Volume 12 : ရူပဗေဒဌာန
Chapter 261 (ကြယ်ရောင်ကောင်းကင်ချောက်နက် ၁၃)
ချင်လု၏ ကျောက်ထုလွှာလှုပ်ရှားမှု အကူအညီဖြင့် လူတိုင်းသည် ဂူထဲသို့ ကီလိုမီတာအနည်းငယ်ပိုနက်သွားကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၏ အပူချိန်က အရင်ကထက် သိသိသာသာကို လျော့ကျသွားသည်။ ရှောင်ထူ၏ ထောက်လှမ်းရေးရလဒ်များအရ အပြာရောင်အဖွဲ့ဝင် ကိုသြဒီနိတ်ကို ရှေ့တစ်ကီလိုမီတာအကွာတွင် ရှာမတွေ့သေးကြောင်း ပြသခဲ့သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏မျက်နှာက ပို၍ပို၍ ရုပ်ဆိုးလာသည်။ သူတို့သည် အစကတည်းက ဦးတည်ချက်မှားပြီး ရှာခဲ့ကာ ကျန်းဖျင်စစ်က မီးတောင်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ တကယ်ရှိနေခဲ့တာများလား။ ဂူထဲမှာ ကျိုဖုန်းနှင့် ကျန်းရှောင်နျန်တို့ပဲရှိသည်။ သို့ဆိုလျှင် လွတ်မြောက်ရေး pod ထဲမှာ အောက်ဆီဂျင်ကုန်ပြီးနောက် အသက်ရှူကျပ်ပြီး ကျန်းဖျင်စစ် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ဤမျှဆိုးရွားသောရလဒ်ကို မတွေးဝံ့ပါ။
သူက အံကြိတ်ကာ တတ်နိုင်သမျှ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မေးလိုက်သည်။ "ချင်လု စွမ်းရည်က ဘယ်နှစ်ကြိမ်ကျန်သေးလဲ။"
ချင်လု: "တစ်ကြိမ်ပဲကျန်တော့တယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "ရှေ့ဆက်သွားလိုက်"
မီတာ 500၊ တယ်လီပို့ခြင်း။
ရှေ့လမ်းမှာ လမ်းဆုံးလမ်းခွသုံးခုရှိသည်။
အချိန်က ည 7:30 သို့ရောက်ပြီဖြစ်ပြီး လွတ်မြောက်ရေး pod တွင် ပါလာသော အောက်ဆီဂျင်ဘူးကို ည 8 နာရီအထိသာ အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ည ၈ နာရီမထိုးခင် သူတို့တွေပြန်သွားပြီး ရှင်းယန်နှင့် လင်းမန့်လော်တို့နှင့်အတူ ပူးပေါင်းရမည်။
နာရီဝက်ကျန်သေးသည်။
သုံးခုထဲမှ တစ်ခုရွေးတာက ဖြစ်နိုင်ခြေ 30% ရှိပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ် လောင်းကြေးမထပ်ရဲပေ။
သူအသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာက အလွန်လေးနက်နေသည်။ "ချင်လုက စွမ်းရည်အားလုံးကို ပြန်လည်ဆန်းသစ်ဖို့ ကမ္ဘာလုံးလှည့်ပတ်ခြင်းကို အသုံးပြုလိုက်ပါ။ စီနီယာအစ်ကိုရွှီနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကျိုက ဘယ်ဘက်လမ်းကို သွားလိုက်၊ ခယ်ရှောင်ပင်းနဲ့ ချင်လုက အလယ်လမ်းကိုသွားလိုက်၊ ရှောင်နျန်က လမ်းဆုံမှာဆက်နေပြီး ငါက ညာဘက်လမ်းကိုသွားမယ်။ မိနစ်နှစ်ဆယ်ကြာလို့ ဖျင်စစ်ကို တွေ့သည်ဖြစ်စေ၊ မတွေ့သည်ဖြစ်စေ ဒီလမ်းဆုံကို ချက်ချင်းပြန်လာရမယ်။"
အားလုံးက နားလည်မှုဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ကြသည်။
ကျန်းရှောင်နျန်၏ မြေတူးစက်က တောက်လျှောက်တွန်းနိုင်သော်လည်း ဂူ၏အတွင်းပိုင်းပတ်ဝန်းကျင်မှာ ထူးခြားသည်။ မြေတူးစက်က ကျောက်တိုင်ကို ဖျက်ဆီးမိပြီး ဂူတစ်ခုလုံး ပြိုကျရင် အားလုံးက မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်တုံးများအောက်တွင် ချက်ချင်း မြုပ်သွားလိမ့်မည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့ကို နေခိုင်းတာကြောင့် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အဲဒီနေရာမှာပဲ နာခံစွာစောင့်နေခဲ့သည်။
