Chapter 151

💮Chapter 151

ဝမ်ချီ့တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်ခဲသွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ရေခွက်ကိုဆုပ်ကိုင်ထားသည့် သူ့လက်ချောင်းများက ပိုမိုတင်းကျပ်သွားပြီး စိတ်ပြေလျော့သွားရန် အချိန်အတော်ယူလိုက်ရသည်။

"ဘာ...ဘာလုပ်တာလဲ…"

ရှစ်ယဲ့က သူ့ဗိုက်အနားကပ်ပြီး တစ်ခဏမျှတိတ်တဆိတ်နားထောင်နေသည်။ ထို့နောက်မှ တုံ့ဆိုင်းစွာနှင့် ဖယ်ခွာသွားရင်း ပြောလာသည်။

"ကလေးလှုပ်မလှုပ် နားထောင်နေတာလေ..."

ဝမ်ချီအပျော်လွန်သွားသည်။ သူခပ်ဖွဖွရယ်ရင်း ရှစ်ယဲ့၏ပခုံးကို အသာတွန်းလိုက်သည်။ တွန်းလိုက်သည့်အားမှာ အားမပါသလောက်ပင်။ ရှစ်ယဲ့ကို သူအမှန်တကယ် မတွန်းထုတ်လိုပေ။

"တစ်လနှစ်လလောက်ပဲရှိသေးတာကို... ကလေးလေးက ပုံစံတောင် မပေါ်လာသေးဘူး...ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လှုပ်ရှားမှုရှိဦးမှာလဲ..."

ထိုအခါ ရှစ်ယဲ့က တွန့်ဆုတ်စွာနှင့်ထရပ်ပြီး ဝမ်ချီ၏လက်ထဲမှ ရေခွက်ကိုယူကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ချရင်း ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ထိုင်လျက် သူ့လက်ကိုဆုပ်ကိုင်လာ၏။

ရှစ်ယဲ့၏လက်က ဝမ်ချီ၏လက်ထက် ပိုကြီးနေ၍ လက်ဖဝါးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်သည်။ 

"တစ်လနှစ်လအရွယ်ကိုယ်ဝန်က သန္ဓေသားအဆင့်မှာ ရှိနေသင့်ပြီလေ... ဘာလို့နည်းနည်းလေးတောင် မလှုပ်ရှားသေးတာလဲ… အစ်ကိုတော်ခုနစ်ရဲ့ကလေးဆိုရင် ကိုယ်ဝန်ရှိတာနဲ့လှုပ်တာလေ..."

ရှစ်ယဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း လေးလေးနက်နက်ပြောလာ၏။

"ကလေးတွေဆိုတာ သန္ဓေသားလောင်းအဆင့်ကနေ တဖြည်းဖြည်းကြီးထွားလာကြတာ...ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကိုယ်ဝန်ရှိတာနဲ့ သားအိမ်ကိုတန်းကန်မှာလဲတဲ့..."

ရှစ်ယဲ့ တုံးအလွန်းသည်ကို ဝမ်ချီပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သူက ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားမိသလို တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် အတော်လေးအံ့အားသင့်မိသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ...အဲဒီကလေးလှုပ်နေတာကို ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ကြားခဲ့တာလား..."

ဝမ်ချီက စနောက်ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ရှစ်ယဲ့၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းလာပြီး ဒေါသအခိုးအငွေ့ပါးပါးလေး လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ 

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလိုပြောထွက်တာလဲ... အစ်ကိုတော်ခုနစ်ရဲ့ဇနီးမယားတွေနဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်တွေကို ကိုယ်မှမမြင်ဖူးတာ...မင်းပြောသလို ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…"

ရှစ်ယဲ့ အနည်းငယ်စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။ စည်းလွတ်ဝါးလွတ်ပြောလိုက်သည့် ဝမ်ချီကို ဆူငေါက်လိုက်ချင်သော်လည်း စကားကြမ်းကြမ်းမျှပင် မပြောရက်သောကြောင့် အဆုံးတွင် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချမိသည်။

ရှစ်ယဲ့က ဤသို့ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချီမထင်ထားမိ၍ ရုတ်တရက်ထိတ်လန့် အံ့ဩမိသွားသည်။ ရှစ်ယဲ့၏မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်အမြန်အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ နှာခေါင်းလေးကိုနမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်းစနောက်ပြီး ပြောလိုက်တာပါ..."

