Chapter 191

Volume 9 : ပထဝီဝင်ဌာန

Chapter 191 (ရေခဲခေတ် ဇာတ်သိမ်း)

ရှောင်ထူ၏ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပြသထားသည့်အချိန်သည် ညသန်းခေါင် 11:30 ဖြစ်ပြီး လူအားလုံးက မြေအောက်အခြေစိုက်စခန်းမှ ပြေးထွက်လာသောအခါတွင် မှောင်နေပါသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ဖော်မြူလာကိုရေးရန်အတွက် ကိုသြဒီနိတ်စနစ်ကိုအသုံးပြုကာ သူ့ရှေ့တွင် ဆင်းသက်သည့်အမှတ်ကို မြင်ရမည်။ မဟုတ်ပါက သူ၏အဖွဲ့ဝင်များသည် သစ်ပင်များနှင့် တောင်များကို ထိမိမည်ဟု အာမမခံနိုင်ပါ။ ဒါကို သိလိုက်သော ရှင်းယန်က သူလေထဲမှာရှိနေတုန်း အရက်မီးခွက်ကို အမြန်ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး အရက်မီးခွက်အများအပြားက သူ့လက်ထဲကနေ လွင့်ထွက်သွားပြီး လူတိုင်းကို သံကြိုးပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ချည်နှောင်လိုက်သည်။

အပြင်မှာ နှင်းများကျနေပြီး မြေပြင်က နှင်း‌များသည် သူတို့၏ဒူးများကို အလွယ်တကူ ဖုံးထားလောက်အောင် ထူသည်။ မြေကြီးက လှုပ်ခါပြီး တောင်များက တုန်နေသည်။ ငလျင်ကြီးသည် လေထုကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ တစ်လောကလုံး ပုံပျက်သွားပုံရသည်။ အမြင်အာရုံနယ်ပယ်မှ အရာအားလုံးက တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခဲ့သည်။ အရက်မီးခွက်က မီးတောက်တောင် ငြိမ်းသက်သွားခဲ့သည်။ ရှင်းယန်က အားဖြည့်ရန် အရက်မီးခွက်အသစ်ကို ဆင့်ခေါ်ရုံသာရှိသည်။

ဒီအချိန်မှာ ခယ်ရှောင်ပင်းက ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။

"အောက်ကိုကြည့်လိုက်"

အားလုံးက စကားကိုကြားပြီး အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ အောက်ခြေမြေပြင်မှာ သုံးမီတာကျော်ကျယ်သော အက်ကွဲကြောင်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အက်ကွဲကြောင်းက အောက်ခြေလွတ်ပြီး ၎င်းကို "ချောက်နက်" အဖြစ် ဖော်ပြရန် ချဲ့ကားခြင်းမဟုတ်ပါ။ ကျယ်ပြန့်သောအက်ကွဲကြောင်းသည် မြေကြီးက ၎င်း၏သွေးသံတရဲရဲပါးစပ်ကို ဖွင့်ထားသလိုပင် အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုနေသည်။

အက်ကွဲကြောင်းတည်နေရာသည် သူတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းရှိရာ အတိအကျဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်နျန်သည် သူ့ခြေထောက်အောက်က မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးများပြူးသွားသည်။

"ကျွန်တော်တို့ပြေးတာမြန်လို့ ကံကောင်းသွားတယ်… မဟုတ်ရင် အက်ကွဲကြောင်းတွေကြောင့် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုလုံးက ဝါးမျိုခံရပြီး ကျွန်တော်တို့ ပြုတ်ကျသွားရင် အဆုံးသတ်ပြီမဟုတ်ဘူးလား"

ချင်လု၏အသံက အနည်းငယ်တုန်ယင်နေသည်။

"ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ငလျင်က ပြင်းအား 8 ထက်တောင် ပိုနိုင်တယ်"

ပြင်းအား 8 နှင့် အထက်ရှိသော ငလျင်ကြီးတစ်ခုလှုပ်ပါက လူနေမြို့ကိုချက်ချင်းဖျက်ဆီးရန် လုံလောက်ပါသည်။ ယနေ့တွင် သူတို့သည် ရေခဲခေတ်သို့ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး လူ့ယဉ်ကျေးမှုမရှိသောကြောင့် အဆောက်အဦးအများအပြား ပြိုကျမှုကြောင့် ထိခိုက်သေဆုံးမှုများနှင့်ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်စရာမလိုအပ်ပါ။

