Chapter 34

Volume 2 : နှစ်ယောက်တွဲဖြတ်ကျော်ခြင်း

Chapter 34 (3 of Hearts – သွေးစွန်းနေသောမေပယ်ရွက် ၁၅၊ အမှန်တရားကိုထုတ်ဖော်ပြသည်)

မေပယ်တောအုပ်ထဲတွင် လူအရိုးအများအပြားတွေ့ရှိမှုကြောင့် ရဲများသည် မေပယ်တောအုပ်အထက်တန်းကျောင်းကို အလျင်အမြန် ပိတ်ဆို့ခဲ့ပြီး ဆရာများ သို့မဟုတ် ကျောင်းသားများကို အပြင်ထွက်ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့သည့် လူအရိုးများကို DNA စစ်ဆေးရန်နှင့် ဦးခေါင်းခွံကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် မှုခင်းဆေးပညာဆရာဝန်မှ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်များအတွင်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော လူသုံးဦး၏ အရိုးများကို အမြန်ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဒီအမှုဟာ မှုခင်းရဲများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး မကြာခင်မှာပဲ ရဲကားတစ်စီးက ကျောင်းဝင်းထဲကို မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ ရဲစခန်းမှ လူလေးဦးကို ထောက်ပံ့ကူညီရန် ထပ်မံစေလွှတ်ခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း ရဲအရာရှိရှစ်ဦးသည် ကျောင်းစာကြည့်တိုက်နှင့် ဆရာများရုံးခန်းများကို စတင်ရှာဖွေခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် သူတို့သည် ကျန်းချင်၏အံဆွဲထဲမှာ မူရင်းပြင်သစ်စာအုပ် ‘မွန်တီခရစ်တိုမြို့စား’နှင့် လင်ယွဲ့လန်၏အံဆွဲရှိ အိမ်စာနှင့်ဓာတ်ပုံတို့ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ယွီဟန်ကျန်းသည် ရဲအရာရှိများ၏ အကြည့်ကို ရှောင်လိုက်ပြီး ရုံးအဆောက်အဦးအတွင်း ခိုးဝင်ကာ မနေ့က တွေ့ခဲ့သော ဖိနပ်များကို စင်္ကြံရှိ အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ချခဲ့သည်။

ရှောက်လုံက သူ့ကိုမြင်ပြီး မနေနိုင်စွာ တွေးဆလိုက်သည်။

"ရဲတွေ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုရဲ့ တိုးတက်မှုကို ကျွန်တော်တို့ နှောင့်ယှက်လို့ရလား"

မူရင်းဇာတ်ကွက်အရ ယွီဟန်ကျန်းသည် မနေ့က အမှိုက်ပုံးသို့ မသွားခဲ့ပါက ဖိနပ်ကို အမှိုက်ထရပ်ကားက သိမ်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ ခြေရာအတုများကို ဖန်တီးထားသည့် ဖိနပ်များကို ရှင်းပစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ရဲတပ်ဖွဲ့၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွင် သက်သေများ ပျောက်ဆုံးနေပြီး အမှု၏အချိန်ကို နှောင့်နှေးစေမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယွီဟန်ကျန်းသည် အဓိကသက်သေများကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ရဲများ၏ မျက်လုံးအောက်တွင် ထားရှိခဲ့သည်။ ဖိနပ်ကို ရဲများက ရှာတွေ့ပြီးတာနဲ့ ယွီဟန်ကျန်းသည် ဒီလျှို့ဝှက်ခန်း၏ ဇာတ်ကွက်ကို ပြန်လည်ရေးသားတာနဲ့ ညီမျှပါသည်။

ယွီဟန်ကျန်းက မှန်းဆခဲ့သည်။

"ဒီလျှို့ဝှက်ခန်းမှာ စိန်ခေါ်သူတွေကို သဲလွန်စတွေရှာဖို့ ကူညီပေးတဲ့ ရဲတွေရှိတာကြောင့် စိန်ခေါ်သူတွေကလည်း ရဲတပ်ဖွဲ့က ဒီအမှုကို ဖြေရှင်းဖို့ ကူညီနိုင်လောက်တယ်"