ဝမ်ချီ၏အနမ်းက ရှစ်ယဲ့အပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှု ကြီးကြီးမားမားရှိပုံပင်။ နမ်းလိုက်သည်နှင့် ရှစ်ယဲ့၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေသည့် ဒေါသတို့မှာ တစ်မဟုတ်ချင်းအနည်ထိုင်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းကိုတင်းတင်းစေ့ရင်း အနေရခက်စွာပြောလာသည်။

"အဲ့လိုစနောက်တာက ရယ်စရာမဟုတ်ဘူးနော်..."

ဝမ်ချီ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း နောက်တစ်ခါ အဲဒီလိုမပြောတော့ဘူးနော်..."

ရှစ်ယဲ့က ဝမ်ချီ၏လက်ကို တစ်ဖန်ပြန်လည်ဆွဲကိုင်ပြီး ဝမ်ချီ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ လက်ကိုအတူယှက်လျက် တင်ထားသည်။ ရှစ်ယဲ့က သူ့ဗိုက်ကလေးကို အတော်လေးသဘောကျနှစ်ခြိုက်နေပုံရသည်။ တစ်ချက်မှပင် အကြည့်မလွှဲသွားပေ။

"ကိုယ့်ရဲ့မောင်းမဆောင်မှာ မောင်းမတွေအများကြီးရှိနေတယ်ဆိုတာ ကိုယ်သိတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေအကုန်လုံးကို ဧကရာဇ်က အတင်းအဓမ္မဖိအားပေးလို့ မောင်းမဆောင်ထဲ နေရာပေးခဲ့ရတာ...သူတို့ရဲ့နန်းဆောင်ထဲ ကိုယ်ခြေတစ်လှမ်းမှမချဖူးတာ မင်းအသိဆုံးပါ…"

ဝမ်ချီ: "........."

မဟုတ်သေးပါဘူး...

စကားတွေက ဘယ်ကိုဦးတည်နေတာလဲ...

ငါတို့ ကလေးအကြောင်း ပြောနေတာမဟုတ်ဘူးလား...

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှစ်ယဲ့ရဲ့မောင်းမဆောင်ဆီရောက်သွားရတာလဲ...

သို့သော် စကားလမ်းကြောင်းသင့်သွား၍ ဝမ်ချီလည်း အမိအရပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ခင်ဗျားစိတ်ကျေနပ်အောင် အဲဒီလိုလုပ်ပေးတာလေ... ခင်ဗျားက မကြိုက်ဘူးပြောရင် သူကဆက်ပြီး ဖိအားပေးဦးပါ့မလား...အဲဒီကိစ္စကို ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် မငြင်းခဲ့ဘူးဆိုတာ အသိသာကြီး..."

ထိုစကားအဆုံး ရှစ်ယဲ့က ဝမ်ချီ၏ဝမ်းဗိုက်ဆီမှ အကြည့်တို့ကို ဖယ်ခွာသွားသည်။ ထို့နောက် မျက်လွှာပင့်ပြီး ဝမ်ချီကို တိတ်တဆိတ်လှမ်းကြည့်လာသည်။

"ကိုယ်သာငြင်းခဲ့ရင်...မင်းနဲ့တွေ့ခဲ့ပါ့မလား..."

ဝမ်ချီ အမှန်တကယ် ဆွံ့အသွားသည်။

အသေအချာ ပြန်စဥ်းစားကြည့်လျှင် ရှစ်ယဲ့၏စကားက  အဓိပ္ပါယ်ရှိသည်။

သို့သော် ဝမ်ချီမှာ ထိုစကားကိုလက်ခံရန် ငြင်းဆန်ကာ ခေါင်းမာနေဆဲပင်။

"အဲဒါဆိုရင် ကျွန်တော်နဲ့တွေ့ပြီးတာတောင် အဲဒီလူတွေကို ဘာလို့မောင်းမဆောင်မှာ ဆက်ထားထားသေးတာလဲ..."

