Chapter 174

Volume 8 : ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေးဌာန

Chapter 174 (ပတ်ဝန်းကျင်ညစ်ညမ်းခြင်း ၁၁၊၁၂)

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် တိတ်ဆိတ်သော သုတေသနအဖွဲ့ chat channel ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ရင်ထဲပိုပိုပြီး ကြောက်ရွံ့လာသည်။

အဖွဲ့ဝင်တွေအားလုံးက အလွန်သန်မာကြသည်။ ကျန်းဖျင်စစ် ပြောသည့်အတိုင်း ခုခံရန် အချိန်ရှိလျှင် လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းချက်ချင်း ရှုံးရင် သတင်းဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မရှိနိုင်ဘူး။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရပ်ကွက်ဝင်ပေါက်မှာ လိမ္မော်သီးရောင်းတာက တစ်နေ့လုံး အာရုံစိုက်ခံရမှာ သေချာတယ်… ဒီကမ္ဘာမှာ လိမ္မော်သီးမရှိတာကို ငါတို့ သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး…"

ခယ်ရှောင်ပင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ 

"လိမ္မော်သီးတွေကို ပုံတူကူးယူဖို့ ငါ့အကြံပါ… ငါတို့တွေ အရမ်းလောဘမကြီးသင့်ဘဲ ပစ္စည်းတွေရောင်းပြီး ငွေရှာဖို့ထက် လိမ္မော်သီးတွေနဲ့ ရေသန့်ကို သိမ်းထားပြီး ငါတို့တွေ မြေအောက်စခန်းမှာ ပုန်းအောင်းပြီး ကိုယ့်ဘာသာ စားသောက်ပြီးတော့ 14 ရက် အသက်ရှင်ဖို့ပဲ ကြိုးစားသင့်ခဲ့တာ"

သူတို့က ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ ထင်ကြပြီး အပိုငွေရှာချင်ကြပြီး လာမည့်ရက်တွေမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး အမှတ်တွေပြန်ရဖို့အတွက် သူတို့ရထားသည့်ငွေတွေကိုတောင် အသုံးချဖို့ စဉ်းစားကြသည်... သို့ပေမဲ့ ဒီလိုကောင်းသောအရာတွေ ဘယ်လိုလုပ်ရှိနိုင်မည်နည်း။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ငြိမ်သက်သွားပြီး ပြောလာသည်။

"သဲလွန်စတွေရှိမရှိ ရှာကြည့်ရအောင်… ရှောင်ထူကို မြေပုံရေဒါစစ်ဆေးခိုင်းလိုက်ပါ"

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ရှောင်ထူကို ချက်ချင်းဆင့်ခေါ်ပြီး အကွာအဝေးစုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို စတင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် ရှောင်ထူသည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီး ရလဒ်ကို အစီရင်ခံတင်ပြသည်။

"သခင်… အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ ဘယ်လိုအချက်ပြမှုကိုမှ ရှာမတွေ့ပါဘူး"

တစ်နည်းဆိုရသော် အားလုံးသည် ရှောင်ထူ၏ လက်ရှိရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သည့် အကွာအဝေးအတွင်းတွင် မရှိပါ။

ကျန်းဖျင်စစ်: သူတို့တွေ လမ်းတစ်ဝက်မှာ ပြန်ပေးဆွဲခံရတာ ဖြစ်နိုင်ခြေများတယ်"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အံ့ဩသွားသည်။ 

"ဒါပေမယ့် ငါတို့ လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာခဲ့ပြီး တိုက်ခိုက်တဲ့လက္ခဏာ မတွေ့ခဲ့ဘူးမလား"

ကောင်းကင်ကြီးက လုံးဝမှောင်နေပြီး ပတ်ပတ်လည်မှာ အလင်းရောင်တောင် မတွေ့ဘူး။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏မျက်နှာက ပို၍ပို၍ ရုပ်ဆိုးလာသည်။

"မှောင်နေတဲ့အချိန်မှာ လူတွေရှာရတာ ပိုတောင် အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး ဒီမြို့ကို ငါတို့မသိကြဘူး… အဓိကက သူတို့ကို ဘယ်သူပြန်ပေးဆွဲသွားတယ်ဆိုတာ ငါတို့မသိတာပဲ… တရားဝင်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကလား ဒါမှမဟုတ် အရပ်ဘက်တပ်ဖွဲ့လား"

ကျန်းဖျင်စစ်က မှန်းဆခဲ့သည်။  

"ဒါက အရပ်ဘက်တပ်ဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်… မြို့စီမံခန့်ခွဲရေး၊ ရဲတို့လိုမျိုး တရားဝင်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်ရင် အားလုံးကို သတိလစ်သွားရောင် မေ့ဆေးတွေကို သုံးစွဲမှာ မဟုတ်ဘူး… တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့လက်ထဲက အရင်းအမြစ်တွေကို မျက်စိကျနေတာဖြစ်မယ်"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်သဘောတူသည်။

"ဒါက အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်… တစ်ဖက်အဖွဲ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အရင်းအမြစ်ဖြစ်တယ်ဆိုရင် အားလုံးက အခုအချိန်အထိ အန္တရာယ်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဒါကိုကြားတော့ ခယ်ရှောင်ပင်းက အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သစ်သားပြားအောက်မှာ သူ့လက်ထဲက အသီးအရွက်တွေကို ဝှက်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့နိုးလာရင် လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိလိမ့်မယ်… အဲဒီမေ့ဆေးရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မလဲ မသိဘူး… ငါတို့ဘာလုပ်ကြမလဲ"

နေရာမှာစောင့်နေတာက အဖြေမဟုတ်ပေမဲ့ မှောင်လာရင် တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာရခက်သည်။

သူတို့က ဒီလိုမြို့ကြီးနဲ့ မရင်းနှီးတာကြောင့် ဘယ်လိုရှာရမလဲ။

ကျန်းဖျင်စစ်က နည်းလမ်းတစ်ခုစဉ်းစားပြီး ခယ်ရှောင်ပင်းကို ပြန်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ထူရဲ့ ရေဒါထောက်လှမ်းနိုင်တဲ့ အများဆုံးအကွာအဝေးက ဘယ်လောက်လဲ"

ခယ်ရှောင်ပင်း: "အဆင့်မြင့်ပြီးနောက် အဲဒါက ဧရိယာ 1,000 စတုရန်းမီတာကို စစ်ဆေးနိုင်တယ်… အကွာအဝေးအတွင်း အဖွဲ့ဝင်တွေရှိနေသ၍ ရှောင်ထူက ငါ့လက်ပ်တော့ပေါ်မှာ အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ တိကျတဲ့တည်နေရာတွေကို ပြသပေးမှာ"

