အမွေးများကအမြဲ ရှည်လျားပြီး ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

ကုယွီမြန်က ၎င်းအားလက်ဖြင့် ဖြီးပေးလိုက်ပြီးနောက် ရော်ဘာကွင်းကိုယူကာ သူ့မျက်လုံးကို မထိုးမိစေရန် ကလစ်နှင့်ညှပ်ပေးလိုက်သည်။ ယခုအခါ ၁၆ယောက်မြောက်ကောက သူ့ကိုယ်သူ မှန်ထဲတွင်ကြည့်ပြီး သူ၏ပျော်ရွှင်မှုမှာ ဆူပွက်နေသည်။

ဝူး...ဝူး...ဒီကလစ်ကလေးကို ငါ့ဘဝနောက်ဆုံးအချိန်ထိမချွတ်တော့ဘူး...

"အံ့သြစရာမဟုတ်ပါဘူးဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ…"

ကုယွီမြန်မှ သူတို့အားမေးလိုက်သည်။

"အဟမ်း ...ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး...ကျွန်တော်တို့ ဒီအကြောင်းနောက်မှပြောပြမယ်..."

ပန်ဒါ၃ကောင်က ဖွင့်ဟပြောရန်မလိုဘဲ အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ပန်ဒါများ၏ အကြားအမြင်စွမ်းရည်နှင့် သူတို့၏စွမ်းရည်က အသက်နှင့်အမျှတိုးလာခဲ့သည်။

ကောရှစ်အာနှင့် ကောရှစ်စန်းတို့က တစ်နှစ်အတွင်း အရာများကိုသာ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ နောက်ဆုံး ကုယွီမြန်နှင့်တွေ့သည့်အခါ သူတို့က မတော်တဆ ခွဲခွာရမည်အား ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ကုယွီမြန်၏အနာဂတ်အား ကြိုတင် မခန့်မှန်းဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ထိုသို့ခန့်မှန်းကြည့်သောအခါ ကောရှစ်အာ မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့သည်။

၎င်းက ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအတွင်း အခမ်းနားဆုံးသော မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုဖြစ်သည်။

မီးရှူးမီးပန်းများ၊ အလှပြယာဥ်များ၊ ကြယ်တာရာကွန်ရက်တစ်ခုလုံး၏ချန်နယ်အားလုံးတွင် အချိန်နှင့်တပြေးညီတိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ပြသမှုများ၊ ကြယ်အားလပ်ရက် ခုနစ်ရက်နှင့် ခုနစ်ညတိုင်ကျင်းပခဲ့ပြီး လူအားလုံး၏စိတ်ခံစားချက်များကလည်း အလွန်မြင့်တက်လျက်ရှိပြီး ကောင်းချီးပေးမှုမျိုးစုံက လုံးဝရပ်တန့်မသွားခဲ့ချေ။

မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပရာနေရာတွင် ကောမိသားစုထဲမှ ပန်ဒါများက ဆွေမျိုးများ၏ကြည့်ရှုရာပလက်ဖောင်းမှ အားပေးနေပြီး မျက်ရည်ကျနေကြသည်။ ကောအာရှစ်စစ်၊ ဟက်စကီးလေးနှင့်မြေခွေးလေးက ကောင်ငယ်လေးများဖြစ်လာပြီး သူတို့အားလုံးက ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ကာ ရည်မွန်သောမျက်လုံးများဖြင့် ပန်းများကိုင်ထားကြသည်။

သူတို့က ဧကရာဇ်၏ပလ္လင်အောက်တွင် ကောင်းချီးပေးပြီး

ပျော်ရွှင်ဆူညံံနေကြသည်။

ပလ္လင်ပေါ်တွင် သေချာတိုင်းချုပ်ထားသည့် အဖြူရောင် ဝတ်စုံအားဝတ်ဆင်ထားသော ငယ်ရွယ်သည့်လူတစ်ယောက်က ငြိမ်သက်စွာ စောင့်နေခဲ့သည်။

ခဲပြာရောင်မျက်လုံးများဖြင့် အမျိုးသားက အဖြူရောင်လက်အိတ်၊ ခမ်းနားကြီးကျယ်သောဝတ်စုံတို့ကို နီညိုရောင်တော်ဝင်ဝတ်ရုံရှည်က လေနှင့်အတူလွင့်နေသည်။ သူ့နောက်တွင် လူတိုင်းအားထားခဲ့ပြီး ပလ္လင်ပေါ်သို့ တစ်လှမ်းချင်းတက်သွားခဲ့သည်။

အဆုံးတွင် ဂုဏ်ယူရသော တော်ဝန်ဧကရာဇ်က သူ၏အဖော်ရှေ့တွင်သာ ဒူးထောက်ပြီး လက်စွပ်ဝတ်ထားသောလက်ပေါ်မှ လက်စွပ်အား နမ်းလိုက်သည်။

"......."