ထိုအခါ ရှစ်ယဲ့က ဒေါသနှင့်အံ့ဩမှုတို့ရောယှက်နေသောလေသံဖြင့်ပြန်ဖြေလာသည်။ 

"ကိုယ် သူတို့ကို ဘယ်တုန်းက ဘေးမှာထားဖူးလို့လဲ... အကုန်လုံးကို မောင်းထုတ်ပစ်ဖို့ ကျိုးရှန့်ကိုပြောထားပြီးပြီပဲမလား..."

ဝမ်ချီ တစ်ခဏမျှစဥ်းစားလိုက်သည်။

"လူနည်းနည်း ကျန်နေသေးတယ်လေ..."

ရွယ်ကွေ့နှင့် လီယွီတို့မှလွဲ၍ သူမမြင်ဖူးသည့် လူတစ်ယောက်စနှစ်ယောက်စ ရှိနေသေးပုံပင်။ ထိုလူများက အရှေ့နန်းတော်တွင် နေနေပုံရ၏။ 

ရှစ်ယဲ့က နှုတ်ဆိတ်သွားပြီး နက်ဆွေးနေသောမျက်ဝန်းများဖြင့် ဝမ်ချီကို အချိန်အတန်ကြာအောင် မျက်တောင်မခတ်တမ်းစိုက်ကြည့်နေ၏။ ထို့နောက် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကြမ်းပြင်ပေါ်ချထားသည့် ရေခွက်ကိုကောက်ကိုင်ကာ ထရပ်ပြီး ထိုရေခွက်ကို စားပွဲပေါ်ပြန်ထားလိုက်ရင်း ထွက်သွားရန်ပြင်သည်။

ဝမ်ချီ လန့်သွားပြီး ရှစ်ယဲ့ကို အလျင်အမြန်တားလိုက်သည်။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

ရှစ်ယဲ့က ပြန်လှည့်မကြည့်ပေ။

"နန်းတော်ပြန်မလို့..."

ဝမ်ချီ ပိုပြီးဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။

"ဘာလို့ရုတ်တရက်ကြီး နန်းတော်ကိုပြန်တာလဲ..." 

ရှစ်ယဲ့က ပြန်ပြောလာသည်။

"မောင်းမဆောင်မှာ ကျန်နေတဲ့လူတွေကို ရှင်းပစ်မလို့လေ..."

ဝမ်ချီ "........"

ဝမ်ချီက အချိန်အတန်ကြာအောင် ဆွံ့အသွားပြီးမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသောကြောင့် ရှစ်ယဲ့ကိုအမြန်ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။ 

"ကျွန်တော်ပြောတာက... သူတို့ကို အခုချက်ချင်း မောင်းထုတ်ခိုင်းနေတာမှ မဟုတ်တာ...ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အဆုံးထိတွေးလိုက်တာလဲ…"

ဝမ်ချီက သူ့အင်္ကျီစကို လှမ်းဆွဲထားသောကြောင့် ရှစ်ယဲလည်း အခွင့်ကောင်းယူကာ ဝမ်ချီဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လျှောကျနေသည့်စောင်ကို ဆွဲတင်ရင်းပြောလိုက်သည်။

"မင်းအတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတဲ့ အရာမှန်သမျှကို ကိုယ်တတ်နိုင်သလောက် မြန်မြန်ရှင်းပစ်ရမှာပေါ့..."

ယခင်ကမူ ရှစ်ယဲ့၏ ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့်ပတ်သတ်၍ ဝမ်ချီဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ရှစ်ယဲ့ကလည်း ထိုလူများကိုစိတ်ဝင်စားသည့်ပုံမပေါ်သဖြင့် သူအနည်းငယ်စိတ်အေးသွားသည်။

ရွယ်ကွေ့နှင့်လီယွီတို့၏နာမည်ကိုပင် ရှစ်ယဲ့က သိပုံမပေါ်ချေ။

သို့သော် ထိုသို့သဘောထားသေးသိမ်သည့်စကားများကို သူ့စိတ်ထဲတွင်သာ ပြောလိုက်ပြီး အပြင်တွင်ထုတ်မပြောရဲပေ။ ရှစ်ယဲ့သိသွားလျှင်ပင် သူ အတင်းငြင်းဦးမည်ဖြစ်သည်။

"သူတို့တွေကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ပါဘူး..."

