Chapter 132

Volume 7 : ဥပဒေဌာန

Chapter 132 (ရှေ့နေသေဆုံးခြင်း ၀၃)

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရဲကို ခေါ်ဖို့ 110 ကို အမြန်ခေါ်ခဲ့ပြီး သူ့အသံမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း အရိပ်အယောင်မရှိခဲ့ဘူး။

"ဟဲလို၊ ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးမှာ သေဆုံးနေတဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦးကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်တယ်၊ သူ့အလောင်းက တတိယထပ်ရဲ့ ကြော်ငြာဆိုင်းဘုတ်ပေါ်မှာ တွဲလောင်းကျနေတယ်…"

အော်ပရေတာက တည်နေရာကို ချက်ချင်းမှတ်သားပြီး တတ်နိုင်သမျှ ရဲများကို အမြန်ဆုံးခေါ်လိုက်မယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး အဖွဲ့ဝင်နှစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဘေးဖယ်နေလိုက်…"

လန်ယာရုန်နှင့် လင်းမန့်လော်တို့၏မျက်နှာများသည် အနည်းငယ် ရုပ်ဆိုးနေသည်။ သွေးများက မိုးရေများဖြင့်ရောကာ သည်လိုအတွေ့အကြုံက သူတို့ကို အိမ်မက်ဆိုးများပေးမှာ သေချာပါသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် စိတ်တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ထီးကို ခေါင်းပေါ်ဆောင်းကာ နှစ်ယောက်စလုံးကို ဘေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အပေါ်ကိုမော့ကြည့်ရန် ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်သည်...

မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လမ်းမီးတိုင်များမှ အလင်းရောင်ကြောင့် သေဆုံးသူ ကျိုးကျီယန်သည် အနက်ရောင် အားကစားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ နေ့ခင်းဘက် ဥပဒေရုံးတွင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုံစံနှင့် အလွန်ကွာခြားသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရုံးခန်းထဲတွင် ရှေ့နေကျိုးကိုတွေ့သောအခါ သူသည် မီးခိုးရောင်သားရေဖိနပ်၊ အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်နှင့် အင်္ကျီအတွင်းပိုင်းအစင်းကြောင်းများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး တံဆိပ်ပါသော ခါးပတ်တစ်ခု ခါးပတ်ပတ်ထားကာ ဆံပင်များကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြီးထားပြီး သူ့လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်မှာ အလွန်စျေးကြီးသော လက်ပတ်နာရီတစ်လုံးရှိသည်— တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဤဝတ်စုံမျိုးသည် ကော်လာဖြူအထက်တန်းလွှာနဲ့ အောင်မြင်သောလူနှင့်တူသည်။

သို့သော် ယနေ့ ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးတွင် သေဆုံးသွားသော ရှေ့နေကျိုးသည် နေ့ခင်းဘက်လောက်တွင် အထက်တန်းလွှာမဟုတ်ပေ။ သူ့ဆံပင်သည် မိုးရေကြောင့် ပေါင်းပင်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ မျက်နှာတွင် သွေးများ ဖုံးလွှမ်းပြီး စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာဖြစ်နေသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခေါင်မိုးကိုကြည့်လိုက်သည်။

"သူက အောက်ထပ်ကို တွန်းချခံလိုက်ရတာလား?"