သို့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ ကြီးမားသော ငလျင်လှုပ်ခြင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိရစ္ဆာန်များအတွက် ဆိုးရွားသော ထိုးနှက်ချက်ဖြစ်သည်မှာ သေချာပါသည်။ နေ့ဘက်တွင် ဂူဝံများနှင့်အတူ နယ်မြေလုယူခဲ့သော ခြင်္သေ့များကို သူတို့ကိုယ်တိုင် မျက်စိဖြင့် မြင်ခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့တည်ရှိရာ ဂူကြီးပြိုကျခဲ့သည်။

ကျန်းဖျင်စစ်သည် အလေးအနက်ထားပြီး ဖော်မြူလာကို အမြန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ငလျင်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လှိုင်းထန်သည့် လေအေးများဟာ ချွန်ထက်သော ဓားသွားများကဲ့သို့ သူတို့၏မျက်နှာဆီကို လေအေးတွေ တိုက်ခတ်စေခဲ့သည်။ လျှိုကျောက်ချင်းသည် ပတ်တီးများကို မျက်နှာဖုံးများအဖြစ် လူတိုင်းသုံးနိုင်စေရန် အလျင်အမြန်ထုတ်ကာ လူတိုင်းထံ ဝေငှလိုက်သည်။

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် သူ့ခြင်္သေ့သားမွေးအင်္ကျီကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ရစ်ပတ်ထားရင်း စကားပြောသောအခါ သူ့သွားများက တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။

"ငါတို့ ဒီသားမွေးကုတ်အင်္ကျီကို လုပ်ခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်… မဟုတ်ရင် ငလျင်ဒဏ်ကြောင့် ငါတို့တွေ မြေမြှုပ်မခံရရင်တောင် လက်တိုဝတ်ပြီး ညလယ်မှာ လေထဲပျံနေရင် အအေးဒဏ်ကြောင့် အေးခဲပြီး သေသွားလိမ့်မယ်"

လျှိုကျောက်ချင်းက ခါးသက်သက်ပြုံးလိုက်သည်။

"ပထဝီဝင်ဌာနက တကယ်ကို ဆိုးရွားတာပဲ… ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငလျင်ဆက်တိုက်လှုပ်ခတ်မှု၊ ဆူနာမီနဲ့ မီးတောင်ပေါက်ကွဲမှုတွေကို မကြုံဘဲ ရေခဲနဲ့ ငလျင်တွေကိုပဲကြုံခဲ့ရတာကို ငါတို့ ဝမ်းသာရမယ်"

ရွှီယိရှန်း: "စီနီယာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ရုပ်ရှင်တွေ အကြည့်များနေပြီထင်တယ်… အဲဒီလိုအခြေအနေသာဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး လျှိုကျောက်ချင်း၏ပတ်တီးနှင့် လက်အိတ်လုပ်ရန် အလုပ်များနေသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်သည် လေထုလှုပ်ရှားမှုကို တာဝန်ယူသည်။ အခြားသူများသည် လေထဲတွင် ပျံသန်းခြင်းအတွက် အလွန်အမင်း ပူပန်နေရန် မလိုအပ်သောကြောင့် သူတို့တွင် စကားပြောရန် အားလပ်ချိန်ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ကျန်းဖျင်စစ်က ဖော်မြူလာများကို ရေးသားနေပါသည်။ လေအေးက တိုက်နေပြီး သူ့လက်ချောင်းများက အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အေးခဲနေသော သူ၏အနီရောင်လက်ကိုမြင်သောအခါ အနည်းငယ်စိတ်မကောင်းစွာ ခံစားခဲ့ရပြီး မနေနိုင်ဘဲ စီနီယာအစ်ကိုလျှိုပေးသော ပတ်တီးနှင့်ချည်ကို အလျင်အမြန်အသုံးပြုကာ လက်အိတ်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလုပ်ပြီး ကျန်းဖျင်စစ်ကို ပြေးကာ သူ့နားထဲတိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဝတ်ထားလိုက် မင်းလက်ကို အအေးမခံနဲ့"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ကောက်ကွေးနေသော ပတ်တီးလက်အိတ်ကို ကြည့်ပြီး သူ့ညာဘက်လက်ပေါ်တွင် အမြန်ဝတ်လိုက်သည်။