ကျန်းဖျင်စစ်: "ငါက သြဒီနိတ်စနစ်ကို ဖွင့်ပြီး ရှောင်ထူကို လေထဲမှာ ထောက်လှမ်းခိုင်းလိုက်ပြီးတော့ ပိုက်စိတ်တိုက်လိုက်ရှာမယ်… ငါတို့တွေ သူတို့ကို သေချာပေါက် ရှာနိုင်မှာပါ"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ 

"အခုမှောင်နေပြီ… ငါတို့အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားလိမ့်မယ်… မင်းအရှေ့မှာ အတားအဆီးတွေရှိရင် မင်းမမြင်နိုင်ဘူး… မင်းက ရှောင်ထူကို ဘယ်လိုထိန်းချုပ်မှာလဲ"

ကျန်းဖျင်စစ်: "စိတ်မပူပါနဲ့… ငါတို့က ဒီလမ်းကို သုံးခါလောက် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်လာခဲ့တာ… ငါရှင်းရှင်းလင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေမဲ့ လမ်းကြောင်းကို ငါစိတ်ထဲမှာ မှတ်မိနေတယ်…"

ထိုအချိန်က ချင်လုသည် လိမ္မော်သီးများသယ်လာသောအခါ ကျန်းဖျင်စစ်က သူမကို သုတေသနအဖွဲ့ chat channel တွင် အကွာအဝေး၊ ထောင့်နှင့် အခြားအချက်အလက်များကို ပေးခဲ့သည်။ မြို့လယ်မှ တောင်ခြေရင်းသို့ လမ်းကို ကျန်းဖျင်စစ်၏စိတ်ထဲတွင် သုံးဖက်မြင်ပုံစံပုံစံအဖြစ် ဖန်တီးထားပြီးဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပါသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့ရင်ထဲငြိမ်သက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ခယ်က ရှောင်ထူကို ရှာတွေ့သွားမှာကနေ ကာကွယ်ဖို့ အဲဒါရဲ့ခေါင်း‌ပေါ်ကမီးကိုပိတ်လိုက်… ဖျင်စစ်က ရှောင်ထူကို လေထဲကိုပို့ဖို့ ထိန်းချုပ်ခွင့်ပြုလိုက်ပြီး အဲဒါကို လေထဲကနေ လမ်းတလျှောက် ရေဒါထောက်လှမ်းခိုင်းလိုက်"

ခယ်ရှောင်ပင်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

သူ့အိတ်ကပ်ထဲက စက်ရုပ်အသေးစားဗားရှင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဒီနေ့ လူတိုင်းကို တစ်နေကုန် ထုတ်လွှင့်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့ပြီး စက်ရုပ်တစ်ကောင်အနေနဲ့ ရှောင်ထူ၏ အသံက ကြည်လင်ပြီး ချိုမြိန်နေဆဲပါ။ 

"မင်္ဂလာညချမ်းပါ သခင်"

ခယ်ရှောင်ပင်းက ၎င်း၏ခေါင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကိုင်လိုက်ပြီး မီးပိတ်လိုက်သည်။ သူက ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ကျန်းဖျင်စစ်ကို မေးသည်။

"ငါတို့တွေ သူ့ကို တစ်မီတာအရပ်ရှည်အောင် လုပ်လိုက်ရမလား ဒါမှမဟုတ် ထပ်ရှည်ရမလား"

ကျန်းဖျင်စစ်: "အဆင်ပြေပါတယ်… လက်ဖဝါးအရွယ်အစားအတိုင်းပဲ နေခိုင်းလိုက်… ငါထိန်းချုပ်နိုင်တယ်"

ခယ်ရှောင်ပင်း: "ရှောင်ထူ တက်ဖို့ပြင်ထား"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ၏ညာဘက်လက်ကိုဆန့်ကာ ဖော်မြူလာစာကြောင်းကို အမြန်ရေးခဲ့သည်။ သေးငယ်သောရှောင်ထူကို အမှန်တကယ်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခုက ထိန်းချုပ်ထားပြီး ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီးနောက် စက်အသံဖြင့် မနေနိုင်စွာညည်းညူလာသည်။

"သခင် ဒီမှာ သဲတွေ အများကြီးရှိတယ်… ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ မှုန်ဝါးနေပြီ"

ခယ်ရှောင်ပင်းက အကူအညီမဲ့နေပါသည်။

"အဲဒီအရာတွေကို မြင်ဖို့ မင်းမျက်လုံးတွေကို အားမကိုးနဲ့လေ… ရေဒါစောင့်ကြည့်ရေးလုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖွင့်လိုက်"

ရှောင်ထူ: "ကောင်းပါပြီ သခင်"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ၎င်းကို ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားစေခဲ့ပြီး ရှောင်ထူ၏ ရေဒါစောင့်ကြည့်ရေးသည် သူ့အလိုလို ဧရိယာ စတုရန်းမီတာ 1,000 ကို လွှမ်းခြုံနိုင်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၊ ကျန်းဖျင်စစ်နှင့် ခယ်ရှောင်ပင်းတို့သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေကြသည်။ သူတို့သုံးယောက်ဟာ အမြင့်တစ်မီတာလောက်သာ အမြင့်မှာ ပျံတက်ကြပြီး သဲများလွန်းတာကြောင့် အသက်ရှုရခက်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။ 

"မင်းဟာ လိုင်းနှစ်လိုင်းကို ထိန်းချုပ်နေတာလား"

ကျန်းဖျင်စစ်၏ အသံက ပျော့ပျောင်းနေသည်။

"ငါ ဖော်မြူလာ နှစ်ခု ရေးထားတယ်… ငါတို့ သုံးယောက်က စုပေါင်း ယူနစ်ပုံစံနဲ့ အတူတူ လှုပ်ရှားနေကြတာ… ရှောင်ထူက ကောင်းကင်မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရွေ့လျားနေတာ… အဲဒါက သေးငယ်ပေါ့ပါးပြီး စူးစမ်းဖို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သွားနိုင်ပြီး ငါတို့က အနောက်ကနေလိုက်တာ"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ မူလက တင်းမာပြီး စိုးရိမ်သောက ခံစားချက်သည် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားသည်။

အဖွဲ့ဝင်များစွာ ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် သူသိလိုက်သည့်အခိုက်တွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကာ သူ့စိတ်ထဲတွင် စိတ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်းဖျင်စစ်၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုနှင့် ရှောင်ထူကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခွင့်ပြုရန် သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် တည်ငြိမ်သွားစေသောဖိအားတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

ဘယ်လိုအခြေအနေပဲဖြစ်ဖြစ် ဖျင်စစ်က သူ့ဘေးမှာ အမြဲရှိနေပြီး ခယ်ရှောင်ပင်းနှင့် ရှောင်ထူတို့လည်း ရှိနေခဲ့သည်။