ရှောက်လုံက သေချာစဉ်းစားပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"အဲဒါက အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်... ဒါ့အပြင် ဒီအခန်းက C အဆင့် လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုပဲဖြစ်တယ်... ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့အကူအညီမပါဘဲ စိန်ခေါ်သူအများအပြားက ဖြစ်စဉ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ယွီဟန်ကျန်းက ထပ်ပေါင်းပြောသည်။

"ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းမရှိတဲ့ စိန်ခေါ်သူက ရဲတွေရဲ့အကူအညီနဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တယ်"

ရဲက လူသတ်သမားကို ဖမ်းလိမ့်မည်။ သူတို့က ရဲများနောက်ကို လိုက်ဖို့ပဲလိုပြီး ဖြစ်စဉ်ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ သို့သော် ဤလျှို့ဝှက်ခန်းကို ပြီးပြည့်စုံစွာရှင်းလင်းဖို့ အခြေအနေများကို အတိအကျမသိရသေးပေ။ ယွီဟန်ကျန်းနှင့် ရှောက်လုံတို့သည် အရေးကြီးသော သဲလွန်စတစ်ခုကို လွတ်သွားသလားမသိနိုင်ချေ။

ရှောက်လုံသည် ရုံးခန်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စဉ်းစားနေမိသည်။ 

"ရဲတွေက စစ်ကူပို့ပြီး ကျောင်းတစ်ခုလုံး ပိတ်ဆို့ထားတယ်... ကျောင်းသားတွေနဲ့ ဆရာတွေက ညဘက် အိပ်မပြန်နိုင်ဘူးလို့တော့ မဆိုလိုဘူးမလား... သံသယရှိသူတွေကို ရဲတပ်ဖွဲ့က ဒီနေ့နေ့လယ်မှာ စစ်ဆေးမှာမလား"

"ဖြစ်နိုင်တယ်... စစ်းဟန်အမှုက လွန်ခဲ့တဲ့ငါးနှစ်ခန့်က ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး အဲဒီအချိန်တုန်းက လက်ရှိကျောင်းသားတွေဟာ အလယ်တန်းကျောင်းသားဖြစ်တယ်... စစ်းဟန်ကို ရှင်းပစ်တဲ့အထဲမှာ သူတို့ပါဝင်နိုင်ခြေ အရမ်းနည်းတယ်... ရဲတပ်ဖွဲ့မှာ သံသယရှိသူတွေ ရှဲ့ရှင်းဟယ်၊ ကျန်းချင်နဲ့ လင်ယွဲ့လန်တို့အပြင် ပျောက်ဆုံးနေသူ သုံးယောက်ကို သိထားတဲ့ ကျောင်းခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ ဌာနဆိုင်ရာတွေအတွက် အဓိကမေးခွန်းတွေ ရှိနိုင်တယ်"

ရဲတပ်ဖွဲ့က လူလေးဦးကို စစ်ကူအဖြစ် ဘာကြောင့် စေလွတ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာမရှိပါဘူး။ ဒီနေ့ နေ့လယ်ခင်းမှာ အလုပ်က အလွန်များပြီး ရဲများလည်း အလုပ်များနေလိမ့်မည်။

ရှောက်လုံက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ 

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိုယ်ပျောက်ဝတ်ရုံတွေက အသုံးမဝင်တော့ဘူး... စစ်ဆေးမေးမြန်းတာကို ဘယ်လို ခိုးနားထောင်ကြမလဲ"

ကိုယ်ပျောက်ဝတ်ရုံကို တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

မနက်ခင်းမှာ ယွီဟန်ကျန်းက ကိုယ်ပျောက်ဝတ်ရုံဝတ်ထားပြီး ရဲများနဲ့အတူ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်းကို သွားခဲ့သည်။ ရှောက်လုံသည် မှုခင်းဆရာဝန်နှင့်အတူ အရိုးများကို စစ်ဆေးရန် မေပယ်တောအုပ်သို့ လိုက်သွားရင် ကိုယ်ပျောက်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားသည်။ သူတို့၏ ဝတ်ရုံများကို အသုံးပြု၍မရတော့သလို အပြင်းထန်ဆုံး သံသယရှိသူများကို နေ့ခင်းပိုင်းမှာ စစ်ဆေးမေးမြန်းသွားမှာဖြစ်သည်... သူတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။

