MM Story Teller

Chapter 191

Viewers 32k

🦊Arc 12 -[ နတ်ဘုရား၏ မျက်နှာသာပေးခံရသော ဝံပုလွေပေါက်လေး]

Chapter 191

12.14 - ဘာအချစ်အကြောင်းမှ ပြောစရာမရှိဘူး

ရွှယ်လင်သည် ရှီး၏လက်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူငေးငိုင်နေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ၎င်းကိုတစ်ပတ်လှည့်ပြီး ခါးပေါ်တွင်ခွထိုင်လိုက်၏။ ထို့နောက် ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ သူ၏နဖူးက ရှီး၏နဖူးပြင်နှင့် ထိကပ်သွားပြီး ၎င်းတို့နှာခေါင်းအချင်းချင်း ပွတ်သပ်သွားလေ၏။ သူ၏အကြည့်က ထိုယောက်ျားကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်လောက်သည်။

"မင်းလိုချင်တာကို အတိအကျသိတယ်ဆိုရင် ငါတို့ကြားကပတ်သတ်မှုကို အဆင့်မြှင့်လိုက်လို့ရပါတယ်.."

ရှီးကလက်တစ်ဖက်ကို ရွှယ်လင်ကျောထက်သို့တင်လိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်က ခါးကိုကိုင်ထားလိုက်၏။

"မင်းကိုယ့်ကို မသင်ပေးတော့ဘူးလား.."

၎င်း၏အသက်ရှူနှုန်းမှာ မတည်ငြိမ်တော့။ ရွှယ်လင်သည် ထိုသူကိုယ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေလေရာ တစ်ဖက်လူ၏ လုံးဝပြောင်းလဲနေသော အစိတ်အပိုင်းတစ်နေရာကို အတိအကျခံစားမိနေလေသည်။ "ငါသင်ပေးလိုက်ရင် ဖြစ်လာမယ့်အကျိုးဆက်ကို မင်းမသိပါဘူး..."

၎င်းတို့နှစ်ယောက်သည် အချိန်အတန်ကြာအောင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်ကြည့်နေခဲ့ကြပြီး ရွှယ်လင်ကရုတ်တရက်ရယ်လိုက်၏။ "မင်းကိုသင်ပေးလိုက်ရင် ဘာမှတော့မဖြစ်ပါဘူး..မင်းကငါ့ကိုအများကြီးသင်ပေးခဲ့တော့ ပြန်ရသင့်တာတွေလည်းရှိတာပေါ့..."

လက်ညိုးထိပ်လေးက ယောက်ျားပျို၏လည်တံတစ်လျှောက် လျှောဆင်းသွားလေသည်။ သူက သာသာလေးသာ ထိလိုက်ခြင်းဖြစ်လင့်ကစား ၎င်း၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက အင်မတန်ရမ္မက်သွေးကြွစေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်ပြီးရင် ငါတို့ကြားက ပတ်သတ်မှုကရှင်းလင်းသွားမှာ..ငါအရင်က သဘောတူခဲ့တာတွေ..မင်းလုပ်ခဲ့တာတွေ ဒါပြီးရင် အကုန်ပျက်စီးသွားမှာနော်.."

ရှီး၏မျက်ဝန်းများက မည်းမှောင်လာလေ၏။ "မင်းကိုယ့်ကိုဒီလိုမျိုး ဖြစ်စေချင်တာလား..မင်းကိုယ့်ကိုထားခဲ့တဲ့အတွက် မင်းကိုယ်မင်းအနစ်နာခံချင်တာလား"

ရွှယ်လင် ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ပျော်နေသည့်အသံဖြင့်ပင် ပြောလိုက်ပါသေး၏။ "မင်းရဲ့အတွေးတွေက ဘယ်အထိရောက်သွားတာလဲ...ငါမင်းကို စွန့်ပစ်လိုက်ရင် ငါကဘယ်ကိုသွားရမလဲ...မင်းကငါနဲ့ ခွဲနေမလို့လား.."

ရှီးကလည်းခေါင်းယမ်းပြသည်။

ရွှယ်လင်က သူ့နှုတ်ခမ်းများကို လျက်လာ၏။ "ငါတို့ကြားက ကိစ္စတွေကိုရှင်းလိုက်ချင်တယ် ဒါမှ ငါတို့ကြားကပတ်သတ်မှုက ဒီနေ့ကစပြီးပြောင်းသွားမှာလေ..." သူကပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ရှီး၏အဝတ်ကိုလှမ်းဆွဲလိုက်၏။

