MM Story Teller

Chapter 224

Viewers 32k

🌍Chapter 224

၀ံပုလွေကြီး၏ အမွှေးထူခြေထောက်အစုံမှာ မြေပြင်ကို ဆောင့်ကာခုန်လိုက်ပြီး သူမ၏ကိုယ်မှာ လေပေါ်သို့မြောက်တက်သွားခဲ့သည်။ ဗုံးတစ်လုံးလိုပင် သူမရပ်နေခဲ့သော နေရာတွင် တွင်းကြီးတစ်ခုပင် ကျန်နေရစ်သည်။ သူမမှာ ကိုယ်ထည်ကြီးမားသော်လည်း ပေါ့ပါးသွက်လက်လှသည်။ အလျင်ကလည်း အံမခန်းပင်။

ကျယ်၀န်းသော ကျောင်း၀န်းထဲတွင် ၀ံပုလွေအမေကြီးမှာ ပြေးလွှားရောက်လာပြီး သူမ၏ချွန်ထက်သော လက်သည်းများကို ထန်မော့ဆီ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

လူတစ်ဦးနှင့် ၀ံပုလွေတစ်ကောင်မှာ ကျောင်း၀န်းအတွင်းပတ်ပြေးနေပြီး အရိပ်၂ခုဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၀ံပုလွေကြီး၏ ပစ်မှတ်မှာ ထန်မော့ဖြစ်သည်။ ကျန်ကစားသမား၃ယောက်မှာ သဘာ၀ကျကျရှောင်နေပြီး ၀င်ကူညီရန်စိတ်ကူးမရှိချေ။

ထန်မော့သည် ဤ၀ံပုလွေကြီးက ကစားသမားများကို အလွယ်တကူသတ်နိုင်သည်အထိ သန်မာကြောင်းသိသော်လည်း ဤမျှအထိသန်မာမည်ဟုမထင်ထားချေ။ ၄င်းမှာ စန်တာကလော့၏ ပြင်းထန်သော ဖိအားလောက် မဆိုးရွားသော်လည်း ထိုထက်တော့ သိပ်မနိမ့်လှချေ။

ထန်မော့ ထိုလက်သည်းများကိုရှောင်ရင်း အိတ်ကပ်ထဲလက်ထည့်ကာ Sကိုရေးဆွဲလိုက်သည်။ သို့သော် ၀ံပုလွေကြီးမှာ သူ့အား အသက်ရှူရန် အခွင့်အရေးပေးမလာခဲ့ချေ။ အစတွင်တော့ သူ၏လက်ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်နိုင်သေးသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူဘာကိုမှ မလုပ်နိုင်တော့ပဲ လွတ်မြောက်ရန်သာ ကြိုးစားနိုင်လေသည်။

၀ံပုလွေကြီးက လေထဲသို့ခုန်လိုက်ပြီး သူမ၏ကြီးမားသော ကိုယ်မှာ နေရောင်ကိုပင် ကာထားလျက် ထန်မော့ထံဟိန်းဟောက်လာခဲ့သည်။

ထန်မော့မြေပေါ်တွင် လှိမ့်လိုက်ကာ ရှောင်လိုက်သည်။ ထန်မော့၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်လျက် တင်ပါးတွင် လက်၂ဖက်ကိုထောက်ကာ ကြုံး၀ါးလိုက်သည်။

"ငါ့အဘိုးပြန်ပေး"

သူ၏ပါးစပ်မှ မီးတောက်များ ပန်းထွက်လာပြီး ၀ံပုလွေကြီးမှာ ရုတ်ချည်း မတုန့်ပြန်နိုင်လိုက်ချေ၊ သူမ မီးတောက်ကိုသာ အမြန်ရှောင်လိုက်ရသည်။

မီးတောက်၏အပူချိန်ကို ခံစားမိသည်နှင့် သူမက လှောင်ရယ်လျက် သူမ၏ ခါးတွင်ချိတ်ထားသော အမွှေးအကြိုင်ထုတ်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

"နင်တို့ အသုံးမကျတဲ့ဟာတွေကတော့ ဒါမျိုးလှည့်ကွက်တွေကျတတ်ပြီး စာကျမသင်နိုင်ဘူးပေါ့"