"အိုး...တကယ်လား..."

ရှစ်ယဲ့က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့်ပြောလာသည်။

ရှစ်ယဲ့၏အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် မူလက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိနေသော ဝမ်ချီမှာ ရုတ်တရက် ကြက်သေသေသွားရသည်။ ထို့ကြောင့် ပခုံးတွန့်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အင်း...နည်းနည်းတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တာပေါ့..."

သူ့စကားအဆုံး ရှစ်ယဲ့က သူ့ခေါင်းပေါ်လက်တင်ပြီး နှစ်သိမ့်အားပေးသကဲ့သို့ ဆံပင်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

"မင်းနဲ့မတွေ့ခင်ကအထိ ကလေးလေးတစ်ယောက်ယူမယ်လို့ ကိုယ်ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး..."

ရှစ်ယဲ့က သူ့မျက်နှာကို ခပ်ဖွဖွထိတွေ့သည်။ ထို့နောက် သူ့မေးစေ့ကိုဆွဲကိုင်လိုက်သောကြောင့် ဝမ်ချီမှာ ရှစ်ယဲ့ကိုမော့ကြည့်ရသည့်အနေအထားသို့ ရောက်သွားသည်။

"မင်းရဲ့ဖြစ်တည်မှုက ကိုယ့်ကို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စတွေအများကြီး တွေ့ကြုံစေတာပဲ..."

ထိုစကားကြောင့် ဝမ်ချီ၏နှလုံးသားလေးမှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်သွားပြီး ရှစ်ယဲ့မျက်နှာကို တွေတွေလေးငေးကြည့်နေမိသည်။

ရှစ်ယဲ့က သူ့အားအချိန်အတန်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် မနေနိုင်တော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ဝမ်ချီ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းကိုနမ်းပြီးနောက် လျှာဖျားဖြင့် ဝမ်ချီ၏အာခံတွင်းထဲသို့ဝင်ခွင့်တောင်းပြန်သည်။

ဝမ်ချီလည်း ရှစ်ယဲ့ကို အသာတကြည်ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။

ရှစ်ယဲ့က သူ့ကိုဖြေးဖြေးငြိမ့်ငြိမ့်လေးနမ်းနေပြီး ဂရုတစိုက်နှင့် သူ့နှုတ်ခမ်းကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမျိုစုပ်ယူနေ၏။ 

ထိုအနမ်းကြောင့် ဝမ်ချီ၏နှလုံးသားမှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာခုန်ပေါက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်ကလည်း မြှင့်တက်လာသည်။ သူ့လက်တို့က ရှစ်ယဲ့၏နောက်ကျောကိုမှီတွယ်ထားသော်လည်း ရှစ်ယဲ့က သူ့ကိုအသာအယာတွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"အခု မဟုတ်သေးဘူး..."

ရှစ်ယဲ့၏ အသက်ရှူသံက မတည်ငြိမ်ပေ။ ဝမ်ချီ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် တင်ကျန်နေသည့် သွားရည်တို့ကို သူ့လက်မဖြင့်သုတ်ပေးသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းငုံ့ကာ ဝမ်ချီ၏နားအနားကပ်၍ တီးတိုးရေရွတ်ကာ ပြောလာသည်။

"ဟွားကျစ်ချန်ပြောခဲ့တဲ့စကားကို ယုံလား..."

ရှစ်ယဲ့၏ စည်းချက်ကို ဝမ်ချီ လိုက်မမှီပေ။

"ဘာတွေပြောနေတာလဲ..."