ချင်လုသည် ကမ္ဘာလုံးကို ထုတ်ပြီး ကမ္ဘာလုံးကို လှည့်ပတ်ရန်ပြုလုပ်ကာ နေ့ရောညပါ ပြောင်းလဲပြီး နေ့သစ်တွင် စွမ်းရည်အားလုံးပြန်လည်ဆန်းသစ်ခဲ့သည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် 'လမ်း'ကို ထပ်မံအသုံးပြုနိုင်တာကြောင့် သူတစ်ယောက်တည်း လျှောက်ဝံ့သည်။
ချင်လု: "ငါ့ရဲ့ ကျောက်ထုလွှာလှုပ်ရှားမှုအကြိမ်ရေက 12 ကြိမ် ပြန်သုံးလို့ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ အပြန်ခရီးအတွက် အနည်းဆုံး 6 ကြိမ်လောက် ချန်ထားရမယ်၊ ဒီတော့ ငါသွားနိုင်တဲ့ အကွာအဝေးက အများဆုံး မီတာ 3,000 ဖြစ်တဲ့ 6 ကြိမ်ပဲရှိတယ်။"
ခယ်ရှောင်ပင်း: "ရှောင်ထူက မီတာ 1,000 အကွာအဝေးကို ထောက်လှမ်းနိုင်တဲအပြင် ငါတို့နှစ်ယောက်က အလယ်လမ်းရှေ့ကို မီတာ 4,000 အကွာအဝေး ထောက်လှမ်းနိုင်တာကြောင့် လုံလောက်ပါတယ်။"
ရွှီယိရှန်းနှင့် ကျိုဖုန်းတို့၏ အဖွဲ့သည် လျင်မြန်စွာရှေ့ဆက်ရန် mitosis နှင့် သံလိုက်များကို အားကိုးနိုင်သည်။
ကျိုဖုန်းသည် အလင်းလုံးကို ဆင့်ခေါ်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ပေးလိုက်သည်။ "အလင်းရောင်အတွက် သုံးလို့ရအောင် ငါ အလင်းလုံးကို လျှော့ထားတယ်။ မင်း လမ်းဖွင့်ဖို့ မင်းရဲ့စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုနိုင်ပေမဲ့ တစ်ယောက်တည်း လှုပ်ရှားတဲ့အခါ ဘေးကင်းဖို့ ဂရုစိုက်ပါ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး သူ့ညာလက်ဖြင့် ‘ခေတ်သစ် idiom အဘိဓာန်’ နှင့် ‘ခေတ်သစ်စာရေးဆရာများ၏ဂန္တဝင်လက်ရာများ’ကို အမြန်ဆင့်ခေါ်ပြီး အဖွဲ့ဝင်အားလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုကို 5 ဆ အရှိန်မြင့်ဖို့ ‘အလင်းကဲ့သို့လျင်မြန်ခြင်း’ idiom စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် လူရွှင့်၏ ကန့်သတ်စွမ်းရည် ‘လမ်း’ကို သုံးခဲ့သည်။
ညာဘက်လမ်းခွဲရှိ ကျောက်တုံးများထက်တွင် ချောမွေ့သောလမ်းသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပေါ်လာသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် လမ်းပေါ်လျှောက်သွားပြီး အဖွဲ့ဝင်များကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ "အားလုံး ဂရုစိုက်ကြပါ။ နောက်မှတွေ့မယ်!" ထို့နောက် သူသည် မီတာ 100 အပြေးအမြန်နှုန်းဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သူ့နောက်ကျောက လမ်း၏အဆုံးမှာ ပျောက်သွားသည်။
ရွှီယိရှန်းနှင့် ကျိုဖုန်းတို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ကျိုဖုန်းက သံလိုက်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထုတ်လိုက်ပြီး "သွားရအောင်!"