၀ံပုလွေကြီးက ဟင်းခတ်မှုန့်များထည့်ထားသော အိတ်ကိုဖွင့်ကာ ဖြန်းပက်လိုက်လျှင် စက်၀ိုင်းသဏ္ဍာန်ဒိုင်းကာတစ်ခုပေါ်လာခဲ့သည်။ ၀ံပုလွေကြီးမှာ ဆိုးရွားသော ရယ်သံကြီးနှင့်အတူ ထန်မော့အနားသို့ နီးကပ်လာပြန်သည်။ အပေါ်ယံတွင်တော့ ၀ံပုလွေကြီးက မီးတောက်များကို ခုခံရန်နီးလမ်းတစ်ခုတွေ့သွားပုံပင်။ သူမ ထန်မော့အနားသို့ကပ်လာပြီး သူ့ကိုဖမ်းလိုက်ရုံပင်။ သို့သော် ၀ံပုလွေကြီး သတိမထားလိုက်မိချိန်မှာပင် မီးတောက်များလည်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထန်မော့မှာလည်း ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

၀ံပုလွေကြီးက မီးတောက်ရုတ်တရက်ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ဟင်းခတ်မှုန့်များကို ဖြန်းနေဆဲပင်။ သူမ အံ့အားသင့်ကျန်ခဲ့၍ ၃စက္ကန့်မျှ အချိန်ဆွဲပြီးသားဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထန်မော့ ထိုအခွင့်အရေးကိုယူလျက် ပြေးလွှားရင်း သူ၏အိတ်ကပ်ထဲလက်နှိုက်ကာ Sကိုရေးဆွဲလိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကြက်ဆင်ဥအပေါ်အလင်းတစ်ချက်တောက်ပလာခဲ့သည်။

ထန်မော့ စိတ်အေးစွာ သက်ပြင်းချလျက် ၀ံပုလွေကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန် တဖန်လှည့်လိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ၀ံပုလွေကြီးသည် သူ့ကိုကြည့်ရုံသာကြည့်ပြီး လင်းရှန်းရှီထံလှည့်သွားခဲ့လေသည်။ သူမ၏ချွန်ထက်သော သွားများကြားမှ သွားရည်များစီးကျလျက် ဆိုလာသည်၊

"ညည်းက ငေးနေတယ်ပေါ့လေ ညည်းကိုရော မစားဘူးလို့များထင်နေလား..ညည်းမှာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်အဆီအသားတွေရှိသားပဲ..ဒီမျိုးမစစ်လေးကို ဘာလို့စာမသင်ပေးသေးတာလဲ ဟမ်"

လင်းရှန်းရှီ မျက်လုံးများပြူးကျယ်လျက် ၀ံပုလွေကြီးမှ သူမအား ဟင်းခတ်မှုန့်များဖြင့် ပက်လိုက်သည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမမှာ အလျှင်အမြန်ရှောင်လိုက်သော်လည်း ညာလက်မောင်းကို ထိသွားကာ ချက်ချင်း ပုံပျက်သွားတော့သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ ဟာတွေ နင်တို့ကို အကုန်၀ါးစားပစ်မယ်"

အခြေအနေက ရုတ်ချည်းပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်

၀ံပုလွေကြီးသည် ထန်မော့နောက်မှ မလိုက်တော့ဘဲ မိန်းကလေးဘက်ကို ပစ်မှတ်ပြောင်းသွားပြီး ဟင်းခတ်မှုန့်များနှင့် ဆက်တိုက်ပစ်နေခဲ့လေသည်။