ဤလက်အိတ်တွင် လက်ချောင်းများ မပါရှိဘဲ အတိအကျ ပြောရလျှင် ၎င်းကို "ပတ်တီးအဖုံး" အဖြစ်သာ မှတ်ယူနိုင်သော်လည်း ၎င်းကို ရှင်းဝမ်ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏လက်များသည် အေးခဲနေကြောင်း ရှင်းဝမ်သာ သတိပြုမိခဲ့သည်။

ကျန်းဖျင်စစ်၏နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေကာ လူတိုင်းကို လေထဲသို့ တိုးဝင်စေရန် ထိန်းချုပ်ဖို့အတွက် လက်အိတ်နှင့်အတူ ဖော်မြူလာကို ဆက်လက်ရေးသားခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူတိုင်းသည် သူတို့၏ခြေထောက်အောက်မှာ ပြင်းထန်စွာလှုပ်ယမ်းနေသော မြေပြင်ကိုကြည့်ကာ သူတို့၏စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် ငလျင်လှုပ်ခြင်းမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးကြပေ။ ယခုအခါ သူတို့သည် ငလျင်လှုပ်ခတ်သည့် နေရာတွင်ပင် ရှိနေကြပြီး သဘာဝတရား၏ စွမ်းအားသည် မည်မျှထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်ကို ခံစားမိကြမည်။ လူသားများသည် သဘာဝတရား၏ရှေ့မှောက်တွင် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ သေးငယ်လှသည်။

သူတို့မှာ သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ မရှိရင် ဒီလိုငလျင်ကြီးတွေ ကြုံလာရသောအခါ သူတို့ မျက်စိမှိတ်ပြီး တတ်နိုင်သမျှမြန်မြန်သေဖို့ စောင့်နေကြရုံသာရှိသည်။

မိနစ် 20 ကြာ ပျံသန်းပြီးနောက်တွင် မြေပြင်သည် တုန်ခါမှု ရပ်တန့်သွားကာ လေဝင်လေထွက်သည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိတော့ပေ။ တစ်ကမ္ဘာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကာ အဖွဲ့ဝင်များက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ပြုတ်ကျလုနီးပါးဖြစ်နေသော မျက်မှန်ကိုကိုင်ကာ မေးသည်။ 

"ငလျင်ရပ်သွားပြီလား" 

ချင်လု: "ရပ်သွားပြီထင်တယ်… ဒါပေမဲ့ ငလျင်ကြီးတွေမှာ မကြာခဏဆိုသလို နောက်ဆက်တွဲငလျင်တွေ ပါလာတဲ့အတွက် အချိန်တိုင်း သတိရှိဖို့လိုတယ်"

ပတ်ဝန်းကျင် တုန်ခါမှုက သိသိသာသာ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း လူတိုင်းက မပေါ့လျော့ရဲပေ။ သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေက မလုံခြုံသေးဘူး။ ငလျင်လှုပ်ခတ်မှုဖြစ်လျှင် လူတိုင်းသည် အချိန်မရွေး လွတ်မြောက်ရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းဖျင်စစ်: "ဆင်းသက်အမှတ်ကို အရင်ရှာရအောင်… ငါ့ရဲ့ကိုဩဒီနိတ်စနစ်က 10 မိနစ်ကျန်သေးတယ်"

ချမ်းအေးသောလေတိုက်မှုနှင့်အတူ လေထဲတွင် ပျံဝဲနေပြီး သားမွေးအင်္ကျီကိုဝတ်ထားသော်လည်း လူတိုင်းသည် အေးခဲပြီး ထုံကျဉ်လုမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့နောက်မှ ဆံပင်တိုတိုမိန်းကလေးကို ပြန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချင်လု၊ မင်းဆုံးဖြတ်လိုက်ပါ… ဘယ်နေရာက ပိုလုံခြုံတယ်လို့ ထင်လဲ"

