Chapter 27

👾Chapter 27

 ဒီတစ်ခေါက်ရော အရင်ကလို မင်းကို လှည့်စားလို့ ရဦးမလား?

ယခုလောလောဆယ် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ပုံကိုကြည့်၍ လင်းဟန်၏ အတွေးများက လေထဲသို့ အငွေ့ပျံသွားတော့သည်။

သူ ဟယ့်ယွင်ထင်၏စိတ်ကို ခဏခဏဖတ်နေမိခြင်းကြောင့် အခြားလူများနှင့် မတူပဲ ဟယ့်ယွင်ထင်ကို ရှုထောင့်တစ်မျိုးမှ မြင်ကာ ဟယ့်ယွင်ထင်အား ပို၍ နားလည်ချင်နေမိသည်။

သူ့ကိုယ်သူ ဟယ့်ယွင်ထင်၏အမြင်၌ တစ်မျိုးဖြစ်၍ ထူးခြားနေမည်ကို သိသောကြောင့် လင်းဟန်သည်လည်း မထိန်းနိုင်ပဲ သူ၏အစွမ်းကို သုံး၍ ဟယ့်ယွင်ထင်၏စိတ်ကို ဖတ်ချင်နေမိခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစိတ်ဖတ်ခြင်းကို ဟယ့်ယွင်ထင်သည် မသိသလို ငြင်းပယ်နိုင်ခြင်းလည်း မရှိသည်ကို လင်းဟန် သိသည်။

လူသားဆိုသည်မှာ ရှုပ်ထွေးနက်နဲသောသတ္တဝါများဖြစ်ကြသည်။ လူတိုင်းက ရိုးသားမှုကို လိုချင်သည်ဟု ပြောကြသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် လိမ်ညာမှုများဖြင့် မွမ်းချယ်ထားသည့် ပန်းကုံးများကိုလည်း သဘောတကျပင် လက်ခံနေကြသည်သာပင်။

သို့သော် ဟယ့်ယွင်ထင်က လင်းဟန်၏ အကြောင်းကို မသိသောကြောင့် လူများနှင့် မဆက်ဆံတတ်သော ဗိုလ်ချုပ်သည် လင်းဟန်၏ လက်အောက်တွင်တော့ အမြဲပင် ရိုးသားနေရတော့သည်။

 လင်းဟန် အသက်ကို ပုံမှန်ဖြစ်အောင် ပြန်ရှူလိုက်၍ စိတ်ရှုပ်နေမှုများလည်း အနည်းငယ် အနည်ထိုင်သွားကြသည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်၏ အပြာရောင်မျက်လုံးများကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်တော့ လင်းဟန်၏စိတ်သည် ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်၌ ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိလေသည်။

လင်းဟန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ထားပြီးသည့် ပုံစံများရှိသလို လင်းဟန် မသိသေးသည့် ပုံစံများလည်း ရှိနေသည်။

ထိုပုံစံများ၌ လင်းဟန်နှင့် တူတူ‌ရှိနေချိန်တွင် ကိစ္စများကို တလွဲတချော်လုပ်တတ်သည့် ဟယ့်ယွင်ထင် ရှိနိုင်သလို သန်းချီသောလေးစားအားကျသူရှေ့တွင် အင်ပါယာကို သစ္စာရှိစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ပါမည်ဟု ကတိသစ္စာခံခဲ့သော ဟယ့်ယွင်ထင်လည်း ရှိနေနိုင်သည်။

သူကိုယ်တိုင်မကတတ်သော်လည်း လင်းဟန်ကိုတော့ ချက်ချင်း ကတတ်စေရန် ဆရာငှားပေးသော ဟယ့်ယွင်ထင်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲ၌ တပ်သားများ၏ တောင်းဆိုမှုများကို သွေးအေးအေးနှင့် ငြင်းပယ်တတ်သော အေးစက်သည့် ခေါင်းဆောင် ဟယ့်ယွင်ထင်လည်း ဖြစ်နေနိုင်သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် များစွာသော ဟယ့်ယွင်ထင် ဖြစ်နေနိုင်သည်။

သို့သော် ယခုချိန်၌ မည်သည့် ဟယ့်ယွင်ထင်ဖြစ်နေပါစေ လင်းဟန်အတွက်တော့ ဟယ့်ယွင်ထင်သည် ဟယ့်ယွင်ထင်သာ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်၏။