ထိုအချိန်တွင် လူနှစ်ယောက်၏ လေးထောင့်ဘောင်ထဲတွင် တစ်ချိန်တည်း၌ သတိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

[Hearts လျှို့ဝှက်ခန်းရှိ ရှောက်လုံနှင့် ယွီဟန်ကျန်းတို့၏ရမှတ်က အမှတ် 800 ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဆုကို ရွေးချယ်နိုင်ပါသည်:

A. လျှို့ဝှက်ခန်းကန့်သတ်ကတ်၏ ရေတွက်ချိန်ကို ပြန်လည်သတ်မှတ်ပြီး ဒုတိယခန်းကန့်သတ်ကတ်ကို 'ကန့်သတ်မရှိ' အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲပါ။ ဖြစ်စဉ်ကိုရှင်းလင်းပြီးနောက် ၎င်းကို 3 of Hearts လျှို့ဝှက်ခန်း မှ ယူဆောင်သွားနိုင်သည်။

B. ရွှေဒင်္ဂါး 500,000 ချက်ချင်းရယူပါ။

ရှောက်လုံသည် ဤရွေးချယ်မှုနှစ်ခုကို မြင်ပြီး အလွန်ရှုပ်ထွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ 

"အားလုံးလိုချင်တယ်"

ယွီဟန်ကျန်း: "..." သူလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးမိသည်။

လူနှစ်ယောက်က ရွေးချယ်စရာ A ကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေပေမဲ့ ရွေးချယ်စရာ B ၏ ရွှေဒင်္ဂါးငါးသိန်းက အလွန်စွဲဆောင်မှုရှိသည်။ အထူးသဖြင့် နှစ်ရက်ဆက်တိုက် အစာကောင်းကောင်းမစားရသော ဆင်းရဲသားများအတွက် သန်းတစ်ဝက်ခန့်သည် သူတို့၏နေ့ရက်များကို ကောင်းမွန်စွာကုန်ဆုံးစေပြီး အနာဂတ် Clubs အခန်းများတွင် သေချာပေါက် ကူညီပေးလိမ့်မည်။

အဲဒါက… ကန့်သတ်ကတ်ကို အကန့်အသတ်မရှိ အခြေအနေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ကိုယ်ပျောက်ဝတ်ရုံကို လျှို့ဝှက်ခန်းထဲကနေ ယူဆောင်လာနိုင်သည်။ ဒီလျှို့ဝှက်ဆုက မဆိုးဘူး။ ရေရှည်တွင် ကတ်များသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် တန်ဖိုးအရှိဆုံးအရာဖြစ်ပြီး ရွှေဒင်္ဂါးများကို ထပ်မံရရှိနိုင်ပါသည်။

ရှောက်လုံက အံကြိတ်လိုက်သည်။

"A ကို ရွေးမယ်"

ယွီဟန်ကျန်းက အလေးအနက် ကြည့်နေသည်။ 

"အင်း… ဒီလျှို့ဝှက်ခန်းကို အရင်ရှင်းရအောင်"

နှစ်ယောက်စလုံးက A ကို တစ်ချိန်တည်းမှာ ရွေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပျောက်ဝတ်ရုံနှစ်ထည်က ပြန်လည်ရရှိလာပြီး ကတ်ပေါ်ရှိ 'ကန့်သတ်' ဖော်ပြချက်ကို ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ ဖြစ်စဉ်ကို ရှင်းနိုင်သ၍ 3 of Hearts လျှို့ဝှက်ခန်းမှ ကိုယ်ပျောက်ဝတ်ရုံကို ယူသွားနိုင်ပြီး အခြားလျှို့ဝှက်ခန်းများတွင် မိနစ် 30 ကြာ ကိုယ်ပျောက်နိုင်သည်။

ကတ်နှစ်ကတ်ကို တစ်နာရီကြာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး နေ့လယ်ပိုင်း စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို နားထောင်ရန် လုံလောက်မည်ဖြစ်သည်။

ရှောက်လုံသည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ရွှေဒင်္ဂါးပြားများကို ထိလိုက်ကာ လက်လွတ်လိုက်ရသော သန်းတစ်ဝက်အတွက် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။