ရှီး၏ခါးစည်းကြိုးက အလွန်တရာမှရှုပ်ထွေးလွန်းလှသည်၊ ၎င်းက အပေါ်ယံတွင် အပျော်အပါးလိုက်စားမှုကို ရှောင်ကြဥ်သလို မြင်သာအောင်ဖော်ပြနေပြီး မူလဆန္ဒမှ လုံးဝကင်းကွာအောင်နေသလိုပင်။

ယင်းကအမှန်ပင်။ မည်သည့်အချိန်မျိုးတွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးက အနောက်ပေါက်တစ်ပေါက်ကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပါမည်နည်း။ အနှီသူသည် မိုးကောင်းကင်အထက်တွင်ရပ်နေသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးသဖွယ် အမြဲအေးစက်တည်ငြိမ်နေတတ်သည်လေ။ ရွှယ်လင်သည် ထိုသူ၏ တောင့်တင်းနေသောမျက်နှာမျိုးကို အလွန်သဘောကျသည်။ လူတစ်ယောက်ကို မျက်နှာနီရဲသွားသည်အထိစနောက်လိုက်ရခြင်းက ရွှယ်လင်ကို အကြီးအကျယ်စိတ်ပျော်ရွှင်စေ၏။

အကြောင်းသည်ကား ကမ္ဘာတိုင်းတွင် ထိုယောက်ျား၏ စိတ်နေစိတ်ထားက အနည်းငယ်စီကွာခြားချက် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ့ဘက်မှ ထိုသူကို လိုက်တိုင်း အမြဲသစ်လွင်ဆန်းပြားနေတတ်ပြီး တစ်ဖက်လူက သူ့အားမေ့သွားသည်မှလွဲကာ အရာအားလုံးက ရွှယ်လင်ကို ကျေနပ်မှုရှိစေခဲ့သည်။

အမှန်ပင်၊ ယင်းက တစ်ဖက်လူ သူ့အားမှတ်မိလာစေရန်ကြိုးစားရာတွင် လက်လျှော့လိုက်ခြင်းမျိုးမဟုတ်။ သည့်အပြင် အစတည်းက တစ်ယောက်ကိစ္စထဲသို့ တစ်ယောက်ဝင်မပါခဲ့လျှင် ပြန်လည်မှတ်မိခြင်းကသာ နှစ်ယောက်ကြားမှ ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းညှိပေးနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ထိုအရာကသာ အနှီယောက်ျားက သူ့အားပြောပြရန် ငြင်းဆန်နေရသည့်အကြောင်းအရင်းဖြစ်နိုင်ပြီး သူကိုယ်တိုင်သိရှိထားသည့်အရာများကို ဆန့်ကျင်နေရခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူ၏စွမ်းအားကို ဖြည်းဖြည်းချင်းပြန်ယူပြီး နှစ်ယောက်ကြားမှ ပတ်သက်မှုကိုပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြာရှည်လျို့ဝှက်ထားနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

ရွှယ်လင်သည် ရှီး၏အဝတ်အစားများကို တစ်လွှာချင်းချွတ်နိုင်မည်အထင်ဖြင့် ဆွဲနေသော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ ရှီး၏အဝတ်အစားများကိုချွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်ထဲတွင်ဘာမှမကျန်ရစ်တော့ချေ။ သူ့မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး သူ့အောက်မှလူကို အထင်သေးသလိုကြည့်လိုက်သည်။ "ငါဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာမင်းသိပြီမလား..."

"မင်းက ကိုယ့်အဝတ်တွေကို ချွတ်ချင်တာမလား..." ထိုလူက တည်ငြိမ်စွာပင်တုံ့ပြန်လာလေ၏။ ၎င်း၏နားရွက်ဖျားများက နီရဲလုနီးပါးဖြစ်နေရုံမှအပ အသံနှင့်မျက်နှာထားမှာ သူ၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် အတိုင်းသားပေါ်လွင်နေသည်။ "နတ်ဘုရားရဲ့အဝတ်တွေက ဘယ်သူမှမချွတ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

ရွှယ်လင် 'အိုး' ကနဲအသံပြုလိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ "ဒီလိုဆိုမှတော့.." သူကလုပ်ပြုံးဖြင့် "ဒါဆိုလည်း ငါ့အဝတ်တွေကိုပါချွတ်လိုက်လေ..မင်းကိုအကြွေးပြန်ဆပ်တယ်လို့သဘောထားပေါ့.."