ထိုဟယ့်ယွင်ထင်ကို လင်းဟန်သည် စကားများဖြင့် စိတ်ပြောင်းအောင် ဆွဲဆောင်ရန်မလိုသလို သူ့စိတ်ကိုလည်း ဖတ်နေရန်မလိုချေ။ လင်းဟန်အား ကြိုက် မကြိုက်ဟူသော မေးခွန်း၏ အဖြေကလည်း ယခုချက်ချင်း လင်းဟန် မသိချင်တော့ပေ။

လင်းဟန်သည် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ မျက်လုံးများဆီမှ အကြည့်လွှဲ၍ ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ပုခုံးမှ ဒဏ်ရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုချိန်၌ လင်းဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ညာဘက်ပုခုံးမှဒဏ်ရာ နာသေးလား ဟု မေးချင်စိတ်သာ ရှိနေတော့သည်။

ခုနက အကြောင်းများကို ခဏမျှစဉ်းစားပြီးသောအခါ လင်းဟန်၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် တောင့်နေရာမှ ပြေလျော့သွားလေသည်။ 

လင်းဟန် သူ၏ ပုံမှန်စိတ်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးတော့ဘဲ အနည်းငယ်လှမ်းသော အကွာအဝေးကနေသာ လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"နာနေလားဟင်..."

အင်္ကျီဝတ်နေသော ဟယ့်ယွင်ထင်၏လက်များက လေထဲ၌ ခဏရပ်သွားသည်။

ခဏအကြာ အင်္ကျီဝတ်ပြီးသောအခါ အပေါ်မှ ဂျက်ကတ်ကို ထပ်ဝတ်လိုက်ရာ ဟယ့်ယွင်ထင်သည် လင်းဟန်နှင့် စတွေ့စဉ်အချိန်ကကဲ့သို့ မောက်မာ၍ မည်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်သော ဗိုလ်ချုပ်ပုံစံဖြစ်သွားသည်။ ဟယ့်ယွင်ထင်သည် သူ၏ ဒဏ်ရာအကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမှ မသိစေလိုပဲ အများအမြင်၌ ပြီးပြည့်စုံသည့် ဗိုလ်ချုပ်အနေနှင့်သာ နေလိုသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်..."

ဤတစ်ခေါက်တွင်တော့ ဟယ့်ယွင်ထင်သည် မနာဘူး ဟု တိုက်ရိုက်မပြောတော့ပေ။

လင်းဟန်က "တော်သေးတာပေါ့..." ဟု ပြောမည်အလုပ်တွင် ဟယ့်ယွင်ထင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်းမနာပါဘူး...ဒဏ်ရာက တော်တော်သက်သာနေပြီ...ဒါပေမယ့် ခုနကမှ ဆေးထည့်ပြီး ပတ်တီးပြန်စည်းထားတာမို့လို့ မစ္စတာလင်းတော့ ကြည့်လို့မရတော့ဘူး..."

ထိုစကားအရ ဟယ့်ယွင်ထင်သည် ဒဏ်ရာကိုသာ ပတ်တီးမစည်းရသေးဘူးဆိုလျှင် လင်းဟန်ကို ပြတော့မည့်ပုံပေါက်နေသည်။  သူ့ဒဏ်ရာက အရမ်းမနာတော့သည်ကို လင်းဟန်အား သက်သေပြချင်နေပုံရသည်။

လင်းဟန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲမှတော့ သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူသာ ဟယ့်ယွင်ထင်ကို သူ့အား ကြိုက်လား ဟူသည့် မေးခွန်းကို စိတ်မြန်လက်မြန် မမေးလိုက်ပါက ယခုကဲ့သို့ ခေါင်းစဉ်မတပ်နိုင်သည့် ခံစားချက်များကို ခံစားနေရမည်မဟုတ်ချေ။ ဟယ့်ယွင်ထင်၏ rut အချိန်ရောက်နေစဉ်က ပွေ့ဖက်မှုကြောင့် ထိုသို့ မေးမိခြင်းပါ ဟု ဆင်ခြေပေးနိုင်သော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ခွင့်လွှတ်နိုင်လောက်သည့် အကြောင်းပြချက်မဟုတ်ပေ။

လင်းဟန် လက်အိတ်အဖြူဝတ်ထားသော သူ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟယ့်ယွင်ထင်အား ပြန်မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လင်းဟန်၏ မျက်ခုံးများက ရောက်လာစကကဲ့သို့ တွန့်မနေတော့ပဲ ပုံမှန်အတိုင်း ပြေလျော့နေကာ စိတ်လည်း တည်ငြိမ်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဌာနချုပ်ကိုစရောက်တဲ့ရက်တွေတုန်းက ကျွန်တော် ဒီနေရာနဲ့ အသားမကျသေးလို့ ဗိုလ်ချုပ်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့မိတယ်..."

