MM Story Teller

Chapter 231 🦊Arc 14 - ဖျော်ဖြေရေးလောကကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်း

Viewers 32k

Chapters 240

Chapter 231

🦊Arc 14 - ဖျော်ဖြေရေးလောကကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်း

Chapter 231

4.18 - တော်လှန်ရေးမပြီးသေးဘူး။

"စိတ်မရှိပါနဲ့...သူအခုလေးတင်နိုးလာတာဆိုတော့ နည်းနည်းဆူသွားတယ်..."

စူးရွှမ့်ယန်က ရွှယ်လင်ကို အိမ်ထဲထိဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့၏။

"ရပါတယ်...ကလေးတွေက ဆူတတ်တာပုံမှန်ပါပဲ...ကလေးတွေကခင်ဗျားကိုမမြင်ရရင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီးငိုကြလိမ့်မယ်မလား..."

ထိုသူက ခါးသီးစွာပြုံးပြလာသည်။ "ခင်ဗျားကရွှယ်လင်ဖြစ်မယ်...တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်..ကျွန်တော်ကယွမ်ချွမ်းပိုင်ပါ..."

"ဟယ်လို..ကျွန်တော်ကရွှယ်လင်ပါ...နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ရပါတယ်..ရွှမ့်ယန်က ကျွန်တော့်အချစ်ဆုံးဘော်ဒါကြီးလေ...ခင်ဗျားဒီကိုကြိုက်တဲ့အချိန်လာနေနိုင်ပါတယ်..ပြီးတော့ လူတွေနေဖို့နေရာပဲလေ..."သူတို့စကားပြောနေစဥ်မှာပင် ကလေးကို စားစရာတစ်ခုခုပေးလိုက်ပုံရသည်၊ ငိုနေသည့်အသံက တိုးဖျော့သွားခဲ့၏။ ယွမ်ချွမ်းပိုင်က သူ့အားအထဲသို့ခေါ်လာပြီး အားမရှိစွာရှင်းပြလာလေသည်။

"ဒီနှစ်ယောက်က နတ်ဆိုးလေးတွေလေ...ထိန်းရအရမ်းခက်တာ..အိပ်ရာကနိုးလာရင် အားတွေပြည့်ကုန်ကြရော.."

သူတို့ကလေးထိန်းဌာနသို့ တန်းသွားကြသည့်အခါ နောက်ထပ်ယောက်ျားပျိုတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရပြန်၏။ အနှီသူသည် အိမ်တွင်းအဝတ်အစားကိုသာ ဝတ်ထားပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို နို့ဘူးတိုက်နေလေသည်။ ယွမ်ချွမ်းပိုင်က ရွှယ်လင်ကိုမိတ်ဆက်ပေး၏။ "ဒါက ကျွန်တော့်ချစ်သူ..ပေလီရှောက်ကျွယ့်... ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်တော့်အိမ်က နတ်ဆိုးလေးနှစ်ကောင်ပေါ့ဗျာ.."

ပေလီရှောက်ကျွယ့်က တဒင်္ဂမျှမလှုပ်ရှားနိုင်ပေ၊ ရွှယ်လင်ကိုသာ နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့်ခေါင်းညိတ်ပြလာ၏။

စူးရွှမ့်ယန်က ကလေးကိုသွားကြည့်ပြီး စပ်ဖြီးဖြီးရယ်လေသည်။ "သူတို့ကအမြွှာတွေသာပြောတာ...သိပ်မတူဘူးနော်..."

"အေး...တစ်ယောက်ကငါနဲ့တူပြီး နောက်တစ်ယောက်က ရှောက်ကျွယ့်နဲ့တူတာ..."