လင်းရှန်းရှီသည် ၄ယောက်ထဲတွင် အားအနည်းဆုံးဖြစ်၏။ ၂မိနစ်မျှအကြာတွင် သူမတစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့သည်။ ၀ံပုလွေကြီးမှာလည်း သူမ၏ အားနည်းချက်ကို ဖမ်းမိသွားလျက် သူမ၏ခေါင်းပေါ်သို့ ဟင်းခတ်မှုန့်များဖြူးချလိုက်လေသည်။ လင်းရှန်းရှီ ဖြူဖျော့သွားလျက် သူမ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြွေရုပ်တစ်ရုပ်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ထိုဟင်းခတ်မှုန့်များမှာ လင်းရှန်းရှီ၏ခေါင်းပေါ်ကျလာပြီး ဆိုးရွားသော ကျိုးအက်သံများထွက်လာခဲ့သည်။ လင်းရှန်းရှီ သွေးအန်လျက်လဲကျသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ခေါင်းမှာ သွေးထွက်နေသော်လည်း သေမသွားခဲ့ချေ။ သူမအမြန်ထရပ်လျက် ထွက်ပြေးတော့သည်။ ထိုအစား ကြွေရုပ်မှာ ကွဲကြေသွားခဲ့လေသည်။

၀ံပုလွေကြီးက အံ့အားသင့်ခြင်းမရှိဘဲ ကြွေကွဲစများပေါ် ကြမ်းတမ်းစွာတက်နင်းလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှီသည် လျို၀မ်ရှန်းဆီ တန်းတန်းမတ်မတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး ၀ံပုလွေကြီး၏ ပစ်မှတ်မှာ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြန်သည်။

မျက်နှာပြောင်လေးက အလယ်ကွက်တွင်ရပ်လျက် သူမ၏အမေ လူများကို မျောက်နှယ် လိုက်ဖမ်းကစားနေခြင်းကို မျက်နှာငယ်လေးနှင့် ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ လျို၀မ်ရှန်းကိုတိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ၀ံပုလွေကြီးက ပိုင်ရို့ယောင်နောက်သို့ တဖန်လိုက်ပြန်သည်။ ပိုင်ရို့ယောင်က ၀ံပုလွေကြီးကို ခုခံနိုင်သော စွမ်းအားရှိလေသည်။ ၁မိနစ်မျှကြာပြီးနောက် ၀ံပုလွေကြီးမှာ ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ကျယ်သော ပါးစပ်ကြီးကိုဟလျက် အက်ကွဲကွဲအသံဖြင့်ဆိုလာသည်။

"ဟင်း...ဒီအနံ့"

မျက်နှာပြောင်လေးလည်း လိုက်အနံ့ခံလိုက်သည်။

ထန်မော့ ထောင့်တစ်နေရာတွင်ရပ်လျက် ၀ံပုလွေကြီးကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသော ရနံ့ကို ခံလိုက်သည်။

"ကြက်ဆင်မီးကင်နံ့လား"

၀ံပုလွေကြီး၏ မျက်လုံးစိမ်းများမှာ ရွေ့သွားလျက် ပြုံးလိုက်သည်။

"အချိန်မရှိတော့ဘူး နာရေးကစတော့မှာ...ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကြက်ဆင်က ငါ့ဟာပဲ ဟား ဟား.."

၀ံပုလွေကြီးမှာ သူမ၏ဟင်းခတ်မှုန့်အိတ်ကို ခါးတွင်ပြန်ချိတ်လျက် ပီကင်းတက္ကသိုလ်ဂိတ်မှ ပြေးထွက်သွားခဲ့လေသည်။

သူမထွက်သွားသည်နှင့် အနက်ရောင်မျှော်စင်မှ ကြေညာလာခဲ့သည်။

"တင်းတောင်~ ငါးကြိမ်မြောက်ဂိမ်းစတင်ပါပြီ..ကသမားများ ၅ကွက်စီတိုးနိုင်ပါတယ်

ကျေးဇူးပြု၍ မိမိသက်ဆိုင်ရာအကွက်ဆီပြန်ပြီး စတင်ရန်စောင့်ဆိုင်းပေးကြပါ"

ယခင်ကအတိုင်း ဘာမျှကွာခြားမသွားချေ။ ၀ံပုလွေကြီးသာရောက်မလာလျှင် အနက်ရောင်မျှော်စင်မှာ ၅ကြိမ်မြောက်ကို စတင်ပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။