ခယ်ရှောင်ပင်းနှင့် ချင်လုတို့က တစ်ချိန်တည်းတွင် လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။
အားလုံးက လူရှာဖို့ အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ခွဲထားသည်။
ချင်လု၏ဘက်က အမြန်ဆုံးဖြစ်ကာ တစ်ကြိမ်ကို မီတာ 500 အကွာအဝေးဆီ ချက်ချင်း ပို့နိုင်သည်။ 10 စက္ကန့်အတွင်း သူမနှင့် ခယ်ရှောင်ပင်းတို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျန်းရှောင်နျန်သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "မြန်မြန်
ခယ်ရှောင်ပင်းက အကူအညီမဲ့နေသည်။ "ငါတို့ 1.5 ကီလိုမီတာပဲ လျှောက်ရသေးပြီး လမ်းဆုံးကို ရောက်သွားတယ်။ ရှောင်ထူရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးကနေလည်း အသစ်ကိုဩဒီနိတ်တွေ ရှာမတွေ့ဘူး။ အလယ်လမ်းက မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။"
ချင်လုက ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ "ငါ့ရဲ့ ကျောက်ထုလွှာလှုပ်ရှားမှုစွမ်းရည်က 9 ကြိမ်ကျန်သေးတယ်။ ဘေးကင်းဖို့အတွက် ငါ အဲဒါကို လောလောဆယ် သိမ်းထားလိုက်မယ်။ နောက်မှ ပြန်ဆုတ်တဲ့အခါ သေချာပေါက် သုံးရနိုင်တယ်။"
ခယ်ရှောင်ပင်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "အင်း၊ ချန်ထားလိုက်တော့၊ ငါတို့ အားလုံးနဲ့တွေ့ဖို့ ပြန်သွားရမယ်။"
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘယ်ဘက်လမ်းဆုံမှ လျှောက်လာသော ရွှီယိရှန်းနှင့် ကျိုဖုန်းတို့သည် ချောက်ထဲသို့ ရောက်လာကြသည်။
ရွှီယိရှန်းက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျိုဖုန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းထိန်စေရန် အလင်းလုံးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး သံလိုက်၏ အဆုံးတစ်ဖက်ကို အောက်ဘက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သို့သော် အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သံလိုက်ဆင်းသက်ခြင်း၏ ပဲ့တင်သံကို သူ မကြားနိုင်တော့ပေ။ အနက်ဆုံးသော တွင်းနက်ကြီးသည် သွေးသံတရဲရဲပါးစပ်ကြီးဟနေသကဲ့သို့ လူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို ထိန်းချုပ်ရခက်အောင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေသည်။
နှစ်ယောက်သား ချက်ချင်း နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ကြပြီး ရွှီယိရှန်း၏ ဦးရေပြားက ထုံနေသည်။ "ဒါက အရမ်းနက်တယ်မဟုတ်ဘူးလား။ ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံး ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရသလိုပဲ!"
ကျိုဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည်။ "ရှေ့မှာ လမ်းမရှိဘူး၊ ကျန်းဖျင်စစ်က ဒီမှာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"
ရွှီယိရှန်း: "ကျန်းဖျင်စစ်ကိုရှာဖို့ ရှင်းဝမ်သွားတဲ့လမ်းက ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အရင် ပြန်ကြရအောင်လား။"
နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ လှည့်ပြန်သွားကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးနေသည်။
‘အလင်းကဲ့သို့လျင်မြန်ခြင်း’၏ 5 ဆအရှိန်ဖြင့် သူ၏လက်ရှိပြေးနှုန်းသည် ပြေးခုံပစ်လမ်းကြောင်းပေါ်က အိုလံပစ်ချန်ပီယံကိုပင် ကျော်လွန်နိုင်သည်။ "လမ်း" စွမ်းရည် ဆက်လုပ်သွားသည်နှင့်အမျှ သူဖြတ်သန်းသွားသော လမ်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ အလိုအလျောက် ထုတ်ပေးလိမ့်မည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးတွေ အများကြီးရှိပြီး နေရာတိုင်းမှာ အဖြူရောင် ရေခဲတုံးတွေ ရှိပါသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် လေထဲက လမ်းပေါ်တွင် မရပ်မနား ပြေးသွားသည်။ ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်းကြောင့် သူ့နောက်မှ အောက်ဆီဂျင်ဘူးသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး အောက်ဆီဂျင်မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် အဖြူရောင် နှင်းခဲအလွှာ ပေါ်လာသည်။ သူ့ဘယ်ဘက်လက်တွင် ကျိုဖုန်းပေးသော အလင်းလုံးကို ကိုင်ထားပြီး သူ့ဘေးရှိ ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် ရှင်းယန်ပေးထားသည့် အပူခံပုလင်းတစ်ခုရှိသည်။
ပြင်းထန်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့်အတူ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း တောင့်တင်းလာသည်။ သူ့လက်ပတ်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အချိန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူပြောခဲ့သည့်အတိုင်း "လမ်းဆုံမှာ မိနစ် 20 ကြာရင် ပြန်ဆုံမယ်" မတိုင်ခင် 5 မိနစ်ရှိပါသေးသည်။
စိတ်ပျက်လက်ပျက် ခံစားချက်တွေက သူ့နှလုံးသားထဲမှာ တုန်ယင်နေပေမဲ့ သူလုံးဝမရပ်ရဲဘူး။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ပြင်းထန်စွာ အံကြိတ်ကာ တောင့်တင်းသော ခြေထောက်များဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ပြေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဖျင်စစ်သည် လုံခြုံပြီး အဆင်ပြေနေသရွေ့ ဘယ်အရာမဆို ပေးဆောင်ရန် ဆန္ဒရှိနေမည်ဟုပင် သူတွေးခဲ့သည်။
15 မိနစ်ဆက်တိုက် ပြေးပြီးနောက် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်းထန်စွာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ခြေထောက်များ နာကျင်နေကာ ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်းကြောင့် နှလုံးခုန်မြန်လာသည်။ သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း နှာခေါင်းထဲက အချဉ်တူးတူးဖြစ်နေတာကို တွန်းလှန်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်..။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် သူ့ရှေ့ရှိ ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ရင်းနှီးသော တြိဂံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။ တြိဂံပေတံသည် ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာသော်လည်း ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သည်။ ကျန်းဖျင်စစ် ရရှိခဲ့သော သင်္ချာဌာနမှ ကိရိယာဖြစ်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရှေ့သို့ဆက်လက်ရွေ့လျားလာသည်နှင့်အမျှ တြိဂံပေတံအရေအတွက်လည်း တိုးလာခဲ့သည်။
"ဖျင်စစ်!" ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဂူထဲတွင် စူးရှသော အသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
နောက်အခိုက်အတန့်မှာတော့ ကိုယ်ခံပညာဇာတ်ကားထဲက ကိုယ်ဖော့ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကနေ ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာတာကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ့အနားမှာ မြဲမြံစွာ ဆင်းသက်ခဲ့သည်။
သူခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ နက်မှောင်သော မျက်လုံးတစ်စုံနဲ့ တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုမျက်လုံးများက သူ့ကို နူးညံ့စွာ ကြည့်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဖက်လူကို ပျော်ရွှင်စွာ တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို မဆိုင်းမတွ ဆန့်ထုတ်ကာ ကျန်းဖျင်စစ်ကို ရုတ်တရက် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ကျန်းဖျင်စစ်က စကားပြောတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ရှင်းဝမ်က ရုတ်တရက် သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူသည် အံ့အားသင့်သွားကာ သူ့ရှေ့မှ လူကို မှင်တက်စွာ ကြည့်နေလေသည်။ မကြာခင်မှာပဲ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့လက်နှစ်ဖက်မှာ အနည်းငယ်တုန်ခါနေပြီး ဆံပင်တွေပေါ်က ချွေးများသည် နှင်းခဲတွေလို စိမ့်ထွက်နေကာ သူ့မျက်လုံးတွေက သိသိသာသာနီနေပြီး သူအလွန်စိတ်လှုပ်ရှားမှန်း သိသာပါသည်။
ကျန်းဖျင်စစ်၏နှလုံးသားက ရုတ်တရက် ပျော့ပျောင်းသွားပြီး လက်ဆန့်ကာ တစ်ဖက်လူကို ချက်ချင်း ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ကျန်းဖျင်စစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်သည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာစေပြီး ယခုပင် သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ပြည့်နှက်နေသည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကိုပင် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
အပေါ်က တိမ်မည်းတွေ လွင့်ထွက်သွားပြီး တောက်ပသော နေရောင်ခြည်နဲ့ အစားထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် တစ်လမ်းလုံး လေးနက်သော မျက်နှာထားရှိပြီး နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးလက်အေး ပြုံးပြလိုက်သည်။ "နောက်ဆုံးတော့ ငါမင်းကို ရှာတွေ့ပြီ!"
ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့ဆံပင်တွေကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်ပြီး နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းဘာလို့တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေရတာလဲ။"
အခုလေးတင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူတို့နှစ်ယောက်က ရိုးရှင်းသော သူငယ်ချင်းများ မဟုတ်တော့ကြောင်း မေ့သွားကာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တိုက်ရိုက် ပွေ့ဖက်လိုက်မိပြီး စိတ်ခံစားမှု လွန်ကဲသွားမှန်း ထိုအချိန်မှပင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
အရင်ကလည်း သူတို့ မကြာခဏ ပွေ့ဖက်ခဲ့ကြပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ပွေ့ဖက်ပုံက မတူပါဘူး။ တစ်ဖက်လူက ဝန်ခံပြီးသားကိစ္စမှာ သူ့ကို ပွေ့ဖက်ဖို့ အစပျိုးတာက ဘာဖြစ်သွားမလဲ။ သွယ်ဝိုက်သဘောတူလိုက်တာလား။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ နားရွက်များ ပူလာပြီး လျင်မြန်စွာ မတ်မတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှေ့မှာ လမ်းဆုံရှိလို့ မင်းကို ရှာဖို့ အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ ခွဲခဲ့တာ။" သူ့အသံက အနည်းငယ် ဩရှရှဖြစ်နေပြီး အသက်ရှူမဝသလို ဖြစ်နေကာ တစ်လမ်းလုံးပြေးလာတာကြောင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခွန်အား အလွန်ပင်ပန်းနေမှန်း သိသာပါသည်။
ကျန်းဖျင်စစ်က မေးလိုက်သည်။ "အခြားလူတွေကို တွေ့သွားပြီလား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ မင်းက လှိုဏ်ဂူရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ ရောက်နေတဲ့ နောက်ဆုံးလူပဲ"
ကျန်းဖျင်စစ်သည် ရှင်းဝမ်၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ခံစားနိုင်သည်။
တကယ်လို့ သူသာ အခြားအဖွဲ့ဝင်များကို တွေ့ခဲ့ပြီး ရှင်းဝမ်၏နေရာကို မသိရင် သူ ရူးသွားလိမ့်မည်။ ရှင်းဝမ်သည် သူ့ကို နာရီပေါင်းများစွာ လိုက်ရှာနေတာ သိသာထင်ရှားပြီး သူ့ကိုတွေ့တာနဲ့ ရှင်းဝမ် အပြေးအလွှားသွားပြီး ပွေ့ဖက်လိုက်တာက အံ့သြစရာမရှိပါဘူး။
ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့နှလုံးသားထဲမှာ နွေးထွေးမှုအရိပ်အမြွက် ခံစားလိုက်ရပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ဆံပင်ကိုသပ်ရပ်အောင် ကူညီပေးဖို့ သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကို နွေးထွေးစေဖို့အတွက် တစ်ခုခုရှိလား။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပြေးလာတာ အေးနေတယ်။"
ထိုအချိန်မှပင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အေးစက်နေပြီး ထုံနေမှန်း သိလိုက်သည်။ သူက ရှင်းယန် ပေးခဲ့သော အနွေးပုလင်းကို အမြန်ထုတ်လိုက်ပြီး လေလုံအဖုံးကိုဖွင့်ကာ ရေနွေးအနည်းငယ်သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အနွေးပုလင်းကို ကျန်းဖျင်စစ်ထံသို့ ပေးခဲ့ပြီး ကျန်းဖျင်စစ်သည် ပုလင်းနှုတ်ခမ်းကို သုတ်မနေဘဲ ရှင်းဝမ်သောက်သည့် နေရာတွင် ရေနွေးအနည်းငယ်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်လောင်းထည့်လိုက်သည်။
ဒါက သွယ်ဝိုက်နမ်းတာနဲ့ မတူဘူးလား။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အဝေးကို လှမ်းကြည့်ကာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး အကြောင်းအရာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဘာလို့ မအေးတာလဲ။" ကျန်းဖျင်စစ် သူ့ကို အခုလေးတင် ပွေ့ဖက်လိုက်သောအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်က ပုံမှန်ပါပဲ။