ယွမ်ချွမ်းပိုင်က ကလေးကိုချီကာ ရွှယ်လင်ကိုကြည့်ရအောင်ပြလိုက်သည်။ ကလေး၏နဖူးနှင့်မျက်ခုံးများက ယွမ်ချွမ်းပိုင်နှင့်တူသည်၊ အထူးသဖြင့် မျက်လုံးများပင်။ ၎င်းတို့က စကြဝဠာတစ်ခုလုံးမှ အလင်းတန်းများကိုစုပ်ယူထားသည့် တွင်းနက်များနှယ် အင်မတန်လှပကြ၏။ အကြည့်တစ်ချက်နှင့်ပင် လိပ်ပြာလွင့်သွားနိုင်ချေရှိသည်။

"ပြောကာမှ..ခင်ဗျားကိုကျေးဇူးတင်ရမယ်...ရွှယ်လင်..ကျွန်တော်က ကလေးထိန်းရင်းအလုပ်များနေတော့ အသံသွင်းဖို့အချိန်မရှိခဲ့ဘူး..ပြီးတော့ ဝင်လုပ်ကြဖို့လူလည်း မရှာနိုင်ခဲ့ဘူးလေ..ခင်ဗျား ကျွန်တော့်နေရာမှာ ဝင်လုပ်ပေးလို့တော်သေးတယ်..ခင်ဗျားရဲ့အသံဒရမ်မာကို နားထောင်ကြည့်လိုက်တာ...အတော်လေးအဆင်ပြေတယ်..."

ရွှယ်လင်သည် ကလေးကိုကြည့်နေရာမှမျက်လုံးလွှဲလိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားလေ၏။ "ခင်ဗျားက...နတ်ဘုရား..အမေ့ခံလား.."

"ကျွန်တော့်ကို 'နတ်ဘုရား' လို့မခေါ်ပါနဲ့. အမေ့ခံဆိုရင်ရပြီ.."ကလေးများက စားလိုက်အိပ်လိုက်သာ လုပ်တတ်ကြသည်။ နို့သောက်ပြီးသွားသည့်အခါ ထိုကလေးကအိပ်ချင်လာသော်ငြား လူစိမ်းများရှိနေသေးသည့်အသိစိတ်ကြောင့် ချောင်းကြည့်ပြီးရွှယ်လင်ဘက်သို့ လက်ဆန့်ထုတ်လာသည်။ ယွမ်ချွမ်းပိုင်က ကလေးလက်ကိုဆွဲကာ ဖျော့တော့စွာပြောလာ၏။

"ထပ်လုပ်ပြန်ပြီ..သူကလေ သူထက်ပိုကြည့်ကောင်းတာတွေ့ရင် လှမ်းဆွဲတော့တာပဲ.."

ရွှယ်လင်က ပြန်မေးသည်။ "သူ့ထက်ပိုကြည့်ကောင်းတာ?"

"မျက်လုံးလှလှလေးတွေကတော့ အဓိကပေါ့...သူကမျက်လုံးလှတဲ့လူတွေဆိုသဘောကျတယ်..ဥပမာ ရွှမ့်ယန်လို ရေခဲတုံးမျက်လုံးမျိုးဆို သူမကြိုက်ဘူး.."

ဆိုးပေလေးက ဖက်ထုပ်လုံးလေးနှင့်တူနေပြီး ရွှယ်လင်အားကြည့်နေရသည်ကို ပျော်ပုံရသည်၊ ထို့ကြောင့် လက်ညိုးကို ကလေးလက်ဖဝါးပေါ်သို့တင်ပေးကြည့်လိုက်၏။ ဆိုးပေလေးက ချက်ချင်းဖမ်းဆွဲထားတော့သည်။

ကလေးက သူ့လက်ညှိုးကိုပုတ်နေကာ ရွှယ်လင်ကလည်း သူ့သဘောကျလုပ်ခိုင်းထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်စုတ်လေးက သူ့လက်ချောင်းကိုနမ်းလာ၏။

ယွမ်ချွမ်းပိုင်က ရယ်ရမလို၊ ငိုရမလို။ "သူဒီအကျင့်ကို ဘယ်ကတတ်လာမှန်းမသိဘူး..အလှလေးမြင်တာနဲ့ နမ်းတော့တာပဲ..."