ရှစ်ယဲ့က စကားပြန်မပြောလာပေ။

သို့သော် ထိုခဏချင်းအတွင်း ရှစ်ယဲ့၏စကားအဓိပ္ပါယ်ကို ဝမ်ချီ သဘောပေါက်နားလည်သွားတော့သည်။ မသေဆုံးမီက သူ့ကိုစိုက်ကြည့်သွားသည့် ဟွားကျစ်ချန်၏မကျေမချမ်းမျက်လုံးများကို ဝမ်ချီ သတိရသွားသည်။ ထိုအချိန်က ဟွားကျစ်ချန်အနေနှင့် သူ့ကိုလှည့်ဖြားရန် မလိုအပ်ခဲ့သော်လည်း သူရှစ်ယဲ့ကို မလိမ်ချင်ပေ။

"အင်း ယုံတယ်..."

ရှစ်ယဲ့ ကြက်သေသေသွားသည်။

" ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားမှာလည်း အကြောင်းရင်းတစ်ခုရှိမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်ယုံကြည်တယ်...အချိန်တစ်ခုရောက်လာရင် အဲဒီကိစ္စတွေကို ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ရှင်းပြပေးမယ်မလား..."

ဝမ်ချီက ရှစ်ယဲ့ကို ဖက်လိုက်သည်။

ရှစ်ယဲ့ တစ်ခဏမျှတိတ်ဆိတ်သွားကာ သူ့လက်မောင်းတို့ဖြင့် ဝမ်ချီ၏ခါးကို ဂရုတစိုက်ရစ်ပတ်လာသည်။ ထို့နောက်  သူ့အနားကပ်ကာ ပြောလာသည်။

"ကိုယ်အခု မင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှင်းပြနိုင်သေးပေမဲ့ အချိန်ကျလာရင် မင်းအကုန်လုံးကို နားလည်လာလိမ့်မယ်..."

ဝမ်ချီ တစ်ခုခုပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှစ်ယဲ့က ခါးကိုင်းကာ သူ့ဗိုက်ပေါ်သို့ နားကပ်၍ နားထောင်နေပြန်သည်။

လေးလေးနက်နက်အနေအထားတွင် နစ်မြောနေဆဲဖြစ်သောဝမ်ချီမှာ ရှစ်ယဲ့၏အပြုအမူကြောင့် သွေးပါအန်မိတော့မည်ဖြစ်သည်။ သူ ရှစ်ယဲ့ပခုံးကိုပုတ်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးကငယ်နေသေးတယ်လို့... ဘာမှကြားရမှာ မဟုတ်ပါဘူးဆိုနေ…"

သူ့စကားအဆုံး ရှစ်ယဲ့က ထင်မှတ်မထားစွာဖြင့် ခေါင်းထောင်လာပြီး သုန်မှုန်နေသောမျက်နှာမှ အပျော်ကြီးပျော်နေသောမျက်နှာသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အသေအချာပြောလာသည်။

"ကိုယ်အခုလေးတင် တစ်ခုခုကြားလိုက်သလိုပဲ..."

ထိုစဥ် ဝမ်ချီ၏ဗိုက်က ထပ်ပြီး တဂွီဂွီမြည်လာပြန်သည်။ ထိုအသံက အရှေ့တစ်ခေါက်ထက်ပင် ပို၍ကျယ်လောင်နေသေးသည်။

ရှစ်ယဲ့ မျက်နှာပေါ်ရှိအပြုံးတို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဝမ်ချီ ရှက်သွားသလို အံ့လည်းအံ့ဩသွားသည်။

"ခင်ဗျားကြားတယ်ဆိုတဲ့အသံက အဲ့အသံလား..."

ရှစ်ယဲ့: "......"

ရှစ်ယဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်ကို ဝမ်ချီ အတိုင်းသားမြင်နေရသည်။ ထို့နောက် အပြုံးတို့ကို ချုပ်တည်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဖေတစ်ယောက်ပဲဖြစ်တော့မယ်... နည်းနည်းပါးပါးလေးစဥ်းစားချင့်ချိန်ပါဦးလား..."