၎င်းက ကောရှစ်အာခန့်မှန်းခဲ့သော ပုံရိပ်ဖြစ်သည်။ ရှစ်စန်းနှ င့်၁၆ယောက်မြောက် ကောတို့မြင်သည့်ပုံရိပ်အား သူ မသိသော်လည်း သူတို့မြင်ရသည်က အတူတူသာ ဖြစ်သင့်ပေသည်။

တစ်ခုခုမှားနေသလိုပဲ...

ကုယွီမြန်ကိုကြည့်ပြီး သူတို့ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ကောရှစ်အာ၏ဦးနှောက်က အနည်းငယ် ထုံထိုင်းပြီး ယခုမှတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။

ပလ္လင်တဲ့လား...

တော်ဝင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားတာလား...

ကြယ်ကွန်ရက်အားလုံးကထုတ်လွှင့်တယ်...ခုနှစ်ရက် ခုနှစ်ညတောင်...

အရှင်ဧကရာဇ် လက်ထပ်တဲ့အခါမှ ကျင်းပနိုင်တဲ့ အခမ်းအနားမဟုတ်လား...

နေဦး...နေဦး...နေဦး...

ကောရှစ်အာက ကုယွီမြန်၏ဘေးတွေထိုင်နေသော ရှို့ဟန်အားကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်ရှိသော ရုပ်ရည်၊ ဖြောင့်မတ်၊ ရုပ်ချောပြီးရန်မူတတ်သော လူငယ်လေးအားကြည့်လိုက်သည်။ သူက ဆွယ်တာအင်္ကျီကိုဝတ်ဆင်ထားပြီး ကုယွီမြန်၏လက်ချောင်းများကို ပျင်းရိစွာကြည့်နေခဲ့သည်။

မှန်ပါတယ်...ပုံရိပ်ထဲမှာ မြင်ခဲ့တဲ့တစ်ယောက်က သူပဲ...

"......"

"ငါမူးနေပြီထင်တယ်..."

ကောရှစ်အာက သူ၏ခေါင်းလုံးလုံးအား မူးမိုက်စွာနှင့်ရိုက်လိုက်ပြီး သူ့ဦးနှောက်သေသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ကောရှစ်အာ တွေးတောနေခြင်းအား အရှုံးပေးလိုက်သည်။

အမှန်တွင် ကောရှစ်အာတစ်ယောက်တည်းသာ မင်္ဂလာပွဲအား မြင်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။

ရှစ်စန်းနှင့်၁၆ယောက်မြောက် ကောတို့က သာမန် အနာဂတ် မိသားစု၏အပိုင်းအစအချို့အား မြင်ခဲ့သည်။ ထိုအနာဂတ်အပိုင်းအစများကြောင့် ကုယွီမြန်နှင့် ဤရှို့ဟန်ဆိုသူက စုံတွဲများဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲချေ။

"ရှစ်အာ...မင်းဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ရှစ်စန်းက လက်ဆန့်ပြီး ရှစ်အာ၏ရှေ့၌ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှစ်အာက သူ၏ပုံရိပ်ရောင်များမှပြန်လာခဲ့သည်။

"အို့ အို့...ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

ကောရှစ်စန်းက အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သူတို့ဘိုးဘေးက လိင်တူချစ်မိသွားလို့ ရှစ်အာ

အံ့အားသင့်သွားတာလား... ဒါလည်းမဖြစ်နိုင်ပါဘူး...