ထန်မော့နှင့် ပိုင်ရို့ယောင်သည် မည်သည့်ထိခိုက်မှုမျှမရှိဘဲအဆင်ပြေနေခဲ့သည်။ အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာတချို့သာဖြစ်ကာ ယခုတော့ ပြန်ကောင်းသွားချေပြီ။ လင်းရှန်းရှီနှင့် လျို၀မ်ရှန်းတို့၏ အခြေအနေကတော့မကောင်းလှချေ။ ဒဏ်ရာများအလွန်များပြားကာ မြေပေါ်တွင်သူတို့၏ သွေးများနှင့် စွန်းပေနေခဲ့သည်။ လင်းရှန်းရှီ၏ညာလက်မှာ လုံး၀ကျိုးပဲ့သွားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအတိုင်းတွဲလွဲကျနေကာ မလှုပ်ရှားနိုင်ချေ။

သို့သော် မည်သူမျှ ထိုဒဏ်ရာများကို ကုစားရန်အချိန်မရှိကြချေ။

"၀ံပုလွေဘယ်တော့ပြန်လာမလဲဆိုတာမသိဘူး သူကနာရေးကိုသွားတာဆိုတော့ နာရေးပြီးရင်တော့ပြန်လာလောက်တယ်..ဒါပေမယ့်အခုကျ ဒီကိုတစ်ခုခုကျန်ခဲ့တယ်ဆိုပြီး ပြန်ရောက်လာတယ်...နောက်တစ်ခါရော ဘာကျန်ခဲ့ဦးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ"

လျို၀မ်ရှန်းက အပြာရောင်အလင်းနံရံကျလာသည်နှင့် လျင်မြန်စွာဆိုလာခဲ့သည်။ သူကဆက်ပြောရန်ပြင်လိုက်စဥ် အေးစက်သော အသံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရလေသည်။

"သူကဒုတိယအကြိမ်လည်းထပ်လာမှာပဲ..ဒီဂိမ်းရဲ့အဆုံးသတ်က ဂိမ်းကိုရှင်းရင်ရှင်း မရှင်းနိုင်ရင် ၀ံပုလွေဆီမှာ အသတ်ခံရမှာ"

ထန်မော့မှာ လျို၀မ်ရှန်းအား တုံ့ပြန်ခွင့်လုံး၀မပေးပဲ ဆက်ပြောလာခဲ့သည်။

"သူတစ်ခုခုမေ့ကျန်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ဆင်ခြေသက်သက်ပဲ...ကစားသမားတွေကိုဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ပြီး အားနည်းသွားအောင်လုပ်တာ ကစားသမားတွေကို ဖိအားနဲ့ အကြောက်တရားတွေပေးပြီး ဂိမ်းကိုရှင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကောင်းကောင်းမချနိုင်အောင်အလွန်အကျွံတုန့်ပြန်မိအောင် လုပ်တာပဲ"

“ အလွန်အကျွံတုန့်ပြန်တာ ဟုတ်လား"

"ဂိမ်းထဲမှာကစားသမား ၄ယောက်လုံးက ရှေ့အလှည့်တွေကတည်းက ကစားသမားအချင်းချင်း ထုတ်ပယ်ရမှာကို သိကြမှာပဲ..ဒါပေမယ့်သူကတော့ အဲလိုတိုက်ရိုက်မပြောခဲ့ဘူး.. အဲဒီအချိန်မှာ ၀ံပုလွေကြီးကရောက်လာပြီး သူတို့၀ံပုလွေကြီးဆီက အချိန်မရွေးအသတ်ခံနိုင်တာကို သိသွားမယ်..ဘယ်သူမဆို အသက်ရှင်ရဖို့ဘာမဆိုလုပ်တော့မှာပဲ"

လျို၀မ်ရှန်း၏ ရင်ထဲမှ အေးစက်သွားခဲ့သည်။

"မင်းပြောတာ သူ..အဲဒီငကြောင် တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်တော့မှာပေါ့"

ထန်မော့သူ့အား အေးစက်စွာကြည့်လိုက်သည်။

"သူမင်းကိုသတ်ချင်နေတာတော့ကြာပြီ"

