MM Story Teller

Chapter 145

Viewers 19k

🐯Chapter 145

အဖြူနှင့်အမဲ ပန်ဒါသုံးကောင်က မယုံနိုင်သောအရှိန်ဖြင့် အလွန်လျင်မြန်စွာ လှိမ့်လာ၍ ရှို့ဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကုယွီမြန်အား သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ကာကွယ်သည့်ပုံစံဖြင့်

ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် တောက်ပသော အပြာရောင်အလင်းတစ်ခု လက်သွားသည်။

၎င်းက ထန်ဝတ်စုံဖြင့် အရွယ်ရောက်ပြီးသော ပန်ဒါတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ သူက နောက်ဆုံးတွင် ကုယွီမြန်၏ရှေ့၌ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ခေါင်းဝိုင်းဝိုင်းက ကုယွီမြန်၏လက်မောင်းထဲတွင်ကွေး၍ နှပ်နှင့်မျက်ရည်များသည်လည်း သူ့အင်္ကျီအား ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ထို့နောက် ဆင်ခြေလျှောမှ

ပိုလိုတီရှပ်နှင့် ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်စောင်းထားသော ၁၆ယောက်မြောက်ကောနှင့် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ထားကာ အသက်မရှူနိုင်ဖြစ်နေသော ကောရှစ်အာတို့ပေါ်လာသည်။

သုံးယောက်လုံးက တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လှိမ့်လာကြပြီး ကြွေထည်ကဲ့သို့ ကုယွီမြန်၏ ဘေးတွင်ထိုင်ကာ သူတို့၏ အမွေးဖွာဖွာခေါင်းများကို ကုယွီမြန်၏လက်ဖဝါးအောက်တွင် ထားလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်ကို သူတို့ ယခင်ကအကြိမ်များစွာ စိတ်ကူးယဥ်ကြည့်ဖူးခဲ့သည်။ သူတို့ ကုယွီမြန်အား မြင်သောအခါ ပထမဆုံး ပြောရမည်အရာအား ရုတ်တရက် မေ့သွားကြသည်။

"မင်း ပြန်လာပြီ..."

"ကျွန်တော်တို့ မင်းကိုစောင့်နေခဲ့တာ..."

"ဝူး ဝူး...မင်း...မင်းပြန်လာပြီ..."

အားလုံးထဲတွင် ကောရှစ်အာက အကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ ငယ်ရွယ်နေသေးသော ၁၆ယောက်မြောက်ကောနှင့် ၂၆ယောက်မြောက်ကောတို့နှင့် မတူစွာ သူ၏ဘဝတစ်ဝက်အား ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။ သူက ခင်မင်ရင်းနှီးမှု၊အချစ်၊ လက်ထပ်ခြင်းနှင့် အမျိုးမျိုးသော အတက်အကျများကို သူ့ဘဝတွင် တွေ့ကြုံခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူငိုချင်နေသေးသည်။

သူ ကုယွီမြန်အားမြင်လိုက်ရသည့် စက္ကန့်ပိုင်းတွင် ဘိုးဘေးမှာ သူဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့သည်။ မည်သူမျှမဖြစ်နိုင်ဘဲ သူသာဖြစ်သည်။ နူးညံ့ပြီးရင်းနှီးသော ခံစားချက်နှင့်အတူ နှလုံးသားထဲမှ နေရာလွတ်ကလေးကို ယခုအခါ အောင်မြင်စွာ ဖြည့်စွက်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် မျက်ရည်များက သူ၏မြင်ကွင်းအား ဝေဝါးသွားစေပြီး သူ့နှာခေါင်းမှာ ပူစပ်လာသည်။ ကောရှစ်အာက သူ့လက်ကိုဆန့်ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။

"....."