သူတို့သုံးယောက်ဟာ သူတို့၏အဖွဲ့ဝင်များကို ကယ်တင်ဖို့ အစွမ်းကုန် သေချာပေါက် ကြိုးစားသွားမှာဖြစ်သည်။

ရှင်းဝမ်၏ ထိတ်လန့်မှုကို သတိပြုမိပြီး ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို အမှောင်ထဲတွင် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးပြောသည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့… ဒီကမ္ဘာမှာ ဇီဝသိပ္ပံဌာနလို သန္ဓေပြောင်းသတ္တဝါ‌မျိုး မရှိနိုင်ဘူး… အဖွဲ့ဝင်တွေကို ဖမ်းသွားတာ လူသားတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်… လူသားတွေဖြစ်နေသ၍ အပေးအယူတွေရှိနိုင်တယ်"

"အင်း… ငါလူတိုင်းကို ယုံသင့်တယ်… ငါတို့အဖွဲ့ဝင်တွေက ဒီလောက်အားနည်းနေမှာမဟုတ်ဘူး"

"ဟုတ်တယ်… သူတို့ သတိလစ်သွားပြီးနောက် ခဏတာ ပိတ်မိနေတာပါ… သူတို့ သတိပြန်လည်လာလို့ ချင်လုနဲ့ ချင်မြောင်တို့ ညီအစ်မတွေရှိရင် အဲဒီကနေ လွတ်မြောက်ဖို့က ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး"

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုက လျော့ပါးလာခဲ့သည်။

သုံးယောက်သား နေ့ခင်းဘက် လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသော မြို့လယ်ခေါင်ရှိ ဟွာရှန်းအဆောက်အဦအနီးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ရှောင်ထူ၏ ရေဒါစစ်ဆေးမှုတွင် အဖွဲ့ဝင်များ၏ တည်နေရာများကို မတွေ့ရှိသေးပေ။ ခယ်ရှောင်ပင်းက တိုးတိုးပြောသည်။

"ငါတို့အဖွဲ့ဝင်တွေက ဒီဧရိယာမှာ မရှိဘူးလား"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "ငါတို့တည်နေရာက မြို့ရဲ့အနောက်ဘက် ခရိုင်ပဲ… အနောက်ခရိုင်မှာ မရှိဘူးဆိုတော့ အရှေ့ဘက်ကို သွားမယ်"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် အရှေ့ဘက်မြို့ပြဧရိယာနှင့် မရင်းနှီးဘဲ အမှောင်ထဲတွင် လူတိုင်း၏လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"မြေပြင်ပေါ်သွားရအောင်… ရှောင်ထူကို အတားအဆီးတွေ ထောက်လှမ်းခိုင်းပြီး ငါတို့‌တွေ အမှောင်ထဲမှာ ရှေ့ဆက်သွားမယ်… ငါ အရှိန်မြင့်နိုင်တယ်"

‌ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ရှောင်ထူကို ‌ပြန်ခေါ်၍ ၎င်း၏ခြေထောက်အောက်တွင် ဘီးများပေါ်လာကာ အမြင့်တစ်မီတာရှိအောင် ပြုလုပ်ထားသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အဖွဲ့၏အရှိန်ကိုဖွင့်လိုက်သည်။ ရှောင်ထူသည် အတားအဆီးများနှင့်ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင် ရေဒါ ထောက်လှမ်းမှုဖြင့် ကြိုတင်အချက်ပေးသံမြည်ပြီး အလိုအလျောက်လှည့်သွားလေသည်။ သုံးယောက်သားသည် မှောင်မိုက်သောညတွင် အရှေ့ဘက်သို့ ရှောင်ထူနောက်ကနေ လိုက်ကြသည်။

ဒီမြို့၏ညက နေ့ထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းသည်။

လနှင့် ကြယ်များကို ကောင်းကင်၌ မမြင်နိုင်ဘဲ သဲမှုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြို့ကြီးသည် မပျံ့လွင့်နိုင်သော အနက်ရောင် မြူတစ်ခုလိုပင်။ တစ်မြို့လုံးတွင် လမ်းမီးတစ်လုံးမှ မဖွင့်ရသေးဘဲ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ လူနေရပ်ကွက်များရှိ မီးလုံးများပင် ပိတ်ထားသည်။

ထင်ရှားသည်မှာ ဤနေရာတွင် နေထိုင်သူများသည် စောစောအိပ်ရာဝင်ခြင်းနှင့် စောစောထခြင်း၏ ဘဝကို ကျင့်သားရကြသည်။ ညအပူချိန်သည် နေ့ဘက်ထက် တစ်ဆယ်ဒီဂရီလောက်ပိုအေးသည်။ နေ့နှင့်ည အပူချိန် ကွာခြားမှု ကြီးမားသောကြောင့် ညဘက် အပြင်မထွက်ချင်ကြခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါ။

တစ်မြို့လုံးသည် တစ္ဆေမြို့ကဲ့သို့ ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေသည်။

အအေးဒဏ်ကြောင့် သူတို့မျက်နှာများကို သဲများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ရောနှောကာ မျက်နှာဖုံးတပ်ထားတာတောင် မျက်နှာဖုံးကို ဓားဖြင့်ခုတ်သကဲ့သို့ပင် မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ ပြောစရာမလိုအောင် မျက်နှာဖုံး၏ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို သဲဖြင့်ပိတ်ဆို့လုနီးပါးဖြစ်ကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးခဲ့သည်။ အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးပြီးနောက် သူသည် လက်ကိုဆန့်ကာ မျက်နှာဖုံးပေါ်က သဲကို ပွတ်သပ်သည်။

သူသည် စကားမပြောနိုင်သဖြင့် သုတေသနအဖွဲ့ chat channel တွင် စာရိုက်လိုက်သည်။

"ညဘက်လေက ပိုပြင်းလာတယ်… ငါတို့က အခု လေနဲ့ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ဦးတည်နေတယ်… ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ တစ်မြို့လုံးကို လမ်းလျှောက်ရမယ်ဆိုတာ မသိနိုင်သေးဘူး"

ကျန်းဖျင်စစ်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးလိုက်သည်။ 

"ပင်ပန်းနေပြီလား"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ 

"မပင်ပန်းပါဘူး… အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ တစ်ခုခုပြောင်းလဲသွားမှာကို စိုးရိမ်နေတာ"

ကျန်းဖျင်စစ်က မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ထူရဲ့ဘက်မှာ တစ်ခုခုရှာတွေ့တာမရှိဘူးလား"