လျို၀မ်ရှန်းတန့်သွားခဲ့သည်။

မှန်၏။ ပိုင်ရို့ယောင်မှာ သူ့အား အစကတည်းက သတ်ချင်နေခြင်းပင်။ ထန်မော့ကြောင့်သာမဟုတ်ပါက သူသေပြီးလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ဂိမ်းကိုရှင်းရန်အလွယ်ဆုံးနည်းလမ်းမှာ မိမိ၏ ပြိုင်ဘက်ကို ထုတ်ပယ်ရန်ဖြစ်သည်။ ပြိုင်ဘက်ကိုရှင်းထုတ်လိုက်ပါက မိမိနှင့် မိမိအသင်းဖော်သာ ကျန်ရစ်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းဖြင့် ဂိမ်းကို နိုင်ရန် ပိုလွယ်ကူစေမည်ပင်။

သို့သော် ထန်မော့ထို့သို့လုပ်ရန်စိတ်ကူးမရှိသလို ပိုင်ရို့ယောင်ကိုလည်းထိုသို့လုပ်ခွင့်ပေးမည်မဟုတ်ချေ။

ထန်မော့ ကြည့်လိုက်လျှင် ပိုင်ရို့ယောင်မှာ မိမိနှင့် လျို၀မ်ရှန်းအားစိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ပိုင်ရို့ယောင်က သူ့အား လက်ဝေ့ယမ်းပြလာခဲ့သည်။ ထန်မော့မျက်လွှဲလိုက် သူ၏အမူအရာမှာလည်း ကောင်းမွန်မနေခဲ့ချေ။

လျို၀မ်ရှန်းသည် ထန်မော့လည်း ၀ံပုလွေကြီးပြန်လာမှာစိုး၍ စိတ်အခြေအနေမကောင်းဟုထင်လျက် ဆိုလာခဲ့သည်။

"ဒီလိုဆိုမဖြစ်ဘူး...တို့တွေ ၄ယောက်လုံးအတူပူးပေါင်းမှရမယ်..ဂိမ်းကိုဒီလိုပဲရှင်းလို့ရမှာ"

ထန်မော့သူ့အားကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး"

လျို၀မ်ရှန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။

"မင်း မပူးပေါင်းချင်ဘူးလား"

သူကထန်မော့သဘောတူမည်ဟုသာထင်ထားခဲ့သည်။

ထန်မော့ရှင်းပြလိုက်သည်။

"၀ံပုလွေကြီးရောက်မလာခင်အထိ ငါတို့မှာ ပူးပေါင်းဖို့ဖြစ်နိုင်ချေရှိသေးတယ်..အခုမှဆိုရင်သူကလုံး၀သဘောတူတော့မှာမဟုတ်ဘူး"

ထန်မော့သည် တဖက်ခြမ်းမှ ကလေးမျက်နှာနှင့် လူရွယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ပိုင်ရို့ယောင်က သူတို့ဘာပြောနေကြမှန်းမသိသော်လည်း တောက်ပစွာပြုံးပြလာသည်။ ၄င်းမှာ အတော်ရုပ်ဆိုးသော အပြုံးဖြစ်ကာ ထန်မော့၏စကားကိုထောက်ခံနေသည့်အလား။

လျို၀မ်ရှန်းကနားမလည်ခဲ့ချေ။

"ဘာလို့လဲ"

လျို၀မ်ရှန်းမှာ ယခင်က စကားနည်းလှသော ထန်မော့မှ ယခုမှ စကားအများကြီးဆိုနေသည်ကို သတိမထားမိချေ။

"ဘာလို့ဆို နောက်တစ်ကြိမ်၀ံပုလွေကြီးပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ သေမယ့်သူတွေက အဲဒီမိန်းကလေးပြီးရင် မင်းပဲလေ..ပြီးရင်ငါဖြစ်လိမ့်မယ်...သူတစ်ယောက်ကပဲ မသေနိုင်တာ"

ထန်မော့၏စကားများ လျို၀မ်ရှန်း၏ နားထဲတွင်ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ သူသည်ထိုစကားများ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို စဥ်းစားနေပြီး ရုတ်တရက်သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

"နေဦး အဲဒါ ဦးစားပေးမှုလား"