"အားလုံးနဲ့ အရင်တွေ့ပြီး လမ်းမှာ ငါမင်းကို ပြောပြမယ်။" ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ၏ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကာတီဆီယန်ကိုသြဒီနိတ်စနစ်ကို အမြန်ဆွဲကာ ဖော်မြူလာကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရေးခဲ့ပြီး သူ၏ဘယ်လက်သည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ခါးကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်ကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
ခန္ဓာကိုယ် လေထဲသို့ မြှောက်သွားသည့်အခိုက်တွင် ယွဲ့ရှင်းဝမ် သက်တောင့်သက်သာရှိလာသည်။
အလင်းလုံးကြောင့် ရှေ့မြင်ကွင်းက တောက်ပနေသည်။ ကျန်းဖျင်စစ်သည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပျံသန်းမှုလမ်းကြောင်းကို လျင်မြန်စွာ ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ သူ့ခြေထောက်တွေဖြင့် ပြေးတာနဲ့ ယှဉ်ရင် ကျန်းဖျင်စစ်၏ ရှေ့ကို လျှောက်လှမ်းသည့် နည်းလမ်းက တကယ်ကို ပင်ပန်းတာ သက်သာပါသည်။ ထို့အပြင် ယွဲ့ရှင်းဝမ် တကယ်မပြေးနိုင်တော့ဘူး။ ဖျင်စစ်သည် မကြာမီတွင် သူ့အဖွဲ့ဝင်များနှင့် ပူးပေါင်းရန် လမ်းဆုံသို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်လာနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့ဘေးရှိလူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ပူစွာ မေးသည်။ "အနီးနားမှာ တြိဂံပေတံတွေ အများကြီးတွေ့ခဲ့တယ်၊ မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား။ မင်း အန္တရာယ်ရှိနေတာလား။"
ကျန်းဖျင်စစ်: "အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါက အမြင့်တစ်နေရာကို ဆင်းသက်ခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာ မည်းမှောင်နေပြီး ဘာမှ မမြင်ရဘူး။ ကိုသြဒီနိတ်စနစ်နဲ့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မပျံသန်းရဲဘူး။ တြိဂံပေတံကို အသုံးပြုပြီး လမ်းစူးစမ်းဖို့ ပစ်လိုက်တာ။"
သူခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "တြိဂံပေတံက ကျောက်တုံးတွေအများကြီးကို ထိမှန်ပြီး ပြတ်သားတဲ့ပဲ့တင်သံထွက်လာတယ်။ အသံရဲ့အတက်အကျပေါ်မူတည်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကြမ်းဖျင်းတွက်ချက်ခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့တည်နေရာက မြေပြင်ကနေ မီတာ 50 ကျော်လောက်ဝေးတယ်။ အပြင်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်အပူချိန်က အရမ်းနိမ့်တယ်၊ နေရာတိုင်းမှာ ကျောက်တုံးတွေရှိပြီး ရှင်သန်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ အမှောင်ထဲမှာ တိုက်မိပြီး ဒဏ်ရာရဖို့ လွယ်တဲ့အတွက် လွတ်မြောက်ရေး pod ထဲမှာ နေပြီး အလျင်စလို မထွက်ခဲ့ဘူး။ အောက်ဆီဂျင်ကုန်ခါနီး ည 7 အထိ စောင့်နေပြီးမှ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ အဖြေရှာလိုက်တာ။"
သူက ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ကြည့်ပြီး နူးညံ့စွာဆိုသည်။ "မင်းရဲ့ခြေသံကို မကြားခင်မှာ မင်းတို့ကိုရှာဖို့ ငါ အမှောင်ထဲကိုသွားဖို့ စီစဉ်ခဲ့တာ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့အခြေအနေကို နားထောင်ပြီး သူ့နှာခေါင်းက အနည်းငယ် ချဉ်နေပြီး အနီးနားတွင် အဖွဲ့ဝင်များမရှိသဖြင့် သူ့ရှေ့တွင် ဘာမှ မမြင်ရပေ။ ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့လက်ချောင်းတွေကို မမြင်နိုင်သော ရေခဲလှိုဏ်ဂူထဲမှာ ဒီကို နာရီအနည်းငယ်အတွင်း ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။