လန်ယာရုန်က သဘောတူသည်။

"ရှေ့နေသေဆုံးခြင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို ငါတို့က စာမေးပွဲဖြေရမှာဖြစ်တာကြောင့် သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေတာမဟုတ်မှန်း သေချာတယ်…"

လင်းမန့်လော်: "လူသတ်သမားက အခင်းဖြစ်ပွားရာကနေ ထွက်ပြေးသွားလောက်ပြီ…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် အခြားအဖွဲ့ဝင်နှစ်ယောက်သည် လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ရှင်းဟိုင်တိုက်ခန်း၏ 33 ထပ်တွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ ပြုတ်ကျလာသော တစ်စုံတစ်ဦးကို သူမြင်လိုက်ရပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းဖို့ လန်ယာရုန်နှင့် လင်းမန့်လော်တို့ကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ 

ထိုအချိန်တွင် ပထမထပ်၌ တိုက်ခန်းဓာတ်လှေကားရပ်ထားသောကြောင့် ပထမထပ်မှ 33 ထပ်အထိ ရောက်လာရန် ဓာတ်လှေကားကို သူတို့တွေ စောင့်နေခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် ဓာတ်လှေကားဖြင့် အောက်ထပ်ကို ဆင်းကာ လမ်းမှ ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦး တံခါးမှ ဖြတ်ကူးရန် 10 မိနစ်ခန့် ကြာသည်။ အလောင်းကို အဆောက်အဦးအဝင်ဝတွင် ရှာဖွေရန် နောက်ထပ် 5 မိနစ်ခန့် အချိန်ယူခဲ့ရပြီး ခေါင်းပေါ်၌ အလောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"အဆောက်အဦးကနေ ကျိုးကျီယန်ပြုတ်ကျလာတာကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့လိုက်တဲ့အချိန်ကစပြီး ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးက 15 မိနစ်လောက်ပဲ ကြာတယ်… လူသတ်သမားက ပြင်ဆင်ထားရင် 15 မိနစ်လောက်တော့ ပြေးဖို့လုံလောက်တယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ထိုအချိန်တွင် နာရီကို တမင်စိုက်ကြည့်ပြီး အချိန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွက်ချက်သည်။

လန်ယာရုန်သည် ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးတံခါးကို သံသယဝင်စွာကြည့်ရင်း ပြောခဲ့သည်။

"ဒါပေမယ့် ဒီရုံးအဆောက်အဦးတံခါးကို သော့ခတ်ထားတယ်… လူသတ်သမားက လှေကားပေါ်ကို ဘယ်လိုတက်ပြီး ဘယ်လိုလွတ်မြောက်သွားတာလဲ?"

လင်းမန့်လော်က ခန့်မှန်းသည်။

"လူသတ်သမားက လေအေးပေးစက်ပိုက်ထဲဝင်ပြီး အဆောက်အဦးရဲ့ ဘေးနားကနေ တက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်မလား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အဆောက်အဦး၏ ဘေးဘက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အဆောက်အဦးတစ်ခုလုံး၏ လေအေးပေးစက်ပေါက်များကို စစ်ဆေးရန် ရောက်ရှိလာကာ အထပ်တစ်ခုစီရှိ လေအေးပေးစက်ပေါက်များက ဖြောင့်တန်းနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ခြေတံရှည်ပြီး သန်မာသော တောင်တက်နိုင်သူများဟာ လေအေးပေးစက်ပေါက်များဖြင့် တစ်ထပ်ချင်း အမှန်တကယ် တက်နိုင်သည်။ သို့ပေမယ့် ကျိုးကျီခန်ကတော့ အထပ် 40 ကနေ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ လူသတ်သမားက ခေါင်မိုးပေါ်ခုန်တက်တာ ဒါမှမဟုတ် နံရံပေါ်ကျော်လွှားတာမျိုးမဟုတ်သ၍ ပထမထပ်မှ အထပ် 40 သို့တက်ရန် မလွယ်ကူဘူး။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ပိုလို့တောင် ပဟေဠိဖြစ်သွားစေတာက

"လူသတ်သမားက အဆောက်အဦးဘေးက လေအေးပေးစက်ကနေ တက်ခဲ့ရင်တောင် ကျိုးကျီယန်ကကော? လူသတ်သမားကို သူ့နဲ့အတူ တက်ခိုင်းတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား?"