ယွီဟန်ကျန်းက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ 

"ပိုက်ဆံပြန်ရှာလို့ရပါတယ်"

ရှောက်လုံက ပြုံးလိုက်သည်။

"အင်း... ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့နေ့လယ်စာ မစားတော့ဘူး"

အဲဒီအချိန်မှာ စာသင်ချိန်တွေကြားထဲ ရောက်နေခဲ့သည်။ စစ်ကူများသည် ရုံးအဆောက်အဦးကို ရှာဖွေပြီးနောက် အတန်းအသီးသီးသို့ သွားရောက်ကြသည်။

ရှောက်လုံနှင့် ယွီဟန်ကျန်းတို့သည် အဝေးမှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ကြသည်။

ယွီဟန်ကျန်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကျောင်းသားအများစုသည် စစ်းဟန်ကို မသိသလို သူမ၏အမည်ကိုလည်း မကြားဖူးကြပေ။ ထို့အပြင် သူတို့သည် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က မေပယ်တောအုပ်အထက်တန်းကျောင်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျောင်းသားများသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်များအတွင်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော လူသုံးဦးနှင့် ရင်းနှီးမှုမရှိကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့သည် ကျောင်းသားများအား လာရောက်လည်ပတ်မှုအပြီးတွင် ကျောင်းခေါင်းဆောင်များ၊ လုံခြုံရေးအစောင့်များနှင့် ဆရာများအား စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်အတွက် နေ့လယ်စာစားချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ မသက်ဆိုင်သော ကျောင်းသားများကို အိမ်ပြန်ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး ရှဲ့ရှင်းဟယ်တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ခဲ့သည်။

ရှဲ့ရှင်းဟယ်၏ မျက်နှာသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဖြူဖျော့နေသော်လည်း သူ့အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

ဒီနေ့ ရဲတပ်ဖွဲ့က စစ်ကူများ စေလွတ်ပြီး နေ့လယ်ပိုင်းမှာ စစ်ကြောရေးအခန်း နှစ်ခန်းကို တပြိုင်တည်း ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုတစ်ခုသည် ရင့်ရှောင်ယာ၏အမှုဖြစ်ပြီး အခြားစစ်ဆေးမေးမြန်းမှုမှာ စစ်းဟန်ပြုတ်ကျခြင်းနှင့် မေပယ်တောအုပ် အရိုးများကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ဖြစ်နိုင်သည်။ ရှောက်လုံနှင့် ယွီဟန်ကျန်းတို့သည် ကိုယ်ပျောက်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ သွားနားထောင်ကြသည်။

ရဲအရာရှိက မေးသည်။ 

"ရှဲ့ရှင်းဟယ်… ပြီးခဲ့တဲ့ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့က ဓာတုဗေဒဓာတ်ခွဲခန်းမှာ organic phosphates အဆိပ်သင့်ခြင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆေးပမာဏ၊ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အာနိသင်တွေနဲ့ ရှေးဦးသူနာပြုနည်းတွေကို ဆရာမက ပြောပြခဲ့တာလား"

ရှဲ့ရှင်းဟယ်က မျက်မှန်ကို တွန်းတင်လိုက်သည်။ 

"ဟုတ်ပါတယ်"

"အတန်းပြီးတဲ့အခါ မင်းနဲ့ ဓာတုဗေဒဆရာမက ကိရိယာပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးပြီး နောက်ဆုံးတော့ တံခါးကို မင်း သော့ခတ်ခဲ့တာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

နောက်ဆုံးတော့ ရဲအရာရှိက အဓိကအချက်ကို ရောက်သွားသည်။

"ဓာတ်ခွဲခန်းကထွက်ပြီးနောက် organic phosphates တစ်ဝက်ကိုယူဖို့အတွက် တံခါးသော့ကိုဖွင့်ဖို့ ပြန်သွားခဲ့တာလား"

ရှဲ့ရှင်းဟယ်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် အေးစက်စက် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်… အဲဒါကို ကျွန်တော် ချောကလက်ထဲမှာလည်း ထည့်ခဲ့ပါတယ်"