‌ခယ်ရှောင်ပင်းက စာရိုက်လိုက်သည်။

"အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ တည်နေရာတွေကို ငါလုံးဝရှာမတွေ့ဘူး… သူတို့ကို ဘယ်ခေါ်သွားတာလဲ"

သူတို့ သုံးယောက်က စိတ်ပျက်ပြီး စိုးရိမ်နေချိန်မှာပဲ ရှောင်ထူ၏ အသံက ရုတ်တရက် သူတို့၏နားကို ရောက်လာသည်။ 

"ရှေ့မှာ အတားအဆီးလေးတွေတွေ့ပြီး ပစ်မှတ်အရေအတွက်က 15 ယောက်ပါ"

၎င်းက အဖွဲ့ဝင်များမဟုတ်ဘဲ "အတားအဆီးများ" ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း အကြောင်းပြောနေသည်။

ရှောင်ထူ အသံထွက်ပြီးခါနီးတွင် ကျန်းဖျင်စစ်သည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ညာလက်ကို မြှောက်ကာ အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဖော်မြူလာကို ရေးသားခဲ့သည်။ သူသည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ခါးကို ဘယ်လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ရစ်ပတ်ထားပြီး ခယ်ရှောင်ပင်း၏ ပခုံးကို ညာလက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူတို့သုံးယောက်သည် ဒုံးပျံ၏ အရှိန်နဲ့ လေထဲကို ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့တည်နေရာဆီသို့ "ပေါ့ပ်" အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျည်ဆန်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသည့် အသံဖြစ်သည်။ 

ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားကာ သူသည် idioms အဘိဓာန်ကို အမြန်ဖွင့်လိုက်သည်။

"ရဲရဲတောက်ပရေရီမြက်ခင်းပြင်မီး"

သူသတ်မှတ်ထားသောနေရာ၌ ကြီးမားသော မီးတောက်ကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း လောင်ကျွမ်းသွားပြီး မီးတောက်များသည် လေနှင့်အတူ လွင့်စင်သွားကာ ကြီးမားသော မီးတောက်ကြီးတစ်ခုက ကောင်းကင်သို့ တက်လာပြီး တစ်ဖက်၏ လိုက်ရှာရာလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လုံးဝ တောက်ပစေခဲ့သည်။

မီးရောင်အောက်မှာ ထူးထူးခြားခြား ဝတ်စားထားသည့် လူတစ်စု၊ အနက်ရောင် အသားကပ်ဘောင်းဘီ၊ အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံး၊ အနက်ရောင် ခေါင်းစွပ်နှင့် စူးရှသော မျက်လုံးများကို သူတို့တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒီလိုဝတ်စုံမျိုးက ညဘက်နဲ့ လုံးဝနီးပါး ပေါင်းစပ်ထားပါသည်။ အကယ်၍ ရှောင်ထူသည် ရေဒါထောက်လှမ်းမှုမှတစ်ဆင့် ဤ "အတားအဆီးများ" ကို ရှာမတွေ့ပါက သူတို့သုံးဦးကို ထိမှန်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့ဝင်များသည် သတိလက်လွတ်ဖြစ်ပြီး အဖမ်းခံလိုက်ရတာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလူများသည် ကျွမ်းကျင်စွာ လေ့ကျင့်ထားသော လူသတ်သမားများဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ကို ပျံတက်သွားသည့် ခယ်ရှောင်ပင်းသည် မီးဘေးနားက လူတွေကိုကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ပြောသည်။

"သူတို့ ငါတို့ကို တွေ့သွားပြီး… ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ… ငါတို့က ထူးဆန်းတဲ့ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုရဲ့နယ်မြေကို ရောက်လာတာလား"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ဝင်တွေက အနီးအနားမှာ ရှိနေပုံရတယ်… ရှောင်ထူကို ဆက်ရှာခိုင်းလိုက်"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သုတေသနအဖွဲ့chat channel ၌ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ မီးမြင်ရပြီ… အဲဒါက ရှင်းဝမ်၊ ဖျင်စစ်နဲ့ ရှောင်ခယ်လား"

မက်ဆေ့ချ်ပေးပို့သူမှာ စီနီယာအစ်ကိုရွှီယိရှန်း ဖြစ်သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် စီနီယာအစ်ကိုရွှီ၏မက်ဆေ့ခ်ျကို မြင့်သောအခါ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုရွှီ ဘယ်လိုလွတ်လာတာလဲ… အခြားသူတွေကော ဘယ်လိုနေလဲ"

ရွှီယိရှန်းက အဖြစ်အပျက်ကို ရှင်းပြဖို့ ခပ်သွက်သွက်လေး စာရိုက်လိုက်သည်။

ညနေပိုင်းတွင် လိမ္မော်သီးများကို ရောင်းချပြီးနောက် 183 သုတေသနအဖွဲ့သည် လှုပ်ရှားမှုအတွက် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ငွေသားအားလုံးသည် ကျန်းဖျင်စစ်၏လက်ထဲတွင်ရှိပြီး ခယ်ရှောင်ပင်းသည် အစားအသောက်ကို စွဲလမ်းနေသောကြောင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် ခယ်ရှောင်ပင်းကို အစားအစာဝယ်ရန် စူပါမားကတ်သို့ ခေါ်သွားကာ ကျန်သောသူများက အတူတူ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်က မမှောင်သေးဘဲ လမ်းပေါ်ရှိ အလင်းရောင်က သိပ်မမှိန်သေးပေ။ ချင်လု၏ ကျောက်ထုလွှာလှုပ်ရှားမှုစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီးသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်း လမ်းလျှောက်ပြန်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် လမ်းတစ်ဝက်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူတစ်စုက ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်း မတုံ့ပြန်မီတွင် မေ့ဆေးဗုံးများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။

ရွှီယိရှန်းက ဘာကြောင့် လွတ်လာခဲ့သနည်း။

သူသည် ပျင်း၍ လမ်းမလျှောက်ချင်သောကြောင့် ပြုံးကာ လျှိုကျောက်ချင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ကျွန်တော် ဒီနေ့ ရေပုံးကောက်ပြီး ရေရောင်းရတာကြောင့် ပင်ပန်းနေပြီ… ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားပေးပါလား"

လျှိုကျောက်ချင်းက ကြောင်သွားသည်။

"ငါကမင်းကို ဘယ်လိုခေါ်သွားပေးရမှာလဲ"

ရွှီယိရှန်းသည် ဆဲလ်အဖြစ်ပြောင်းသွားပြီး လျှိုကျောက်ချင်း၏ပခုံးပေါ်လဲလျောင်းကာ ပျင်းရိစွာပြောခဲ့သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" 