ကျိုးကျီချန်က ဘာကြောင့် ညဉ့်နက်မှ အဆောက်အဦးခေါင်မိုးမှာ ပေါ်လာပြီး သွားလာရအဆင်ပြေသော အားကစားဝတ်စုံအဖြစ် ပြောင်းလဲထားရတာလဲ။ အဆောက်အဦးတံခါးကို သော့ခတ်ထားပြီး သူ ဘယ်လိုဝင်သွားတာလဲ။

သံသယများစွာရှိခဲ့ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ထိုအချိန်တွင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော ရှင်းပြချက်ကို မတွေးနိုင်သဖြင့် ကျန်းဖျင်စစ်ထံ စာတစ်စောင်ပေးပို့ခဲ့သည်။

"မင်း‌လာပြီလား?"

ကျန်းဖျင်စစ်က ပြန်ဖြေသည်။

"လာနေပြီ…"

ထိုပြန်ကြားချက်ကိုမြင်ပြီး မကြာမီမှာပင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အဝေးမှ ရဲကားတစ်စီး၏ အချက်ပေးသံကိုကြားလိုက်ရပြီး သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မတို့နှစ်ယောက် အရင်ပြန်သွားလိုက်ပါ၊ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှာ မျက်မြင်သက်သေအဖြစ် ကျွန်တော်ရှိနေတာက လုံလောက်ပါပြီ… ကျွန်တော်တို့သုံးယောက်က ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ တစ်ချိန်တည်း အခင်းဖြစ်ပွားရာကို ပေါ်လာတာက ရှင်းပြဖို့မလွယ်ဘူး…"

နှစ်ယောက်သားသည် ရှင်းဝမ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် သံသယမရှိသဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ညသန်းခေါင် 12 ခွဲတွင် မိုးသည်းထန်စွာရွာနေသဖြင့် လမ်းပေါ်တွင် လူသွားလူလာ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မတွေ့ခဲ့ရဘဲ ကားအစီးရေ အလွန်နည်းပါးခဲ့သည်။

အချက်ပေးသံက ညဉ့်သန်းခေါင်မှာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ရဲကားနှစ်စီးက ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးတံခါးဝမှာ ရပ်သွားပြီး လူတစ်စုက အနက်ရောင်ထီးများ ကိုင်ဆောင်ပြီး ကားထဲကနေ ထွက်သွားကြပါသည်။ ခေါင်းဆောင်သည် မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဂျင်းဘောင်းဘီနှင့် သားရေဂျာကင်အင်္ကျီကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ကာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များစွာနှင့်... ကျန်းဖျင်စစ် ပါဝင်သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မိုးရေထဲမှတစ်ဆင့် ကျန်းဖျင်စစ်၏အကြည့်နဲ့ ဆုံခဲ့သည်။

ကောင်လေးက အပြာရောင် ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ်ရှည်ကာ ဖြောင့်စင်းသောခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တင်းမာသော မျက်ခုံးမွေးများရှိသည်။ ရဲယူနီဖောင်းက သူ့ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစေပြီး သူ့မျက်နှာကလည်း ပိုရင့်ကျက်လာပုံပေါ်သည်။

သူသည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အင်္ကျီပါးပါးလေး ဝတ်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထီးဆောင်းထားပေမယ့် သူ့အဝတ်အစားများက မိုးရေများစိုထားကာ ဆံပင်များလည်း စိုစွတ်ပြီး သူ့မျက်နှာမှာကပ်နေကာ ရေစိုနေသော ကြက်တစ်ကောင်လိုဖြစ်နေသည်။

နှစ်ယောက်သားက စကားမပြောကြသော်လည်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်နေကြသည်။

