Chapter 88

Volume 5 : ဇီဝသိပ္ပံဌာန

Chapter 88 (မျိုးရိုးဗီဇသန္ဓေပြောင်းလဲခြင်း ၀၆)

ပရော်ဖက်ဆာထန်က ရွှီယိရှန်းကို အမြန်လမ်းဆီသို့ လမ်းကြောင်းမြေပုံတစ်ခုဆွဲပေးခဲ့သည်။ ဓာတ်ဆီဆိုင်ကိုဖြတ်သွားပြီးနောက် ရွှီယိရှန်းက ဟွမ့်ချန်ကားလမ်းမ အဝင်ပေါက်ကိုတွေ့လိုက်ရပြီး သူ့ကားကို အမြန်လမ်းသို့ မောင်းသွားခဲ့သည်။ အမြန်လမ်းပေါ်ရှိ လမ်းဆိုင်းဘုတ်များက အလွန်ရှင်းလင်းပြီး F မြို့သို့ မြားများရှိသည်။ ရွှီယိရှန်းသည် ယာဉ်မောင်းအတွေ့အကြုံများစွာရှိသည်။ လမ်းအမှတ်အသားတွေကို လိုက်နာနေသ၍ လမ်းမှားမှာ စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။

ဘတ်စ်ကား၏ ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ထိုင်နေသော ကျိုဖုန်းသည် ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်ကာ တွေးဆသည်။

"သန္ဓေပြောင်းတွေက တစ်မြို့လုံးကို သိမ်းသွားတာကို အရပ်သားတွေက မပြေးကြဘူးလား? ဘာလို့ လမ်းမှာ ကားတစ်စီးမှ မတွေ့ရတာလဲ?"

ရွှီယိရှန်း: ဒီမြို့ရဲ့လူဦးရေက အနည်းဆုံးတစ်သန်းကျော်တယ်၊ ဒါကြောင့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖျက်ဆီးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြတင်းပေါက်ကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း ကောင်းကင်ကြီး မှောင်လာသည်။ တစ်မြို့လုံး အမှောင်ကျသွားကာ လမ်းမီးတိုင်၏ အလင်းရောင်ကိုပင် မမြင်ရပေ။ ရွှီယိရှန်းက ကားရှေ့မီးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အမှောင်ထဲတွင် သူသည် အရှိန်လွန်စွာ မမောင်းဝံ့ဘဲ တစ်နာရီ ကီလိုမီတာ 70 နှုန်းဖြင့် အရှိန်ကို ထိန်းထားသည်။

အချိန်တွေက တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်သွားတော့ ကားထဲရှိ ကျောင်းသားတွေက အသံမထွက်ရဲဘဲ တစ်စုံတစ်ခု ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာမည်စိုး၍ ပြတင်းပေါက်ကနေ အမှောင်ထဲကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ လူတိုင်းက သတိထားပြီး သက်သောင့်သက်သာမနေရဲကြပေ။

သို့သော် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပေ။

ကားသည် အမြန်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် နာရီဝက်ကျော်ကြာအောင် ချောမောစွာ မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

ပရော်ဖက်ဆာထန်၏ဗိုက်က ရုတ်တရက် အသံမြည်လာကာ သူက ချောင်းဟန့်ကာ ပြောသည်။

"မင်းတို့မှာ စားစရာမရှိဘူးလား? ငါ ဘာမှမစားရတာ သုံးရက်ရှိပြီ…"

သူသည် အဆောက်အဦး၏ခေါင်မိုးပေါ်က သံသေတ္တာထဲတွင် ပုန်းနေခဲ့ပြီး နို့ပုလင်းအနည်းငယ်ဖြင့် သုံးရက်တာကို အသက်ရှင်ခဲ့တာကြောင့် သူ့အစာအိမ်က ဗလာဖြစ်နေပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က C မြို့ရဲ့ နယ်နိမိတ်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ… ဒါက သန္ဓေပြောင်းတွေရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းပဲ… ကျွန်တော်တို့ ခပ်ပေါ့ပေါ့ နေလို့မရဘူး… C မြို့ကနေထွက်မှ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အတူတူစားသောက်ကြတာပေါ့… ပရော်ဖက်ဆာထန်က ဗိုက်ဆာနေရင် ရေသောက်ပြီး မြေပဲနဲ့ စွံပလွံသီးတွေ အရင်စားထားပါလား?"

သူက သေတ္တာထဲကနေ ရေထုတ်ပြီး တစ်ဖက်လူထံ ပေးကာ ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ဖွင့်ပြီး မြေပဲလက်တစ်ဆုပ်စာကို ပေးလိုက်သည်။

ပရော်ဖက်ဆာထန်: "..."

