MM Story Teller

Chapter 215

Viewers 32k

🌍Chapter 215

အေးစက်သောလေမှာ ကလေးမျက်နှာနှင့် လူရွယ်၏ ဆံပင်များကို တိုးတိုက်လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ ပိုင်ရို့ယောင်က အိတ်ထဲလက်ထည့်ကာ ထူးဆန်းစွာ ပြုံးနေဆဲပင်။ ဤသူမှာ ယခုလေးတင် ထန်မော့ကို သတ်ချင်သည်ဟု ပြောလိုက်ခဲ့သည်ဟု ထင်ထားမည်မဟုတ်။

ထန်မော့ သူ့အား အေးစက်စွာကြည့်နေခဲ့ပြီး ပိုင်ရို့ယောင်ကလည်း သူ့အား မျက်တောင်ခတ်လျက် ကြည့်လာခဲ့သည်။

ဖူ၀မ်ရှန်းမက သေနတ်ကိုလျင်မြန်စွာဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဤစိတ်မမှန်သောလူကို ပစ်ရန်အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်တို့ တပြိုင်တည်း ရှောင်ဖူကိုတားလိုက်ကြသည်။

ရှောင်ဖူ သူ၏အစ်ကိုနှင့် ထန်မော့အားရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လာခဲ့သည်။

ထန်မော့က တည်ငြိမ်နေလျက် မည်သည့်အမူအယာမှမရှိခဲ့ချေ။ ဖူ၀မ်သော်၏ အကြည့်များမှာ ထိုကလေးမျက်နှာနှင့်လူကိုဖြတ်သန်းသွားလျက် တစ်ခုခုကို စဥ်းစားနေပုံပင်။

သူတို့ ပိုင်ရို့ယောင်ကို လျစ်လျူရှူလျက် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ၀င်သွားတော့သည်။ သူ၂လှမ်းမျှလှမ်းရသေးသော်လည်း ပိုင်ရို့ယောင်က နောက်မှ လိုက်လာပြန်သည်။

၀ှစ်...

အသံ၂ချက်နှင့်အတူ ပိုင်ရို့ယောင် နောက်သို့ ၃လှမ်းပြန်ဆုတ်လိုက်ရသည်။ အနက်ရောင်လက်နက်တစ်ခုမှာ သူ၏ ဘယ်ဘက်ရင်အုံကိုချိန်ထားပြီး ပန်းရောင်ထီးကလေးမှာတော့ သူ၏ညာဘက်ရင်အုံကို ရွယ်ထားခဲ့သည်။ အကယ်၍သူအခုလေးတင် မရှောင်လိုက်ပါက သူ၏ရင်ဘက်တွင် အပေါက်ကြီး၂ပေါက်ဖြစ်သွားလောက်သည်။ ပိုင်ရို့ယောင်မှာ ရိုးသားဟန်ဖြင့် သူ့လက်၂ဖက်ကို မြှောက်ပြလာသည်။

"ဟေး မင်းတို့ အပြစ်မရှိတဲ့သူကို အနိုင်ကျင့်နေတာပဲ"

လူ၂ဦး လက်နက်ကိုယ်စီကို ပြန်သိမ်းလျက် စားသောက်ဆိုင်တွင်းသို့ ၀င်သွားလိုက်ကြသည်။

ဖူ၀မ်ရှန်း အနည်းငယ် စိတ်ဓါတ်ကျနေဆဲပင်။

သူ၏အစ်ကိုနှင့် ထန်မော့မှာ ဤစိတ်မမှန်သည့် အရူးကို အဘယ်ကြောင့် မောင်းမထုတ်ပစ်သည်ကို နားမလည်ပါချေ။ ဤမြွေလူသားက အစ်ကိုထန်ကို သတ်ရန် အခွင့်အရေးကိုစောင့်နေသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။ ဤကဲ့သို့အန္တရာယ်များသောလူကို အဘယ်ကြောင့် အနားတွင်ထားထားရပါသနည်း။ သို့တိုင်အောင် သူ၏အစ်ကိုနှင့် အစ်ကိုထန်မှာလည်း အကြောင်းပြချက်ကိုယ်စီရှိကြမည်ကိုတော့ သူခံစားမိလေသည်။ အဖြစ်နိုင်ဆုံးမှာ သူတို့အနေနှင့် ဤလူကို သတ်ရန်မဖြစ်နိုင်သေး၍ပင်။

