MM Story Teller

Chapter 181

Viewers 21k

🚩Chapter - 181

Arc_8.မောင်းမဆောင်နတ်ဘုရားမ [ 17]

_____

နန်းတွင်းမြို့တော်အစောင့်တပ်ဖွဲ့၊ မြောက်ဘက်အ‌စောင့်စစ်တန်းလျားတွင်…။

လူတိုင်း၏မျက်လုံးထဲတွင် ယခုလေးတင်မှ အစောင့်တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရာထူးတိုးသွားသော ချန်ရှန့်ပေက ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း အောင်မြင်မှုများ ဆက်တိုက်ရရှိနေသည်။ သူက ငယ်ရွယ်စဥ်ကပင် အထက်အရာရှိများနှင့် ဘုရင်မင်းမြတ်၏ ချီးမြှောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သူ့အနာဂတ်က အမှန်ကယ်ကို အကန့်အသတ်မဲ့နေသည်ပင်…။

လူတိုင်း၏ အားကျမနာလိုမှုများနှင့် ဝန်းရံခံနေရသော်လည်း ချန်ရှန့်ပေက ဂရုမစိုက်ဘဲနေ၏။ သို့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အတော်လေးစိတ်လှုပ်ရှားမိသည်။

ထိုနေ့က နန်းတွင်းအလုပ်သမားဆောင်မှ ရှောင်ရွှင်းကျစ်အား စာနှင့်ငွေစများကို စုဝမ်ဆီသို့ ယူသွားပေးရန် အပ်လိုက်ပြီးနောက် ရှင်းကျဲခူမှ သတင်းတစ်စုံတစ်ရာ ရမလာသေးချေ။ ချန်ရှန့်ပေက တစ်နေ့လုံး သတင်းကို စောင့်နေခဲ့၏။

သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စုဝမ်က လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များကနှင့် တစ်ပုံစံတည်းရှိနေဆဲပင်…။ ငယ်ရွယ်ပြီး သူ့အနောက်ကို လိုက်ရခြင်းအား ကြိုက်နှစ်သက်ကာ သူ့အား ‘အစ်ကိုရှန့်ပေ’၊ ‘အစ်ကိုရှန့်ပေ’ ဟုခေါ်တတ်သည့် ကလေးမလေး…။

ထိုအချိန်က စုဝမ်က အနာဂတ်တွင် သူ့ဇနီးဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သိခဲ့သည်။ သူက သူမထက် အသက်နှစ်နှစ်သာ ကြီးသော်လည်း ထိုအချိန်က ချန်ရှန့်ပေတွင် ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားရှိနေပြီဖြစ်ကာ ကျန်ရှိနေသည့် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သူမကိုကာကွယ်စောင့်ရှောက်သွားရမည်ဟု သိနေခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာနှင့် သူ့အသက်ကိုးနှစ်တွင် စုမိသားစုက မိသားစုအခြေအနေကျဆင်းမှုကြောင့် ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ လူနှစ်ယောက်က အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားကာ သတင်းတို့လည်း မကြားခဲ့ရချေ။

ထိုနှစ်များတွင် ချန်ရှန့်ပေက သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ တောက်ပနေသည့်မျက်ဝန်းများနှင့် မိန်းကလေးကို မေ့မသွားခဲ့ပေ။ တစ်ခါတရံတွင် အိပ်မက်များထဲ၌ ထိုနှစ်များသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ ‘အစ်ကိုရှန့်ပေ’ ဟုခေါ်နေသည့် နူးညံ့ကာ သာယာချိုမြိန်သည့်အသံလေးကို ကြားရသည်။