ကိုယ့်အသက်အတွက် ထွက်ပြေးနေရပြီး မြေပဲ၊ စွံပလွံသီး၊ မတ်ပဲစေ့တွေ ယူလာတာလား။ ဤလူတွေက တကယ်ကိုတီထွင်ဖန်တီးနိုင်သူပဲ။ ပရော်ဖက်ဆာထန်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်က လှုပ်ယမ်းသွားကာ ရေနှင့် မြေပဲလက်တစ်ဆုပ်စာကို ယူပြီး တိတ်တိတ်လေး ဝါးနေလိုက်သည်။

ကားက အမြန်လမ်းမမှာ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ မောင်းနှင်နေပြီး ရှင်းယန်က ဟင်းချက်ရာတွင် မတော်ပေ။ စူပါမားကတ်မှာ သယ်ရလွယ်ကူသည့် ဘီစကွတ်နဲ့ ချောကလက်တွေကို ရှာမတွေ့ခဲ့တာကြောင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်လည်း တတ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘဲ သူက အနားရှိ သူ့အဖွဲ့ဝင်တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ဗိုက်ဆာကြပြီလား? မြေပဲဘယ်သူလိုချင်ကြလဲ?"

ခယ်ရှောင်ပင်းက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ငါလိုချင်တယ်…"

အခြားသူတွေက ဗိုက်မဆာပေ။ ထို့အပြင် သူတို့သည် စာမေးပွဲခန်းဆီမလာခင် မနက်စာစားခဲ့တာကြောင့် သူတို့မလိုချင်ကြောင်းကို ခေါင်းယမ်းကြသည်။

ပရော်ဖက်ဆာထန်သည် သုံးရက်လောက် အစာမစားထားတာကြောင့် ဗိုက်ဆာနေသည့်သူမှလွဲ၍ သူတစ်ယောက်တည်းသာ အစားအစာအတွက် လက်မြှောက်နေကြောင်း ခယ်ရှောင်ပင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့နားရွက်တွေက အနည်းငယ်နီးသွားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါနည်းနည်းလောက် မြည်းကြည့်မလို့ပါ…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ရယ်ကာ ပြောသည်။

"ယဉ်ကျေးမနေပါနဲ့… ငါတို့ယူခဲ့တာလောက်ပါတယ်… မင်းကြိုက်သလောက် စားလို့ရတယ်…"

သူက ခယ်ရှောင်ပင်းကို မြေပဲအမြောက်အမြားပေးကာ မေးလိုက်သည်။

"ဖရုံစေ့ကော လိုချင်သေးလား?"

လူတိုင်း: "..."

သူတို့အသက်အတွက် ပြေးလွှားနေတာကကော? မြေပဲနဲ့ ဖရုံစေ့တွေက ဘာလဲ?

ခယ်ရှောင်ပင်းက ချောင်းဟန့်ကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်ပေးသော ဖရုံစေ့များကိုယူပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဖရုံစေ့တွေကို တိတ်တဆိတ် ကိုက်လိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်သောကားထဲတွင် ပရော်ဖက်ဆာထန်မြေပဲစားနေသည့်အသံနှင့် ခယ်ရှောင်ပင်း၏ ဖရုံစေ့စားနေသည့် အသံများသာ ရှိတော့သည်။ အသံသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရှင်းယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ ပေါ့ပါးစွာပြောလာခဲ့သည်။

"လုံခြံတဲ့နေရာရှာပြီး မင်းတို့အတွက် ငါယာဂုချက်ပေးမယ်… ပေါင်းခံပုလင်းကို မီးရှို့ဖို့ အရက်မီးခွက်ကိုသုံးရမှာမို့၊ ဓာတ်ဆီထည့်ထားတဲ့ဘေးမှာဆိုရင် အန္တရာယ်များပြီး ထိမိရင် မီးလောင်နိုင်တယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "အင်း၊ C မြို့က အရင်ထွက်ကြတာပေါ့…"

ရွှီယိရှန်းက ဘရိတ်အုပ်လိုက်မိချိန်မှာ လူတိုင်းက စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။

ရုတ်တရက် ဘရိတ်အုပ်လိုက်ခြင်းကြောင့် လူတိုင်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်သွားကာ အရှေ့သို့ ယိုင်သွားပြီး အားလုံးက ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် ထိုင်ခုံကို အမြန်ဆွဲလိုက်ကြသည်။ ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ပြုတ်ကျလုနီးပါးဖြစ်သွားပြီး သူ့လက်ထဲမှာရှိသည့် ဖရုံစေ့တွေက အောက်ကို ဖိတ်ကျသွားသည်။ သူ ကမန်းကတန်း ထိုင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ?"

ရွှီယိရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။

"အရှေ့မှာ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုရှိနေတယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံအနီးသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာပြီး အမြန်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ကားတန်းရှည်ကြီး တန်းစီနေကာ လမ်းတစ်ခုလုံးအား ပိတ်ဆို့နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကားအများစုမှာ မီးဖွင့်ထားပြီး အရှေ့မှ ဆူညံသော ကားဟွန်းသံတစ်ခု ရှိနေသည်။

တီး… တီး… တီး…

ပြင်းထန်သော ဟွန်းသံကြောင့် လူတိုင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

ကျိုဖုန်းက ရွှီယိရှန်း၏ဘေးကို လျှောက်လာပြီး အရှေ့ကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ဘာလို့ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုက ဒီလောက်ပြင်းထန်ရတာလဲ? ဒါက ဆက်တိုက် ယာဉ်မတော်တဆမှုများလား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "ငါတို့က လွတ်မြောက်ရေးလူအုပ်ကြီးကို တွေ့ခဲ့ပြီးပြီမလား?"

အခုလေးတင် အမြန်လမ်းမကြီးမှာ မော်တော်ယာဉ်တွေ မရှိတော့တာကြောင့် တစ်မြို့လုံးရှိ ဒေသခံများက ဘာကြောင့် ထွက်မပြေးတာလဲဟု အားလုံးက တွေးတောနေခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ဒေသခံများက အမြန်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် မောင်းနှင်လာပြီး မြို့ပြင်ထွက်လိုပေမယ့် ဂိတ်ပေါက်က ပိတ်ဆို့ခံထားရသည်။

လမ်း၏ ဤအပိုင်းက အကွေ့အကောက်ဖြစ်နေသည်။ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုက ရွှေဆွဲကြိုးလိုပဲ ရှည်လျားသော ကားတန်းကြီးသည် အဆုံးကို တစ်ချက်ကြည့်၍ မမြင်နိုင်ဘဲ ဤနေရာတွင် မည်မျှကြာမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အကြည့်ဖြင့် ကားထဲကနေ ဆင်းကြည့်မလားဟု ကျန်းဖျင်စစ်အား မေးလိုက်သည်။ ကျန်းဖျင်စစ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်က တစ်ဖက်ကိုလှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး ဘတ်စ်ကားထဲမှာ စောင့်နေကြပါ၊ ငါ ဖျင်စစ်နဲ့ ဆင်းပြီး သွားကြည့်လိုက်မယ်…"

နှစ်ယောက်သား ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ဆယ်မီတာလောက် အရှေ့သို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုတွင် ယာဉ်မောင်းအများအပြားက ထိတ်လန့်တကြား တံခါးကို သော့ခတ်ထားခဲ့ပြီး တချို့ယာဉ်မောင်းအများအပြားကလည်း ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ အနီးနားရှိ လူများနှင့် စကားစမြည်ပြောနေကြရာ တစ်စုံတစ်ဦးကို အသံတိုးတိုးဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်တာကို ယွဲ့ရှင်းဝမ် ကြားလိုက်ရသည်။

"Fuck! ယာဉ်ကြောပိတ်နေတာက နာရီတော်တော်ကြာနေပြီ… ငါတို့အရှေ့မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? တာဝန်ခံမရှိဘူးလား?!"

"ငါမသိဘူး… ဆက်တိုက်ယာဉ်တိုက်မှုများလား?"

"ဒီလမ်းက အဆင်မပြေရင် ငါတို့ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ? ငါတို့ပြန်သွားပြီး အခြားလမ်းရှာကြမလား?"

"မင်းက အရူးပဲ! ပြန်သွားပြီး စမ်းသပ်ခံရဖို့အတွက် အဲဒီမကောင်းဆိုးရွားတွေရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံမလို့လား?"

စမ်းသပ်ခံ? ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ နှစ်ယောက်သား ရှေ့သို့ အမြန်လျှောက်သွားကြသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ကားဘေးမှာ ဆေးလိပ်သောက်နေသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ယာဉ်မောင်းကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေး၊ စမ်းသပ်ခံရတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? စမ်းသပ်မှုပြုလုပ်ဖို့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖမ်းသွားကြတာလား?"