ရှို့ဟန်က ဖြစ်ရပ်များနှင့်အကျိုးဆက်များကို ချိတ်ဆက်ရန် တစ်စက္ကန့်သာအချိန်ယူလိုက်ရပြီး သူ့မျက်လုံးများက တဖြေးဖြေး စိတ်သက်သာရာရသွားသော်လည်း ကုယွီမြန်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖက်ထားသေးသည်။

ကုယွီမြန်က တစ်ခဏကြာ ကြက်သေသေသွားရသည်။မသိစိတ်တွင် သူက ဤကလေး တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ခေါင်းလေးများကိုခံစားမိပြီး ငြင်သာစွာမေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ...ကောင်းပြီ ဘယ်သူပြန်လာတာလဲ..."

ဤပန်ဒါ ၃ကောင်က သူ၏ဒယ်အိုးကြီးထက် အနည်းငယ်ပို၍ကြီးသည်။ သူတို့၏အမွေးထူကြီးများက အနည်းငယ်ကြမ်းတမ်းပြီး သူတို့၏ခေါင်းများမှာ လုံးဝန်းကာ မျက်လုံးများက နက်မှောင်ပြီးစိုစွတ်နေသည်။ ထို့ပြင် လူကပ်သည်။

အလွန် ကပ်သည်။

ကုယွီမြန်၏လက်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် ရှေးဟောင်းကမ္ဘာ၏ နွေရာသီလေညှင်းလေးက သူ၏နားထဲတွင် တစ်ဖန်ပြန်၍ တိုက်ခတ်လာသည်။

"......"

(ငါ အလုပ်ခရီးကပြန်လာရင် မင်းအတွက် လက်ဆောင်ဝယ်လာခဲ့မယ်...မင်း ဘာလိုချင်လဲ...)

ကြာရှည်သော ကွဲပြားခြားနားချက်များတွင် ဘုရားသခင်က အချို့နေရာများ၌ ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်ထားခဲ့သည်။

သူ အလုပ်ခရီးသွားသောနေ့တွင် ဒယ်အိုး ၂နှင့် ဒယ်အိုး ၃တို့က စိတ်ပူနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့က သူ့အင်္ကျီလက်များကိုကိုက်ကာ သူ့ကို သွားခွင့်မပြုကြပေ။ သူတို့အနက်ရောင်မျက်လုံးက စိုစွတ်စွာဖြင့် သူ့အား ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူက အခြားမြို့မှ ဧရာမပန်ဒါ မွေးမြူခြင်း၊နေထိုင်မှုအခြေအနေ၊ ပြန်လည်နေရာချထားခြင်းနှင့် အခြားပြသာနာများ နှီးနှောဖလှယ်ပွဲသို့ သွားရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းအား စစ်ချွမ်စီရင်စု၏လက်ရွေးစင်များမှ အာရုံစိုက်ခဲ့ကြသည်။

ကုယွီမြန်က ဆွေးနွေးပွဲသို့သွားရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။ သူက လက်ဆောင်များနှင့်အတူ စောစောပြန်လာပြီး ဒယ်အိုကြီး၊ ဒယ်အိုး ၂နှင့် ဒယ်အိုး ၃တို့တို့ ကြီးပြင်းလာသည်အား ပျော်ရွှင်စွာ စောင့်ကြည့်မည်ဖြစ်သည်။

တံခါးမပိတ်မီတွင် ဒယ်အိုးကြီးနှင့် ကလေးများက သူ့ကိုကြည့်ပြီး တစ်ခုခုပြောရန် ကြိုးစားနေခဲ့ကြသည်။

"မသွားပါနဲ့..."

သို့မဟုတ်…

"ငါတို့ လက်ဆောင်တွေမလိုပါဘူး...မင်းကိုပဲလိုတာပါ..."

သို့မဟုတ်

"မင်းသွားတာ ဘယ်လောက်ပဲကြာကြာ...ငါတို့ မင်းကို အိမ်မှာစောင့်နေမှာ..."