ကလေးအဖေအသစ်စက်စက် ရှစ်ယဲ့မှာ သက်ပြင်းချပြီး ဝမ်ချီအတွက် အစားအသောက်ပြင်ပေးရန် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ထွက်သွားတော့သည်။

အစားအသောက်များကို ယောဖန်းနှင့် အစေခံမိန်းကလေးအချို့ကယူလာပေးသည်။ 

သူတို့က တန်းစီပြီး လက်ထဲရှိ ဟင်းပွဲပန်းကန်များကို စားပွဲပေါ်တွင် စနစ်တကျချပေးသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်တဆိတ်နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြသည်။

များသောအားဖြင့် ထိုသို့ပြုမူကြသူများမှာ ဝမ်ချီနှင့် မရင်းနှီးသည့် အစေခံမိန်းကလေးများပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူနှင့်အလွန်ရင်းနှီးသည့် ယောဖန်းက ဤသို့စိမ်းစိမ်းကားကားပြုမူလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် ထွက်သွားရန်ပြင်နေသော ယောဖန်းကို သူလှမ်းတားလိုက်သည်။

ဝမ်ချီ၏အသံကြောင့် ယောဖန်းတစ်ယောက် လန့်သွားပုံရပြီး မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး ဖြူဖျော့နေသော်လည်း ရိုကျိုးနာခံစွာဖြင့်ရပ်သွားရင်း သူ့ဘက်လှည့်ကာ နှုတ်ဆက်လာသည်။

"အမိန့်ရှိပါ သခင်လေး..."

"မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ...ငါ့ကိုရှောင်နေတာလား..."

ဝမ်ချီက မည်မျှပင်တုံးအနေပါစေ ယခုအချိန်တွင် ယောဖန်းတစ်ခုခုဖြစ်နေကြောင်း သူတပ်အပ်သိသည်။

ယောဖန်းက သံပတ်ရုပ်ကဲ့သို့ ခေါင်းကိုတတွင်တွင်ခါသည်။ ဆံပင်ကို ပုလဲဆံထိုးလေးနှင့် တန်ဆာဆင်ထားသောကြောင့် ခေါင်းခါနေစဉ် ထိုဆံထိုး၏အသံက တချွင်ချွင်နှင့်ကျယ်လောင်စွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"မဟုတ်ရပါဘူး သခင်လေး အထင်လွဲနေပါပြီ...ဒီအစေခံက သခင်လေးကို ရှောင်နေတာမဟုတ်ပါဘူး…"

သူမ၏စကားကို ဝမ်ချီမယုံပေ။ ယောဖန်း၏ပုံစံက သိသာလွန်းနေသောကြောင့် ဝမ်ချီ အတွေးမများဘဲ မနေနိုင်ချေ။ သို့သော် ယောဖန်းက ဘာမှမပြောချင်ပုံရသောကြောင့် ဝမ်ချီလည်း တစ်ဖက်သားကို အခက်တွေ့အောင်မလုပ်ချင်ပေ။

"ဒါနဲ့...ယောထောင်ရော... အဲဒီကလေးမ ဘယ်သွားနေတာလဲ…"

ဝမ်ချီ ထပ်မေးလိုက်သည်။

ယောထောင်အကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ ယောဖန်း၏ မျက်နှာက ပိုပြီးတင်းမာသွားသည်။ ထို့နောက် ချီတုံချတုံဖြင့် စကားတစ်ခွန်းပြောထွက်လာသည်။

"ကျွန်မ မသိပါဘူး...."

ဝမ်ချီ စဥ်းစားလေလေ ပို၍ထူးဆန်းလာလေလေပင်။

"မင်းနဲ့ ယောထောင်က နေ့တိုင်းအတူတူရှိနေတာမဟုတ်ဘူးလား... သူဘယ်သွားတယ်ဆိုတာတောင် မသိဘူးလား..."