မုတ်ဆိတ်မွေးငုတ်တိုဖြင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ဆေးလိပ်ငွေ့ကို ဒေါသတကြီး မှုတ်ထုတ်ရင်း ပြောသည်။

"မင်းမသိသေးဘူးလား? ဒီမြို့က လုံးဝကိုပရမ်းပတာဖြစ်နေပြီ! လမ်းပေါ်မှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့လူတချို့ ပေါ်လာပြီး လူတွေကို မြင်တာနဲ့ချက်ချင်း ဖမ်းကြပြီးတော့ သူတို့လက်ထဲမှာ သေနတ်တွေရှိတယ်!"

သူ့ဘေးက အားကစားဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ယောက်က ပြောသည်။

"ကျွန်တော်လည်း ကြားတယ်… အဲဒီအနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူတွေက စမ်းသပ်ခံရဖို့အတွက် သူတို့နဲ့လိုက်ခဲ့ဖို့ အရင်မေးတယ်၊ မလိုက်ချင်တဲ့သူတွေကို ချက်ချင်းသတ်ပစ်တာတဲ့!"

ဆံပင်ကောက်ကောက်နဲ့ အမျိုးသမီးက လက်သီးတွေကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း သူမ၏အသံက တုန်ယင်နေသည်။

"အစကတော့ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့က တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာလို့ ငါတို့ထင်ခဲ့ပေမယ့် နောက်တော့ ကလေးတစ်ယောက်က လှည့်ပြီးထွက်ပြေးတာ သူတို့က ခေါင်းကို သေနတ်နဲ့ ပစ်လိုက်တယ်… အဲ–အဲဒါကကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ!"

အမျိုးသားက တည်ငြိမ်သောမျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။

"လူတွေကို ဒီစမ်းသပ်မှုတွေ အတင်းအကြပ်လုပ်ခိုင်းပြီး သဘောမတူရင် သတ်ပစ်ကြတယ်! ငါတို့ ဒီမှာ ဆက်ပြီးမနေနိုင်တော့လို့ မြို့ G မှာရှိတဲ့ ငါတို့ဆွေမျိုးအိမ်ကို ခဏလောက် ထွက်ပြေးချင်ခဲ့တာ…"

ကျန်းဖျင်စစ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။

"လူတွေကို ဖမ်းဖို့ သူတို့ ဘယ်တုန်းက လမ်းပေါ်ထွက်လာတာလဲ?"

အမျိုးသမီးက ပြောသည်။

"မနေ့ကပဲ…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "ခင်ဗျားတို့က တစ်နေ့လုံး လမ်းပေါ်မှာ ပိတ်မိနေတာလား?"

မုတ်ဆိတ်မွေးငုတ်တိုနဲ့ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက သူ၏ဆေးလိပ်ကို မြေပြင်ပေါ်ပစ်ချပြီး သူ၏သားရေဖိနပ်ဖြင့် နင်းချေကာ ပြောသည်။

"မနေ့က အနက်ရောင်ဝတ်ထားတဲ့လူတွေ မြို့အနောက်ပိုင်းခရိုင်က သုတေသနအဆောက်အဦးအနီးမှာ ပေါ်လာပြီး လူအများကြီးကို သတ်ခဲ့တယ်… အဲဒီသတင်းကို အင်တာနက်ပေါ်မှာ တွေ့ပြီးတော့ ငါ့ခရီးဆောင်အိတ်ကို အမြန်ထုပ်ပြီး ဒီနေ့နေ့လယ်ပဲ ထွက်ပြေးလာတာ အမြန်လမ်းမကြီးမှာ ယာဉ်ကြောပိတ်နေတယ်…"

လူငယ်က ပြောသည်။

"ကျွန်တော်တို့လည်း ဒီနေ့နေ့လယ်ပဲ ထွက်လာတာ!"

အမျိုးသမီးက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"ငါတို့တွေ ဒီလိုမျိုးဆက်ပြီး ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့နေရင် အဲဒီလူတွေ ဖမ်းမိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

ထိတ်လန့်မှုက လူအုပ်ကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရှေ့တွင် ကျယ်လောင်သော ပြိုလဲသွားသည့် အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ဟိန်းသံများ၊ ဆဲသံများ ရောထွေးနေကာ အထူးသဖြင့် အလယ်တွင် ပိတ်မိနေသော ယာဉ်များက ဘယ်မှသွား၍မရဘဲ သေခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။

ခဏအကြာတွင် လူတစ်စုသည် ဝံပုလွေများ၏ လိုက်ဖမ်းခြင်းကို ခံရသကဲ့သို့ အော်ဟစ်ကာ ယာဉ်တန်းရှေ့မှ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် ပြေးသွားကြသည်။ လမ်းမှာပိတ်နေသည့် ယာဉ်တန်းက ယာဉ်မောင်းတွေသည် ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်ပြီး ကားပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်ကာ မေးကြသည်။

"ဘာဖြစ်ကြတာလဲ?"