ကောရှစ်အာနှင့်ကောရှစ်စန်းက မငယ်ရွယ်သော်လည်း ကောအိမ်တွင်များသောအားဖြင့် "အကြီးများ" ၏ပုံစံအတိုင်းရှိတတ်သည်။ ကုယွီမြန်အကြောင်း စတင်သိရှိစဉ်တွင် သူတို့က ကလေးများသာဖြစ်သည်။

၁၆ယောက်မြောက်ကောက နှစ်အနည်းငယ်အကြာမှ အငြိမ်းစားယူခဲ့သည့် အားကစားကစားသမားတစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ ထုတ်ပြောစရာပင်မလိုချေ။ ထိုအချိန်က သူတို့၏ E-sports အသိုင်းအဝိုင်းတွင် မှန်ကန်သည့်အကြံဥာဏ်နှင့် CP ရှိသည့်သူက တစ်ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတွင် လျင်မြန်စွာရောင်းရသည်။ ၎င်းက သာမန်အကျဆုံးအရာဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ယခုကြယ်တာရာခေတ်က အလွန်အသိမြင်ကြွယ်ဝစေသည်။

မျိုးနွယ်ကွဲချစ်ခြင်းက အလွန်သာမန်ဖြစ်ပြီး လိင်တူချစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။

ဒီအမည်မသိလူက ငါတို့ဘိုးဘေးအပေါ် မကောင်းရင်

သာ စိတ်ပူစရာရှိတာ... ဒါပေမဲ့ ဟောကိန်းရဲ့ပုံရိပ်တွေကိုကြည့်တာတော့ ပြသာနာမရှိပါဘူး...ဒုတိယအနေနဲ့ ကောမိသားစုမှာ ပိုက်ဆံနဲ့စွမ်းအင်ရှိနေတာပဲ...တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ငါတို့ဘိုးဘေးကို အနိုင်ကျင့်ချင်ရင် ဟမ့်...

"၁၆ရေ...၁၆..."

သူစဥ်းစားနေသည့်အရာအား ကုယွီမြန်မသိပေ။ ၁၆ယောက်မြောက်ကောက အလွန်ဒေါသထွက်နေ၍ သူ၏မေးမှာကားလာပြီး သူ့ခေါင်းသူ ဖိထားသည်။ ပန်ဒါလေးက သူ၏ပုံရိပ်ယောင်မှ ပြန်လာခဲ့သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေတုန်းက ဒယ်အိုးကြီးတို့နဲ့ပတ်သတ်ပြီး ငါ့ကိုပြောစရာတစ်ခုခုရှိလား...ငါ တကယ်သိချင်နေတာ..."

ကုယွီမြန်က ငြင်သာစွာပြောလိုက်သည်။

သူထွက်သွားပြီးနောက် သူ၏ကလေးများ မည်သို့ဖြစ်နေခဲ့ကြောင်း ကုယွီမြန်သိချင်သည်။ ၎င်းက ကုယွီမြန်အတွက် မလွယ်ကူသော်လည်း သူသိမှရပေမည်။

ရှို့ဟန်က တစ်ခဏမျှတိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကုယွီမြန်၏လက်ကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ရှစ်အာ၊ ရှစ်စန်းနှင့် ၁၆ယောက်မြောက်ကောတို့၏အမူအရာမှာ ကောင်းမွန်လှသည်။ ထန်ဝတ်စုံဖြင့်

ကောရှစ်စန်း၏ခေါင်းလေးက ကုယွီမြန်၏ လက်ဖဝါးနှင့် သူ့မျက်နှာအားပွတ်ပြီးနောက် ရှစ်အာနှင့်၁၆ယောက်မြောက်ကောတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်း ၃စုံက ကုယွီမြန်အား အတူတကွ နူးညံ့စွာကြည့်လာသည်။

ကောရှစ်စန်းက လေးလေးနက်နက်တွေးပြီးပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပြောရမလဲ...တကယ်တော့..."

အရမ်းခက်ခဲခဲ့တယ်...

ကုယွီမြန်၏အပြန်ခရီးက ကြာရှည်သောစောင့်ဆိုင်းမှုတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့အတွက် စောင့်ဆိုင်းခြင်းနှင့် ရှာဖွေခြင်းက အသက်ရှုသကဲ့သို့ ပုံမှန်သဘာဝတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

ထို့အပြင် ကုယွီမြန်ဖြစ်သောကြောင့်...