ချင်လု၏မျက်လုံးများက လှည့်နေသည်။

"အခုပဲ မြေပြန့်နေရာက ဘေးမကင်းဘူးဆိုတာ သက်သေပြနေတဲ့ ရေခဲချပ်ကြီးထဲမှာ အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီ… စာကြည့်တိုက်က ဗိသုကာဌာနရဲ့ "မြို့ပြိုကျခြင်း"သင်တန်းလိုမျိုး တမင်တကာ ငါတို့ရဲ့တည်နေရာကို အခြေခံပြီး အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့တာ… ငါတို့ဘယ်သွားသွား အက်ကွဲကြောင်းက ပေါ်လာလိမ့်မယ်"

လျှိုကျောက်ချင်းက လေးနက်စွာဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်… စာကြည့်တိုက်လို ဖောက်ပြားနေတဲ့ အတိုင်းအတာနဲ့ ဆိုရင် ချင်လုပြောတဲ့စကားက တော်တော်ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်"

လူတိုင်း: "..."

လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် စာကြည့်တိုက်သည် သူတို့အတွက် ပြဿနာများကို ဖန်တီးရန် ဖောက်ပြားနေသော ဉာဏ်ရည်မြင့်စနစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဗိသုကာဌာန၏ "မြို့ပြိုကျခြင်း"သင်တန်းသည် သူတို့သွားသည့်နေရာတိုင်း ပြိုကျသည့်နေရာဖြစ်သည်။ ပထဝီဝင်ဌာနကလည်း သေချာပေါက် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အက်ကွဲသွားနိုင်သည်။

သူတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းနေရာမှာ အခုလေးတင် အက်ကွဲကြောင်းကြီးပေါ်လာတာက တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်မှန်း သိသာပေမဲ့ စာကြည့်တိုက်က အဲဒါကို တမင်လုပ်လိုက်တာဖြစ်သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းကိုက်နေသည်။

"ငါတို့ ပွင့်လင်းနေရာမှာ မနေရင် ဘယ်ကိုသွားရမှာလဲ"

ချင်လုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အဝေးကို လှမ်းကြည့်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"တောင်ပေါ်တက်ရအောင်" 

ချင်မြောင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။

"တောင်ထိပ်က မအက်ကွဲဘူးဆိုတာ နင်သေချာလို့လား"

ချင်လု: "တောင်ရဲ့တည်နေရာမှာ အက်ကွဲကြောင်းရှိနေလို့ တောင်တစ်ခုလုံး နစ်မြုပ်သွားခဲ့တယ်ဆိုပါစို့… ငါတို့က တောင်ထိပ်က အမြင့်မှာရပ်နေပြီး အမြင်ကျယ်တဲ့အတွက်ကြောင့် ငါတို့ထွက်ပြေးရင် တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်အလုံအလောက်ရှိလိမ့်မယ်"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ချင်လု၏ပြောဆိုချက်က မှန်ကန်သည်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် သူက ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြောသည်။

"တောင်ပေါ်သွားမယ်"

နှင်းတောင်ကို မရောက်ခင် သွားရမည့် ခရီးက အဝေးကြီး ရှိပါသေးသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျန်းဖျင်စစ်၏ကိုသြဒီနိတ်စနစ်က 10 မိနစ်ရှိသည်။ သူသည် လူတိုင်းကို ပိုမြင့်သော အနေအထားသို့ ပျံသန်းစေပြီး တောင်ထိပ်သို့ ပျံသန်းနိုင်စေရန် ဖော်မြူလာကို အမြန်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

နှင်းများထူထပ်စွာကျပြီးနောက်တွင် တောင်ပေါ်ရှိ နှင်းများသည် အလွန်ထူထပ်ကာ လူတိုင်းသည် နှင်းထဲတွင် သူတို့ခြေထောက်များရွေ့လျားဖို့ ခက်ခဲသည်။ ကျန်းရှောင်နျန်သည် နှင်းများကို တွန်းထုတ်ပြီး ပွင့်လင်းနေရာကို ရှင်းလင်းရန် မြေထိုးစက်ကို အမြန်ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

လင်းမန့်လော်သည် သစ်ပင်စိမ်းကို ဆင့်ခေါ်ပြီး လျှိုကျောက်ချင်းသည် ထင်းကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ခုတ်ထစ်ပြီး အားလုံးက အကျည်းတန်သော အမူအရာဖြင့် မီးပုံပတ်ပတ်လည်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ ငလျင်က လွယ်လွယ်နဲ့အဆုံးသတ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူတို့အားလုံးသိကြပြီး လူတိုင်းက သူတို့၏ခြေကုပ်စခန်းကို ယာယီရှာတွေ့ခဲ့သည်။ နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ခတ်မှု ရှိလာပါက ဆက်လက်ထွက်‌ပြေးရန် လိုအပ်သည်။