မုတ်ဆိတ်မွေးရှိသူသည် တတိယထပ်ရှိ ကြော်ငြာဆိုင်းဘုတ်ကို မျှော်ကြည့်ကာ ဓာတ်မီးကို ကောက်ကိုင်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးပြူးကျယ်ကျယ်ဖြင့် မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးများနှင့်အတူ သေဆုံးသွားသူ၏ ပုံရိပ်သည် လူတိုင်း၏မျက်လုံးထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပတ်လည်လည်တွင် အသက်ပြင်းရှိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလူက ဓာတ်မီးဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို စစ်ဆေးကြည့်နေပြီး လေးနက်သောအသံဖြင့် မေးခဲ့သည်။

"မင်းက ရဲကို ခေါ်ခဲ့တာလား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ရဲအရာရှိ…"

ထိုလူက ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ကျန်းဖျင်စစ်အား ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ကျန်း၊ အဲဒီအချိန်က အခြေအနေအကြောင်း မျက်မြင်သက်သေကို မေးလိုက်… ရှောင်လျှို၊ ရှောင်ကျောက်က အခင်းဖြစ်ရာကို ချက်ချင်းပိတ်ဆို့ပြီး လုံခြုံရေးကို တံခါးဖွင့်ခိုင်းလိုက်!"

အတွေ့အကြုံရှိသော မှုခင်းရဲခေါင်းဆောင်က အမြန်စီစဉ်ခဲ့သည်။

သူ့အနားတွင် ကျန်းဖျင်စစ်သည် ထီးလက်ကိုင်ကို သူ့လက်မောင်းကြားတွင်ညှပ်ကာ ဘယ်ဘက်လက်မှ မှတ်တမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ကာ ညာဘက်လက်တွင် အနက်ရောင်ဘောပင်တစ်ချောင်းကိုကိုင်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ? အလောင်းကို ဘယ်အချိန်ကတွေ့တာလဲ? ညဉ့်သန်းခေါင်မှာ ဒီကနေ ဘာလို့ဖြတ်သွားရတာလဲ?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သည်။

"ကျွန်တော့်နာမည်က ယွဲ့ရှင်းဝမ်ပါ… ကျွန်တော်က ရှင်းဟိုင်တိုက်ခန်းမှာ နေထိုင်ပါတယ်… ည 12 လောက်မှာ ကျွန်တော်အိမ်မပျော်လို့ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်နေရင်း မိုးရွာနေတာကို ကြည့်နေတာ… ရုတ်တရက် ဆန့်ကျင်ဘက် အဆောက်အဦးပေါ်ကနေ တစ်ယောက်ယောက် ပြုတ်ကျသွားတာကို မြင်လိုက်တာကြောင့် ပဟေဠိဖြစ်သွားတယ်… စစ်ဆေးဖို့ အောက်ထပ်ကိုဆင်းလာတာပါ… ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်မှာ တွဲလောင်းကျနေတဲ့ အလောင်းတစ်လောင်းကို ကျွန်တော်တွေ့လိုက်လို့ ရဲကိုဖုန်းခေါ်ခဲ့တာ…"

ကျန်းဖျင်စစ်၏ ဘောပင်က ရပ်သွားပြီး သူ့ကို ကြည့်လာသည်။

"တစ်ယောက်ယောက် ပြုတ်ကျလာတာကို မင်းမျက်လုံးနဲ့ မြင်ခဲ့တာလား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်…"

ကျန်းဖျင်စစ်က ဆက်မေးသည်။

"အဲဒီတုန်းက ခေါင်မိုးပေါ်မှာ အခြားလူတစ်ယောက်ယောက်ကို မင်းမြင်မိသေးလား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: မိုးက အရမ်းသည်းနေတော့ ခေါင်မိုးရဲ့ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိ၊မရှိကို မတွေ့မိပေမယ့် ကျွန်တော် ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်မိတဲ့အချိန် သူ ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျသွားတာတော့ သေချာတယ်… "

နှစ်ယောက်သားက မေးလိုက်၊ ဖြေလိုက်ပြုလုပ်ပြီး တိတ်တဆိတ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။ တကယ်တော့ သူတို့က ခေါင်းဆောင်လင်ကို ပြောနေတာဖြစ်သည်။

‌ခေါင်းဆောင်လင်သည် ဒါကိုကြားသောအခါ ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းလှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းက သေဆုံးသူကို သိသလား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ မင်ဟွေးဥပဒေလုပ်ငန်းက ရှေ့နေကျိုးကျီယန်ဖြစ်ပုံရတယ်…"

ခေါင်းဆောင်လင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တတိယထပ်က သေဆုံးသူအလောင်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အလောင်းကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးရွှေ့ကြ!"