ပန်ဒါအားလုံးက ငယ်စဥ်ဘဝမှကြီးပြင်လာသည်အထိ ကုယွီမြန်နှင့်တွေ့သည်ဟု အိပ်မက်မက်ကြလိမ့်မည်။

ငါတို့ ဘယ်လိုအဝတ်အစားမျိုး ဝတ်ထားမှာလဲ... သူနဲ့တွေ့တဲ့အခါ ပထမဆုံးဘာပြောမှာလဲ... သူကရယ်မောပြီး ငါတို့ရဲ့ခေါင်းကိုထိမှာမလား... သူ မငိုဖို့မျှော်လင့်မိတယ်...တကယ်လို့ သူ ငိုချင်ရင် ဘယ်လိုဟာသမျိုးပြောပြီး ရယ်မောအောင်လုပ်သင့်လဲ...

၎င်းက ကုယွီမြန် ဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုအားလုံးက ပျော်ရွှင်မှုကို စောင့်မျှော်နေစေသည်။

ထို့အပြင် စစ်ကြီးပြီးဆုံးချိန်မှ ကြယ်တာရာခေတ်အစနှင့် ဇာဂ့်စစ်ပွဲအထိ ကောမိသားစုက ဘေးအန္တရာယ်များစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှင်သန်နိုင်ခဲ့သည်။ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ကုယွီမြန်အတွက် ဖြစ်သည်။

သူ အိမ်ပြန်လမ်းကိုမရှာနိုင်မှာ ငါကြောက်တယ်...

သူ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေမှာ ငါကြောက်တယ်...

ဒီခေတ်ကြီးမှာ သူ့ကိုဘယ်သူမှနားမလည်မှာ...စောင့်မနေမှာ...သူနဲ့အတူ ဘယ်သူမှရှိမနေမှာကို ငါကြောက်တယ်...

သူရဲ့ခရီးရှည်ကြီးကနေပြန်လာပြီး ငါတို့ကို လာတွေ့တဲ့အခါ "မင်းပြန်လာပြီပဲ"လို့ပြောပေးမယ့်သူမရှိမှာကို ငါကြောက်တယ်...

ဤသို့ဖြင့် ပန်ဒါကြီး၃ကောင်က ပန်ဒါအနည်းငယ်မှ ကြီးမားသောမိသားစုကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

စောင့်နေရတဲ့အချိန်က တကယ်ကိုကြာရှည်ပေမယ့် လုံးဝမခါးသီးပါဘူး...

၎င်းက ပန်ဒါများ ကုယွီမြန်အား သိစေချင်သည့်အရာဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့အလယ်တွင် ကုယွီမြန်၏မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေဆဲပင်။

ကောရှစ်စန်းက အတိတ်အကြောင်းပြောမည့် မိသားစုဝင်များ ခေါ်ဆောင်မလာမိသည့်အတွက် နောင်တရခဲ့သည်။၁၇ယောက်မြောက်ကောက စွမ်းရည်ရှိသော်လည်း အာဖရိကမြက်ခင်းပြင်ဒေသတွင် ရွှံ့နွံများနှင့် ကစားနေသည်။အကယ်၍ သူတို့ ဤအကြောင်းသိလျှင် ဧည့်သည်တော် များများပါဝင်ရန် တောင်းဆိုမိခဲ့သည်က ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

ကောရှစ်စန်းက အလျင်အမြန်နှင့် တစ်စုံတစ်ခုအားပြောလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး..သတ္တမမြောက်ဒယ်အိုး အကြီးအကဲလည်း ဒီမှာရှိတယ်... ပြန်သွားတဲ့အခါ သူနဲ့တွေ့နိုင်တယ်..."

ကောရှစ်စန်းက သူ့လက်သည်းများကိုချိုးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ၁၇၊ ၁၉ နဲ့ ၃၈...ကျွန်တော်တို့မိသားစုက

အများကြီး တိုးပွားလာပြီ...နောက်ခုနှစ်ရက်အတွင်း

ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်းတွေ့နိုင်ပါတယ်..."

ယေဘုယျအားဖြင့် ကုယွီမြန်က သူ၏ ဝမ်းနည်းမှုများကို မျိုးဆက်သစ်များရှေ့တွင် မပြချင်ခဲ့ချေ။ သူက သူတို့အား ပူပန်မနေစေချင်ပေ။ သို့သော် ဤစာကားမှတစ်ဆင့် အတိတ်၌ဖြစ်ပွားခဲ့သည့်အရာများအား သူသိနိုင်သည်။

သူ၏နှလုံးသားက ချဉ်စူးပြီး ပြင်းထန်သွားရသည်။ သူက ပြန်လည်အသက်ရှင်ခွင့်ရ၍ သူ၏အခွင့်အရေးအတွက် ကျေးဇူးတင်မိသော်လည်း ၎င်းက သူ့အတွက် ရက်စက်ခြင်း တစ်မျိုးပင်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကုယွီမြန်က

သူပြန်လာသည့်အချိန် အလွန်နောက်ကျသွားသည်ကိုသာ မုန်းမိသည်။

"အင်း..."