စာကြည့်တိုက်ကို ရောက်ကတည်းက သူတို့၏အသက်များသည် ကြိုးတစ်ချောင်းပေါ်တွင် မကြာခဏ ရောက်လေ့ရှိပြီး မကြာခဏ ထွက်ပြေးရလေ့ရှိကာ ထွက်ပြေးရတာကို သူတို့တွေ ကျင့်သားရလုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျန်းဖျင်စစ်၏ ကိုဩဒီနိတ်စနစ်သည် စောင့်ဆိုင်းချိန်ရောက်သွားပြီး ချင်လုက အစပြုကာ ပြောလာသည်။

"ငါနဲ့အဝေးကြီးမနေနဲ့… နောက်ထပ်ငလျင်လှုပ်ပြီး တောင်အက်ကွဲသွားရင် အားလုံးကို အဝေးဆီခေါ်သွားဖို့ ကျောက်ထုလွှာလှုပ်ရှားမှုကို ငါသုံးလိုက်မယ်"

အခြားသော သုတေသနအဖွဲ့များတွင် ကျန်းဖျင်စစ်ကဲ့သို့သော သင်္ချာပညာရှင်တစ်ဦးမှ မရှိဘဲ ဤအတန်းကို ပထဝီဝင်ဌာနမှ အဖွဲ့ဝင်များဖြင့်သာ ဖြေဆိုနိုင်သည်။ ငလျင်အက်ကွဲသောအခါ ပထဝီဝင်ဌာနမှ ကျောင်းသားများသည် လျင်မြန်စွာတုံ့ပြန်ပြီး အဆက်မပြတ် နေရာပြောင်းခြင်းဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းများကို ရှောင်ရှားရန်သာ လိုအပ်ပါသည်။ သူတို့၏ 183 သုတေသနအဖွဲ့တွင် ကျန်းဖျင်စစ်ရှိနေ၍ ယခုပင် လေထဲကနေ ထွက်ပြေးရန် အတော်လေး လွယ်ကူသွားခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့လက်ကိုဆန့်ပြီး ကျန်းဖျင်စစ်၏ ခေါင်းနောက်ကို ညင်သာစွာထိကာ စိတ်ပူစွာ မေးလိုက်သည်။

"အခုလေးတင် မင်းရဲ့ခေါင်းက နံရံနဲ့တိုက်မိသွားတာ ငါကြားလိုက်ရတယ်… မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား" သူသည် ခေါင်းကို ဂရုတစိုက်ထိလိုက်ပြီး ကျန်းဖျင်စစ်၏ခေါင်းနောက်မှာ အဖုတစ်ခုရှိနေတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ကျန်းဖျင်စစ်: "အဆင်ပြေပါတယ်"

ဒါကိုကြားတော့ လျှိုကျောက်ချင်းက ချက်ချင်းလာပြီး စစ်ဆေးကြည့်ကာ ပြုံးပြီး ပြောသည်။

"ဖျင်စစ်က သင်္ချာဖော်မြူလာတွေ အများကြီးရေးနိုင်သေးတာကြောင့် သူက အရမ်းမထိခိုက်သွားပါဘူး… အရေးပြားဒဏ်ရာက ကုသရလွယ်ကူပြီး ခေါင်းရဲ့ရောင်နေတဲ့နေရာကို ပတ်တီးပတ်ထားလိုက်ရင် မကြာခင်ပျောက်သွားနိုင်တယ်"

သူက ပတ်တီးစကို ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ပေးလိုက်သည်။

"ရှင်းဝမ် ပတ်တီးစည်းတတ်လား"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "စီနီယာအစ်ကိုပဲ လုပ်လိုက်ပါ… စီနီယာအစ်ကို ပိုကျွမ်းကျင်တယ်"