ထိုအချိန်တွင် တာဝန်ကျ လုံခြုံရေး အစောင့်က နိုးလာပြီး တံခါးကို တုန်လှုပ်စွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ရဲတပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က အပြေးအလွှားဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ခေါင်းဆောင်လင်သည် ကျန်းဖျင်စစ်ကို အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ကျန်သောသူများက အလောင်းများကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် တတိယထပ်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ခေါင်မိုးပေါ်၌

အထပ် 40 မြင့်သော အဆောက်အဦးနေရာတွင် ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ညမြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။ မိုးသက်မုန်တိုင်းကြောင့် မြို့ကို မြူများဖုံးလွှမ်းနေပုံရသည်။ ကျန်းဖျင်စစ်သည် ထီးတစ်လက်ဖြင့် ခေါင်းဆောင်လင်နောက်ကနေ လိုက်ပါခဲ့ပြီး အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို တာဝန်ယူနေသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး၏ နောက်တွင် လိုက်ပါခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင်လင်သည် ပတ်ပတ်လည်ကို စစ်ဆေးဖို့ ဓာတ်မီးကိုသုံးပြီး ပြောသည်။

"မိုးသည်းထန်စွာရှာလို့ ခေါင်မိုးပေါ်က သဲလွန်စေတွေ ပျောက်သွားပြီ… ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ခြေရာတွေ မတွေ့ဘူး…" 

သူသည် လက်ရန်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး "ဒီကနေ ပြုတ်ကျရင် ကြော်ငြာဆိုင်းဘုတ်ဆီ ပြုတ်ကျလိမ့်မယ်…"

ထိုလူက ခေတ္တရပ်ပြီး ဆိုသည်။ 

"ပတ်ပတ်လည်ကို ရှာကြည့်လိုက်…"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ဓာတ်မီးကို ဖွင့်ပြီး တစ်လက်မမျှမကျန်အောင် သဲလွန်စများကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် လက်ရန်းမှာ ငွေလည်ဆွဲကို သူတွေ့လိုက်သည်။ လည်ဆွဲသည် အလွန်ပါးလွှာပြီး အလယ်တွင် စိန်ဆွဲသီးဖြင့် တွဲလောင်းချထားသည်။ မှောင်မိုက်နေသော မိုးရာသီညမှာ လည်ဆွဲကို ဓာတ်မီးက ဖြတ်ကျော်သွားသောအခါ စိန်ဆွဲသီးက စူးရှတောက်ပသည့် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွတ်ခဲ့သည်။

ကျန်းဖျင်စစ်က ချက်ချင်းပဲ ပြောလိုက်သည်။ 

"ဆရာ၊ ဒီမှာ လည်ဆွဲတစ်ခုရှိတယ်…"

ခေါင်းဆောင်လင်သည် အမြန်လျှောက်လာပြီး သက်သေကို ဇာဂနာနဲ့ ကောက်ကာ သံသယဖြင့် ပြောသည်။

"အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ လည်ဆွဲလား?"