ကုယွီမြန် ခေါင်းငုံ့ပြီး တစ်ခဏကြာ တိတ်တဆိတ်အသက်ရှုနေခဲ့သည်။

ရှို့ဟန်နှင့်ပန်ဒါများက သူနှင့်ပတ်သက်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။

အမှန်တွင် ထိုအချိန်အတောအတွင်း ရှို့ဟန်နှင့် ကောအုပ်စုက အချင်းချင်းကြည့်ကာ တူညီသော ပြသာနာပေါ်တွင် စိုးရိမ်နေကြသည်။

ဒီလူ/ဒီပန်ဒါအုပ်စု က ကုယွီမြန်အတွက် တကယ်ကောင်းလို့လား... သူ/သူတို့က ကုယွီမြန်ကို အနိုင်ကျင့်ရဲကြလား...

ညက ကုန်ဆုံးလုနီးပါးဖြစ်ကာ တောထဲမှလေက လတ်ဆတ်ပြီး ရှေးဟောင်းကမ္ဘာ၏နေရောင်က အခန်းငယ်လေးထဲသို့ ရေကဲ့သို့စီးဝင်လာသည်။

ကုယွီမြန်က အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။နောက်ဆုံးတွင် သူက ငြိမ်းချမ်းမှုအပြည့်နှင့် မေးနိုင်ခဲ့သည်။

"အာ ဒယ်အိုကြီး...ဒယ်အိုး ၂နဲ့ ဒယ်အိုး ၃တို့...သူတို့..."

"သူတို့အားလုံး အသက်ရှည်ရှည်နဲ့ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေသွားခဲ့ရပါတယ်..."

ပန်ဒါများမှ စပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ ကုယွီမြန်သာ မိုးသည်းသောနေ့တွင် ဒဏ်ရာရနေသည့် ဒယ်အိုးကြီးအား မကယ်တင်ခဲ့လျှင် ဒယ်အိုး ၂၊ ဒယ်အိုး ၃နှင့် နောက်ပိုင်း ကောအိမ်တော်လည်း ရှိလာလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ကောမိသားစုရှိ ပန်ဒါများက အသက်ရှည်ကြသည်။ အစပိုင်းတွင် ကြယ်တာရာခေတ်၏ ပျမ်းမျှအသက်က နှစ်၅၀၀ မဟုတ်သော်လည်း ဒယ်အိုး ၂နှင့် ဒယ်အိုး ၃တို့က အသက်၅၀၀ အထိ ရှင်သန်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ကျန်းမာရေးနှင့်စိတ်ဝိညာဥ်တွင် ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ မွေးဖွားသည့်အချိန်တွင် ရှစ်အာနှင့်ကောရှစ်စန်းတို့ကို ဒယ်အိုးကြီးမှ ချီပြီး နို့တိုက်ပေးခဲ့သည်။

ဒယ်အိုးကြီးထွက်ခွာသွားသောနေ့တွင် အိမ်မှ ကောအားလုံးက ငိုကြွေးနေခဲ့သော်လည်း ပြုံးနေခဲ့ကြသည်။

သူတို့ နောင်တရလျှင်ပင် သူတို့ကအဆုံးထိစောင့်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမဲ့...

ဒယ်အိုးကြီးက ဤသို့ပြောခဲ့သည်။

"ငါအရင်ထွက်သွားပြီးတော့ သူဘယ်နေရာသွားလဲဆိုတာ လိုက်ရှာပေးမယ်...သူကဘာလို့အရမ်းနှေးနေတာလဲ...ကဲ ဘာအတွက်ငိုနေကြတာလဲ...ငါ့ထက် ဘယ်သူမှပိုမပျော်နိုင်ပါဘူးကွာ..."

🐯🐯🐯

ငိုနေပါပြီနော်😭 ဒယ်အိုးကြီးက မြန်မြန်နဲ့ ထပ်မတွေ့လိုက်ရရှာဘူး ပန်ဒါတွေရော မြန်မြန်ရော အကုန်လုံးကို သနားတယ်😭

Prev Next