"သူကအဲလောက်တောင် သန်မာတာလား"

ပိုင်ရို့ယောင်က နောက်ဆုံးမှ စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ၀င်လာခဲ့သည်။ သူက ဖူ၀မ်ရှန်း၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ရေရွတ်သံကိုကြားသော် အပြုံးမှာ ပို၍ တောက်ပလာခဲ့လေသည်။

ဤအရူးမှာ အမှန်တကယ် သန်မာလှသည်။

ထန်မော့ ၄င်းကို အလိုလိုခံစားမိလေသည်။

ရှောင်ဖူသည် ပိုင်ရို့ယောင်နှင့် ဆုံဖူးသည့်အကြိမ်ရေမများသော်လည်း ထိုခံစားချက်မှာ သိသာလှသည်။ ပိုင်ရို့ယောင်မှာ လျန်ယွီကျန်းထက် အားမနည်းချေ။

စွမ်းရည်မပါရှိပဲ သူ၏တိုက်ခိုက်စွမ်းရည်သက်သက်မှာ လျန်ယွီကျန်းထက်ပင်သန်မာသည်။ ထိုကဲ့သို့လူမျိုးအား သတ်နိုင်ရန် ထန်မော့ အလျင်လူသားစွမ်းရည်ကို သုံးရန်လိုအပ်သည်။ ၄င်းမှာလည်း တစ်ဖက်လူတွင် အသက်အပိုမရှိဦးမှ ဖြစ်လေသည်။ ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်တို့ပူးပေါင်းကြလျှင် မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း တဖက်လူမှာ လွတ်မြောက်နိုင်သေးသည်။ လွတ်သွားလျှင် ထိုသူမှာ ထပ်ပြန်ရောက်လာနိုင်သည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆိုးရွားဆုံးမှာ သန်မာသော ရန်သူသို့မဟုတ် ၀က်လိုအသင်းဖော်များမဟုတ်ချေ။ ခွာထုတ်မရသော စိတ်မမှန်သည့် အရူးမျိုးသာဖြစ်သည်။

ညအချိန်တွင် စားသောက်ဆိုင်၏ အတွင်းအကျဆုံးစားပွဲတစ်ခုတွင် ထန်မော့ထိုင်နေခဲ့သည်။ ပိုင်ရို့ယောင်သည် သူ့အား မကြိုဆိုကြမှန်းသိ၍ လာတော့ မရှုပ်ခဲ့ချေ။ သူကပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် မျက်လုံးများမှိတ်လျက် အနားယူနေပုံပင်။ သို့သော် သူ၏ကိုယ်ဟန်မှာ အနည်းငယ်မျှလျော့ရဲမနေခဲ့ချေ။ ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်ပူးပေါင်းရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်နှင့် သူကချက်ချင်း ထပြေးမှာဖြစ်သည်။

"သူ့ကိုဂရုစိုက်မနေနဲ့...သူ့လိုလူမျိုးက အာရုံစိုက်လေ ပို စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးလေပဲ...သူ့ကိုရှင်းထုတ်ဖို့ နည်းတစ်နည်းရှာတာပဲကောင်းတယ်"

ထန်မော့၏ လေသံက တည်ငြိမ်လျက် စားပွဲကို ငြင်သာစွာ ခေါက်နေခဲ့သည်။ ပိုင်ရို့ယောင်ထက် ပိုအရေးကြီးသော စဥ်းစားစရာများရှိသေးသည်မဟုတ်ပါလား။

"အဲဒီကိုယ်ပျောက်လူသားတွေကလည်း ကစားသမားတွေပဲဖြစ်မှာ"

ပိုင်ရို့ယောင်ပြောသော သတင်းကြောင့် ထိုလူများနှင့် ပါတ်သတ်၍ ဝေ၀ါးနေမှုတချို့ပြယ်လွင့်သွားခဲ့သည်။

ဖူ၀မ်ရှန်းကဆိုလာသည်။

"ကိုယ်ပျောက်လူသားတွေက ကိုယ်ပျောက်တာမဟုတ်ဘူး...ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက်ပျောက်သွားတာ...သူတို့ပေါ်လာတိုင်း သေချာမတွေ့လိုက်ရတော့ ကိုယ်ပျောက်သွားတာနဲ့ တူသွားတာပဲ...သူတို့ကလည်း ကစားသမားတွေပဲဖြစ်နိုင်တယ်..မူဟွေ့ရွှယ်ကလည်း အဲဒီကိုယ်ပျောက်လူသားအုပ်စုထဲကပဲဖြစ်မယ် ပြီးတော့ အနက်ရောင်မျှော်စင်ကြေညာခဲ့တာကလည်း သူပဲနေမှာ"

ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မှိန်ဖျော့ဖျော့လရောင််မှာ ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် ထန်မော့၏ မျက်နှာပေါ်ဖြာကျနေခဲ့သည်။

"မူဟွေ့က မူဟွေ့ရွှယ် ဖြစ်နိုင်ချေ ရာခိုင်နှုန်း ၉၀ရှိိတယ်...သူတို့တွေအကုန်လုံးက ကိုယ်ပျောက်လူသား အုပ်စုထဲက ကစားသမားတွေပဲ...၀က်လို့သတ်မှတ်တဲ့ ကစားသမားတစ်ယောက်ကို သတ်တိုင်း နားချိန် ၁၀မိနစ်ရတယ်..ပေကျင်းမှာ ကိုယ်ပျောက်လူသားတွေရှိတယ်..ပိုင်ရို့ယောင်ပြောပုံအရဆို ထျန်ကျင်းမှာလည်းရှိပုံပဲ...မူဟွေ့ရွှယ်က တရုတ်ပြည်ခရိုင် ၃ကဆိုတော့ ကွမ်ကျိုးမှာလည်း ရှိတယ်ဆိုတဲ့အဓိပ္ပါယ်ပဲ"

ဖူ၀မ်ရှန်း ချက်ချင်းနားလည်သွားခဲ့သည်။

"နန်ကျင်းမှာလည်း ကိုယ်ပျောက်လူသားတွေရှိတာလား"

ထိုကလေးမှာ စကားဆုံးသည်နှင့် သူ့ကိုယ်သူပင် ပြန်ဖြေလာခဲ့သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး နန်ကျင်းကို ကျွန်တော်တို့နန်ကျင်းအုပ်စုက တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကာကွယ်ထားတာ..ကစားသမားတွေအသတ်ခံရရင် ခေါင်းဆောင်ရှောင်းနဲ့ ခေါင်းဆောင်ချိုင်က ကျိန်းသေသတိထားမိမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ဘာသတင်းမှ မရခဲ့ဘူးလေ"

ဖူ၀မ်သော်ကတုန့်ပြန်လာခဲ့သည်။

"ပေကျင်းနဲ့ ရှန်ဟိုင်းမှာလည်း ဒါမျိုး အရင်က ကြုံဖူးတာမဟုတ်ဘူး"

ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်ရှန်းမှာ ဖူ၀မ်သော်အားလှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အနက်ရောင်ဆံပင်များနှင့် အမျိုးသားက ထန်မော့ဆီသို့ ခေါင်းကို သာသာစောင်းလျက် စားပွဲကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့်ခေါက်နေခဲ့သည်။ သူကထန်မော့၏ စူးရှသော မျက်၀န်းများကို ကြည့်လျက် မျက်ခုံးအသာပင့်လာခဲ့သည်။ တဖက်လူမှာ သူနှင့် တူညီသော အတွေးမျိုးရှိမှန်း သူခံစားမိပြီးသားပင်...

သို့သော် ဖြစ်နိုင်ချေမှာ ထူးဆန်းနေလွန်း၍ ၂ဦးစလုံး သည်အတိုင်းလက်မခံနိုင်ကြချေ။

ရှောင်ဖူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်ကြား ကူးချည်သန်းချည်ရွေ့လျားနေခဲ့သည်။ သူ၏အစ်ကိုနှင့် ထန်မော့မှာ အဘယ်ကြောင့် မျက်လုံးချင်းဆက်သွယ်နေကြပြန်သည်ကို နားမလည်ပါချေ။

သူတို့ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ...