လင်းဟန်က ဟယ့်ယွင်ထင်အား ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်းကို ဗိုလ်ချုပ်နဲ့ပြောချင်လို့ လာခဲ့တာပါ..."

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် လင်းဟန်က ထိုအကြောင်းပြောရန်ရောက်လာသည်ကို မထင်ထားသောကြောင့် အံ့ဩသွား၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း "ဪ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်၏ ဆက်ဆံရေးသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်သွားလေပြီ။ လင်းဟန်သည် သူ့မေးခွန်းအတွက် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ အဖြေကို ခံစားမနေတော့သလို ဟယ့်ယွင်ထင်သည်လည်း rut အချိန်တုန်းကလို ဘာအကြောင်းကိစ္စမှမရှိပဲ လင်းဟန်ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်း၍ ပွေ့ဖက်မနေတော့ချေ။

စည်းကျော်ခြင်းသည် တကယ်ပင် လူများကို ရူးသွပ်စေသည်ပဲ ဟု လင်းဟန် တွေးလိုက်မိသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်..."

"..."

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပါးစပ်များဟလိုက်ကြ၍ စကားစပြောလိုက်ကြသည်။

လင်းဟန်က ယဉ်ကျေးစွာပင် ဟယ့်ယွင်ထင်ကို စပြောခိုင်းလိုက်သည်။

"ကိုယ် ထမင်းပွဲထဲမှာ ကရယ်မယ်သကြား မထည့်ခိုင်းတော့ဘူး..."

ဟယ့်ယွင်ထင်က လင်းဟန်ကို သေချာမကြည့်ပဲ ဘေးကို အကြည့်လွှဲ၍ ပြောလိုက်သည်။

လင်းဟန်သည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ဘာပြန်ပြောရမည်မသိဖြစ်သွားသည်။ ထိုအခိုက်၌ ဟယ့်ယွင်ထင်၏ နှုတ်ခမ်းက တစ်ခုခု ထပ်ပြောတော့မလို အနည်းငယ် ဟသွားပြီးမှ ပြန်ပိတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်က ဘာမှထပ်မပြောတော့သော်လည်း သူ့ပါးစပ်က "တ" သံထွက်တော့မည့်ပုံစံ ဖြစ်သွားသည်ကို လင်းဟန်သတိထားလိုက်မိသည်။ ထိုအခိုက်၌ ဟယ့်ယွင်ထင်၏ မျက်နှာအနေအထားနှင့် ပေါင်းလိုက်သည့်အခါ ဟယ့်ယွင်ထင်သည် "တောင်းပန်ပါတယ်..." ဟု ပြောဖို့လုပ်လိုက်သည်ကို လင်းဟန် သိလိုက်သည်။

လင်းဟန် သူ့နှလုံးသားက ရုတ်တရက် နာကျင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။ ဒီကို လာစဉ် လမ်း၌ဖြစ်နေသောခံစားချက်များကို ပြန်စဉ်းစားမိသောအခါ အဘယ်ကြောင့် ထိုဆိုးဝါးသည့်အတွေးများတွေးမိခဲ့လဲကို လင်းဟန်ကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်တော့ပေ။

ဟယ့်ယွင်ထင်ကတော့ လင်းဟန်ကို တောင်းပင် တောင်းပန်နေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် လင်းဟန် ရှက်ကာ မျက်နှာ ပူနွေးသွားမိသည်။

"ရပါတယ်...ကျွန်တော်က ဘာသဘောမှမပါပဲ ဒီအတိုင်း ပြောလိုက်တာပါ...ဗိုလ်ချုပ်ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်အတွက်နဲ့တော့ စားတာကို မရပ်လိုက်ပါနဲ့..."

ဟယ့်ယွင်ထင်က လင်းဟန်ပြောနေသည်ကို နားထောင်၍ လင်းဟန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက်

"ဌာနချုပ်ရဲ့ ထမင်းပွဲက သိပ် စားချင်စရာမရှိဘူး..."