လျှိုကျောက်ချင်းက ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ချေ။ အားကစားပြိုင်ပွဲမှာ ပထမနေရာကလူ၏ ဦးခေါင်းထိပ်မှာ လဲလျောင်းပြီး အပြေးပြိုင်ပွဲမှာ ချန်ပီယံဆုကို သိမ်းပိုက်ဖို့ သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်ကို တွေးရင်း လျှိုကျောက်ချင်း အလွန်အထင်ကြီးသွားသည်။ "အင်း… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… ဆဲလ်နဲ့လမ်းလျှောက်ရတာဆိုတော့ ငါမပင်ပန်းပါဘူး" သူကပြောပြီး အချုပ်ခန်းတစ်ခုအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားသော ရွှီယိရှန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ သူ့လက်ထဲက အလေးချိန်ကို ချိန်ဆပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "ဒါက ချယ်ရီသီးတစ်လုံးပဲ အလေးချိန်ပဲ"

ရွှီယိရှန်းသည် အလွန်မူးနေတာကြောင့် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ရပ်တော့… ရပ်တော့… ရပ်တော့… ကျွန်တော်က ဆဲလ်ဖြစ်သွားရင်တောင် ဦးနှောက်ရှိသေးတာမို့ စီနီယာအစ်ကို ဒီလိုမျိုးလှုပ်ခါလိုက်ရင် ကျွန်တော် တုန်ခါသွားလိမ့်မယ်"

လျှိုကျောက်ချင်းက သူ့ပြက်လုံးတွေကို ဖယ်လိုက်ပြီး ချယ်ရီသီးအရွယ် ဘောလုံးပုံသဏ္ဌာန်ရှိ ရွှီယိရှန်းကို သူ့ပခုံးပေါ်တင်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ ငပျင်းလေး… မင်းအိပ်လို့ရတယ်… ဒီစီနီယာအစ်ကို မင်းကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားပေးမယ်"

ရွှီယိရှန်းက အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အလိုလိုက်ခံထားရပြီး မနေ့ညက ပတ်တီးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော မာကျောသည့်ကုတင်ပေါ်မှာ သူတစ်ညလုံး ကောင်းကောင်း မအိပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ယနေ့တွင် သူသည် မြို့ထဲသို့ အကြိမ်များစွာ ပြေးခဲ့ပြီး စီနီယာအစ်ကိုလျှို၏ပခုံးပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း သူ တကယ်အိပ်ပျော်သွားသည်။

ဆဲလ်တစ်ခုအနေနဲ့ သူအိပ်နေတာလား မအိပ်ဘူးလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ပါဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...

ရွှီယိရှန်းက ရယ်ရမလား ငိုရမလားမသိဘဲ ပြောလာသည်။

"ငါက ပြင်းထန်တဲ့တုန်ခါမှုကြောင့် နိုးလာခဲ့တာ… ငါနိုးလာတော့ တစ်ခုခုမှားနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်… အနီးနားက မည်းမှောင်နေပြီ စီနီယာအစ်ကိုလျှိုရဲ့နားထဲကို ငါ အကြိမ်အနည်းငယ်အော်ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ သူက မတုံ့ပြန်ဘူး… အဲဒါမှ သူ မေ့ဆေးပေးခံထားရမှန်း ငါသိခဲ့တာ"

ဒီတော့ ဒါကို "ပျင်းရိခြင်း၏ ကောင်းကျိုး"ဟု ယူဆနိုင်ပါသလား။

သူသည် ပျင်းရိပြီး လမ်းမလျှောက်ချင်သောကြောင့် ကြိုတင်ဆဲလ်အဖြစ်ပြောင်းသွားကာ သူ့အဖွဲ့ဝင်များ ဖမ်းမိသောအခါ သူသည် ငါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပိုက်ကွန်မှ လွတ်ထွက်သွားသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်က မေးလိုက်သည်။

"အခြားသူတွေကော ဘယ်လိုနေလဲ"

ရွှီယိရှန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"သူတို့အားလုံးကို သော့ခတ်ထားတာဖြစ်မယ်… ငါက စီနီယာအစ်ကိုလျှိုရဲ့ပခုံးမှာ အမြဲကပ်နေတဲ့ ဆဲလ်တစ်ခုဖြစ်လာတာ… သူရှိနေတဲ့အခန်းက မြေအောက်ခန်းနဲ့တူပြီး အေးစက်စိုစွတ်ပြီးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က အရမ်းဆိုးရွားပြီး အလင်းရောင်တောင် မရှိဘူး"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခန့်မှန်းခဲ့သည်။

"ဒီလူတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ အတွက် ဖမ်းတာလား"

ရွှီယိရှန်းက ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်…အိပ်ရာက နိုးပြီး မကြာခင်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကင်းလှည့်ဖို့ ထွက်လာခဲ့တယ်… ငါက ခိုးထွက်ဖို့ အခွင့်အရေးယူခဲ့ပြီး သူတို့စကားဝိုင်းကို ကြားခဲ့တယ်… ဒီလူဆိုးဂိုဏ်းက ဓားပြတိုက်ပြီး စူပါမားကတ်တွေ၊ ရပ်ကွက်တွေ၊ အခြားဝင်ပေါက်တွေမှာ ချောင်းမြောင်းဖောက်ထွင်းပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေတဲ့ ဓားပြဂိုဏ်းတစ်ခုပဲ… သူတို့က နေထိုင်သူတွေဆီကနေ ရိက္ခာတွေကို လုယက်တယ်… ပိုကြောက်စရာကောင်းတာက သူတို့က…"

ခယ်ရှောင်ပင်းက စပ်စုလိုက်သည်။

"ဘာလဲ"

ရွှီယိရှန်း: သူတို့က လူ့အသားလည်း စားတယ်"

ကျန်းဖျင်စစ်: "…"

နားထောင်ရုံနဲ့ သူတို့တွေ အန်ချင်နေကြသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။

"အစာခေါင်းပါးတဲ့ဒီနှစ်တွေမှာ လူတချို့က အရမ်းဆာလောင်နေချိန်မှာ လူတွေရဲ့အသားကို စားကြတယ်… ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က ကြမ်းတမ်းတယ်… လူတွေရဲ့ ရှင်သန်မှုက အရမ်းခက်ခဲတယ်… သူတို့စားတဲ့ အစားအစာက အရမ်းငြီးငွေ့စရာကောင်းတယ်… ဒီလိုကမ္ဘာကြီးမှာ ဓားပြမှုနဲ့ လူသတ်မှုတွေကို အမှီပြုကြတဲ့ ရက်စက်တဲ့သူတွေ ရှိမှာ သေချာပါတယ်"

ခယ်ရှောင်ပင်းက မေးသည်။

"အစိုးရက ဂရုမစိုက်ဘူးလား"