စူးရွှမ့်ယန်က ကလေးလက်ကိုဖြန့်ကာ ရွှယ်လင်၏လက်ချောင်းကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်၊ တစ်ချက်ခန့်ကြည့်ပြီးနောက် ရွှယ်လင်ရပ်နေသည့်ပုံစံအတိုင်း ယွမ်ချွမ်းပိုင်နှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ကာ စကားခေါင်းစဥ်ပြောင်းလိုက်မှ အားလုံးထိုင်ကာစကားပြောရန်ဖြစ်သွားတော့၏။

လုပ်သွားသည့်တစ်လျှောက် သဘာဝတကျပင် ရွှယ်လင်၏လက်ကို ကိုင်ထားပြီး နောက်ဆုံး သူအာရုံစိုက်မနေတော့သည့်အချိန်မှ အနမ်းပေးလာသည်။ ရွှယ်လင်မှာ စူးရွှမ့်ယန် တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီမှန်း ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုသူက ကလေးကိုပင် မနာလိုဖြစ်နေလေသည်။ မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ပေ။

*****

ယွမ်ချွမ်းပိုင်အိမ်မှ ထွက်ခွာလာကြပြီး စူးရွှမ့်ယန်သည် ရွှယ်လင်ကို အတားအဆီးမဲ့သည့်လမ်းတစ်လျှောက် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ရွှယ်လင်က ကောင်းကင်ပြာကိုမော့ကြည့်ပြီး လမ်းလျှောက်နေသော ပင်လယ်ပြာအောက်ခြေကိုငုံ့ကြည့်မိသည်၊ ယာယီစိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် နှိုင်းယှဥ်လျှင်

သူ၏မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေပါ၏။

စူးရွှမ့်ယန်က သူနမ်းလိုက်သောလက်ကို ကိုင်ထားဆဲပင်။ ရွှယ်လင်က သူ့လက်ထဲမှရုန်းကာ ခပ်တိုးတိုးပြောလာသည်။ "ကလေးတစ်ယောက်ဆီကအနမ်းခံရတာပဲဟာ...ခင်ဗျားက သဝန်တိုနေသေးတယ်.."

စူးရွှမ့်ယန်က သူ့အားလှည့်ကြည့်လာသော်ငြား အဖြေမပေးချေ။ မေးခွန်းအသစ်ကိုသာမေးလာသည်။ "မင်းကလေးချစ်တတ်လား.."

ရွှယ်လင်က စပ်စုမိလိုက်၏။ "ဘာလို့မေးတာလဲ...ကလေးလိုချင်လို့လား..."

စူးရွှမ့်ယန်က ခေါင်းယမ်းပြသည်။ "သူတို့မှာရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ဘူး...ဒါကသူတို့တတ်နိုင်တာအကုန်ပဲ..သူတို့ရဲ့စီးပွားရေးကို ဆက်ခံနိုင်မယ့်သူမရှိတော့လည်း ကလေးလိုလာတာပေါ့.."

"ဒါပေမဲ့...ယွမ်ချွမ်းပိုင်က ကလေးနှစ်ယောက်လုံးကို ချစ်ပါတယ်..."

"သူကခွေးတွေကြောင်တွေလည်း ချစ်တာပဲလေ..ဒါပေမဲ့ ကလေးအတွက် နှစ်အတော်ကြာအောင်စဥ်းစားပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာ..သူတို့အများကြီးပြင်ဆင်ပြီးမှ ကလေးတစ်ယောက်ကိုပျိုးထောင်နိုင်ဖို့ ယုံကြည်ချက်ရှိလာကြတာ..."

ထိုနေရာအရောက်မှ ရွှယ်လင်သည် စူးရွှမ့်ယန်း၏မေးခွန်းသဘောကို ရုတ်တရက်နားလည်သွားလေသည်။ "ကျွန်တော့်ကိုလည်း ကလေးလိုချင်လားလို့မေးတာလား..စူးမိသားစုမှာ အမွေဆက်ခံသူလိုအပ်လို့လား..."