ဖူ၀မ်ရှန်းမေးရန်ပြင်လိုက်စဥ်မှာပင် ထန်မော့က စားပွဲကိုခေါက်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်ကာ အဖြေကိုဆိုလာခဲ့သည်။

"ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုပဲရှိတယ်...အဲဒီကိုယ်ပျောက်လူသားအုပ်စုက အနက်ရောင်မျှော်စင် မူဟွေ့ရွှယ်ရဲ့နာမည်ကို မကြေညာခင်အထိ ကမ္ဘာပေါ်မှမရှိသေးဘူး"

ဖူ၀မ်ရှန်း အေးခဲသွားခဲ့သည်၊

မနီးမဝေးမှ ပိုင်ရို့ယောင်၏ မျက်တောင်များမှာ ခပ်သာသာလှုပ်ခတ်သွားလျက် သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တို့မှာလည်း မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

"ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကစားသမား ၃မျိုးရှိတယ်...တရား၀င်ကစားသမား အရံကစားသမား ခိုး၀င်သူ... အနက်ရောင်မျှော်စင်သူ့အတွက်ဆိုခဲ့တဲ့ သီချင်းက ခိုး၀င်သူကသေသွားတယ် အရံကစားသမားက အစားခံရတယ် တရား၀င်ကစားသမားက အလုပ်မကြိုးစားဘူး...အနက်ရောင်မျှော်စင်က ၃မျိုးလုံးကို မုန်းနေတာ...ဒီ၃မျိုးအပြင်ကို မူဟွေ့ရွှယ်နဲ့ ကိုယ်ပျောက်လူသားတွေကျန်သေးတယ်"

ဖူ၀မ်ရှန်းသည်လည်း အဖြေကိုခန့်မှန်းမိနေပြီဖြစ်သည့်တိုင် မယုံချင်ခဲ့ချေ။

"ဒါပေမယ့်ဒီ၃မျိုးအပြင် ကျန်တာမှမရှိတော့တာ"

"ရှိပါတယ်"

ထန်မော့သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုစဥ်မှာပင် ဖူ၀မ်သော်က ခပ်နိမ့်နိမ့်လေသံဖြင့်ဆိုလာခဲ့သည်။

"နို၀င်ဘာ၁၇ ၈နာရီမှာ ကစားသမား သန်း၄၀၀ကျော်ဂိမ်းထဲ၀င်လာတယ်လေ...

ထို့နောက်ခတ္တမျှရပ်တန့်သွားလျက် ဆက်ပြောလာခဲ့သည်။

"အဲဒီလူပေါင်း သန်း၄၀၀ကျော်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့ သူတွေက ၄ခုမြောက်အမျိုးအစားပဲ"

လေထုမှာ တမဟုတ်ချင်း အေးခဲသွားခဲ့သည်။

ထိုအဖြေမှာ အလွန်ဟာသနှင့်တူသော်လည်း လတ်တလောအခြေအနေကို ၄င်းကသာ ရှင်းပြနိုင်လေသည်။

မူဟွေ့ရွှယ်မှာ တရား၀င်ကစားမဟုတ် အရံကစားသမားလည်း မဟုတ် ခိုး၀င်သူလည်း မဟုတ်လျှင် ...

ဘာဖြစ်နိုင်ပါသနည်း...

သူမမှာ လွန်ခဲ့သော ၆လခန့်က ကမ္ဘာပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသော လူပေါင်း ၆ဘီလီယံကျော်ထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ထိုအထဲတွင် ထန်မော့သူငယ်ချင်းများနှင့် ဖူ၀မ်ရှန်း၏ မိဘများလည်း ပါလိမ့်မည်။ ၄င်းမှာကမ္ဘာပေါ်မှ လူဦးရေ ၉၀ရာခိုင်နှုန်းထက်ပင်ပိုသေးသည်။ ရှင်ကျန်ရစ်သူများမေ့လျော့သွားသော အရာများစွာရှိသည်။ နှစ်၀က်ကျော်ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ထိုသူများကို သေဆုံးသွားပြီဟုသာ ယူဆခဲ့ကြသည်။ ဖူ၀မ်ရှန်းမှာလည်း သူ၏ချစ်ရသော မိဘများနှင့် ဆွေမျိုးများမှာ မရှိတော့ပြီဖြစ်ပြီး အစ်ကိုကြီး ဖူ၀မ်သာ်တစ်ယောက်သာ ကျန်တော့ကြောင်း လက်ခံထားခဲ့ပြီးဖြစ်လေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် တစုံတစ်ယောက်မှာ 'မင်းမိဘတွေမသေသေးဘူး အခြားကမ္ဘာမှာရှိနေတာ'ဟုဆိုလာခဲ့သည်။

သို့သော် ဖူ၀မ်ရှန်းမှာ အနည်းငယ်မှ ပျော်ရွှင်နေပုံမပေါက်ခဲ့ချေ။ သူ၏ဆံပင်များက မညှပ်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ခေါင်းငုံ့ထားသည့်အခါ မျက်နှာကို ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