ထို့ကြောင့် သူတို့စောင့်နေခဲ့သည်။

ကမ္ဘာကြီးအဆုံးသတ်ပြီး နှစ်ရာပေါင်းများစွာဖြတ်ကျော်လာသည်။ အရာအားလုံးပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူတို့ စောင့်နေကြဆဲပင်။

သူတို့ဘယ်တော့မှ အလျှော့ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ကုယွီမြန်က ကျွမ်းကျင်သော အုပ်ထိန်းသူတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာတွင် သူက လက်လွတ်စပယ်နှင့် အစေ့လေးတစ်စေ့အား ဂရုစိုက်ခဲ့ပြီး နေထဲတွင်လှမ်းကာ ရေလောင်းပြီး တစ်ခဏကြာ မြေသြဇာထည့်ပေးခဲ့သော်လည်း အပင်လေးကြီးထွားလာသည်အား အတူစောင့်ကြည့်ရန် ကျရှုံးခဲ့သည်။ သို့သော် အစေ့လေးက များပြားသောအကိုင်းအခက်၊ အရွက်များနှင့် အပင်ကြီး တစ်ပင်ဖြစ်လာပြီး မည်သူမျှ ရေလောင်းပေးရန် နှင့် မြေသြဇာထည့်ပေးရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

သို့သော် သူက ခေါင်းမာမာနှင့် ကုယွီမြန်၏အမည်အား အရွက်တိုင်းတွင် ရေးထိုးထားခဲ့သည်။

ငါ သူ့ကို ရှာနေခဲ့တာ...

"......"

နေဝင်ရီတရောအချိန်က အနည်းငယ်နစ်မြုပ်သွားပြီး နေ့၏ညနေခင်းလေမှာ သစ်ရွက်အနံ့များရလေသည်။

ကလေး၃ယောက်က ဒယ်အိုကြီး၊ ဒယ်အိုး ၂ ဒယ်အိုး ၃တို့နှင့် အမှန်တကယ်တူသည်။

ထန်ယွမ်လေးကလည်း အလွန်တူသည်။

ဤနေရာသို့ လှိမ့်၍လာတတ်သည့်အကျင့်လေးကလည်း အလွန်ဆင်တူသည်။

သူတို့၏မျက်လုံးများ...

သူ့အားကြည့်သည့်အခါ အလွန်နူးညံ့ပြီး ယုံကြည်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ကုယွီမြန် ပြောနေသမျှ သူတို့ယုံလိမ့်မည်။ ကုယွီမြန် ပြန်လာမည်ဟု ပြောခဲ့သောကြောင့် သူတို့စောင့်နေကြသည်။

ကုယွီမြန်က ဒယ်အိုးကြီး၏အမည်အားပေးခဲ့သောကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ကလေးများကို ဒယ်အိုး ၊ ဒယ်အိုး ၄၊ ဒယ်အိုး ၇၊ ဒယ်အိုး ၈ဟု ဆက်လက် ခေါ်ခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာစောင့်ပြီးနောက် တစ်ဖန်ပြန်တွေ့သောအခါ သူတို့ကမညည်းညူနိုင်ဘဲ "မင်း ပြန်လာပြီ"ဟုသာ ပြောနိုင်သည်။

"......."

ကုယွီမြန်၏လက်က ကောရှစ်အာ၏ခေါင်းပေါ်တွင် အချိန်အတန်ကြာ ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျသွားသည်။

ထို့နောက် မျက်ရည်များကျလာသည်။

ကုယွီမြန်က သူငိုနေမိကြောင်း သတိမထားမိခဲ့ပေ။ တစ်နည်းနည်းဖြင့် မျက်ရည်များက သူ့မျက်လုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှို့ဟန်နှင့် ပန်ဒါ ၃ကောင်က ၎င်းတို့အားသုတ်ရန်

အလျင်စလိုဖြစ်သွားရသည်။

"မင်းတို့ စောင့်နေလိုက်ရပြီ..."

သူ အသက်ရှူကြပ်သွားရသည်။

"ငါ ပြန်လာပြီ..."