စူးရွှမ့်ယန်ကခေါင်းယမ်းကာ ငြင်းလာ၏။ "မဟုတ်ဘူး..." သူသည်ရုတ်တရက် ရွှယ်လင်ကိုကြည့်ကာရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကလေးတစ်ယောက်လိုချင်ရင် လျို့နျန်ရှိတာပဲ...သူတို့ကိုမွေးခိုင်းလိုက်လေ.."

ရွှယ်လင်: "....." ခင်ဗျားရဲ့ ညီလေးကို ဒီလိုအမြန်ကြီး ရောင်းမစားသင့်ဘူးနော်...။

"ကိုယ်တို့ကြားမှာ...အနာဂတ်အကြောင်းကိုအဝေးကြီးစဥ်းစားစရာမလိုဘူး...ကိုယ်တို့မှာအချိန်တွေအများကြီးရှိသေးတယ်..ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ အခွင့်အရေးတွေလည်းရှိတယ် ပြီးတော့ မင်းနေချင်ဘဝကိုကြိုးစားနေကြည့်နိုင်တယ်..." စူးရွှမ့်ယန်က ကွေ့ပတ်ပြောနေသော်လည်း ရွှယ်လင်ကမူ သူပြောချင်နေသည့်အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။ သူ၏မှတ်ဉာဏ်များပြန်ရလာခြင်းကြောင့် အနှီသူပေးချင်နေသည့်အကြံကို သိလာခြင်းလည်းဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ရွှယ်လင်က တဖက်လူပြောချင်နေသည့်စကားကို နားလည်သွားသည်။ သူစည်းခြားဖို့အမြန်လုပ်လိုက်သင့်လား? စူးရွှမ့်ယန်က အားလုံးကိုမှတ်မိသွားပုံရသော်လည်း ထပ်ခါထပ်ခါမေ့နေပြန်သည်။ သူမှတ်မိပုံရလျှင်ပင် စနစ်ပြောနေကျဖြစ်သည့် 'အနုပညာလောကကိုလျှပ်တပြက်တိုက်ခိုက်ခြင်း' တာဝန်မပြီးဘဲ သူမှတ်မိထားသည့်အရာအားလုံးကို ဆန်းကြယ်သည့်စွမ်းအားတစ်မျိုးက ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။

အဆိုပါမှတ်ဉာဏ်များက သူတို့နှစ်ယောက်လုံး၏ မှတ်ဉာဏ်များဖြစ်နေသည်မှာ သေချာသည့်တိုင် ယခုမူ တစ်ယောက်တွင်သာရှိနေပြီး ထိုခံစားချက်မျိုးက မကောင်းလှပေ။ ရွှယ်လင်က သိမ်မွေ့သည့်လူမဟုတ်သော်လည်း သူရပ်နေသည့်ပုံစံကို ကြည့်လိုက်လျှင် လက်ရှိ၌ စူးရွှမ့်ယန်အပေါ်တွင် အနည်းငယ်စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမှန်းသိနိုင်၏။

လူနှစ်ယောက်ရဲ့အတိတ်ကို သူတစ်ယောက်တည်း ဆုပ်ကိုင်ထားရရင် ဘယ်လိုခံစားရမလဲ?။

ရံဖန်ရံခါ ရွှယ်လင်က သူ့ကိုယ်သူ ထိုသို့မေးကြည့်ဖူးသည်။

****

ရေအောက်မြို့တော်သည်ကား အမှန်တကယ် အပန်းဖြေ၍ကောင်းသော နေရာတစ်ခုဖြစ်၏။ တစ်နေ့လုံး ဘာမှမလုပ်ဘဲနေလျှင်ပင် အိပ်ရာပေါ်တွင်လှဲပြီး သမုဒ္ဒရာကြီးကိုကြည့်နေ၍ရသည်၊ သူတို့အခန်းရှေ့မှ ဖြတ်ကူးသွားသော ငါးအစုလေးများကို ကြည့်နေရခြင်းက အဖိုးမဖြတ်နိုင်သောအတွေ့အကြုံပင်။