ဟု ရုတ်တရက် ထပြောလိုက်သည်။

ခေါင်းစဉ်က ရုတ်တရက်ပြောင်းသွားသောကြောင့် လင်းဟန်လည်း ရုတ်တရက် နားမလည်ဖြစ်သွားသည်။ ဟယ့်ယွင်ထင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဌာန၏ ထမင်းပွဲအကြောင်းကို ရုတ်တရက် ထဝေဖန်နေရပါသနည်း။

 လင်းဟန်လည်း ဘာပြန်ပြောရမည်မသိသောကြောင့် မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်ကာ သူ့စိတ်ထဲမှ အရှိအတိုင်းပင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ တော်တော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်..."

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ စကားပြန်ပြောလိုက်သည့်အခါ သူ့အသံက ခုနကနှင့် လုံးဝမတူတော့ပဲ သိပ်အေးစက်သည့်အသံမပေါက်ပဲ လေသံကိုလည်း တတ်နိုင်သမျှ နူးညံ့အောင် ပြောနေသည်ကို လင်းဟန်သတိထားလိုက်မိသည်။ သို့သော် ဟယ့်ယွင်ထင်သည် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး၌ ပြုံးရယ်သည်မှာ အလွန်နည်း၍ စကားကိုလည်း နူးနူးညံ့ညံ့ မပြောခဲ့ဖူးသူဖြစ်ရာ လင်းဟန်အတွက်တော့ ဟယ့်ယွင်ထင်၏အသံက နူးညံ့သော်လည်း တစ်မျိုး ထူးဆန်းနေသည်။ ဟယ့်ယွင်ထင်သည် လေသံကို တတ်နိုင်သမျှ နှိမ့်၍ ခါတိုင်းထက်ပို၍ ဖြည်းဖြည်းပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ...ကိုယ့်ဆီမှာ...ဘာမှမရှိဘူး...ဒါပေမယ့် လုအန်းဟယ်ဆီ..သွားလို့ရတယ်..."

"ကျွန်တော့်ကို တာဝန်ပေးနေတာလား..."

"တာဝန်မဟုတ်ဘူး..."

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဟယ့်ယွင်ထင်သည် သူ၏ နူးညံ့သည့် စကားပြောပုံအသစ်အတွက် သင့်တော်သည့် အမြန်နှုန်းကို ရှာတွေ့သွား၍ ယခုတစ်ခါ ထပ်ပြောသည့်အခါ ခုနကထက် နားထောင်ကောင်းနေသည်။ 

ဟယ့်ယွင်ထင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများကို တွန့်ကွေး၍ ပြုံးလိုက်ချင်သော်လည်း သူ၏ အမူအရာကို လင်းဟန် လန့်သွားမည်စိုးသောကြောင့် ထိုအကြံကို လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

"လုအန်းဟယ် အခန်းထဲမှာ...မုန့်တွေ အများကြီးရှိတယ်..."

ဟယ့်ယွင်ထင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ဆီသွားရင် မစ္စတာလင်းကို သူ မုန့်နည်းနည်းပေးလိမ့်မယ်..."

အရင်တစ်ခေါက် လင်းဟန်အား မုန့်ပေးခဲ့တုန်းက လင်းဟန်က စိတ်မဆိုးတော့သောကြောင့် ဟယ့်ယွင်ထင်သည် ဤတစ်ခေါက်လည်း ထိုကဲ့သို့ လုပ်ရန် ကြံစည်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လင်းဟန် ဆွံ့အသွားသည်။

လင်းဟန်၏ စိတ်အခြေအနေက ပြောင်းသွားပြီကို ဟယ့်ယွင်ထင် သတိထားမိကြောင်း လင်းဟန် သိသော်လည်း  သူတကယ်ဒေါသမထွက်တော့ကြောင်းကို ပြောချင်နေမိသေးသည်။

ဤတစ်ခေါက်တွင်တော့ လင်းဟန်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပဲ ပြုံး၍ စိတ်ထဲရှ်ိသည့်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တကယ်စိတ်မဆိုးတော့ပါဘူး ဗိုလ်ချုပ်..."