ယောဖန်းက တိတ်တဆိတ်ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

ဝမ်ချီ အနည်းငယ်စိုးရိမ်သွားသဖြင့် ထပ်ပြီးမေးချင်မိသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် တအီအီလုပ်နေသည့် အားကူး

ကို လက်မောင်းထဲတွင်ပွေ့ထားရင်း အပြင်မှဝင်လာသည့်ရှစ်ယဲ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

ရှစ်ယဲ့၏လက်မောင်းပေါ်မှ အားကူက ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေပြီး အမွေးဖွားဖွားနှင့် အမြှီးလေးကိုလှုပ်ယမ်းကာ လွတ်မြောက်ရန် အသည်းအသန်ကြိုးစားနေသည်။ စားပွဲနောက်တွင်ထိုင်နေသည့် ဝမ်ချီကိုမြင်လိုက်သောကြောင့် အားကူမှာ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ရှိသမျှအားကုန်သုံးကာ ဝမ်ချီဆီအပြေးသွားရန် ကြိုးစားတော့သည်။

ရှစ်ယဲ့လည်း မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ အားကူကို လွှတ်ပေးရတော့သည်။ 

လွတ်လပ်သွားသည့် အားကူမှာ ခြေလေးချောင်းဖြင့် ဝမ်ချီထံသို့ တစ်ရှိန်ထိုးပြေးသွားသည်။

ဝမ်ချီက အားကူကို အဆင်သင့်ကိုစောင့်ကြိုနေသော်လည်း တစ်ရှိန်ထိုးပြေးလာသည့် အနှီကောင်လေးကြောင့် အံ့ဩသွားရသည်။ သူ့ဗိုက်ကို မတော်တဆထိမိမည်စိုးသောကြောင့် အားကူကို ဘေးတွင်ရှိနေသောခုံပုပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ 

ဝမ်ချီ၏ရင်ခွင်နှင့် ခွာလိုက်ရ၍ အားကူမှာ မကျေနပ်ပေ။ ခေါင်းလေးတယမ်းယမ်းဖြစ်ကာ ရှေ့လက်နှစ်ချောင်းနှင့် ဝမ်ချီ၏ခြေထောက်ကိုလာထိပြီး ရင်ခွင်ထဲထပ်ပြီးပွေ့ဖက်ခိုင်းနေသည်။

သို့သော် ဝမ်ချီ၏ရင်ခွင်ထဲပင် မရောက်လိုက်သေး ရှစ်ယဲ့ကအနောက်မှရောက်လာပြီး အားကူကို ဂုတ်မှဆွဲခေါ်သွားသည်။

အားကူက ပုံမှန်ဆိုလျှင် ရွှင်ရွှင်ပျပျနှင့် အထက်စီးဆန်ဆန်နေတတ်သော်လည်း ရှစ်ယဲ့ရှေ့ရောက်သွားသောအခါ ဝမ်ချီအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ရှစ်ယဲ့က ဂုတ်မှဆွဲခေါ်သွားသောအခါ အားကူ၏ခြေလက်များက ထုံထိုင်းကာ ကြက်သေသေသွားပြီး နည်းနည်းမှပင် မလှုပ်ရဲတော့ချေ။

အားကူ၏ပုံစံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အတိတ်တစ်ချိန်က ကြောက်တတ်လွန်းသည့် ဝမ်ချီ၏ပုံစံကို မနေနိုင်ဘဲတွေးမိသွားသည်။ အားကူကို သူအပြစ်ပေးချင်သော်လည်း ထိုပုံစံလေးကို တွေ့မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်းနူးညံ့သွားရသည်။

ထို့ကြောင့် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် အားကူ၏ခေါင်းကိုသာ နှစ်ချက်မျှ ခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်သည်။

"စကားနားထောင်စမ်းပါ...."

အားကူက သူ့အမြှီးကိုခြေထောက်ကြားထဲ လျှိုသွင်းထားပြီး ခေါင်းလှည့်လာသော်လည်း ရှစ်ယဲ့ကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘဲ မကျေမနပ်အသံလေး ထွက်လာသည်။ 

အဆိုးလေးအားကူကို ရှစ်ယဲ့တစ်ယောက် ဤကဲ့သို့အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချီ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အားကူ၏သနားစဖွယ် အသွင်အပြင်ကြောင့် ဝမ်ချီ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးချင်မိသော်လည်း ယခင်က အားကူအပေါ်ထားသည့် ယောထောင်နှင့်ယောဖန်းတို့၏သဘောထားကို သတိရသွားသောအခါ သူအနေရခက်စွာဖြင့် လက်ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ချီ၏ အပြုအမူကို ရှစ်ယဲ့သတိထားမိသွားကာ အားကူကို တမင်တကာ ကောက်ချီပြီး ဝမ်ချီ့လက်ထဲသို့ထည့်ပေးသည်။

"မင်း သူ့ကိုမကိုင်ချင်ဘူးလား..."