အိပ်ရာက သူတစ်ယောက်တည်းအပိုင်စီးထားသည်ဆိုသော်လည်း..။

ရွှယ်လင် အိပ်ရာပေါ်တွင်လှဲကာ ပင်လယ်ကိုအကြာကြီးကြည့်နေမိသည်။ ရုတ်ချည်း အိပ်ရာ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းက နိမ့်ဆင်းသွားလေရာ သူသည်တမုဟုတ်ချင်းခေါင်းလှည့်ပြီး စူးရွှမ့်ယန်းအားကန်ချရန် ခြေထောက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ "ဒါကျွန်တော့်အိပ်ရာဗျ..!!! ဟိုမှာအခန်းတွေအများကြီးပဲ! ကျွန်တော်ကဘာလို့ခင်ဗျားနဲ့ တစ်ခန်းတည်းမျှသုံးရမှာလဲ!"

စူးရွှမ့်ယန်က မမှုပေ။ ရွှယ်လင်ထက် အနည်းငယ်အရပ်ရှည်နေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ရွှယ်လင်၏ခြေကျင်းဝတ်ကိုဖမ်းကိုင်ကာ သူ့ဘက်သို့ကပ်လာအောင်ဆွဲလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့..မင်းကိုဒီအထိခေါ်လာတာကိုယ်လေ.." နောက်တစ်မျိုးဆိုလိုသည်မှာ သူပေးထားရ၍ ပျော်ရွှင်နေပြီး တစ်ခန်းတည်းတွင် အတူနေချင်သည်။

ရွှယ်လင် သူ့ခြေထောက်ကို ကန်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်ဒေါသထွက်နေရင်း စူးရွှမ့်ယန်လက်ကိုဖက်တွယ်ကာ အလျင်စလိုကိုက်လိုက်သည်။ စူးရွှမ့်ယန်ကမရုန်းပေ၊ သူသည်ကား နူးညံ့စွာကြည့်နေပြီး ရွှယ်လင်က ရိုးသားစွာ ခုခံကာကွယ်နေသည်ထက် လျှောက်ကစားနေသလို သဘောထားကာ အလိုက်သင့်ငြိမ်သက်နေလေသည်။

ရွှယ်လင်က သူ့အားတကယ်မောင်းထုတ်ရန် မရည်ရွယ်ထားသောကြောင့် ထိုသူ၏ကိုယ်မှခွာကာ သူ့ကိုယ်သူစောင်ဖြင့်ပတ်လိုက်ပြီး စူးရွှမ့်ယန်က လှိမ့်ကာသူ့အားစောင်အောက်မှပြန်ဆွဲထုတ်လေသည်။ "အဲဒီမှာဆော့မနေနဲ့တော့..ရေချိုးပြီးအဝတ်အစားသွားလဲ..ပြီးမှ သွားစားကြမယ်.."

ရွှယ်လင်က 'အို့' ဟုသာအသံပေးပြီး ရေချိုးအဝတ်ကိုယူကာ ဆေးကြောလိုက်သည်။

အိပ်ရာလေးတစ်လုံးပဲဟာ....တစ်ခါမှအတူမအိပ်ဖူးတာလည်းမဟုတ်ဘူး...ပြီးတော့ စူးရွှမ့်ယန်ကလည်း မဆင်မခြင်မလုပ်လောက်ပါဘူး...။

သူသာတကယ်လုပ်ရင် နေရာမှာတင် သတ်ပွဲဖြစ်သွားမှာ။

စီးဘတ်မြို့တွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာအနားယူကြပြီးသည့်နောက် စူးရွှမ့်ယန်ကသူ့အပိုင်ဖြစ်ကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်ထားသည့်ကျွန်းစုရှိရာကို သွားလည်ကြသည်။ ရွှယ်လင်သည်ကား ပျော်ပျော်ကြီးဆယ်ရက်ကြာ ကစားခဲ့ပြီးနောက်တွင် ဖန်းယွဲ့ကျီ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကိုခံရရန် သူ့ကိုယ်သူ စိတ်နှစ်ကာအသင့်ပြင်ထားလိုက်၏။