ထူထပ်နေသော တြိဂံပေတံများကို ကျောက်တုံးများတွင် စိုက်သွင်းခြင်းက သက်သေဖြစ်သည်။
၎င်းသည် သူ၏ သန်မာသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရည်အသွေးကြောင့်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သိရှိရန် တြိဂံပေတံကို စိတ်ရှည်စွာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုရင် အမှောင်ဂူထဲမှာ နာရီပေါင်းများစွာ တစ်ယောက်တည်း နေခဲ့ရပါက သူတို့စိတ်တွေ ပြိုလဲသွားတာ ကြာလောက်ပြီ။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပေါ့ပါးဟန်ဆောင်ပြီး အရွှန်းဖောက်သည်။ "မှောင်မည်းနေတဲ့ ဂူထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းနေတာကို မင်း မကြောက်ဘူးလား။"
ကျန်းဖျင်စစ်: "ငါကြောက်တာမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါနည်းနည်းစိတ်ပူရုံပါ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မသိစိတ်က မေးလိုက်၏။ "မင်းက ဘာတွေ စိတ်ပူတာလဲ။"
ကျန်းဖျင်စစ်၏အကြည့်က နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ "ငါ မင်းကို စိတ်ပူတာ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "..."
ကျန်းဖျင်စစ်: "မင်းသာ ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိနေရင် ဘာလုပ်မလဲလို့ ငါတွေးနေတာ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်ဖို့တောင် ခက်ခဲနေတာကို၊ မင်းက အခြားသူတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ စိတ်ရှိနေသေးတယ်ပေါ့!"
ကျန်းဖျင်စစ်က မဖြေဘဲ မေးခွန်းပြန်ထုတ်သည်။ "မင်းလည်း ငါ့ကို စိတ်မပူဘူးလား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ် လုံးဝမငြင်းနိုင်ပါ။
သူသည် တစ်လမ်းလုံးပြေးသွားကာ ကျန်းဖျင်စစ်၏ ပထမဆုံးအကြည့်ကို မြင်သောအခါ တစ်ဖက်လူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ သူပစ်ဝင်လိုက်သည်။ ဒါက တစ်ဖက်လူကို စိတ်ပူတဲ့လက္ခဏာမဟုတ်ပါလား။ သူဘယ်လိုရှင်းပြနိုင်မလဲ။
ယွဲ့ရှင်းဝမ် စကားမပြောတာကိုမြင်တော့ ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "ရှင်းဝမ်၊ ငါ အခု မင်းကိုတွေ့တော့ ငါဘယ်လောက်ပျော်နေသလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူး။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "…"
တကယ်တော့ သူလည်း ဒီလိုပါပဲ။ အလင်းလုံးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းထိန်သွားသောအခါ ရင်းနှီးသူသည် ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျပြီး သူ့ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာသောအခါ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူသည် လုံခြုံပြီး အဆင်ပြေနေသဖြင့် သူတို့တွေ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခွင့်ရသည့်အတွက် ပျော်ရွှင်မိပါသည်။
အဲဒီအချိန်မှာ အခြားဘာမှ အရေးမကြီးဘူး။
သူက ယောင်္ကျားလေးပဲဖြစ်ဖြစ် မိန်းကလေးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကတော့ သူ့အတွက် အရေးကြီးဆုံးလူက သူ့ဘေးမှာ ဘေးကင်းစွာ ရပ်နေတယ်ဆိုတာပဲ သိသည်။
အရင်တုန်းက အကြိမ်ပေါင်းများစွာလိုပဲ သူတို့သည် ဘေးချင်းကပ်ရပ်ပြီး ပြုံးပြကြကာ အပြန်အလှန်နားလည်မှုလည်း ရှိကြပါသည်။
အခက်အခဲတွေ ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားပါစေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ဘေးမှာ ရှိနေရင် ကြောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။