အပြေးအလွှားသွားနေသော လူအုပ်ထဲရှိ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် အော်လိုက်သည်။

"အရှေ့မှာ မကောင်းဆိုးရွားတွေရှိတယ်! မကောင်းဆိုးရွားတွေ!"

"မြန်မြန်ပြေးကြ! အား!"

သည်စကားကိုကြားတော့ လူတချို့က ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ တံခါးကို ချက်ချင်း သော့ခတ်လိုက်ကြပြီး တချို့ယာဉ်မောင်းတွေက ကားကို စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

အမြန်လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။ မနီးမဝေးတွင် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်စီးထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်ပြေးစဉ် ခြေထောက်ခေါက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ မတော်တဆ လဲကျသွားကာ အနောက်မှလာသော လူအုပ်ကြီးက သူမအပေါ်နင်းသွားကြကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

ကလေးငယ်များ၏ အော်ဟစ်သံများ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် ယာဉ်ဟွန်းသံများ ရောထွေးကာ ဆူညံသွားစေသည်။ လူအုပ်ကြီးသည် ဒီရေကဲ့သို့ အဝေးမှ ပြေးဝင်လာကြပြီး ကျန်းဖျင်စစ်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အလျင်အမြန် လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"သွားမယ်!"

ယွဲ့ရှင်းဝမ် မတုံ့ပြန်မီ ကျန်းဖျင်စစ်သည် ညာဘက်လက်ဖြင့် coordinate system ကို ရုတ်တရက်ဖွင့်လိုက်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ကောင်းကင်သို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရှည်လျားသော parabolic လှုပ်ရှားမှုပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဂိတ်ပေါက်အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ပျံသန်းနေကြသည်။

ကောင်းကင်ကနေ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့ရှေ့က အဖြစ်အပျက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

C မြို့အမြန်လမ်းမကြီး အထွက်ဂိတ်ပေါက်တွင် ကုန်တင်ကားကြီးများ အများအပြား ရပ်နားထားသည်။ အနက်ရောင်၀တ်စုံနဲ့ လူတချို့က စက်သေနတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဂိတ်ပေါက်ကို စောင့်ကြပ်ကာ ဖြတ်သန်းသွားလာသည့် ယာဉ်များကို စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့သည်။ အောက်မှ အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းက စမ်းသပ်ခံလုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိသလား?"

သူတို့သည် ဆန္ဒရှိပါက လက်တွေခြေတွေကို ချည်နှောင်ပြီး ထရပ်ကားပေါ်ကို ခေါ်သွားသည်။ သူတို့ ဆန္ဒမရှိလျှင် နေရာမှာတင် သတ်ပစ်သည်။

လူအုပ်ကြီးက ရုတ်တရက် နောက်ပြန် ပြေးရသည့် အကြောင်းရင်းကတော့ လူအများအပြားက သူတို့ကိုခေါ်ဆောင်လာချိန်တွင် ခုခံရန် အခွင့်အရေး ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် အစောင့်အကြပ်က သူတို့၏လည်ပင်းကို ပြင်းထန်စွာ ကိုက်လိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုလူတို့၏ သွားများက သားရဲတိရစ္ဆာန်များထက်ပင် ချွန်ထက်သည်။ လည်ပင်းအကိုက်ခံရသော လူအနည်းငယ်သည် ထိတ်လန့်စွာ သွေးအိုင်ထဲ လဲကျသွားခဲ့သည်။ သည်မြင်ကွင်းကို မြင်သူတွေက ချက်ချင်း ကားပေါ်ကနေ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

လူအုပ်၏အရှိန်သည် သူတို့အနောက်က ကျည်ဆန်များလောက် မမြန်ပေ။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူများသည် ထွက်ပြေးနေသော လူအုပ်ကို ချက်ချင်း ပစ်ခတ်လိုက်ရာ ညကောင်းကင်ယံတွင် သေနတ်သံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်—

လူတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လဲကျပြီး နေရာတိုင်းမှာ သွေးများရှိနေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ အမြန်လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံး အနီရောင်တွေ စွန်းထင်းနေခဲ့သည်။ စနစ်တကျ လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသော သန္ဓေပြောင်းများရှေ့တွင် သာမန်လူသားများသည် အလွန်အရေးမပါသဖြင့် ခုခံရန် စွမ်းအားမရှိသလောက်ပင်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ဤငရဲဆန်သောမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး သူ့မျက်နှာက အလွန်ရုပ်ဆိုးနေသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်: "အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူတွေ အရမ်းများလာပြီ၊ ငါတို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားမှဖြစ်မယ်!"