ရွှယ်လင်နှင့်စူးလျို့နျန်တို့က ရုပ်ရှင်၏ဒုတိယအပိုင်းတွင် အတူပေါ်လာကြမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအပိုင်းတွင် နှစ်ယောက်ကြားမှ ပြိုင်ဆိုင်မှုက မြင့်တက်လာမည်ဖြစ်သည်။ ရွှယ်လင်နှင့်စူးလျို့နျန်တို့သည် တစ်မြို့တည်းတွင်နေထိုင်ကြလေရာ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့များကလည်း တစ်နေရာတည်းတွင် စီစဥ်ကြရတော့သည်။

သို့ဖြစ်၍ လူများထွက်ခွာကြသည်နှင့် စူးညီအစ်ကိုသုံးယောက်သည်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ထိပ်တိုက်တွေ့ကြတော့၏။

ရွှယ်လင်က စူးရွှမ့်ယန်လက်ထဲမှသူ၏အဝတ်အစားအိတ်ကို မျက်နှာသေဖြင့်ပြန်ဆွဲယူလိုက်ပြီ စူးရွှမ့်ယန်ကို လုံးဝမသိသလိုဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

သို့တစေ စူးလျို့နျန်က ထိုသို့ထင်ပုံမရပေ။ သူ၏အစ်ကိုကြီးက ရွှယ်လင်အားလေဆိပ်လိုက်ပို့သည်ကို အံ့ဩနေပုံမပြဘဲ ရွှယ်လင်၏အိမ်ကို အနှီသူပြောင်းရွှေ့သွားသည်မှာ တစ်လပြည့်လုနီးပြီဖြစ်၍ ရွှယ်လင်ကိုအိမ်ပြန်ပို့သည်မှာလည်း ဖြစ်သင့်သည်။ ရွှယ်လင်က သူတို့မိသားစု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း စူးလျို့နျန်ကသိထားလေ၏။ ထို့ကြောင့် နှုတ်ဆက်ရာတွင်လည်း တည်ငြိမ်နေပြီး တွေ့တွေ့ချင်းပင်မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး...ရှောင်လင်ကိုဘယ်အချိန်မှ အိမ်ခေါ်လာမှာလဲ..."

ရွှယ်လင်: "....."

"နှစ်သစ်ကူးလောက်မှပေါ့..." စူးရွှမ့်ယန်က ညီငယ်၏အမေးကို အရေးကြီးသလိုဖြေနေ၏။

"အခုတော့ ငါနဲ့ဘာမှမပတ်သတ်သလိုဟန်ဆောင်နေတယ်..တော်လှန်ရေးမပြီးသေးဘူးလို့ပြောလို့ရတယ်.."

ရွှယ်လင်: "....."

စူးလျို့နျန်က စူးရွှမ့်ယန်လက်ထဲမှအဝတ်အစားအိတ်ကို ဖျတ်ကနဲကြည့်ပြီး 'အို့' ဟုဆိုသည်၊ 'အစ်ကိုကြီး တကယ်ပဲအချစ်မှာကျရှုံးသွားပြီကိုး၊ ဒီလောက်ကြာတဲ့အထိသွားနေတာတောင် လုပ်စရာရှိတာမလုပ်သေးဘူးလား' ဟုပြောတော့မည့်နှယ်။

ရွှယ်လင်က လှည့်ကာ ထွက်ခွာမည့်ဂိတ်ကိုဦးတည်သွားသည်။ သူ့အနေဖြင့် အဆိုပါငနဲများနှင့် စကားမပြောချင်ပါချေ။

လေယာဥ်ပေါ်တွင် စူးလျို့နျန်က ရွှယ်လင်ကိုအသနားခံရတော့သည်။ သူ့မျက်နှာမှာအကူအညီမဲ့နေပြီးဆိုလာ၏။ "မင်း ငါ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ သဘောတူထားတာကိုမသိခဲ့ဘူး..စောနကပြောလိုက်တာကြောင့် မင်းစိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသေးလား..."

ရွှယ်လင်ကား ထူးဆန်းသွားသည့်ခံစားချက်ဖြင့်ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "မဟုတ်ပါဘူး...ကျွန်တော်က နည်းနည်းရှက်သွားမိလို့ပါ..."