-----

'ခရီးလမ်းသာယာဖြောင့်ဖြူးပါစေ၊ရှေးဟောင်းကမ္ဘာ'

၏ စတူဒီယိုစင်နောက်တွင်မူ သူတို့က အကြောင်းအရာအားမသိသော်လည်း လက်ထောက် မိန်းကလေးများစွာက

လေထု၏လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ငိုကြွေးနေခဲ့ကြသည်။

ဓါတ်ပုံဆရာ၏လက်က လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေပြီး မလှုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"တုန်နန် မင်းထုတ်လွှင့်ချင်လား... မလွှင့်ချင်ဘူးလား..."

အဆုံးတွင် ၎င်းက များပြားသောကြည့်ရှုသူများနှင့်တရားဝင်ရှိုးတစ်ခုဖြစ်ပြီး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေသော်လည်း စင်နောက်မှ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်းနှင့် အရှေ့မှတိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကြားတွင် အချိန်ကွာခြားချက် ရှိသည်။ ဥပမာ ကြယ်ကွန်ရက်တွင် ကြည့်ရှုသူများမြင်ရသည့်အရာမှာ အခြားဧည့်သည်တော်များ သူတို့ရှိရမည့်နေရာသို့ အပြေးအလွှားသွားနေခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ထပ်မြင်ကွင်းမှာ ကောရှစ်အာတို့ဘက်မှ အခြေအနေဖြစ်သင့်သည်။

သို့သော် ယခုအခြေအနေက မသင့်လျော်ပေ။

"ငါတို့အုပ်စုဆီကို သူတို့ဘာလို့အသည်းအသန်ပြေးလာလည်းဆိုတာ ပြောပြမယ်..."

တုန်နန်က အရူးမဟုတ်ပေ။ သူက အထက်တန်းလွှာနယ်မြေတွင် မွေးဖွားခဲ့၍ ကောမိသားစု၏ ကောလဟာလသတင်းများကိုကြားခဲ့ဖူးပြီး ပြသာနာ၏သော့ချက််အား ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ အရမ်း သိပ္ပံနည်းမကျဘူးလားလို့...

တုန်နန်ကလည်း နှာခေါင်းချဥ်လာခဲ့ရသည်။

"သူတို့ရဲ့ခံစားချက်တွေရှင်းသွားအောင် အချိန်ခဏယူရမယ်လို့ ငါထင်တယ်... ဧည့်သည်တော် ၅၊ ၆၊ ၇ ကို

ယာယီ တာဝန်ပေးလိုက်ရအောင်...သူတို့ပြီးဆုံးနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ညမှာ အဆင့်Aပါဝင်ပစ္စည်းတွေပေးမယ်လို့...

ဧည့်သည်တော် ၅ ၆ ၇ကိုအရင်ရိုက်ကြစို့..."

အကယ်၍ ဤအခန်းသာ ထုတ်လွှင့်ခဲ့လျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကုယွီမြန်၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာများကို ထုတ်ဖော်နိုင်ပြီး အခြားအရာမှာ ကြည့်ရှုသူများ မည်သို့ခန့်မှန်းမည့်မှန်း မသိနိုင်ပေ။ နောက်ပိုင်း ထုတ်လွှင့်ဖြစ် မလွှင့်ဖြစ်ဆိုသည်မှာ ကောမိသားစုနှင့် ကုယွီမြန်တို့၏ ကိုယ်တိုင်ကိစ္စသာဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ဓါတ်ပုံဆရာက ခေါင်းညိတ်၍ ခုံပြောင်းကာလက်ထောက် ဒါရိုက်တာထံ သွားခဲ့သည်။

"အိုး...စကားမစပ်...တစ်မိနစ်လောက်စောင့်ပါဦး..."