ဖူ၀မ်ရှန်း ခုံမှ ထရပ်လျက် တစ်ဆို့နေသောအသံဖြင့်ဆိုလာခဲ့သည်။

"Ge ကျွန်တော်ဓါတ်ဆားရည်သွားဖြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ဖူ၀မ်သော်မှာ ထိုကလေးကို လေးနက်စွာကြည့်လျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဖူ၀မ်ရှန်းအလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

ထန်မော့မှာမူ စားပွဲတွင်ထိုင်နေဆဲဖြစ်ကာ ဘာတွေးရမှန်းမသိဖြစ်နေခဲ့သည်၊

ရုတ်ချည်း သီချင်းသံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရသည်။ ထန်မော့လှည့်ကြည့်လိုက်လျှင် မျက်လုံးများမှိတ်လျက် ပြတင်းပေါက်ဘောင်တွင်မှီထိုင်နေသော လူကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ပိုင်ရို့ယောင်သည် မျက်လုံးများမှိတ်ထားသော်လည်း ပါးစပ်ကမူ အနက်ရောင်မျှော်စင်မှ မူဟွေ့ရွှယ်အတွက်ဆိုခဲ့သော သီချင်းကို ဆိုညည်းနေခဲ့သည်။

"ခိုး၀င်သူ ၃ယောက်ဟာ လမ်းမှာသေသွားတယ်"

"အရံကစားသမား၂ယောက်က အစားခံလိုက်ရတယ်"

"တရား၀င်ကစားသမားက မျှော်စင်ကိုတိုက်ခိုက်ဖို့ မကြိုးစားချင်ဘူး.."

"မင်းပဲ မင်းတစ်ယောက်ပဲ...

အနက်ရောင်မျှော်စင်က မင်းကိုချစ်တယ် အနက်ရောင်မျှော်စင်ကမင်းကိုချစ်တယ်"

ပိုင်ရို့ယောင်အသံက ကီးလွဲနေသော်လည်း အနက်ရောင်မျှော်စင်ဆိုသည်ထက်တော့ ပိုကောင်းနေသေးသည်။ ထိုသီချင်းသံကြောင့် တိတ်ဆိတ်သော ညကို ထူးဆန်းသောခံစားချက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားစေသည်။

မည်သူကမှ မတားသဖြင့် သူ၏သီချင်းသံမှာ စားသောက်ဆိုင်၏ အမှောင်ထုထဲ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

မိုးကုပ်စက်၀ိုင်းမှ နေရောင်ခြည်များ တဖြည်းဖြည်းပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် စားသောက်ဆိုင်၏ မီးဖိုချောင်ထဲ တစ်ညလုံးပုန်းကွယ်နေခဲ့သော ဖူ၀မ်ရှန်းပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ကလေး၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့လျက် ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် စားပွဲပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ကာ စကားပြောချင်ပုံမပေါ်ချေ။ မိနစ်အနည်းငယ်လဲလျောင်းနေပြီးနောက် သူကမနေနိုင်တော့ပဲ သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကိုကြည့်လိုက်သည်။

"Ge ကျွန်တော့်မိဘတွေ...အသက်ရှင်နေခဲ့တာလား"

"အင်း"

ဖူ၀မ်သော်၏လေသံမှာ မတက်အကျဟူ၍မရှိ တည်ငြိမ်လျက်ပင်။ သူကအဖြေတစ်ခုကိုသာ အေးစက်စွာဆိုခဲ့သည်။ ဖူ၀မ်ရှန်း၏မျက်လုံးလေးများ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏အစ်ကို စကားလုံးများမှာ ဘယ်တော့မှ မမှားနိုင်ဟု ယုံကြည်လေသည်၊ သူ့မိဘများ အသက်ရှင်နေလိမ့်မည်။

ထန်မော့မှာ ထိုကလေးငယ် ပြန်လည်တက်ကြွလာသည်ကို မြင်သော် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိသည်။ သူသည်လည်း လေးခုမြောက် ကစားသမားအမျိုးအစားကို ခန့်မှန်းမိစဥ်က အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းနေခဲ့ပါသည်။ သူ၏ သူငယ်ချင်းများမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဟုသာ ထင်ထားသော်လည်း ရုတ်တရက် သူတို့မှာလည်း အသက်ဆက်ရှင်နေနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုကိုယ်ပျောက်လူသားများကြားမှ ပြိုင်ဆိုင်မှုက ပို၍ပြင်းထန်သည်မှာ သိသာလှသည်။ သူ၏သူငယ်ချင်းအသက်ရှင်နေနိုင်နှုန်းမှာ အပုံ ၁၀၀၀၀ တွင် ၁ပုံသာရှိသည်။