ရွှီယိရှန်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ဆိုသည်။

"မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးနေမှာပေါ့… ဒီအဖွဲ့အစည်းရဲ့ အင်အားက အားနည်းပုံမပေါ်ဘူး… ဒါ့အပြင် ဒီမှာနေထိုင်သူအများစုက နေ့ခင်းကြောင်တောင် ရိက္ခာတွေ လုယက်ခံရရင်တောင် အရမ်းကြောက်လန့်နေကြပြီး သတင်းပို့တာ ခုခံတာတွေ မလုပ်ရဲကြဘူး"

လူအများစု၏ ဘဝပန်းတိုင်များသည် "တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ အသက်ရှင်ခြင်း" နှင့် "ဖြတ်သန်းသွားခြင်း" တို့၏ အနိမ့်ဆုံးလိုအပ်ချက်များဖြစ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် လူသားများ၏ သွေးနှင့် ကျောရိုးဟုခေါ်သည့် ပြေလျော့သွားလိမ့်မည်။

သူတို့က ပိုပိုပြီး လျစ်လျူရှုလာကာ လုယက်ခံရတာကို သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က လူများသည် စောင့်ကြည့်နေရင်တောင် ဘယ်သူကမှ ဝိုင်းကူပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။

ထို့ကြောင့် ဒီမြေအောက်အဖွဲ့အစည်းက ပိုပိုပြီး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖြစ်လာမှာဖြစ်သည်။

စီနီယာအစ်ကိုရွှီယိရှန်းသည် ဒီရူးသွပ်သောအဖွဲ့အစည်းက ‘လူ့အသား’ကိုလည်း ချက်စားသည်ဟု ပြောသည့်အတွက် သူတို့၏နယ်မြေထဲမှာရှိနေကြသော အဖွဲ့ဝင်တွေက မိနစ်တိုင်းလိုလို ပို၍အန္တရာယ်များလာလိမ့်မည်။

ဒါကိုတွေးပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောလိုက်သည်။ 

"သူတို့ကို အမြန်ကယ်တင်ရမယ်"

ရွှီယိရှန်းက ပြောသည်။

"သူတို့ရဲ့နေရာက အေးစက်၊ မှောင်မိုက်ပြီး မကောင်းဘူး… စီနီယာအစ်ကိုလျှိုကျောက်ချင်း ဖမ်းခံထားတဲ့နေရာကိုပဲ ငါသိတယ်… အခြားဘယ်သူမှ ငါမတွေ့ဘူး"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ငါတို့သုံးယောက်က အပြင်မှာ သူတို့ကိုအာရုံပြောင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာကြမယ်… စီနီယာအစ်ကိုရွှီက ပြန်သွားပြီး အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ အမြန်ဆုံး ရှာပေးပါ"

ကျန်းဖျင်စစ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မမန့်လော်ကို အရင်ရှာပါ"

ရွှီယိရှန်းက question mark '?' ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်က ပြောသည်။

"စီနီယာအစ်မမန့်လော်ကို နိုးလိုက်ရင် သူမရဲ့မြက်ခင်းသန့်စင်ခြင်းစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုခိုင်းပြီး လူတိုင်းနိုးလာနိုင်တယ်"

လင်းမန့်လော်၏မြက်ခင်းသန့်စင်ခြင်းသည် ထုံထိုင်းခြင်းအပါအဝင် အန္တရာယ်ဖြစ်စေသောလက္ခဏာအားလုံးကို ဖယ်ရှားနိုင်သည်။ ရွှီယိရှန်းက ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။ 

"ဒါဆို ငါ လင်းမန့်လော်ကို အရင်ရှာပြီး သူမကို နှိုးဖို့ နည်းလမ်းရှာလိုက်မယ်… မင်းတို့သုံးယောက်လည်း သတိထားကြ"

သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲက လမ်းကြောင်းကိုအသုံးပြု၍ ရွှီယိရှန်းသည် ဆဲလ်ပုံစံဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြန်လိမ့်သွားခဲ့သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်၊ ကျန်းဖျင်စစ်နှင့် ခယ်ရှောင်ပင်းတို့က အပြင်မှာအချိန်ဆွဲထားကြသည်။

ရွှီယိရှန်းသည် အဖွဲ့အစည်း၏ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ထပ်မံဝင်ရောက်လာကာ ဓားစာခံများ ဖမ်းဆီးထားရာနေရာသို့ လိမ့်သွားခဲ့သည်။ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် ကင်းလှည့်နေသည့် လူနှစ်ဦးရှိသည်။ ရွှီယိရှန်းက သူတို့အပေါ် ခုန်တက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။

တံခါးမှာ တံတိုင်တစ်ခုသာ သော့ခတ်ထားပြီး ဤနေရာတွင် အကျဉ်းခန်းများစွာရှိကြောင်း သူတွေ့ရှိခဲ့သည်။

လက်နှိပ်ဓာတ်မီး၏ ပထမအခန်းကို ဖြတ်၍ တောက်ပလာကာ မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး အပြာရောင် buff ကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံးအပြာရောင်အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် နံရံနှင့်ကပ်လျက်ထိုင်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက ချင်လူဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခန်းရှိလူသည် ဂိမ်းအတွင်းမှ အနီရောင် buff ကဲ့သို့ အနီရောင် အကာအကွယ်ဝတ်စုံနှင့် အနီရောင် ခေါင်းစွပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ယင်းမှာ ချင်မြောင်ဖြစ်ပြီး ချင်လုက သူမအစ်မအတွက် ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခဲ့သည့် အဝတ်အစားများဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တုန်းက အမြွှာညီအစ်မနှစ်ယောက်၏ အနီနှင့် အပြာအဝတ်အစားများကိုကြည့်ကာ လျှိုကျောက်ချင်းလည်း စနောက်ခဲ့သည်။

"ဂိမ်းထဲက အနီရောင်နဲ့ အပြာရောင် buff လေးတွေက အတူတူအပြင်ထွက်လာတာလား… မှော်ဆရာက အပြာရောင်ရမှာဖြစ်ပြီး သေနတ်သမားက အနီရောင်ကို ရလိမ့်မယ်"

ချင်မြောင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဆိုသည်။

"အရောင်ကမတူတာကြောင့် ရှင်တို့က ကျွန်မတို့ကို ခွဲခြားနိုင်တယ်… မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မျက်လုံးတစ်စုံပဲပေါ်ပြီး ဘယ်သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ လုံးဝမပြောနိုင်ဘဲ စွမ်းရည်တွေသုံးဖို့ခက်တယ်"