သူ့ဘေးနားရှိ ရိုက်ကူးရေး တာဝန်ခံ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ဓာတ်ပုံ အနည်းငယ်ကို အမြန်ရိုက်ခဲ့သည်။ ခေါင်းဆောင်လင်က လည်ဆွဲကို သက်သေအိတ်ထဲမှာ ထည့်ထားသည်။ သူတို့ သုံးယောက်သည် အပေါ်ထပ်သို့ လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ ဘာမှရှာမတွေ့သောကြောင့် အောက်ထပ်သို့ ပြန်ဆင်းခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင်လင်က လုံခြုံရေးအစောင့်ကို ပြောသည်။

"ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးရဲ့ ည 12 နာရီလောက်က စောင့်ကြည့်ရေးမှတ်တမ်း ငါ့ကိုပေးပါ…"

အပြင်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်သေဆုံးသွားကြောင်း လုံခြုံရေးအစောင့်က သိလိုက်သောအခါ သူ့မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားသွားပြီး စောင့်ကြည့်ရေးမှတ်တမ်းကို ချက်ချင်းဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ သို့သော် ည 12 နာရီဝန်းကျင်တွင် ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦး၏ စောင့်ကြည့်ကင်မရာ၌ ပထမထပ်သည် ဗလာဖြစ်ပြီး မည်သူမျှမရှိသည့်အပြင် ဓာတ်လှေကားလည်း ပြေးဆွဲခြင်းမရှိပေ။

ခေါင်းဆောင်လင်က သံသယဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "စောင့်ကြည့်ရေးမှတ်တမ်းကော်ပီကို ငါ့ဆီယူလာခဲ့…"

သူက ပြန်သွားကာ အနီးကပ်ကြည့်ချင်ပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးတံခါးဝတွင် ကားတစ်စီး ရပ်တန့်သွားသည်။ ကားပေါ်တွင် လက်ဝါးကပ်တိုင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုရှိသည်။ အင်္ကျီဖြူဝတ်ထားသည့် မှုခင်းဆရာဝန်ငယ်တစ်ဦး ကားထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့နောက်က လျှောက်လာသည့်လူက ဖြူဖပ်ဖြူရော်နဲ့သူက… ရှင်းယန်ပဲဖြစ်သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရှင်းယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကိုမသိဟန်ဆောင်ကာ သူ့ဆရာနောက်ကလိုက်ပြီး ထမ်းစင်ကို ကားပေါ်မှ ထုတ်ကာ မိုးလုံစေရန် အဆောက်အဦးအဝင်ဝရှိ ခြောက်သွေ့သော ပလပ်ဖောင်းပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

အလောင်းအား ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်အများအပြားက ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး မှုခင်းဆရာဝန်က အလျင်အမြန်စစ်ဆေးပြီး ပြောသည်။ 

"သေဆုံးရခြင်းအကြောင်းရင်းက ဦးခေါင်းခွံရိုးကျိုးပြီး ဦးနှောက်သွေးကြောပေါက်ခြင်းဖြစ်တယ်လို့ ကနဦးဆုံးဖြတ်လို့ရတယ်… သေဆုံးချိန်က နာရီဝက်အတွင်းဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ အခြားဒဏ်ရာတွေ မတွေ့ဘူး… နောက်ထပ် ရလဒ်တွေ ပြန်ယူဖို့ အလောင်းခွဲစိတ်စစ်ဆေးမှ သိလိမ့်မယ်…"

ခေါင်းဆောင်လင်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"အလောင်းကို ယူသွားပြီး နောက်မှ ဒီအကြောင်းပြောကြတာပေါ့…"

သူက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အလောင်းကို ရွှေ့ပေးရန် လူအများကို တောင်းဆ်ုလိုက်သည်။

"တတိယထပ်က ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ တစ်ခုခုကိုရှာတွေ့လား?"

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တချို့က ပြောသည်။

"ဘာမှမရှိဘူး၊ မိုးသက်မုန်တိုင်းကြောင့် သွေးတွေတောင် မျောပါသွားတယ်…"

မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းခြင်းသည် ပြစ်မှုဆိုင်ရာ သက်သေများစွာကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။ ခေါင်းဆောင်လင်သည် သူ့မေးစေ့ပေါ်က မုတ်ဆိတ်များကို ထိလိုက်သည်။

"သေဆုံးသူရဲ့ ဖုန်းက ဘယ်မှာလဲ?"