လျှိုကျောက်ချင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ကျန်းဖျင်စစ်၏ခေါင်းတစ်ဝိုက်ကို ပတ်တီးအလျင်အမြန် ပတ်ထားလိုက်သည်။ ကျန်းဖျင်စစ်၏ ခေါင်းနောက်က ရောင်ရမ်းပြီး နာကျင်နေသောနေရာသည် မကြာမီ အေးမြသောအရာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လျှိုကျောက်ချင်းက ပတ်တီးစကို ဖယ်လိုက်ပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။

"ပြီးပြီ" 

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ခေါင်းနောက်ကို ထပ်မံထိရန် လှမ်းလိုက်ရာ ‌ကျန်းဖျင်စစ်၏ခေါင်းနောက်ရှိ အဖုက အမှန်တကယ် ပျောက်ကွယ်သွားတာကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး အရင်အနားယူကြပါ… အိပ်မပျော်ကြနဲ့ အချိန်မရွေး သတိရှိကြပါ"

အားလုံးက အုပ်စုဖွဲ့ထိုင်ကာ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ သူတို့ဘဝမှာ ဒီလိုငလျင်ကြီးကို ကြုံဖူးတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ။

လူတစ်စုက မိုးလင်းသည်အထိ ဒီအတိုင်းထိုင်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ဆက်တွဲငလျင်များ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။

စာမေးပွဲ ကိုးရက်မြောက်နေ့တွင် နေရောင်ခြည်သည် နှင်းများပေါ်တွင် ထွန်းတောက်ပြီး စူးရှသော အလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပါသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မတ်တတ်ထရပ်ပြီး အဝေးကို လှမ်းကြည့်သည်။ အနက်ရောင်အက်ကွဲကြောင်း အများအပြားသည် ဓားဖြင့်ခုတ်ခံရသည့် မရေမတွက်နိုင်သော ဒဏ်ရာများကဲ့သို့ အကန့်အသတ်မရှိ အဖြူရောင် နှင်းပြင်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။

မနေ့ညက ထွက်ပြေးလာသောအခါ အဝေးက မြင်ကွင်းကို လင်းထိန်စေဖို့ ရှင်းယန်၏ အရက်မီးခွက်ကို မှီခိုခဲ့ရသည်။ မိုးလင်းတော့ သူတို့တွေ အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ နှင်းထဲမှာ မရေမတွက်နိုင်သော အက်ကွဲကြောင်းများကို တွေ့ရသည်။ ဤတိတ်ဆိတ်ပြီး အံ့မခန်းမြင်ကွင်းသည် လူတိုင်းကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောနိုင်စေခဲ့သည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ချင်လုက ပြောလိုက်သည်။

"တိုးတက်တဲ့ခေတ်က လူနေမြို့မှာ ဒီလို ငလျင်ကြီး လှုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အသေအပျောက် အရေအတွက်က တွေးကြည့်လို့ မရဘူး" သူမ ခေတ္တရပ်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောခဲ့သည်။ "ကံမကောင်းစွာပဲ အခုအချိန်အထိ လူသားတွေမှာ တိုးတက်တဲ့ငလျင်စောင့်ကြည့်ရေးနဲ့ ကြိုတင်သတိပေးနည်းပညာတွေ မရှိသေးဘူး… ဒီကမ္ဘာမြေအပေါ်ယံလွှာ လှုပ်ရှားမှုတွေကြောင့် ဖြစ်ရတဲ့ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေကို လုံးဝမတားဆီးနိုင်ဘူး"

ပထဝီဝင်သည် အလွန်လေးနက်သော ဘာသာရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ချင်လုသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့လာသင်ယူပြီးနောက် အနည်းငယ်မျှသာ ထိတွေ့မိသေးသည်ဟု အမြဲခံစားရသည်။ ကမ္ဘာမြေကြီးကို လူသားများ၏ သုတေသနနှင့် စူးစမ်းရှာဖွေရေးဟာ သွားရမည့် ခရီးရှည်ကြီး ရှိပါသေးသည်။

တစ်နေ့တွင် ငလျင်လှုပ်ခတ်မည့်အချိန်နှင့် တည်နေရာကို တိကျစွာခန့်မှန်းနိုင်သည်ဆိုပါစို့။ ငလျင်ကြီးမလှုပ်မီ ဒေသခံပြည်သူများအား စနစ်တကျ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်ရန် စီစဉ်ပေးနိုင်ပါက မည်သို့သော အခြေအနေမျိုးဖြစ်မည်နည်း။