ထို့ကြောင့် အားလုံးက အကာအကွယ်အဝတ်အစားတွေဝယ်သောအခါ အရောင်တွေ အများကြီးရွေးခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ 183 သုတေသနအဖွဲ့သည် လမ်းပေါ်တွင်လျှောက်လာသောအခါ သူတို့သည် ဆွဲဆောင်မှုအရှိဆုံး "သက်တန့်အဖွဲ့" ဖြစ်ခဲ့သည်။

လျှိုကျောက်ချင်းသည် တစ်ကိုယ်လုံးအဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး ဆရာဝန်များက အဖြူရောင်ဝတ်ရသည်မှာ သဘာဝဖြစ်သည်။ လင်းမန့်လော်က ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေးဌာန၏ ဆောင်ပုဒ်နှင့်အညီ အစိမ်းရောင်ကို ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ကျိုဖုန်းက အစိမ်းရောင် ခေါင်းစွပ်ပုဝါကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူမအား ပြတ်ပြတ်သားသား ဆန့်ကျင်သောကြောင့် သူမကို ပုံမှန်အနက်ရောင်ကို ဝယ်ပေးခဲ့သည်။

အစိမ်းရောင် အကာအကွယ်အဝတ်အစားနှင့် အနက်ရောင် ခေါင်းစွပ်ပဝါဝတ်ဆင်ထားသော လင်းမန့်လော်…

ရွှီယိရှန်းသည် ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် နှစ်ဖက်လုံးရှိ အကျဥ်းခန်းများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စင်္ကြံအဆုံး၌ ဓာတ်မီးအလင်းရောင်ဖြင့် အစိမ်းရောင်အဝတ်အစားဝတ်ထားသည့် လူတစ်ဦးက ထောင့်စွန်းတွင် လဲလျောင်းနေတာကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှီယိရှန်းသည် ကင်းလှည့်သမားများ ဖြတ်သွားသောအခါ သံပြတင်းပေါက်ကြားရှိ အဟမှ တိုက်ရိုက်ခုန်ဆင်းသွားသည်။ ကင်းလှည့်သမား ထွက်သွားသောအခါ သူသည် လင်းမန့်လော်၏ နံဘေးသို့ တလျှောက်လုံး လှိမ့်ကာ သူမ၏ နားထဲသို့ ခေါ်လိုက်သည်။

"မန့်လော် ထတော့"

လင်းမန့်လော်က မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။

ရွှီယိရှန်းသည် အံကြိတ်ကာ သူ၏မူလခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ပြောင်းပြီး သူ၏ညာဘက်လက်ကိုမြှောက်ကာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

"DNA double helix"

တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ယှဉ်လျက်တွဲထားသော DNA helix နှစ်ခုကို လေထဲမှာ မြင်ခဲ့ရပြီး ရွှီယိရှန်း၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ လင်းမန့်လော်၏ လည်ပင်းကို အလျင်အမြန် ပတ်ရစ်ခဲ့သည်။

လင်းမန့်လော်သည် သူမ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် မှုန်မှိုင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုသာ ခံစားရပြီး အသက်ရှူမဝလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏လည်ပင်းကို ချုပ်နှောင်ထားသည့်အရာ ပြေလျော့သွားသည်နှင့် အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးကာ ထိုအချိန်တွင် သူမနားထဲ၌ ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်… ငါမင်းကို အမြန်ဆုံး နိုးစေချင်လို့… ဒါကြောင့် ငါကြမ်းတမ်းဖို့လိုတယ်"

ရွှီယိရှန်းလား…

လင်းမန့်လော်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်က မည်းမှောင်နေပြီး ဘာကိုမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်သဖြင့် အသံတိုးတိုးနဲ့ မေးလိုက်သည်။

"ရွှီယိရှန်းလား"

ရွှီယိရှန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ငါပဲ… ငါတို့က ဓားပြအဖွဲ့က ဖမ်းသွားတာ"

လင်းမန့်လော်၏ မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အခြားသူတွေကော ဘယ်လိုနေလဲ"

ရွှီယိရှန်း: "ရှင်းဝမ်၊ ဖျင်စစ်နဲ့ ရှောင်ခယ်တို့က အပြင်မှာ… မန့်လော်… မင်းရဲ့မြက်ခင်းသန့်စင်ခြင်းစွမ်းရည်ကို ချက်ချင်း ဖွင့်ပြီး မင်းခြေထောက်အောက်မှာ 100 စတုရန်းမီတာ ဖြန့်ကျက်ထားလိုက်ပါ… လူတွေအားလုံးကို ဒီနားမှာပဲပိတ်လှောင်ထားမှန်း ငါစစ်ဆေးပြီးပြီ"

လင်းမန့်လော်သည် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ကိုဆန့်ကာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

အမှောင်ထဲတွင် မြက်ပင်စိမ်းစိမ်းများသည် လုံလောက်သော အာဟာရများကို စုပ်ယူနိုင်သည်နှင့်အမျှ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားပြန့်ပွားသည်— သူတို့နောက်ဘက်ရှိ အကျဉ်းခန်းဧရိယာ၏ မြေပြင်တစ်ခုလုံးသည် မြက်ပင်စိမ်းစိမ်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားကြောင်း ကင်းလှည့်သမားများမှ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

မြက်ပင်၏အသွင်အပြင်နှင့်အတူ အကျဉ်းခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသောလူများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးလာသည်။

ရွှီယိရှန်းက သုတေသနအဖွဲ့ chat channel တွင် ခပ်သွက်သွက် စာရိုက်ခဲ့သည်။

"သုတေသနအဖွဲ့ chat channel ကို မြင်ကြလား… နိုးလာတဲ့ကျောင်းသားတွေ သတင်းပို့ကြပါ"

လျှိုကျောက်ချင်း: "??? ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ကျိုဖုန်းက အလျင်အမြန် စာရိုက်ခဲ့သည်။

"မန့်လော်ရဲ့မြက်ခင်းပြင်က ငါ့ခြေအောက်မှာ ရှိနေတာကို ငါ သတိထားမိတယ်… မန့်လော်… မင်းကော အဆင်ပြေရဲ့လား"

လင်းမန့်လော်: "ငါအဆင်ပြေတယ်… အခြားလူတွေကော ရှိကြလား"

ရှင်းယန်: "ရှိတယ်"

ချင်လု: "ရှိတယ်"

ချင်မြောင်: "ရှိတယ်"

လန်ယာရုန်: "ငါရှိတယ်"

ကျန်းရှောင်နျန်: "ရှိတယ်"

"ရှိတယ်" ဟူသော စကားလုံးတစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပေါ်လာသဖြင့် အဖွဲ့ဝင်များသည် အင်တာနက်မှ ပြတ်သွားသကဲ့သို့ အွန်လိုင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ကောင်းကင်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူများအား အချိန်ဆွဲနေစဉ် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ထိုနာမည်များကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ့စိတ်နှလုံးက ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်— ကံကောင်းစွာပဲ အားလုံးအဆင်ပြေနေသည်။