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ: "ရှာမတွေ့ဘူး…"

အခြားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက တက်ကြွစွာ ပြောသည်။

"အနီးနားက အမှိုက်ပုံးတွေကိုလည်း ကျွန်တော်ရှာခဲ့ပေမယ့် သူ့ဖုန်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး…"

ခေါင်းဆောင်လင်က ခဏလောက် နှုတ်ဆိတ်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။ 

"ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်ပဲ… မနက်ဖြန် သေဆုံးသူရဲ့ လူမှုဆက်ဆံရေးကို ငါတို့စုံစမ်းမယ်…" 

သူက ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကိုကြည့်ကာ ပြောလာသည်။

"ထွက်ဆိုချက်ပြုလုပ်ဖို့အတွက် ရဲတပ်ဖွဲ့ဆီ ကျေးဇူးပြုပြီး လိုက်ခဲ့ပေးပါ…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူတို့နှင့်အတူ မှုခင်းရဲတပ်ဖွဲ့သို့ လိုက်ပါခဲ့သည်။

ထွက်ဆိုချက်ပြုလုပ်သောအခါ ကျန်းဖျင်စစ်နှင့် ခေါင်းဆောင်လင်တို့သည် စစ်ကြောရေးအခန်းတွင် အတူရှိခဲ့ကြသည်။ ဖျင်စစ်သည် ဆန့်ကျင်ဘက်ဘက်တွင် ရှိနေသဖြင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ် လုံးဝမစိုးရိမ်ပါ။ ရဲစခန်းကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဖြစ်စဉ်အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူစကားပြောပြီးတာနဲ့ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ဒီနေ့ညနေ 6 နာရီလောက်က အလုပ်ကဆင်းတော့ လှေကားထစ်မှာ ရှေ့နေကျိုးက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ဖုန်းပြောနေတာကို ကျွန်တော်ကြားလိုက်ရတယ်… ပြီးတော့ သူ့လေသံက အနည်းငယ်စိတ်မရှည်ဖြစ်နေတယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် လည်ချောင်းကို ရှင်းထုတ်ပြီး ထိုအချိန်က ကျိုးကျီယန်၏ အသံကို အတုယူကာ ပြောလိုက်သည်။

"တော်လောက်ပြီ၊ ငါမင်းနဲ့ထပ်ပြီး အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ မပြောချင်တော့ဘူး! တရားရုံးရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မင်းမကျေနပ်ရင် အယူခံဝင်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် အယူခံဝင်တဲ့ရလဒ်ကလည်း အတူတူပဲဖြစ်မှာလို့ ငါအာမခံတယ်! မင်းအချိန်ဖြုန်းချင်နေရင် မင်းကြိုက်တာလုပ်လို့ရတယ်…" သူ၏မှတ်ဉာဏ်သည် အံ့သြစရာကောင်းပြီး ထိုအချိန်တွင် ကျိုးကျီယန်ပြောခဲ့သည့်စကားများကို တစ်လုံးချင်း ပြန်ပြောခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင်လင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ကျိုးကျီယန်က မကြာသေးခင်က ဘယ်လိုကိစ္စမျိုးတွေ ကိုင်တွယ်ခဲ့သလဲဆိုတာ မင်းသိလား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ 

"ကျွန်တော်က ဥပဒေလုပ်ငန်းမှာ အလုပ်သင်လာဆင်းတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပါ… ရှေ့နေကျိုး အကြောင်း သိပ်မသိဘူး…"

ခေါင်းဆောင်လင်သည် သူ့ကို အချက်အလက်အများကြီးမေးပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အေးအေးဆေးဆေး ဖြေခဲ့သည်။