သန္ဓေပြောင်းအဖွဲ့သည် စက်သေနတ်ဖြင့် အရှေ့ကို တောက်လျှောက် ပစ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ဘတ်စ်ကားက အဆုံးမှာရှိပေမယ့် သေခြင်းတရားကို စောင့်နေသလို ငြိမ်ငြိမ်လေး မထိုင်နိုင်ပေ။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားရအောင်!"

သူတို့နှစ်ယောက်က ကားပေါ်ပြန်တက်လာပြီး လင်းမန့်လော်က သူတို့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နှုတ်ဆက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ? အပြင်ဘက်က သေနတ်သံတွေ ကြားရတယ်!"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "သန္ဓေပြောင်းတွေ ဂိတ်ပေါက်မှာ ကြို‌ပြီး ပိတ်ဆို့ထားတယ်… မြို့ကနေ ထွက်ပြေးချင်တဲ့ ဒေသခံတွေအကုန်လုံးက ဒီမှာပိတ်ဆို့နေတယ်… သူတို့က သေနတ်တွေကိုင်ထားပြီး စမ်းသပ်ခံချင်သလားလို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မေးတယ်… စမ်းသပ်ခံချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့က ထရပ်ကားပေါ်တင်ပြီး ခေါ်သွားလိမ့်မယ်… စမ်းသပ်မခံချင်ဘူးဆိုရင် နေရာမှာတင် သတ်ပစ်လိမ့်မယ်!"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ အတိုချုံးဖော်ပြချက်ကို ကြားလိုက်ရာ ကားပေါ်ရှိ ကျောင်းသားများက ပင့်သက်ရှိုက်သွားကြသည်။

ရွှီယိရှန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"စမ်းသပ်ခံတွေလား? စမ်းသပ်ခံလုပ်ခိုင်းတာက သန္ဓေပြောင်းအဖွဲ့ထဲ အတင်းဝင်ခိုင်းတာနဲ့ အတူတူပဲ… သုတေသနလုပ်ဖို့ ဆွဲခေါ်ခံရပြီး သူတို့ရဲ့မျိုးရိုးဗီဇတွေကို ပြုပြင်မှာလား?"

ကျိုဖုန်း၏မျက်နှာက လေးနက်သွားသည်။

"ဒီလိုနည်းနဲ့ သန္ဓေပြောင်းတွေအဖွဲ့က ပိုအားကောင်းလာမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"

ကျန်းဖျင်စစ်: "အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သန္ဓေပြောင်းစခန်းထဲဝင်ရမှာ၊ မဟုတ်ရင် ချက်ချင်းသတ်ပစ်ခံရလိမ့်မယ်… ဒီနေ့ ရင်ပြင်မှာတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အလောင်းတွေအားလုံးက ခုခံတိုက်ခိုက်လို့ အသတ်ခံလိုက်ရတဲ့လူသားတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်…"

ခုခံသူတွေက ကောင်းကောင်းအဆုံးမသတ်နိုင်ပေ။ သို့ပေမယ့် သန္ဓေပြောင်းစခန်းထဲဝင်ပြီးလျှင် ဘယ်လိုသုတေသနအတွက် အသုံးပြုမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ?

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အား၊ အမြန်နှုန်းနှင့် ခံနိုင်ရည်၊ ကဏ္ဍပေါင်းစုံတွင် မြင့်တင်ပေးထားသည့် သန္ဓေပြောင်းများ၏ မျက်လုံးများတွင် သာမန်လူသားများသည် ဓာတ်ခွဲခန်းရှိ ကြွက်များသာဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ လူ့အခွင့်အရေးမရှိသလို လွတ်လပ်မှုလည်းမရှိဘဲ အချိန်မရွေး သေဆုံးနိုင်သည်။

လျှိုကျောက်ချင်းက လက်သီးတွေကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး ပြောသည်။ 