ဒီကောင်က ဝန်ခံလိုက်တာလား…

ယွီဟန်ကျန်းသည် ဒီအရာကို မထင်မှတ်ဘဲ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အရှေ့က ရှဲ့ရှင်းဟယ်၏အမူအရာကို ဂရုတစိုက်ကြည့်နေသည်။

ရဲအရာရှိက မေးသည်။ 

"မင်းဘာလို့ဒီလိုလုပ်တာလဲ"

ရှဲ့ရှင်းဟယ်က သေသေသပ်သပ် ဖြေခဲ့သည်။

"ဓာတုဗေဒဆရာမပြောတာ မှန်မမှန်ကို အတည်ပြုဖို့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခု လုပ်ချင်လို့... အဲဒီပမာဏက ကြွက်တစ်ကောင်ကို အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေပြီး လူတွေ စားမိတဲ့အခါ အဆင်ပြေလောက်မှာပါ… ကျွန်တော်က တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတာ မဟုတ်ဘဲ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိခိုက်စေရုံပဲ ဟုတ်တယ်မလား… ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းလို့ရတယ်"

ရဲအရာရှိက သူ့ကို ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ သတ္တိရှိမယ်လို့ သူမမျှော်လင့်ထားဘူး။

ရှဲ့ရှင်းဟယ်၏ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ့လက်သီးများကို ဆုပ်ထားပြီး အနည်းငယ် တုန်ရီနေသော လက်ချောင်းထိပ်များက သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်။

အခုချိန်ထိတော့ အကြောင်းပြချက်အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ပြောရန် သူငြင်းဆန်နေဆဲဖြစ်သည်။ ရှင်းပြချက်တစ်ခုသာရှိခဲ့သည်။ ရင့်ရှောင်ယာကို သတ်သောလူက သူ့အတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။ သူက ရင့်ရှောင်ယာကို ကယ်တင်ချင်ပေမဲ့ လူသတ်သမားကို မထိခိုက်စေချင်ဘူး။ သူသည် အကျပ်ရိုက်ခံရပြီး သူ့နှလုံးသားထဲတွင် လွန်ဆွဲနေသလို ခံစားရသည်။

စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပြုလုပ်ရန် စိတ်ကူးက သူအတော်ကြာအောင် တွေးခဲ့သော စကားတစ်ခုဖြစ်သည်။

ရဲအရာရှိများက သူ့ဆီကို ထောင့်ဘယ်လောက်ကနေပဲ ရောက်လာပါစေ ရှဲ့ရှင်းဟယ်သည် သူ့အနေနဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကို စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ လုပ်ခဲ့သည်ဟုသာ ပြောခဲ့သည်။ ထို့နောက် ‘မွန်တီခရစ်တိုမြို့စား’နှင့် အင်္ဂလိပ်စာဆရာမ၏စာအုပ်နှင့် ဆက်စပ်မှုကို မေးလာသည်။ သူ၏ရှင်းပြချက်ကတော့ "အဲဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပါပဲ… ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူတော်တော်များများက အဲဒါကို ဖတ်ဖူးပါတယ်"

ရဲအရာရှိသည် ဒေါသအလွန်ထွက်ပြီး စားပွဲကို ရိုက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ရှဲ့ရှင်းဟယ်ကို လက်ထိတ်ခတ်ပြီး သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ဒီအလုပ်ကြိုးစားသောကောင်လေးအား ခေါ်ထုတ်သွားခိုင်းလိုက်သည်။

နောက်ထပ်မေးခွန်းထုတ်ရမည့်သူမှာ လင်ယွဲ့လန်ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးဆရာမသည် ကြောင်တောင်တောင် အမူအရာဖြင့် ဝင်လာသည်။ သူမ၏သရုပ်ဆောင်ချက်ကပဲ အလွန်ကောင်းတာလား ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲအပြစ်ကင်းတာလားဆိုတာ မသိရသေးပေ။

ရဲအရာရှိက မေးသည်။

"ဆရာမလင်... ခင်ဗျား တစ်ချိန်က ရင့်ရှောင်ယာနဲ့ ရှဲ့ရှင်းဟယ်တို့ကို စာသင်ပေးခဲ့ဖူးပြီး ကျောင်းသားတွေရဲ့ အဖွဲ့လိုက်ဓာတ်ပုံကို ခင်ဗျားအံဆွဲထဲမှာ ထည့်ထားခဲ့တယ်… ဘာကြောင့်လဲ" 