ထွက်ဆိုချက်ပြီးသွားချိန်မှာတော့ မနက်တစ်နာရီကျော်နေလေပြီ။

ကျန်းဖျင်စစ်က ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လိုက်ပို့ခဲ့သည်။

တံခါးဆီ သူ့ကို ပို့ပြီးသောအခါ ကျန်းဖျင်စစ်သည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် နှစ်ယောက်တည်း စကားပြောဖို့ အခွင့်အရေးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သူက အသံကို လျှော့လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများက ထူးထူးခြားခြား နူးညံ့သိမ်မွေ့နေခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့အဝတ်အစားတွေက စိုနေပြီ… ပြန်သွားပြီး ရေနွေးနဲ့ ရေမြန်မြန်ချိုးလိုက်… မင်းမအိပ်ခင် ရေနွေးပူပူလေးသောက်လိုက်ဦး… အအေးမမိစေနဲ့…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြုံးပြီး ပြောသည်။

"ကောင်းပါပြီ အရာရှိကျန်း…"

ဒါကိုကြားသောအခါ ကျန်းဖျင်စစ်က ခဏတာမှင်တက်သွားပြီး ပြောလာသည်။

"ငါက အလုပ်သင်တစ်ယောက်ပါ…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့ကိုကြည့်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဒီဝတ်စုံက မင်းရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ တော်တော်လိုက်ဖက်တယ်…"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ၏စိုစွတ်နေသည့် အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။

"မြန်မြန် ပြန်သွားပြီး စောစော အနားယူပါ…ငါက ရဲတပ်ဖွဲ့ဘက်မှာ ရှိနေမှာဖြစ်ပြီး တိုးတက်မှု ရှိလာရင် မင်းကို စာပို့လိုက်မယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြီး မေးသည်။ 

"မင်း ဒီည မအိပ်ဘူးလား?"

ကျန်းဖျင်စစ်က ပြန်ဖြေသည်။

"ခေါင်းဆောင်လင်နဲ့ အခြားသူတွေက အချိန်ပိုဆင်းလောက်တယ်… ငါက သဲလွန်စတွေကို နားထောင်မယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့ကို နှောင့်ယှက်ပြီး သည်‌မှာနေရန် မကောင်းတာကြောင့် တစ်ဖက်သို့လှည့်ကာ လမ်းဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်။ ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့အတွက် တက္ကစီတစ်စီးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျတားလိုက်ပြီး ရုံးထဲကိုမဝင်မီ သူကားပေါ်တက်တာကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ခယ်ရှောင်ပင်းနှင့် ချင်မြောင်တို့သည် ယနေ့ညတွင် မထွက်ခွာဘဲ ရဲတပ်ဖွဲ့တွင် တာဝန်ကျခဲ့သည်။ သုံးဦးတွေ့ဆုံပြီး အကြံဥာဏ်များ ဖလှယ်ခဲ့ကြသည်။ ခယ်ရှောင်ပင်းက တိုးတိုးပြောသည်။

"အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှာ လည်ဆွဲတစ်ခုရှိတယ်… လူသတ်သမားက အမျိုးသမီးလား?"

ကျန်းဖျင်စစ်က လေးနက်တည်ကြည်စွာပြောခဲ့သည်။

"ငါသေချာမသိသေးရဘူး… ‌လောလောဆယ်မှာ သဲလွန်စနည်းနည်းပဲရှိသေးတယ်… မနက်ဖြန်ကျရင် ရှေ့နေကျိုးရဲ့ လူမှုဆက်ဆံရေးကို သေချာစုံစမ်းရမယ်… နောက်ပြီး ရှင်းဝမ်ပြောခဲ့တဲ့ သူနဲ့ ဖုန်းပြောခဲ့တဲ့သူက အရမ်းအရေးကြီးတယ်…"

သို့သော် သေဆုံးသူ၏ဖုန်းက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူနှင့်ဖုန်းပြောခဲ့သောသူက ဘယ်သူလဲ။

#TK