"ဒီအခြေအနေက တကယ်ကို ကမ္ဘာကြီးရဲ့အဆုံးသတ်ပဲ! လူသားတွေအတွက် အခွင့်အရေးရှိသေးလို့လား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က နောက်တန်းမှာထိုင်နေသည် ပရော်ဖက်ဆာထန်ကို ရုတ်တရက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ပရော်ဖက်ဆာထန် သယ်လာတဲ့အချက်အလက်ထဲမှာ သန္ဓေပြောင်းတွေရဲ့အားနည်းချက်တွေပါတယ်လို့ ခင်ဗျားပြောတာ ကျွန်တော်မှတ်မိတယ်၊ ဒါကြောင့် သန္ဓေပြောင်းတွေက ခင်ဗျားကိုရှာဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေတာမလား? သူတို့အားလုံးက မျိုးရိုးဗီဇပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေဖြစ်ပြီး ပရော်ဖက်ဆာထန်လက်ထဲက အချက်အလက်တွေမှာ မျိုးရိုးဗီဇအစီအစဉ် အပြည့်အစုံရှိနိုင်ပြီးတော့ အဲဒါက သန္ဓေပြောင်းလူသားတွေရဲ့ မျိုးပွားခြင်းပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်လောက်တယ်မလား?"

ခယ်ရှောင်ပင်းက လျင်မြန်စွာ နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ဥပမာတစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

"တကယ်လို့ သန္ဓေပြောင်းတွေက မျိုးရိုးဗီဇပရိုဂရမ်တစ်ခုဆိုရင် ပရော်ဖက်ဆာထန်က သူတို့ရဲ့အရင်းအမြစ်ကုဒ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားတာလား? အရင်းအမြစ်ကုဒ်နဲ့ ငါတို့က သန္ဓေပြောင်းတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့နဲ့ အဲဒီပရိုဂရမ်တွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကို ရှာနိုင်တယ်…"

ပရော်ဖက်ဆာထန်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"မင်းရဲ့နားလည်မှုက မှန်တယ်… ဒီအချက်အလက် အရမ်းအဖိုးတန်တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါသေရင်တောင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး… အဲဒါကို မျိုးရိုးဗီဇသုတေသနစင်တာဆီ ငါယူသွားရမယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို ကာကွယ်ပေးမယ်!"

ယနေ့တွင် အမြန်လမ်းမကြီးကို လုံးဝပိတ်ဆို့ထားပြီး ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုသည် 3 ကီလိုမီတာကျော်ရှိပြီး တိုက်ရိုက်သွား၍မရပေ။

ရွှီယိရှန်း: "ဒီအမြန်လမ်းမကြီးက အလုပ်မလုပ်သလို၊ ငါတို့နောက်မှာလည်း သန္ဓေပြောင်းတွေ့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းရှိတာကြောင့် ပြန်လှည့်လို့မရဘူး… နည်းလမ်းတစ်ခု စဥ်စားကြည့်ရအောင်၊ အခြားလမ်းရှိသေးလား?"

ကျန်းဖျင်စစ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"အမြန်လမ်းမကြီးကို လက်လျှော့ပြီးတော့ ပြည်နယ်လမ်းကို သွားမယ်…"

ရွှီယိရှန်းက သူ့ကို ပြန်ကြည့်လာသည်။

"မင်းက လမ်းကိုသိတာလား?"

ကျန်းဖျင်စစ်: "ကျွန်တော် အခုလေးတင် လေ့လာခဲ့တာ… အမြန်လမ်းမကြီးအောက်မှာ မျဉ်းပြိုင်လမ်းတစ်ခုရှိနေပြီး ပြည်နယ်အမြန်လမ်းမကြီး 106 နဲ့ အမှတ်အသားပြုထားတယ်… ဦးတည်ချက်က မြောက်ဘက်ဖြစ်ပြီး ပြည်နယ်ရဲ့ လမ်းကြောင်းဖြစ်နိုင်တယ်… သန္ဓေပြောင်းတွေက အမြန်လမ်းမကြီးကို ပိတ်ဆို့ထားပေမယ့် အမြန်လမ်းမကြီးရဲ့အပြင်ကိုတော့ အခု ဖွင့်ထားလောက်သေးတယ်… ကျွန်တော်တို့ မီးတွေပိတ်ပြီး ဒီလမ်းရဲ့အပိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ အမြန်ဆုံး သွားရမယ်…"

ပရော်ဖက်ဆာထန်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒါပေမယ့် ငါတို့က ပြည်နယ်အမြန်လမ်းမကြီးကို သွားမယ်ဆိုရင် အရင်ဆုံး ငါတို့နောက်ပြန်လှည့်ပြီး အမြန်လမ်းမကြီးကနေ အခုပဲ ထွက်ပြီး မြို့ထဲမှာ ကီလိုမီတာပေါင်းများစွာ လမ်းလျှောက်ရမယ်..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့မှာ နည်းလမ်းရှိတယ်…"