လင်ယွဲ့လန်က ပြန်ဖြေသည်။

"သူတို့က ကျွန်မတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အတော်ဆုံးကျောင်းသားတွေပဲ… သူတို့ရဲ့ဓာတ်ပုံကို သိမ်းထားတာက ထူးဆန်းလို့လား"

"ဒါဆို ခင်ဗျားက ဘာလို့ သူတို့ရဲ့စာတွေကို သိမ်းထားရတာလဲ"

လင်ယွဲ့လန်၏မျက်နှာမှာ အံ့ဩသွားသည်။

"ရင့်ရှောင်ယာနဲ့ ရှဲ့ရှင်းဟယ်တို့က ကျွန်မအတန်းထဲမှာ စာရေးတာ အလှဆုံးကျောင်းသားနှစ်ယောက်လေ… ရင့်ရှောင်ယာရဲ့စာလုံးတွေက အရမ်းမှန်ကန်ပြီး ပုံနှိပ်ထားသလိုဖြစ်နေတယ်… ရှဲ့ရှင်းဟယ်ရဲ့စာလုံးတွေက ပြေပြစ်တယ်... သူတို့ရဲ့စာတွေကို အမှတ်တရအဖြစ် သိမ်းထားခဲ့တာ"

ရဲအရာရှိက မေးသည်။

"ဒီလောက်ပဲ ရိုးရှင်းတာလား"

လင်ယွဲ့လန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... စာစီစာကုံးပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားတော်တော်များများရဲ့ စာတွေကို စုဆောင်းပြီး အမှတ်တရအနေနဲ့ အိမ်မှာသိမ်းထားလေ့ရှိတယ်... မယုံရင် ကျွန်မအိမ်မှာ သွားရှာလို့ရတယ်"

ရဲအရာရှိနှစ်ဦးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေ့မှာ အတန်း 3 ရဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာက ရင့်ရှောင်ယာကို မေးခွန်းတွေမေးဖို့ ခေါ်သွားတာ… ခင်ဗျားက ဘာလို့ အထဲဝင်ပြီး သူ့ကို ‌နှောင့်ယှက်လိုက်တာလဲ"

"ကျွန်မက ရုံးခန်းကို ပြန်သွားတာဖြစ်ပြီး သူတို့ စကားပြောနေမှန်း မသိလိုက်ဘူး"

"ရင့်ရှောင်ယာရဲ့ သေကြောင်းကြံစည်မှု မှတ်စုကို ရေးခဲ့တာ ခင်ဗျားမဟုတ်ဘူးလား"

လင်ယွဲ့လန်၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ်ရုပ်ဆိုးသွားသည်။

"ရဲအရာရှိ… ရှင်ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ကျွန်မ မသိဘူး… အရင်က သူမကို စာသင်ပေးဖူးတဲ့အတွက် ရင့်ရှောင်ယာရေးတဲ့ မိတ္တူစာအုပ်တစ်အုပ် ကျွန်မမှာ ရှိထားတယ်… သူမလက်ရေးနဲ့ သေကြောင်းကြံစည်မှုမှတ်စုကို ရေးရမယ်… အဓိပ္ပါယ်မရှိတာပဲ… သူမနဲ့ ကျွန်မက ဆက်ဆံရေးအဆင်မပြေတာမျိုး မရှိဘူး… ရှင့်ရဲ့အယူအဆအရ သေကြောင်းကြံစည်မှုမှတ်စုကိုရေးဖို့ ရှဲ့ရှင်းဟယ်ရဲ့လက်ရေးကိုလည်း ကျွန်မကူးယူရမှာလား"