‌ခယ်ရှောင်ပင်း ရောက်လာပြီး ငလျင်လှုပ်ပြီးနောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြင်ကွင်းကို ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် ရှောင်ထူကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထို့နောက်က သူက ရှောင်ထူကို ဖယ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဒီနေ့ ကိုးရက်မြောက်နေ့ ဆိုတော့ မနက်ဖြန် ည 12 နာရီမှ စာမေးပွဲအောင်တယ်လို့ သတ်မှတ်နိုင်မှာ… စာကြည့်တိုက်က သနားညှာတာပြီး ငါတို့ကို ဒီငလျင်လှိုင်းကနေ ရှင်သန်ခွင့်ပေးပြီး တစ်ခါတည်းအောင်ခိုင်းမယ်လို့ မင်းတို့ထင်လား ဒါမှမဟုတ် နောက်ဆက်တွဲငလျင်တွေကို ငါတို့ဆီ ဆက်ပြီးပို့မှာလား"

လျှိုကျောက်ချင်းက ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ဘူး။

"ဒုတိယတစ်ခုဖြစ်နိုင်တယ်… ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေးဌာနမှာ သဲမုန်တိုင်းက နှစ်ကြိမ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ပထဝီဝင်ဌာနမှာ ငလျင်တစ်ကြိမ်ပဲလှုပ်တာက အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး"

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းဖျင်စစ်က ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့နားထောင်ကြည့်ဦး… ထူးဆန်းတဲ့အသံတစ်ခုရှိနေပုံပဲ"

လူတိုင်းသည် ဆွေးနွေးမှုကို ချက်ချင်းရပ်လိုက်ပြီး ဂရုတစိုက်နားထောင်ရန် နားရွက်များကို စွင့်ထားသည်။ လေတိုက်သံကဲ့သို့ တိရစ္ဆာန်အော်သံကဲ့သို့ သေချာပေါက် အဝေးတွင် "ဘီးးး" အသံတစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။

ချင်လုသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် နားထောင်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အိုး မကောင်းတော့ဘူး… နှင်းတောင်ပြိုတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

သူမ၏စကားလုံးများ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြေပြင်မှ တစ်စုံတစ်ရာ ကွဲထွက်တော့မည် ဖြစ်သကဲ့သို့ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မနီးမဝေးတွင် နှင်းထုကြီးသည် ပြေးနေသော စစ်တပ်ကဲ့သို့ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာနေသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်က အချက်အလက်ကို ချက်ချင်းတင်ပြခဲ့သည်။

"ညာဘက်အနောက်၊ 45 ဒီဂရီစောင်း၊ မီတာ 300"

အဲဒါက မြေပြင်နဲ့ တောင်ထိပ်ကြားက မျဉ်းဖြောင့်အကွာအဝေးဖြစ်ပြီး လူအားလုံးကို တောင်ပေါ်တက်ဖို့ သူထိန်းချုပ်ထားချိန်မှာ သူတွက်ချက်ထားသည့် မျဉ်းဖြောင့်အကွာအဝေးဖြစ်သည်။

ဧရာမ နှင်းထုကြီးသည် သူတို့ကို လုံးလုံးလျားလျား မြုပ်နှံတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချင်လုသည် ကမ္ဘာလုံးကို လျင်မြန်စွာ ဆင့်ခေါ်ကာ သူမ၏လက်ချောင်းဖြင့် နှစ်ကြိမ် အမြန်ဖိလိုက်သည်။

"အာရှဥရောပကျောက်ထုလွှာ၊ ပစိဖိတ်ကျောက်ထုလွှာ၊ နေရာပြောင်းစမ်း"

ကျောက်ထုလွှာလှုပ်ရှားမှုစွမ်းရည်သည် အကျိုးသက်ရောက်ခဲ့ပြီး လူတိုင်းက တောင်ခြေမှာ ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။

သို့သော် လူတိုင်း အသက်ရှုရန် အချိန်မရသေးမီ နောက်ပြန်ကြည့်သောအခါတွင် သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

နှင်းတောင်ပြိုမှု၏အရှိန်သည် သူတို့စိတ်ကူးထားတာထက် ကျော်လွန်ကာ အဝေးပြေးလမ်းမကြားရှိ ပြိုင်ကားတစ်စီးထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းသည်။