သူတို့၏ သုတေသနအဖွဲ့ 183 မှလူများသည် စာမေးပွဲခန်းအတွင်းသို့ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝင်ရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်မှမပျောက်ဘဲ သပ်သပ်ရပ်ရပ် အပြင်ထွက်ရမည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းဖျင်စစ်က မေးလိုက်သည်။

"ချင်လုရဲ့ကျောက်ထုလွှာလှုပ်ရှားမှုက အသုံးပြုနိုင်သေးလား"

ချင်လုက အကူအညီမဲ့စွာ ဆိုသည်။

"ငါ ဒီနေ့ လိမ္မော်သီးတွေကို ရွှေ့ဖို့ သုံးခဲ့ပြီး 24 နာရီမပြည့်သေးတာကြောင့် စွမ်းရည်ပြန်မရသေးဘူး"

ကျန်းဖျင်စစ်: "ငါတို့သုံးယောက်က မင်းတို့ကိုချက်ချင်းတွေ့ဖို့လာခဲ့မယ်… အားလုံးက အကျဉ်းခန်းတံခါးကို အရင်ဖွင့်ပေးရမယ်"

လျှိုကျောက်ချင်းက ရိုးရှင်းစွာ ပြောသည်။

"ငါ့ကိုအပ်ထားလိုက်… ဒီတံခါးတွေက ငါ့ရဲ့လွှအရှေ့မှာ သံအပိုင်းအစလေးတွေပဲ"

ရွှီယိရှန်းသည် အကျဉ်းခန်းထဲမှ mitosis ဖြင့် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာပြီး လျှိုကျောက်ချင်း၏ အခန်းကို သူ့မှတ်ဥာဏ်အရ တွေ့ရှိကာ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုလျှို… ခင်ဗျားရဲ့ဘယ်ဘက်က သုံးခန်းဆက်တိုက်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်က လေးခန်းမှာ ကျွန်တော်တို့လူတွေပဲ" 

လျှိုကျောက်ချင်းသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး လွှကိုဆင့်ခေါ်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး နူးညံ့စွာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ သံတံခါးသည် တခဏချင်း တစ်ဝက်လောက်ပိုင်းဖြတ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် နောက်တံခါးဆီသို့ အနီးကပ်လိုက်ကာ လူများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကယ်တင်ခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် အခန်း 8 ခန်း၏ တံခါးများ ပျက်စီးသွားကာ အကျဉ်းသား 8 ဦးနှင့် ရွှီယိရှန်းတို့အားလုံးက စုရုံးလာကြသည်။

လျှိုကျောက်ချင်းက မေးလိုက်သည်။

"အမြန်ထွက်မှာလား"

ရွှီယိရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ရှင်းဝမ်ကို စောင့်လိုက်ဦး… ဒီလူတွေ လက်ထဲမှာ မေ့ဆေးသေနတ်တွေ ရှိနေတယ်… ကျွန်တော်တို့ကို ထပ်ပြီး မေ့ဆေးပေးလိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သုတေသနအဖွဲ့ chat channel တွင် ပေါ်လာသည်။

"5 စက္ကန့်ရေတွက်ပြီး စွမ်းရည်များကိုထုတ်ရန် ပြင်ဆင်ပါ"

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ရှောင်ထူသည် အဖွဲ့ဝင်များ၏ တိကျသော တည်နေရာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၊ ကျန်းဖျင်စစ်နှင့် ခယ်ရှောင်ပင်းတို့သည် ကောင်းကင်မှ တိုက်ရိုက်ပျံသန်းခဲ့သည်။

5 စက္ကန့်ကြာ ရေတွက်ပြီးနောက်…

ကောင်းကင်မှ ရှောင်ထူသည် ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုဖြစ်သော "လေဆာပစ်ခြင်း" ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အနီရောင်လေဆာသည် ကောင်းကင်မှ လျှပ်စီးကဲ့သို့ တည့်တည့်ပစ်ချလိုက်ပြီး ကင်းလှည့်တာဝန်ယူနေသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူကို လေဆာဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှင်းယန်သည် သူ၏ညာလက်မှ အရက်မီးခွက်များကို ဆင့်ခေါ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းထိန်စေခဲ့သည်။

ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဖော်မြူလာတစ်ခု ရေးလိုက်သည်။

ရှောင်ထူသည် ရေဒါစစ်ဆေးမှုအတွင်း အဖွဲ့ဝင်များ၏တည်နေရာများကို တိကျစွာသိရှိထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းဖျင်စစ်သည် ဤတည်နေရာများကို ထိန်းချုပ်ရန် မခက်ခဲပါ။ ချင်လု၏ကျောက်ထုလွှာလှုပ်ရှားမှုစွမ်းရည်က စောင့်ဆိုင်းချိန်ဖြစ်နေသော်လည်း ကျန်းဖျင်စစ်နှင့်အတူ သူတို့၏စုပေါင်းလွတ်မြောက်ခြင်းက ကိတ်မုန့်တစ်ဖဲ့စာသာ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ 

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ဖော်မြူလာကို အပြီးသတ်ရေးသားခဲ့သည်။

တံခါးဝမှာ စောင့်ဆိုင်းနေသော လူ 8 ယောက်သည် အဖွဲ့ဝင်အားလုံးက ကိုယ်ဖော့သိုင်းကို သင်ယူထားသလိုပဲ လေထဲကို အတူတူ ပျံသန်းသွားကြသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူများသည် အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ တလျှောက်လုံး ပြေးလာကြပြီး သူတို့မလှုပ်ရှားမီ လေထဲရှိ မိန်းကလေးတစ်ဦးထံမှ အေးစက်သောအသံကို ကြားလိုက်သည်။

"စစ်တပ်အာဏာကို ဖြတ်ချဖို့ ဝိုင်ခွက်တွေကိုသုံးမယ်"

လူတိုင်း၏လက်ထဲက မေ့ဆေးသေနတ်များ မြေပြင်ပေါ် ချက်ချင်းပြုတ်ကျသွားသည်။

လူတစ်စုက အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းကို မော့လိုက်သောအခါတွင် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော အရက်မီးခွက်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်တွင် အလင်းရောင်ကို မမြင်နိုင်တော့ဘဲ ထူထဲသော ဖုန်မှုန့်များသည် အရာအားလုံး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဖိလာနေသလိုမျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာက ‌ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခုလိုသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လူတစ်စုက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ "ပျံ…ပျံသွားတာလား"

"သူတို့က ဂြိုဟ်သားတွေလား"

#TK