သူတို့က အတူတူရင်ဆိုင်နိုင်လို့ပါပဲ။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိမ်များနှင့် မြူခိုးများကို လက်တစ်စုံဖြင့် ညင်သာစွာ တွန်းထုတ်လိုက်ပုံရပြီး ပြင်းထန်သော ခံစားချက်သည် တဖြည်းဖြည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်လာသည်။ အမှန်တော့ သူသည် ကျန်းဖျင်စစ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ခံစားချက်ကောင်းရှိတာထက်ပိုပါသည်။
ကျန်းဖျင်စစ်ကို ရှာမတွေ့သည့် နာရီအနည်းငယ်အတွင်းတွင် သူ့ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စိုးရိမ်စိတ်၊ ထိတ်လန့်မှုတို့ကို ခံစားခဲ့ရပြီး လူတစ်ဦးကို မဆုံးရှုံးနိုင်ကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသိခဲ့သည်။ ထိုလူသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် သူငယ်ချင်းသက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။ ထို့ထက် သူငယ်ချင်းထက်ပိုပြီး အထူးခြားဆုံးတည်ရှိမှုဖြစ်သည်။
ဒီလိုခံစားချက်မျိုးကို အချစ်လို့ ခေါ်နိုင်မလား။ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ကျန်းဖျင်စစ်၏တည်ရှိမှုကို ဘယ်သူကမှ အစားမထိုးနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သူသိသည်။
ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတာ ခံစားသိရှိလိုက်ရာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ပါးပြင်များသည် အနည်းငယ်ပူလာသော်လည်း သူလွတ်လိုက်ခြင်းမရှိပေ။ သူက အစမ်းသဘောဖြင့် မဝံ့မရဲ တစ်ဖက်လူ၏လက်ကို ဂရုတစိုက် ပြန်လည်ဆုတ်ကိုင်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းအဆင်ပြေလို့ ငါဝမ်းသာပါတယ်။"
ကျန်းဖျင်စစ်၏နောက်ကျောသည် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားပြီး သူသည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏လက်ကို ပို၍ပင်တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ လက်ချောင်းများကို အရင်းနှီးဆုံးသော ရောယှက်မှုဖြစ်စေသည်။
သူက တိုးတိုးပြောသည်။ "ငါ့ကိုယ်ငါ ဘာမှဖြစ်ခွင့်မပြုပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငါ့မှာ မပြည့်စုံသေးတဲ့ ဆန္ဒတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "..."
မင်းရဲ့ဆန္ဒမှာ ငါပါဝင်တာလား။
တကယ်တော့ မေးနေစရာမလိုဘဲ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ကျန်းဖျင်စစ်၏ ဆိုလိုရင်းကို သိပါသည်။
သူသည် ပိုသင့်လျော်သောအချိန်ကိုရှာကာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းတွေးတောပြီး ကျန်းဖျင်စစ်နှင့် ကောင်းကောင်းစကားပြောလိမ့်မည်။ ယခုအချိန်တွင် အတန်းဖော်အများအပြားသည် လမ်းဆုံတွင် သူတို့ကို စောင့်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် စကားစမြည်ပြောနေကြရင် အတန်းဖော်များမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဆန္ဒတွေကို အမြဲတမ်း ဖြည်းဖြည်းချင်း အကောင်အထည်ဖော်လို့ရမှာပါ၊ အရင်ဆုံး အသက်ရှင်ကြရအောင်။"
ကျန်းဖျင်စစ်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ညင်သာစွာ မြှောက်တက်သွားသည်။ "အင်း…"
ရှင်းဝမ်က အစပြုပြီး သူ့ကို ပွေ့ဖက်ပြီး သူ့လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်...
ခံစားချက်တွေအကြောင်း ဘာမှမသိတဲ့ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က နောက်ဆုံးတော့ အမြင်အာရုံပွင့်သွားပြီထင်တယ်…