ဟယ့်ယွင်ထင်အား ထိုသို့ပြောပြီးသောအခါ လင်းဟန်၏ရင်ဘတ်ထဲမှ အလုံးကြီးကျသွားသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသွားတော့သည်။

ထိုည၌ သောက်နေကျ အာဟာရဓာတ်စာများသည်ပင် ခါတိုင်းထက် အဝင်ချောင်နေကာ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ရက်က အိပ်မပျော်သည်များကိုပါ ပေါင်း၍ အတိုးချကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

****

နောက်တစ်နေ့၌ လင်းဟန် ရေချိုးပြီး၍ အင်္ကျီလဲကာ အလုပ်သို့သွားရန် ပြင်နေချိန်မှာပင် အခန်းတံခါးခေါက်သံကိုကြားလိုက်ရသည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ လုအန်းဟယ်သည် လက်ထဲ၌ မုန့်မျိုးစုံပါသောအထုပ်ကြီးကိုဆွဲ၍ ပြုံးပြုံးကြီး ရပ်နေကာ လင်းဟန်အား ထိုအထုပ်ကြီးကို ပေးလိုက်သည်။

"ဂွတ်မောနင်း မစ္စတာလင်း..."

လင်းဟန် လက်ထဲရောက်လာသော အထုပ်ကြီးကို ကြည့်၍ ရယ်ချင်သွားမိသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်က ခင်ဗျားကို ဒီကို လာခိုင်းလိုက်တာမလား..."

တကယ်တော့ လင်းဟန် ထိုအချိုမုန့်များကို သိပ်ကြိုက်သည်မဟုတ်ပေ။

လုအန်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဘော့စ်က ကျွန်တော့်အခန်းထဲမှာ မုန့်တွေ အများကြီးနဲ့ ရှုပ်ပွနေတာမို့လို့ သေချာမရှင်းရင် ကျွန်တော့်ကို လစာဖြတ်မယ်ဆိုပြီး ဆူလိုက်လို့..."

အဆူခံရသည်ဟု ပြောနေသော်လည်း လုအန်းဟယ်၏လေသံက ပျော်ရွှင်နေသည့်အသံပေါက်နေကာ ကြောက်သည့်အသံဟူ၍ အနည်းငယ်မျှပင် မပါပေ။

လင်းဟန်က ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်၍ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မနေ့က လုအန်းဟယ်ဆီမှ မုန့်ယူရန်ပြောနေသော ဟယ့်ယွင်ထင်၏ နူးညံ့သောလေသံကို သတိရသွားကာ ရုတ်တရက် ပျော်သွားမိသည်။

"ကျေးဇူးတင်စရာလိုပါဘူးဗျာ...ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးမခံရအောင် ကူညီပေးလို့ ကျွန်တော်ကသာ မစ္စတာလင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမှာ...ခဲတစ်လုံးနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင်ပစ်တာပေါ့ဗျာ..."

မုန့်ပြဿနာကို အောင်မြင်စွာဖြေရှင်းပြီးသော လုအန်းဟယ်သည် လင်းဟန်အား လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ထိန်းချုပ်ရေးအခန်းထဲသွားလိုက်ဦးမယ်...နောက်မှ တွေ့ကြတာပေါ့.."

လင်းဟန် သီချင်းလေးညည်းကာ ထွက်သွားသော လုအန်းဟယ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် မုန့်ထုပ်ကို သိမ်းကာ သူလည်း အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်။

 ယနေ့၌ သူ ပထမဌာနချုပ်ဆီသို့ သွားစရာမလိုသော်လည်း မက်ခါစာကြည့်တိုက်သို့သွား၍ မက်ခါအမျိုးအစားများစွာ၏ အလုပ်လုပ်ပုံများကို လေ့လာချင်သောကြောင့် ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မက်ခါဌာနသည် စစ်သားရွေးချယ်ရေးဌာနများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်နေရာ၌ရှိ၍ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့နေရာနှင့် နီးသည်။ အချိန်က မနက်ခင်းစောစောလည်း ဖြစ်သောကြောင့် ဌာနမှ လူအများစုသည် မနက်ခင်းလေ့ကျင့်ရေးဆင်းနေကြသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် စစ်သားရွေးချယ်ရေးအတွက်ကူညီရန် ပထမနှင့် ဒုတိယ ဌာနချုပ်များဆီသို့ ရောက်နေကြသည်။

လင်းဟန်လျှောက်လာသည့် လမ်းတစ်လျှောက်၌ လူအနည်းငယ်ကိုသာ တွေ့ခဲ့ရသည်။ မက်ခါစာကြည့်တိုက်သို့ မရောက်မှီ လမ်းတစ်ဝက်၌ သူ ဖြတ်လမ်းတစ်ခုမှ ဖြတ်နေစဉ်တွင် မမျှော်လင့်ထားသည့် ရင်းနှီးသော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"သုတေသနဌာနက မစ္စတာလင်းမလား..."