ယွီဟန်ကျန်းက သူမမျက်နှာကို သေချာကြည့်ရှုခဲ့သည်။ သူမ၏ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှုက ဟန်ဆောင်ခြင်းမဟု‌တ်ပေ။ မှားယွင်းစွာ စွပ်စွဲခံရသော သံသယရှိသူ အများစုမှာ ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏စကားများသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်။ သူမ၏အံဆွဲထဲတွင် ရင့်ရှောင်ယာ၏လက်ရေးသာမက ရှဲ့ရှင်းဟယ်ဟာလည်းပါရှိသည်။ ရင့်ရှောင်ယာ၏ သေကြောင်းကြံစည်မှု မှတ်စုကို သူမ ရေးသည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါက သတ်ပစ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း။

ကျောင်းသားနှစ်ယောက်က စာကောင်းကောင်းရေးတတ်ပြီး စာများကို အမှတ်တရအဖြစ် သိမ်းထားတာက အဓိပ္ပါယ်ရှိပါသည်။

သူမ ထားခဲ့သော စာများကို အခြားသူများက ယူဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သလား။

ရဲများကလည်း အဲဒါကိုစဉ်းစားမိပြီး မေးခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားသိမ်းထားတဲ့စာတွေကို အခြားဆရာတွေကို ဖတ်ဖို့ ပေးခဲ့ဖူးလား"

လင်ယွဲ့လန်သည် သေသေချာချာစဉ်းစားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။

"ကျွန်မ မှတ်မိပြီ… ဗုဒ္ဓဟူးနေ့က ဆရာမကျန်းက ရင့်ရှောင်ယာရဲ့စာကို ငှားပေးဖို့ တောင်းခဲ့တယ်… အဲဒီကျောင်းသူက အင်္ဂလိပ်စာရေးရာမှာ အရမ်းညံ့တဲ့အတွက် သူမရဲ့တရုတ်စာလုံးတွေကို ကြည့်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်"

ရဲတပ်ဖွဲ့သည် ဤအချက်ကို အမြန်ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။

"ကျန်းချင်နဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုလဲ"

"ကျွန်မတို့က အတူတူ အလယ်တန်းကျောင်းကိုတက်ခဲ့ပြီး ကျွန်မက သူမရဲ့စီနီယာပါ… သူမကို ပြိုင်ပွဲမျိုးစုံမှာ တွေ့ဖူးတယ်… ကျွန်‌မတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက အရမ်းကောင်းမွန်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး… ကျွန်မတို့က သာမန်သူငယ်ချင်းတွေလို့တော့ ပြောလို့ရပါတယ်… ဒါ့အပြင် ကျွန်မတို့က ကျောင်းသားဟောင်းတွေလေ… တူညီတဲ့ နယ်ပယ်မှာ တာဝန်ပေးခံရရင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဂရုစိုက်ရမှာပေါ့”

"မင်းရဲ့အထင်အမြင်ပေါ် မူတည်ပြီး သူမက ဘယ်လိုလူလဲ"

လင်ယွဲ့လန်က ခံစားချက်ဖြင့် ဆိုသည်။

"သူမက အရမ်းတော်ပြီး အလုပ်လည်းကြိုးစားတယ်… အလယ်တန်းကျောင်းမှာ သူမက တစ်နှစ်လုံး အမြဲတမ်း ပထမရခဲ့ပြီး ပြိုင်ပွဲတွေမှာ ဆုအမျိုးအစားအားလုံးကို ရရှိခဲ့တယ်… ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျွန်မ သူမကို လေးစားတယ်… အဲဒီတုန်းက သူမဟာ နာမည်ကြီးနိုင်ငံခြားကျောင်းကို ဝင်ခွင့်ရပြီး ကျွန်မတို့ကျောင်းရဲ့ ဒဏ္ဍာရီဖြစ်လာခဲ့တယ်"

လင်ယွဲ့လန်က ခေတ္တရပ်ပြီး မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။ 

"ရှင်တို့က သူမကို သံသယဝင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ရဲအရာရှိသည် သူမမေးခွန်းကို မဖြေဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကျန်းချင်ရဲ့ မိသားစုအခြေအနေကို ခင်ဗျားသိလား"

လင်ယွဲ့လန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ 

"မသိဘူး… သူမ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်ပဲ… ရံဖန်ရံခါ ကျွန်မတို့ စားသောက်ပြီး ကျောင်းအကြောင်း ပြောကြတယ်… သူမက သူမမိသားစုအကြောင်း တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူး"