"ငါလည်းရှက်တာပဲ..." သူထိုင်ခုံအမှန်တွင်ထိုင်နေခြင်းမဟုတ်သော်လည်း လေယာဥ်၏ပထမတန်းတစ်တန်းလုံးကို ငှားရမ်းထားသောကြောင့် ဘယ်နေရာထိုင်သည်ဖြစ်စေ ကိစ္စမရှိ။ စူးလျို့နျန်သည် ရွှယ်လင်၏အနားတွင်ထိုင်လျက် ဆက်လက်လေပေါလာသည်။

"အစ်ကိုကြီးကသာ သူသဘောကျတဲ့လူရှိလာရင် ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်မလဲလို့ ငါအမြဲစိတ်ကူးယဥ်ဖူးပေမဲ့ မင်းဖြစ်နေတော့ ငါနည်းနည်းထူးဆန်းသွားတယ်..."

ရွှယ်လင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး သူဘာကြောင့်ထူးဆန်းသွားရသည့်အကြောင်းအား ရှင်းပြခိုင်းလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီးက အရမ်းအေးတာလေ..ဘယ်နေရာမှာရှိနေမှန်းမသိ အကြာကြီးပျောက်နေတာထက်စာရင် ငါ့အရှေ့မှာတော့အမြဲတမ်း နူးညံ့ကြင်နာတတ်တဲ့အစ်ကိုကြီးပုံစံပဲ...အခုတော့ သူချစ်ရတဲ့သူပေါ်လာပြီ..နောက်တစ်ဆင့်တောင်ရောက်နေပြီထင်တယ်.....မင်းတို့တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်သိတာ မကြာသေးဘူး...ဒါပေမဲ့ သူကမင်းအိမ်ပေါ်အထိ ရောက်နေပြီ..သူမင်းကို အနိုင်တော့မကျင့်ဘူးမလား..." စူးလျို့နျန်အနေဖြင့် ထိုသူ၏အလောတကြီးနိုင်မှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးသင့်သည်၊ ဓာတ်ပုံများကို မြင်ခဲ့ရသည့်အချိန်က သူ့အစ်ကိုကြီးမှာ အကွက်ရွှေ့မြန်လွန်းသည်ဟု ချက်ချင်းခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် စူးရွှမ့်ယန်ဘက်မှ ရွှယ်လင်ကိုမတော်တဆအနေဖြင့် တစ်ခုခုလုပ်မိမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ရ၏။

ရွှယ်လင်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များက တွန့်ကနဲဖြစ်သွားရပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

စူးရွှမ့်ယန်က အမှန်တကယ်နူးညံ့သိမ်မွေ့သူဖြစ်သည်၊ ချမ်းသာသည့်ကလေးများတွင် ရှိသည့် အကျင့်ဆိုးများလည်းမတွေ့ရပေ။ ရံဖန်ရံခါ သူဖြေရှင်းရမည့်အလုပ်များ ရှိနေချိန် ညဘက်ဖြစ်ပါက စာဖတ်ခန်းဖြစ်စေ၊ ဧည့်ခန်းပင်ဖြစ်စေ ရွှယ်လင်အနားယူနေသည်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိလောက်မှန်း တွေးပေးခဲ့သည်။ အစပိုင်းက စူးရွှမ့်ယန် အိပ်ရာမှအစောကြီးထပြီး ညဘက်မည်သည့်နေရာတွင်ရှိနေခဲ့မှန်း မသိရ၍ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင်မူ အနှီသူကညလယ်ခေါင်တွင် ရေထချိုးပြီး ဧည့်ခန်းကဆိုဖာတွင်အိပ်ကြောင်းသိလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တည်းက ရွှယ်လင်မှာ တစ်ဖက်လူအိပ်ရာမဝင်ခင် မီးဖွင့်ထားတတ်ပြီး မည်မျှနောက်ကျပါစေ အိပ်ရာပေါ်တွင်လာအိပ်နိုင်ကြောင်း သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြထားရသည်။

Prev Next