ချန်ရှန့်ပေ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်သို့ ရောက်ပြီး နန်းတွင်းသို့ဝင်ရန် သူ့အဖေ၏ အကြုံပြုခြင်းကိုခံရပြီးနောက် မြို့တော်ထဲရှိ လူတော်တော်များများက စေ့စပ်လမ်းကြောင်းရန် အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်လာကြသည်။ သို့သော် အားလုံးက ချန်ရှန့်ပေ၏ ငြင်းဆိုခြင်းကိုခံလိုက်ရ၏။ အပြောကျယ်သော လူသားများကြားတွင် စုဝမ်နှင့် ပြန်တွေ့နိုင်သည့် အခွင့်အရေးကအလွန်နည်းသည်ကို သူသိသော်လည်း ချန်ရှန့်ပေက လက်လျှော့ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ မြို့တော်ကို ကျယ်သည်ဟုတွေးလျှင် အမှန်တကယ်ကျယ်သည်ဟု ခံစားရလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သေးငယ်သည်ဟု တွေးတောပါက သေးငယ်ဟုခံစားရလိမ့်မည်။ တစ်နေ့တွင် လမ်းမထက်၌ ထိုမိန်းကလေးနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရန် သူအမြဲမျှော်လင့်ခဲ့၏။ ၎င်းက ချန်ရှန့်ပေ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ကူးယဥ်ခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်လေးပင်…။ ရလဒ်အနေနှင့် သိပ်မကြာခင်က နန်းတွင်း၌ လှည့်လည်စစ်ဆေးနေရင်း စုဝမ်နှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

သူမက နန်းတွင်းအစေခံများ၏ဘေးမှ လိုက်ပါသွားကာ ရှန့်ဖူနန်းဆောင်၏ အပြာရောင်နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်၌ ငယ်စဥ်ကပင် တစ်ခါမှမချွတ်သည့် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေးကို ဆွဲထားသည်။ ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေးက အစုံလိုက်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ စေ့စပ်လမ်းကြောင်းထားသည့် အမှတ်အသားဖြစ်သည်။

အကြည့်လေးတစ်ချက်နှင့်တင် ချန်ရှန့်ပေက သူမသည် သူ၏ညီမလေးရှောင်ဝမ်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းမှတ်မိသွားခဲ့၏။ သူမတွင် ကြည်လင်ပြီးတောက်ပသည့်မျက်ဝန်းတစ်စုံ ရှိနေဆဲပင်။ သူဘယ်တော့မှ သူမကို အခြားလူတစ်ယောက်နှင့် မှားလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

ထိုအခိုက်အတန်တွင် ချန်ရှန့်ပေ ပျော်ရွှင်သွားသော်လည်း သူတို့၏ဖြစ်တည်မှုများကြောင့် ချက်ချင်းရှေ့တိုး၍ သူတို့၏ အရင်ကဆက်ဆံရေးကို အသိအမှတ်မပြုနိုင်ကြပေ။ သို့သော်ငြား လူအုပ်ကြီးများကြားထဲတွင် နောက်ဆုံးတော့ စုဝမ်ကို သူရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ ထိုသည်က လူများပြောကြသည့် ‘ကံကြမ္မာ’ ဆိုသည့် အရာများလား…။

ချန်ရှန့်ပေက သိပ်မကြာခင်တွင် သူတို့ပြန်လည်ဆုံတွေ့တော့မည်ဟု တွေးထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ရှန့်ဖူနန်းဆောင်တွင် ဖြစ်သွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များ၏ သတင်းများက သူ့အတွေးတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်၏။

ဟင်း…။

ချန်ရှန့်ပေက နောက်တစ်ကြိမ်သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရင်းနှီးနေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုက အလျင်စလို ပြေးဝင်လာ၏။

“ခေါင်းဆောင်ချန်…”

ချန်ရှန့်ပေကိုမြင်သည့်အခါ ထိုလူက မျက်လုံးများကွေးသည်အထိ ပြုံးလာ၏။

“ခေါင်းဆောင်ချန်ကို တစ်ယောက်ယောက် လာရှာနေတယ်”

“ဟင်”

ချန်ရှန့်ပေ မှင်သက်သွား၏။ ထိုသူက နန်းတွင်းအလုပ်သမားဆောင်မှ ရှောင်ရွှင်းကျစ်ဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာများက ပြောင်းလဲသွားကာ ချက်ချင်းထရပ်လိုက်သည်။ ချန်ရှန့်ပေ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့သောအခါ သူ့ကိုသတင်းလာပို့သည့်သူက သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်၏။ ထို့နောက် သူကမရှင်းမလင်းနှင့်ပြောလာသည်။

“ခေါင်းဆောင်ချန် ဒီနေရာက အရှေ့နန်းဆောင်မှာရှိတဲ့ အစောင့်စစ်တန်းလျားဆိုပေမယ့်လည်း နန်းတွင်းမြို့တော်ရဲ့ အတွင်းဘက်ထဲမှာပဲရှိနေသေးတယ် မင်းဘယ်သူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိတယ်ဆိုတာကို သေချာဂရုစိုက်သင့်တယ် မဟုတ်ရင် လူတွေက အမှားသေးသေးလေးကိုတောင် ရှာတွေ့သွားကြလိမ့်မယ်”