"အဲဒီ၆လတုန်းက အွန်လိုင်းပေါ်တက်လာတဲ့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ သေသွားတာကပိုကောင်းတဲ့အရာလား"

၄င်းမှာ ထန်မော့သာမက ဖူ၀မ်ရှန်းကိုပါ ရှူပ်ထွေးစေသော အချက်ပင်။

ဖူ၀မ်ရှန်းသည် သူ၏မိဘများ သေသွားသည်မှာ ကြာလောက်ပြီဟု ခံစားရသည်။ သူတိူ့ပျောက်ကွယ်သွားစဥ်က သေဆုံးသွားခြင်းမဟုတ်ပဲ အခြားကမ္ဘာသို့ရောက်ရှိသွားလျှင်တောင် သူတို့သည် အခြားကစားသမားများထံမှ ၀က်အဖြစ် အသတ်ခံလိုက်ရခြင်းသို့မဟုတ် မျှော်စင်ဂိမ်းတစ်ခုခုထဲတွင် သေဆုံးသွားပြီးလောက်ချေပြီ။ ကိုယ်ပျောက်လူသားများ၏ မျှော်စင်တိုက်ခိုက်ခြင်းဂိမ်းအကြောင်းကို သေချာမသိရသော်လည်း အချိန်အဆင့်ဇယားတည်ရှိနေခြင်းကပင် ထိုကမ္ဘာမှာ ကမ္ဘာမြေထက်ပို ဆိုးရွားရက်စက်မှန်း သိသာလှသည်။

ထန်မော့နှင့် သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူထံမှ အားပေးခံရပြီးနောက် ထိုကလေးမှာ သိပ်တွေးမနေတော့ချေ။ သူသည်သူ၏မိဘများကို အသက်ရှင်စေချင်ပါသော်လည်း မခံစားရစေချင်ပေ။

မနက်ခင်းရောက်ရှိလာပြီဖြစ်၍ ၃ယောက်သား ထွက်ခွာရန်ပြင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့လုပ်စရာတစ်ခုရှိနေဆဲပင်။

ထန်မော့ ပြတင်းပေါက်ဘောင်တွင်ထိုင်နေသော လူရွယ်ကို သတိနှင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပိုင်ရို့ယောင်၏ မျက်လုံးများမှိတ်ထားပါသော်လည်း အမှန်တကယ်အိပ်မနေကြောင်း အားလုံးသိကြလေသည်။ ထန်မော့၏ မျက်လုံးများလှုပ်ရှားသွားလျက် ဖူ၀မ်ရှန်းနားသို့ကပ်၍ တီးတိုးဆိုလိုက်သည်။ ကလေး၏အမူအယာမှာ ပြောင်းလဲသွားလျက် ကိုးရို့ကားယားဖြင့်ဆိုလာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုထန်..."

ထန်မော့သူ့အား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဖူ၀မ်ရှန်း"..."

ထိုကလေးမှာ စိတ်ဓါတ်ကျနေသော အမူအယာဖြင့်လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

ဖူ၀မ်ရှန်းမှာ ဤ စိတ်မမှန်သောလူကို မည်သို့ပြောဆိုရမည်လဲ စဥ်းစားနေခဲ့သည်။ သူမထင်ထားသည်မှာ ပိုင်ရို့ယောင်ကစ၍ပြောလာခြင်းပင်။

"ဖူ၀မ်ရှန်း....မင်းကနာမည်အစစ်ကိုတကယ်သုံးနေတာပဲ"

ပိုင်ရို့ယောင်မျက်လုံးများ ပွင့်လာလျက် ထိုကလေးနှင့် မနီးမဝေးမှ ထန်မော့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ထန်ထန် ငါကတော့မင်းကို ယုံလိုက်ရတာ...ရတနာကော်ရစ်တာမှာတုန်းက မင်းတို့တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ၂ယောက်ပေါင်းအနိုင်ကျင့်တယ်..."

ထန်မော့၏အမူအရာက ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ချေ။

"ငါတို့အဲတုန်းကမသိကြဘူး"

🌍

Prev Next