တုန်နန်က လက်ထောက်ဒါရိုက်တာအား ခေါ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဧည့်သည်တော်တွေ မေ ၆၇မှာ မပြီးဆုံးနိုင်ရင်တောင်မှ သူတို့ကို အဆင့်Aပါဝင်ပစ္စည်းနဲ့ ဝိုင်ပို့ပေးနိုင်တယ်...ငါတို့ ပရိုဂရမ်အသင်းရဲ့ ဂရုစိုက်မှုနည်းနည်းလေးပါ..."

သူတို့က အချိန်အတော်ကြာဝေးကွာသွားပြီးနောက် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုက ပူပူနွေးနွေးနှင့် ဆူဆူညံညံအသားစားသောက်ပွဲတစ်ခု ကျင်းပရန် အချိန်ဖြစ်သည်။ နှစ်များစွာကြာ ပဋိပက္ခများနှင့် ဖုန်မှုန့်များအားဆေးကြောပစ်ရမည်။ သို့သော် ၎င်းက ဖြတ်ကျော်ရန် ကောင်းမွန်ပြီး နာကျင်မှု ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ကျန်သည့်အရာမှာ ကောင်းမွန်သောအရာများဖြစ်ပြီး

သူ့ဘဝ၏လက်ကျန်အချိန်က လုံခြုံပြီး ရှည်ကြာနေလိမ့်မည်။

တုန်နန် မှန်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကုယွီမြန်က ရှိုးအကြောင်း ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ချေ။

အမှန်တကယ်ပင် ၎င်းတို့က ဒယ်အိုးကြီ၏ကလေးများဖြစ်၏။

စစ်ချွမ်တွင် သူက မာကျောက်ကစားခြင်း၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ခြင်း၊ အရသာရှိသောအစားအစာများ စားခြင်းနှင့် အိပ်စက်ခြင်းအား ကြိုက်နှစ်သက်သည်။ သူက ကုယွီမြန်နှင့် အချိုးကျစွာ ရောစပ်ထားမှုတစ်ခုရှိသည်။

သူတို့က ပရိုဂရမ်အဖွဲ့မှ ကောစန်းရှစ်ပါးအတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသော အနီးအနားမှ တဲငယ်အားရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ကုယွီမြန်က ပန်ဒါများနှင့်အတူငိုနေခဲ့သည်။

သူက ထူးဆန်းသောကြယ်သို့ ရောက်လာသောအခါ မငိုခဲ့ပေ။ သူ့အစားမစားနိုင်သောအခါ မငိုခဲ့ပေ။ အခက်အခဲများနှင့် ကြုံတွေ့သောအခါလည်း သူ မငိုခဲ့ပေ။

ရှို့ဟန်က နှလုံး၏ အားအနည်းဆုံးသော အစိတ်အပိုင်းအား ဖိပြီးဆုပ်နယ်လိုက်သည့် ခံစားချက်အား ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။

နာကျင်မှုကြောင့် အသက်မရှုနိုင်ပဲ သက်သောင့်သက်သာလည်း မရှိပေ။

ကုယွီမြန်၏မျက်ရည်များက ဝမ်းနည်းမှုနှင့် မိမိကိုယ့်ကိုယ် ပြစ်တင်ရှုတ်ချမှုများကြောင့် လုံးဝမဟုတ်သော်လည်း သူတို့က ရေခဲတုံးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှို့ဟန်၏နှလုံးသားထဲသို့ရိုက်မိသွားကာ အလွန်စိတ်ထိခိုက်ပြီး အကူအညီမဲ့သွားရ ‌စေသည်။ နှစ်များစွာကြာပြီးနောက်မှ သူက အလွန်အားနည်းသည်ဟု ထပ်မံခံစားခဲ့ရသည်။

အဆုံးတွင် ငိုကြွေးနေခဲ့သော ကောစန်းရှစ်ပါးက ပထမဆုံး ရပ်သွားခဲ့ပြီး မသိနားမလည်သော ကလေးများအား အပြင်သို့ခေါ်၍ကစားခဲ့ပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ပြန်လည်တွေ့ဆုံခဲ့သည့် လူကြီးများအတွက် အချိန်ပေးထားခဲ့သည်။