ဟင်…။

တစ်ဖက်လူ၏ စကားများကိုကြားပြီးနောက် ချန်ရှန့်ပေ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ အစောင့်စစ်တန်းလျားထဲမှ သူမြန်မြန်ထွက်သွားသောအခါ လုံးဝမှင်သက်သွား၏။ ခြံဝန်းထဲတွင် ဖြူဖွေးသောမျက်နှာနှင့် အတွင်းဆောင် အစေခံဝတ်စုံများကို ဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ခြံဝန်းထဲတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်…။

“မိန်းကလေး…မင်း…ငါ့ကိုရှာနေတာလား”

တစ်ဖက်လူက ယောက်ျားလေးအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားသော်လည်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်တင် မိန်းကလေးမှန်း သိနိုင်သည်။

သေချာပေါက် နန်းတွင်းထဲတွင် လူတိုင်း တစ်ခါတရံ အချင်းချင်းမြင်နေကြသော်လည်း မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်လေ့ရှိကြသည်။ ထို့အပြင် ခန့်မှန်းပြီးလျှင်တောင်မှ မခန့်မှန်းတတ်ကြယောင်ဆောင်ကြသေးသည်။

ဘယ်သူကများ နန်းတွင်းကို ဒီလိုဖြစ်အောင် ခွင့်ပြုထားရတာလဲ…။

နေ့ဘက်နေရောင်ခြည်က တောက်ပနေကာ ချန်ရှန့်ပေ၏ ချောမောလှသည့်မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေလျက်ရှိ၏။ သူကအပြာရောင်နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဓားကိုသယ်ဆောင်ထားပြီး သူရဲကောင်းတစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေသည်။

အထူးသဖြင့် သူစကားပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင် သာယာနာပျော်ဖွယ်ရှိလှဿည့်အသံက လူတို့ကို သက်တောင့်သက်သာ ခံစားရစေသည်။

ချန်ရှန့်ပေကို မတွေ့ခင်က ရွှီပင်းယွဲ့သည် နန်းတွင်းသမားလုကဲ့သို့ ယောက်ျားမျိုးကသာ ချောမောသည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ချန်ရှန့်ပေကဲ့သို့ ယောက်ျားမျိုးကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရွှီပင်းယွဲ့၏ နှလုံးခုန်နှုန်းများ ချက်ချင်းမြန်လာခဲ့သည်။

၎င်းက ရင်ခုန်နေသည့် ခံစားချက်ပင်…။

မြင်မြင်ချင်းချစ်မိသွားသည့်အခါ နှလုံးသားက ပြေးနေသည့် သမင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေလိမ့်မည်။

“ရှင်က…ချန်ရှန့်ပေ၊ အစ်ကိုကြီးချန်လား”

ရွှီပင်းယွဲ့က မျက်လုံးများက အလင်းများကို ထိန်းလိုက်ပြီး ချန်ရှန့်ပေအား ရှက်သွေးဖြာနေသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏အသံက နူးညံ့ကာညင်သာနေ၏။

“ငါက ချန်ရှန့်ပေ…မင်းဘယ်သူလဲဆိုတာ…”

“ကျွန်မက ရွှီပင်းယွဲ့လို့ခေါ်ပါတယ် စုဝမ်ရဲ့ညီအစ်မကောင်းတစ်ယောက်ပါ အစ်ကိုကြီးချန်…ကျွန်မကို ပင်းယွဲ့လို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်”