ထိုလူသည် ဤအချိန်၌ ဤနေရာတွင် ရှိမနေသင့်သောကြောင့် လင်းဟန်သည် ထိုလူ့ကို တွေ့ရမည်ဟု လုံးဝမမျှော်လင့်ထားမိပေ။ သို့သော်လည်း လင်းဟန် တစ်ဖက်လူအား ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဒုဗိုလ်မှူးလုက အခုပဲ ထိန်းချုပ်ရေးအခန်းဆီသွားပါတယ်...အရှင့်သား သူတို့နဲ့တွေ့ချင်ရင် ထိန်းချုပ်ရေးအခန်းဆီကို တန်းသွားလိုက်လို့ရပါတယ်..."

"ကျေးဇူးပါ မစ္စတာလင်း..."

မင်းသား ဝမ်ထျန်းယောင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း ပျင်းလို့ ဒီကိုရောက်လာတာ...လူတွေအများကြီးနဲ့လည်း စကားမပြောချင်တော့ မစ္စတာလင်းသာ ကျွန်တော့်ကို လမ်းပြပေးရင် အရမ်းအဆင်ပြေမှာ..."

အလုပ်နှင့်ပတ်သတ်လာလျှင်တော့ ဝင်ရိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်လွန်းသော လင်းဟန်က ရိုင်းရာမရောက်စေရန် ပြုံးပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က အခု မက်ခါစာကြည့်တိုက်ကို သွားမလို့..."

ဝမ်ထျန်းယောင်က "ဪ..." ဟု ပြောလိုက်သော်လည်း ထို "ဪ" က တမင်လုပ်ပြောသည်နှင့် တူသည်ဟု လင်းဟန် ထင်လိုက်မိသည်။

"ကျွန်တော်လည်း အလျင်မလိုပါဘူး...ပြီးတော့ မက်ခါစာကြည့်တိုက်အကြောင်းလည်း သိချင်နေတာ...ကျွန်တော်လိုက်တာကို မစ္စတာလင်း အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း မက်ခါစာကြည့်တိုက်ကို လိုက်ချင်ပါတယ်..."

လင်းဟန်သည် စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ဟုလည်း စိတ်ထဲမှ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ထျန်းယောင်ကတော့ လူကြီးလူကောင်းပီသစွာ လင်းဟန်နှင့် လက်‌ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စတာလင်းက အရမ်းအသန့်ကြိုက်တယ်လို့ ဗိုလ်ချုပ်ဟယ့်ပြောဖူးတယ်...အခုလည်း လက်အိတ်တွေ ချွတ်စရာမလိုပါဘူး..."

လင်းဟန်၏ နှလုံးက ဒိတ်ခနဲ ခုန်သွားသည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ပခုံးမှဒဏ်ရာက အခုထိ မပျောက်သေးပဲ ထိုဒဏ်ရာ ပိုဆိုးလာရသည်ကလည်း မင်းသား၏ ညစာစားပွဲ၌ လုပ်ကြံခံရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ 

ဖြစ်များ ဖြစ်နေနိုင်မလား...

လင်းဟန်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့၍ ယဉ်ကျေးသည့်အမူအယာဖြင့် လက်အိတ်များကို ဆွဲချွတ်ကာ လက်ကမ်းလိုက်သည်။

"ရပါတယ်...အရှင့်သားနဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက်က ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုပါပဲ..."

【ဒါက ဟယ့်ယွင်ထင် မျက်စိကျနေတဲ့ အိုမီဂါလား...】

【သူနဲ့ စလိုက်ရင် ပိုလွယ်မယ်ထင်တယ်...】

လင်းဟန်၏နားထဲ၌ ဝမ်ထျန်းယောင်၏အသံဖြင့် ဆူညံသွားသည်။

ဤတစ်ခေါက်တွင်တော့ တကယ်ပင် ဟယ့်ယွင်ထင်အား ကူညီနိုင်တော့မည်ဟု လင်းဟန် စဉ်းစားလိုက်မိလေသည်။

👾