ရဲအရာရှိသည် လင်ယွဲ့လန်ကို ပြန်လွတ်ပေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းချင်ကို ခေါ်ခဲ့သည်။

စစ်ကြောရေးခန်းထဲသို့ လျှောက်လာရင်း ကျန်းချင်၏မျက်နှာသည် အလွန်ငြိမ်သက်နေ၏။ ဘောင်းဘီအပွနှင့် အနီပါးလွှာသော ဆွယ်တာအင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်။ သူမသည် အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်ပါးသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိကာ အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်က သူမ၏နောက်ကျောတွင် ကျနေသည်။ သူမ၏ကြက်ဥပုံသဏ္ဌာန် မျက်နှာသည် သပ်ရပ်ပြီး လှပနေတာကြောင့် သူမကို လူအုပ်ကြားထဲမှာ ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။

ရဲအရာရှိသည် သူမ၏အံဆွဲရှိ ‘မွန်တီခရစ်တိုမြို့စား’၏ ပြင်သစ်ဗားရှင်းအကြောင်း မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူမသည် စာအုပ်ကို နှစ်သက်သည်ဟုသာ ပြောပြီး ပြင်သစ်စာကို လေ့လာပြီးနောက် မူရင်းစာအုပ်ကို ဝယ်ခဲ့သည်။ သူမမိသားစုထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိလားလို့ မေးတော့ သူမ၏မိဘနှစ်ပါးစလုံးက သေဆုံးသွားပြီး သူမဟာ မိဘမဲ့ဖြစ်တယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ သူမမှာ ဆွေမျိုးမရှိဘူး။

အမှိုက်ပုံးထဲက ကောက်လာသော ဖိနပ်များကို ရဲအရာရှိများက မထုတ်ခင်အထိ အချိန်ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

အဖြူရောင် ကင်းဗတ်ဖိနပ်က ဖုန်မှုန့်များ စွန်းထင်းနေပေမဲ့ အလွန်သစ်လွင်နေပုံပေါ်သည်။ ၎င်းသည် ရင့်ရှောင်ယာ ပြုတ်ကျသောနေ့မှာ သူမဝတ်ထားသောဖိနပ်နဲ့ ပုံစံတူသည်။

ကျန်းချင်၏ မျက်နှာက ရုတ်တရက် ဖြူဖျော့သွားသည်။

ကိုယ်ပျောက်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကြည့်နေသည့် ယွီဟန်ကျန်း၏ရင်ထဲတွင် အဖြေတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။

လူသတ်သမားက သူမပဲ…

သူမ အမှိုက်ပုံးထဲကို ပစ်လိုက်သောဖိနပ်ကို အမှိုက်ကားက သယ်သွားရမှာဖြစ်ပေမဲ့ ဖိနပ်ကို ယွီဟန်ကျန်းသည် ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ဒီထပ်က အမှိုက်ပုံးထဲမှာ ထည့်ထားခဲ့သည်။ ရဲများက ရှာဖွေရာတွင် ဤအဓိကသက်သေများကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ယွီဟန်ကျန်းနှင့် ရှောက်လုံတို့သည် အချိန်မီ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ခဲ့ကြပြီး ရင့်ရှောင်ယာ၏အမှုကို ခွဲထုတ်ကာ သက်သေအထောက်အထားများကို အောင်အောင်မြင်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ရဲတပ်ဖွဲ့က အဆိုပါအမှုကို ဖြေရှင်းရန်နှင့် လူသတ်သမားကို ကြိုတင်ဖမ်းဆီးရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

ကျန်းချင်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ရဲအရာရှိများက ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူမ မထွက်သွားမီ ယွီဟန်ကျန်းသည် သူမထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူမ၏လည်ပင်းတစ်ဝိုက်ရှိ ဆွဲကြိုးကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

လည်ဆွဲပေါ်တွင် ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ သွားပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ဖြတ်ထုတ်ထားသော အရိုးသုံးပိုင်းကို ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်။ သူထင်တာမမှားရင် ထိုအရာများက သူမ သတ်ခဲ့သော လူသတ်သမားသုံးယောက်၏ အရိုးများ ဖြစ်နိုင်သည်။

#TK