ရွှီပင်းယွဲ့က ချန်ရှန့်ပေအား တောက်ပစွာပြုံးပြလိုက်သည်။

မနက်က စာကိုဖွင့်ဖတ်လိုက်ချိန်၌ ထိုစာက စုဝမ်ရေးထားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ရွှီပင်းယွဲ့က တိုက်ဆိုင်လွန်းသည်ဟု တွေးထင်လိုက်၏။ သို့သော် စာထဲတွင် ပါဝင်သည့်အကြောင်းအရာများကို ဖတ်ပြီးနောက် စုဝမ်၏ စေ့စပ်သတို့သားလောင်းမှာ နန်းတွင်းအစောင့်တပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ စုဝမ်နှင့် သူ့ကြားမှ ဆက်သွယ်နေသည့်အကြောင်းအရာများကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုလူ့တွင် ကောင်းမွန်သည့် မိသားစုနောက်ခံရှိပြီး ရာထူးလည်းတိုးထားသည့်အခြေအနေဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီပင်းယွဲ့က မနေနိုင်ဘဲ စတင်ကြံစည်တော့သည်။ စုဝမ်ကိုကူ၍ သူမသာ ဤစာကို သွားပို့ပေးပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် စာအပေးအယူလုပ်ပေးပါက စုဝမ်သည် ရှင်းကျဲခူမှထွက်လာသည့်တစ်နေ့တွင် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာနိုင်သလို၊ ဤလူသည်လည်း ရာထူးထပ်တိုးချင်တိုးသွားနိုင်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့ဆီမှ သူမအကျိုးအမြတ်များရရှိနိုင်သည်။ မှန်၏။ ရွှီပင်းယွဲ့က ထိုအကြံနှင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နန်းတွင်းစည်းမျဥ်းများအရ နန်းတွင်းအစေခံများက အစောင့်တပ်သားများနှင့် နီးနီးကပ်ကပ် ဆက်ဆံရေးရှိ၍မရချေ။ ထို့အပြင် ရှန့်ဖူနန်းဆောင်မှလူများက ဤနေရာသို့ လာရန်အချိန်မရှိသလို၊ လာလည်းမလာရဲကြပေ။ မူလဇာတ်ကြောင်းတွင် စုဝမ်နှင့် ယန်ယွီနော့က စာများကို အလွန်သတ္တိကောင်းသည့်ယန်ယွီချင်းမှတစ်ဆင့် ပေးပို့ကြသည်။ သို့သော် ယခုတွင် ရွှီပင်းယွဲ့က အတွင်းဆောင်အစေခံအဝတ်အစားများကို လဲလိုက်ရုံနှင့်တင် ဤနေရာသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်လာရဲသည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ ရဲရင့်မှုကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်တင် မြင်နိုင်၏။

“ဒါဆို မင်းက ရှောင်ဝမ်ရဲ့ ညီမလေးပေါ့ သူမက မင်းကိုဒီလာပြီး ငါ့ကိုရှာခိုင်းလိုက်တာလား”

ချန်ရှန့်ပေက ရွှီပင်းယွဲ့၏ စကားများကို ကြားသောအခါ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

“သူမအဆင်ပြေရဲ့လား ငါ့ဆီကိုရော စာပြန်ရေးလိုက်သေးလား”

“စာကဒီမှာပါ”

ရွှီပင်းယွဲ့က တွန့်ဆုတ်စွာနှင့် ဝတ်ရုံကြားထဲမှ စာကိုထုတ်လိုက်ကာ ချန်ရှန့်ပေအား အပြုံးလေးနှင့် ပေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးချန် ဖြေးဖြေးချင်းဖတ်ပါ နောက်နှစ်ရက်ကြာရင် ကျွန်မဒီကိုထပ်လာဖို့ အချိန်ရပါလိမ့်မယ် တကယ်လို့ အစ်မရှောင်ဝမ်ကို ပြောချင်တာတွေရှိရင် ရေးထားလိုက်ပါ ကျွန်မသူမကို ပေးပေးပါ့မယ်”

“တကယ်လား...ကျေးဇူးပါပဲ”

ရွှီပင်းယွဲ့၏စကားများကို ကြားပြီးနောက် ချန်ရှန့်ပေက သူမကို ကျေးဇူးတင်လျက် တောက်ပစွာပြုံးပြလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးက နူးညံ့လွန်းပြီး ခန့်ညားလွန်းသောကြောင့် ရွှီပင်းယွဲ့၏စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်သွားတော့၏။

ပြီးပြည့်စုံလိုက်တဲ့ ယောက်ျားပါလား...။ စုဝမ်နဲ့အတူရှိနေတာ သူ့အတွက် နောင်တရစရာကောင်းလိုက်တာ...။

သူမနှလုံးသားထဲတွင် ချန်ရှန့်ပေကြောင့် ခုန်ပေါက်နေသော်လည်း သူမက သိသိသာသာထုတ်မပြလိုက်ချေ။