ထူထပ်သောနှင်းသည် တောင်ပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ စီးကျလာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့ကို အမီလိုက်ခဲ့သည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့နောက်မှ ဆီးနှင်းများသည် အမြင့်သုံးမီတာနီးပါး မြင့်မားသော နှင်းတံတိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ထိုက်တောင်ထိပ်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

သူတို့တွေ နှင်းထုထဲမှာ အမြုပ်ခံရပြီး ခဏအတွင်း အပြင်ကို မထွက်နိုင်ပါက မကြာခင် အသက်ရှုကြပ်သွားလိမ့်မည်။

3 မီတာကျော် နှင်းထုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော သူတို့ကိုယ်သူတို့ မြင်ယောင်ကြည့်ပါက လူတိုင်းသည် သူတို့၏ ကျောရိုးများတလျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်။

ချင်မြောင်က တုန်ယင်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လု ပြေးတော့"

ချင်လု၏မျက်နှာသည် ပြာသွားကာ သူမသည် ကမ္ဘာလုံးကိုယူပြီး နေရာများကိုလျင်မြန်စွာ ရွှေ့ပြောင်းပြီး လူတိုင်းကို လွတ်မြောက်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ နှင်းထုသည် သူတို့နောက်ကို လိုက်နေပြီး အားလုံးက အပြင်းအထန်အနေအထားများ ပြောင်းသွားပြီး သူတို့၏နှလုံးများက သူတို့၏လည်ချောင်းထဲမှာ ရှိနေသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"မကြောက်နဲ့… ကျောက်ထုလွှာလှုပ်ရှားမှုစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီး နှင်းထုဆီကနေ ငါတို့မလွတ်နိုင်သေးရင် လေထဲမှာ ဆက်ပုန်းနေလို့ရတယ်"

ချင်လုက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ကျန်းဖျင်စစ်၏ ဒုတိယကာကွယ်မှုအဖြစ် သူမ၏ဖိအားကို အမှန်တကယ်သက်သာရာရစေခဲ့သည်။

ချင်လုသည် အလွန်အာရုံစူးစိုက်မှုရှိပြီး သူမ၏လက်ချောင်းများသည် လျင်မြန်စွာလှုပ်ရှားကာ 10 ကြိမ်ဆက်တိုက် အနေအထားပြောင်းခဲ့သည်။ နှင်းထုဗဟိုချက်ရှိ တောင်မှ မီတာ 5,000 အကွာတွင် နှင်းထု၏အရှိန်သည် တဖြည်းဖြည်းနှေးကွေးလာပြီး သူမနှင့်မဝေးသောနေရာမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ချင်လုသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး မီတာ 500 ရှေ့ကို သွားလိုက်ပြီးနောက် ရပ်တန့်ကာ ထူထပ်သောနှင်းများကို ပြန်ကြည့်ရင်း ဖြူဖျော့သောမျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆက်တွဲငလျင်တွေ အများအပြားရှိမယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ… ဒါပေမယ့် နှင်းတောင်ပြိုကျတာဖြစ်သွားတယ်” 

လျှိုကျောက်ချင်းက ခါးသက်သက်ပြုံးလိုက်သည်။ 

"စာကြည့်တိုက်က ငါတို့တွေ ငလျင်လှုပ်တာကို တစ်ချိန်လုံး ရှောင်ရှားရင်း ငြီးငွေ့လာမှာစိုးလို့ ငါတို့ကို မတူညီတဲ့အရသာပေးခဲ့တာ"

လူတိုင်း: "..."

ကျေးဇူးအရမ်းတင်ပါတယ် စာကြည့်တိုက်… သူတို့တွေ အရသာအများကြီး မလိုအပ်ပါဘူး…

အဆုံးမရှိသော ရေခဲများ၊ ညသန်းခေါင်တွင် ရုတ်တရက် ငလျင်ကြီး လှုပ်ခတ်ခြင်းနှင့် နောက်ထပ် ကြီးမားသော နှင်းထုကြီးတစ်ခု၊ ဤရေခဲခေတ်၏ စာမေးပွဲ အတွေ့အကြုံသည်လည်း ကြွယ်ဝပြီး အရောင်အသွေးစုံလင်လှပါသည်။

#TK