သူက ကျန်းဖျင်စစ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းဖျင်စစ်က ချက်ချင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သူ၏ညာလက်ကိုထုတ်ပြီး xyz coordinate system ကို ဆွဲကာ ကားတစ်ခုလုံးကို coordinate အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ဖော်မြူလာမျဉ်းကို အမြန်ရေးလိုက်သည်။

ကျန်းဖျင်စစ်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး ကြပ်ကြပ်ထိုင်ထားကြ!"

အားလုံးက ထိုင်ခုံလက်ရန်းကို ကိုင်လိုက်ကြပြီး ကားတစ်စင်းလုံးသည် လေထဲသို့ ချက်ချင်းပျံတက်ကာ အမြန်လမ်းမကြီးဘေးဘက်သို့ တည့်တည့် ပျံသန်းသွားသည်——

ပရော်ဖက်ဆာထန်သည် ဘတ်စ်ကားပျက်စီးပြီး သည်တစ်ခါတွင် သေတော့မည်ဟု တွေးမိကာ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားသည်။

သို့သော် အဆိုပါဘတ်စ်ကားကြီးသည် အမြန်လမ်းမပေါ်မှ ပျံထွက်လာပြီးနောက်တွင် ပြုတ်ကျခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ အမြန်လမ်းမမှ မီတာ 100 အကွာ အခြားလမ်းပေါ်တွင် ဆင်းသက်ခဲ့သည်။

ပရော်ဖက်ဆာထန်က ထိတ်လန့်သွားသည်။ 

"ဒါက..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "ကျွန်တော်တို့မှာ အထူးစွမ်းရည်တွေရှိပြီး ပျံသန်းနိုင်တယ်လို့သာ ခင်ဗျားမှတ်ယူထားလိုက်ပါ…"

ကျန်းဖျင်စစ်က ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုရွှီ၊ မီးတွေပိတ်လိုက်၊ မီးတွေက သန္ဓေပြောင်းတွေရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိမ့်မယ်…"

သည်လမ်းတဝိုက်မှာ မည်းမှောင်နေပြီး မီးတွေဖွင့်ကာ အရှေ့ကို သူတို့တွေ ဆက်သွားနေပါက မဝေးလှသောနေရာမှ သန္ဓေပြောင်းအဖွဲ့သည် မီးရောင်များကိုမြင်ကာ သူတို့ကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့ပြီး ချက်ချင်း လိုက်လာလိမ့်မည်။

ရွှီယိရှန်းက မီးတွေပိတ်ကာ ပြောသည်။ 

"အမှောင်ထဲမှာ ကားမောင်းရတာ အန္တရာယ်ရှိတယ်… ခယ်ရှောင်ပင်းကို လာခိုင်းလိုက်!"

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ယာဉ်မောင်း၏ထိုင်ခုံဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားကာ သူ့စက်ရုပ်ကို ဆင့်ခေါ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ရှောင်ထူကို ရေဒါထောက်လှမ်းခိုင်းလိုက်မယ်… အရှေ့မှာ အတားအဆီးရှိနေရင် သူက ကျွန်တော်တို့ကို သတိပေးနိုင်တယ်…"

ရှောင်ထူသည် စခရင်ပေါ်တွင် စစ်ဆေးထားသောလမ်းကြောင်းကို ပြသပြီး ရေဒါစောင့်ကြည့်ရေးလုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖွင့်ထားသည်။

ရွှီယိရှန်းက အရှိန်လျှော့ပြီး ရှောင်ထူ ပြထားသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားကာ အမှောင်ထဲမှာ အရှေ့ကို မောင်းသွားလိုက်သည်။

အမြန်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် စူးစူးဝါးဝါးအော်ဟစ်သံများ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကားထဲတွင် မည်သူမျှ စကားမပြောကြဘဲ လေထုက အလွန်ပင် စိတ်ဓာတ်ကျစရာကောင်းသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူတို့အတွက် ဒါက စာမေးပွဲတစ်ခုပဲ၊ သို့ပေမယ့် သည်စာမေးပွဲခန်းထဲက လူသားတွေအတွက်တော့ လူတိုင်းဟာ မျိုးစိတ်တစ်ခုလုံး၏ သေရေးရှင်းရေးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရသည်။

#TK