ထန်မော့ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

မှန်၏။ ၄င်းမှာ ဦးစားပေးမှုဖြစ်လေသည်။

ယခုလေးတင် ၀ံပုလွေကြီးမှာ ၁၀မိနစ်ကျော်တွင်ပြန်လာခဲ့သည်။ ရောက်ရောက်လာချင်း မျက်နှာပြောင်လေးစာမဖတ်သေး၍ အပြစ်တင်ကာ ထန်မော့ လင်းရှန်းရှီ လျို၀မ်ရှန်းနှင့် ပိုင်ရို့ယောင်တို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့လေသည်။ ထန်မော့မှာ ထိုကတည်းက ရင်ထဲမှ တွက်ဆနေခြင်းဖြစ်သည်။

၀ံပုလွေကြီးမှာ ထန်မော့နောက်မှ ၄မိနစ်ခန့်လိုက်ပြီးနောက် ပစ်မှတ်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

ဦးစားပေးမှုအစဥ်လိုက်ကြောင့် ပိုင်ရို့ယောင်မှာ ပထမဆုံးရွေ့နိုင်သူဖြစ်ကာ ထန်မော့မှာနောက်ဆုံးဖြစ်သည်။ ထိုဦးစားပေးမှုအစဥ်လိုက်မှာ ထန်မော့အတွက် အဆင်ပြေပြီး ပိုင်ရို့ယောင်ကို အရေးနိမ့်စေခဲ့သည်။ ယခုမှသာ ထိုဦးစားပေးမှု အစဥ်လိုက်၏ အရေးပါပုံအမှန်တကယ် ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင်။

၄င်းမှာ အကွက်ရွေ့ခြင်းအတွက် ဦးစားပေးမှုမဟုတ်ဘဲ ၀ံပုလွေကြီး၏ အမဲလိုက်ခံရခြင်းအတွက် ဖြစ်လေသည်။

ဤဂိမ်းတွင် ပိုင်ရို့ယောင်မှာ သေနိုင်ချေအနိမ့်ဆုံးဖြစ်ကာ ထန်မော့ကအမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။

ကစားသမား၄ဦးစလုံးမှာ တူညီသော သန်မာမှုရှိနေခဲ့လျှင် သေခြင်းအစဥ်လိုက်အရ ပိုင်ရို့ယောင်မှာ နောက်ဆုံးမှ သေနိုင်ချေရှိသောသူ ဖြစ်နေဦးမည်သာ။

ထန်မော့ အိတ်ကပ်ထဲလက်ထည့်လျက် ကြက်ဆင်ဥကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ခေါင်းထဲတွင် တခြားအသံတစ်ခုကို ကြားနေရသည်အား မည်သူမျှသိလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

ဖူ၀မ်သော်အသံနှင့် ထူးဆန်းသော သတ်လတ်ပိုင်းလူကြီး၏ အသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်သံများ ထန်မော့၏ခေါင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ ၄င်းမှာ ထန်မော့ကြားနိုင်သမျှ အကုန်ဖြစ်သည်။

စမှတ်ကိုဖွင့်ပြီးကတည်းက ဖူ၀မ်သော်မှာ သူ့ကိုစကားထပ်မဆိုလာတော့ပဲ ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲကို ရင်ဆိုင်နေရပုံပင်။

ထန်မော့မှာ ထိုအသံများကို တိတ်တဆိတ်နားထောင်ရင်း သူ၏လက်ချောင်းများမှာ အလင်းရောင်တောက်ပနေသော ကြက်ဆင်ဥကို တတောက်တောက်ခေါက်နေခဲ့မိသည်။

အဆုံးတွင်သူသည်ကြက်ဆင်ဥကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ စိတ်အေးလက်အေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်လုံးကိုတဖန်ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။

သူသည်တစ်ဖက်မှ အခြေအနေကြောင့် သက်ရောက်ခံရလုနီးပါးပင်။

ဤသည်မှာ သူ၏အသင်းဖော် ဖူ၀မ်သော်...

ဤအမျိုးသားမှာ ဗစ်တာဖြစ်သည်။

🌍

Prev Next