“အစ်ကိုကြီးချန် ကျွန်မဒီကို တော်တော်လေးစွန့်စားပြီးလာခဲ့တာပါ ကျွန်မ...ကျွန်မအခုသွားတော့မယ် နောင်နှစ်ရက်နေမှ တွေ့ကြတာပေါ့”

“ကောင်းပြီ”

ရွှီပင်းယွဲ့၏ စကားများကိုကြားပြီးနောက် ချန်ရှန့်ပေ၏မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။ ရွှီပင်းယွဲ့လာရသည့် လမ်းခရီးက တကယ်ကို မလွယ်ကူကြောင်း သူလည်းသိသည်။ သူက ခဏလောက်တွေဝေနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရွှီပင်းယွဲ့အား သူနှင့်အတူသယ်ဆောင်သွားနေကျ တံဆိပ်ပြားကို‌ပေးလိုက်သည်။

“ဒါက မြောက်ဘက် အစောင့်စစ်တန်းလျားကို ဝင်ခွင့်ရှိတဲ့ တံဆိပ်ပြားပဲ ဒီလိုမျိုးအကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာရှိလို့ နောက်တစ်ခါ ထပ်လာခဲ့ရင် ပိုပြီးလွယ်စေလိမ့်မယ်...အနည်းဆုံးတော့...စစ်တန်းလျားမှာရှိနေတဲ့ လူတွေက မင်းကို ခက်ခဲအောင်လုပ်ကြတော့မှာမဟုတ်ဘူး”

“အစ်ကိုကြီးချန် ဒါကကျွန်မအတွက်လား”

ရွှီပင်းယွဲ့က ချန်ရှန့်ပေကမ်းပေးလာသည့် တံဆိပ်ပြားကိုယူရင်း မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များက သူ၏ကျစ်လျစ်ပြီးနွေးထွေးသည့် လက်ချောင်းများနှင့်ထိသွားသောအခါ ထုံကျင်သွားပြီး ချက်ချင်းလက်ကို ရုတ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးချန်ပေးတဲ့အရာကို ကျွန်မသေချာ သိမ်းထားပါ့မယ် ဒါဆိုကျွန်မအရင်သွားတော့မယ်နော်”

ရွှီပင်းယွဲ့က ချန်ရှန့်ပေအား မခွဲချင်၊ခွဲချင်နှင့် ကြည့်လိုက်၏။ သို့သော် သူမမြင်လိုက်ရသည်က သူမအရှေ့ရှိ ထိုယောက်ျားမှာ စာကိုသာကြည့်နေပြီး ညှိ့ယူဖမ်းစားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အကြည့်များက စာပေါ်ရှိ အရေးအသားများကိုပေါ်တွင်သာ မြံမြဲစွာရှိနေသည်။

ရွှီပင်းယွဲ့က တိတ်တဆိတ် အံကြိတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် မပျော်မရွှင်နှင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ချန်ရှန့်ပေက ရွှီပင်းယွဲ့ထွက်သွားသည်ကို သတိမပြုမိလိုက်ချေ။ သူက တိမ်များလွင်မျော့နေသကဲ့သို့ စကားလုံးများနှင့် လက်ရေးလက်သားများကိုကြည့်ရင်း နှလုံးသားအောက်ခြေမှ ပျော်ရွှင်မှုများက ဆန်တက်လာတော့သည်။

၎င်းက ရှောင်ဝမ် သူ့အတွက်စာပေးလိုက်သည့်စာပင်...။ ရှောင်ဝမ်၏လက်ရေးက တကယ်ကိုလှပလွန်းသည်။ စကားလုံးများကလည်း လူအတိုင်း သိမ်မွေ့နူးညံ့လှသည်။ ချန်ရှန့်ပေ၏ အကြည့်များက စာကိုကြည့်ရင်း နူးညံ့လာသည်။

ပြောရမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီတိမ်တွေလွင့်မျောနေသလို စကားလုံးတွေက ဘုရင်မင်းမြတ်ရေးထားတာမဟုတ်ဘူးလား...။

ဒါဆိုရင်တော့ အမျိုးသားဇာတ်လိုက်ရေ မင်းက စကားလုံးတွေနဲ့တင် မြင်မြင်ချင်း ဒီလောက်ပျော်ရွှင်ပြီး အချစ်တွေနဲ့ပြည့်သွားတာဆိုတော့ ဘုရင်မင်းမြတ်အပေါ် ခံစားချက်တွေရှိသွားတာများလား...။

__🚩

Prev Next