အားကူ၏နူးညံ့သောသားမွေးနှင့် အနက်ရောင်မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများကို ဝမ်ချီကြည့်လိုက်မိသည်။ အနှီကောင်လေး၏ပုံစံကြောင့် သူ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အရည်ပျော်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တံတွေးမျိုချရင်းပြောလိုက်သည်။

"က်ိုင်လို့ရလားဟင်...."

ရှစ်ယဲ့က ပြုံးရင်း ပြန်ပြောလာသည်။

"ဒါပေါ့..."

ဝမ်ချီ: " ကျွန်တော်ထင်တာက..."

ဝမ်ချီက တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက်သဘောပေါက်လိုက်သောကြောင့် ပါးစပ်အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။ သူကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်ကိုသိပြီးနောက် ရှစ်ယဲ့၏ညွှန်ကြားချက်ကြောင့် ယောထောင်နှင့်ယောဖန်းက အားကူကို သူ့မျက်စိအောက်မှခေါ်ထုတ်သွားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့မိသော်လည်း အမှန်တွင် အားကူနှင့်အတူ ဆော့ကစားခြင်းကို ရှစ်ယဲ့က မကန့်ကွက်ပေ။ 

ယောထောင်နှင့်ယောဖန်းက အားကူကို သူတို့သဘောနှင့်သူတို့ ခေါ်ထုတ်သွားကြပုံရသည်။ 

ထိုအချိန်က ယောထောင်နှင့်သူ အချေအတင်ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ သိကျွမ်းလာခဲ့သူများဖြစ်သောကြောင့် ယောထောင်က သူ့အပေါ် မကောင်းသောအကြံအစည်တစ်ခုမှမရှိသည်ကို ဝမ်ချီကောင်းကောင်းသိသည်။ ထို့​ကြောင့် ရှစ်ယဲ့ရှေ့တွင် ထိုကောင်မလေးနှစ်ယောက်အကြောင်းကို မတိုင်တောချင်ပေ။

သူခေါင်းခါပြီး အားကူ၏ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

ယောဖန်းက သူတို့နှစ်ယောက်လက်ဆေးရန် ရေဇလုံတစ်ခုယူလာပေးပြီး အစားစားနေချိန်အတောအတွင်းလည်း ဘေးတွင်တိတ်တဆိတ်ရပ်နေသည်။

အစမှအဆုံးအထိ ယောထောင်ကို ဝမ်ချီ အရိပ်အယောင်မျှပင်မတွေ့ခဲ့ရချေ။

သူတို့စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ ယောဖန်းနှင့် အခြားအခြွေအရံမိန်းကလေးများက စားပွဲပေါ်မှ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များနှင့် တူများကို အမြန်ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ကျန်အချိန်များတွင်လည်း ဝမ်ချီကို အခစားဝင်သူများမှာ ယောဖန်းနှင့် မျက်နှာစိမ်းအခြွေအရံမိန်းကလေးများပင်ဖြစ်သည်။ ကျောကျစ် ၊ လျိုတဲ နှင့် လျိုရှန်တို့က တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ထံလာလည်ကြသော်လည်း ရှစ်ယဲ့ထံတွင်အရေးကြီးကိစ္စအချို့အစီရင်ခံပြီးမှ ခဏတစ်ဖြုတ်လမ်းကြုံဝင်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။

ရှစ်ယဲ့ခက အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ တိုင်းပြည်အရေးကိစ္စများနှင့် အလုပ်ရှုပ်ရုံသာမက ဝမ်ချီ့ဗိုက်ထဲမှအသံကိုနားထောင်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေပြန်သည်။

ဗိုက်ထဲမှာ ဘာလှုပ်ရှားမှမရှိသေးဘူးဆိုတာ ဝမ်ချီက သိနေပေမယ့်လို့ပေါ့...

💮💮💮