ရှို့ဟန်က ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ပြီး ကိုယို့ကားယားနှင့် လက်ဆန့်ကာ ကုယွီမြန်၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးခဲ့သည်။

၎င်းက ကုယွီမြန်၏မျက်လုံးများအား အနည်းငယ်နီရဲသွားစေ၍ ရှို့ဟန်က ချက်ချင်းလက်ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။

ပန်ဒါ၃ကောင်က ကုယွီမြန်နားကို ကပ်နေခဲ့သည်။ များသောအားဖြင့် ကောရှစ်စန်းက စိတ်ခံစားချက်အတည်ငြိမ်ဆုံးဖြစ်သည်။ သူက ခွက်အားကောက်ယူ၍ လက်ဖက်ရည် သောက်လိုက်သည်။ တစ်ခဏကြာပြီးနောက် ကုယွီမြန်အားကြည့်ပြီး တစ်ဖန် ရယ်ချင်လာပြန်သည်။

ကမ္ဘာအကြောင်း ဘာမှမသိသော ရှို့ဟန်ပင်လျှင် ယခုအချိန်၌ သဝန်မတိုသင့်ကြောင့် သိခဲ့သည်။

သူက အမှန်တကယ်ကို တွန့်တိုနေသော်လည်း အဆုံးတွင် ကုယွီမြန်၏ဘဝတွင် သူက နှစ်များစွာကြာပြီးမှ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ကုယွီမြန်အား နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကတည်းကတွေ့နိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်...

အကယ်၍ဆိုသည်မှာ မရှိပေ။

"ကောင်းပြီ ကိုယ် အရင်ဆုံး အပြင်ထွက်လိုက်မယ်..."

ရှို့ဟန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ကုယွီမြန်နှင့် ရှစ်အာ၊ ရှစ်စန်းနှင့် ၁၆ယောက်မြောက်ကောတွင် ပြောစရာအများအပြားရှိလိမ့်မည်။

"ရှို့ဟန်..."

ကုယွီမြန်က မငိုတော့ပေ။ သူက ရှို့ဟန်အား

နှာခေါင်းသံဖြင့်ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ထံလက်ဆန့်လိုက်သည်။

"မင်းအပြင်ထွက်ပေးစရာ မလိုပါဘူး..."

ကုယွီမြန်၏လက်က ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ၏လက်ချောင်းများက ရှို့ဟန်၏လက်ချောင်းများကြားတွင် ယှက်နွယ်၍ နူးညံ့စွာကိုင်ထားပြီးနောက် လွှတ်လိုက်သည်။

ရှို့ဟန် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ၏နှလုံးသားထဲသို့ ဝင်တိုက်ခဲ့သောရေခဲတုံးက ရုတ်တရက် ချိုမြိန်သွားသည်။

အမှန်တွင် ပန်ဒါ၃ကောင်က ကုယွီမြန်နှင့် ဤလူကြားရှိ ဆက်ဆံရေးက ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သတိထားမိသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ရှို့ဟန်ကို ရင်းနှီးသည်ဟုထင်သော်လည်း သူတို့မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ပေ။

"ကောင်းပြီ...ဒါကဘယ်သူလဲ..."

၃ယောက်သား နှာတရှုံ့ရှုံ့နှင့် ရှို့ဟန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကုယွီမြန်က လိုရင်းတိုရှင်း ပြောလိုက်သည်။

"မိသားစု..."

ရှစ်အာ၊ ရှစ်စန်းနှင့် ၁၆ယောက်မြောက်ကောက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

"အို့ အို့...ဒီလိုကိုး...အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကုယွီမြန် :"......"

သူတို့ ဘာတွေသဘောပေါက်သွားလို့ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပါဘူးလို့ ပြောနေတာလဲ…

🐯🐯🐯

Prev Next