သူသည် ရှီး၏လက်ကိုကိုင်ပြီး သူ၏ညအိပ်ဝတ်ရုံမှ ခါးစည်းကြိုးအပေါ်သို့တင်ကာ ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ ရွှယ်လင်က ဖြည်းဖြည်းချင်းပြုံးရင်း ခါးစည်းကြိုးက တဖြည်းဖြည်းလျော့ရဲလာကာ ညအိပ်ဝတ်ရုံက ပုခုံးမှလျှောကျလာ၏။ သူ၏လုပ်ဆောင်မှုတိုင်းက စိတ်ကြွဖွယ်ပင်၊ ညအိပ်ဝတ်ရုံအောက်ဘက်တွင် ၎င်း၏ကိုယ်က အဝတ်မဲ့နေပြီး သူ၏လွယ်လျသည့်တိုင် ကြံ့ခိုင်သောကိုယ်က ရှီး၏အကြည့်အောက်တွင် နည်းနည်းချင်းစီပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်၊ ၎င်း၏ချောမွေ့သော ကြွက်သားအမြောင်းများနှင့် စွဲမက်ဖွယ်ဖြူဝင်းသည့်အသားအရေမှာ တဖြတ်ဖြတ်ထိန်လင်းသည့် မီးလျံအောက်တွင် တောက်ပနေပေ၏။ သူ၏ခါးစည်းကြိုးက ဖြည်းဖြည်းခြင်း လျှောကျလာသည့်အခါ ရှီး၏အသက်ရှူနှုန်းက ပရမ်းပတာဖြစ်လာလေသည်။

ရွှယ်လင် ဝတ်ရုံကြိုးပေါ်မှ သူ့လက်ကိုဖယ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် လျော့ရဲရဲဖြစ်နေသော ခါးစည်းကြိုးကို ဖြည်လိုက်သည်၊ သူ၏ အဝတ်မပါသည့် ကိုယ်တစ်ဝက်ကို ဖော်ပြထားရင်း။ သူသည် ရှီး၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်ကာ သူဖိထားသည့် ကိုယ်၏ အနောက်ဘက်တစ်နေရာမှ တုံ့ပြန်မှုကိုခံစားနေသော်လည်း ရှီးသည် အနည်းဆုံးရှက်နေခြင်းမျိုး သို့မဟုတ် ရွှယ်လင်ကိုကြည့်ကာ အရှက်သည်းနေခြင်းမျိုးမရှိ။ သူ၏အသက်ရှူနှုန်းကမြန်နေသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်လှုပ်ရှားလာမည့်ပုံမပေါ်ပေ။

ရွှယ်လင် မှီချလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သားက အသားချင်းထိကပ်သွား၏။ သူသည်ကားအသံကိုနှိမ့်ကာ ရှီး၏နားရွက်ထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်ပေ၏။ "ဒါဆို ဒီကနတ်ဘုရားလိုချင်တာကို အတိအကျသိရအောင် ဒီကကျွန်တော်ကပဲသင်ပေးပါရစေ..."

ထိုနေ့ညက ဘက်စ်ပိုကာတွင် နှင်းများဝေနေခဲ့သည်။ နန်းတော်က ဝရမ်းထုတ်ထားပြီး မြို့တော်ထဲမှ ဟိုတယ်များတွင် ရှာဖွေနေကြသော်လည်း တစ်ယောက်မှ မဖမ်းမိခဲ့ကြပေ။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်မြို့ထဲ၌ သတင်းအမျိုးမျိုးပျံ့နေခဲ့၏။ ကောလဟလများအရ မနေ့ညက နန်းတော်ဘဏ္ဍာတိုက်မှာ ဖျက်စီးခံလိုက်ရပြီး တော်ဝင်အိမ်ရှေ့စံသည်လည်း သူခိုးများကို ဖမ်းမမိလိုက်ချေ။ လူတိုင်းအုတ်အော်သောင်းတင်းဖြစ်နေကာ အချို့သော အကြောင်းအရင်းများကြောင့် ၎င်းတို့၏ အိမ်များကိုပင် စတင်စိုးရိမ်လာရလေပြီ။

အနှီသူခိုးများသာ နန်းတော်ထဲမှ လွတ်သွားခဲ့သည်ရှိသော် သူတို့ထံ မြားဦးလှည့်လာပါက မည်သို့လုပ်ကြမည်နည်း။

သည်တစ်ကြိမ်တွင် ခန်သည် တိုင်းပြည်၏ဘုရင်မကြီး မိခင်ဖြစ်သူနှင့် စကားအချေအတင် ဖြစ်လေတော့၏။ "ကျွန်တော်တို့သာ အခုတစ်မြို့လုံးကိုမရှာရင် သူတို့လွတ်သွားပြီး တယောက်မှဖမ်းမိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး!"

ဘုရင်မကြီးမှာ ဒေါသထွက်နေလေပြီ။ သူမက စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောလိုက်မိလေ၏။ "ငါမနေ့ညက မင်းကိုနန်းတော်တစ်ခုလုံး အပ်ထားခဲ့တယ်..ဒါပေမဲ့ မင်းသူတို့ကိုမမိလိုက်ဘူး...အခုမှရှာနေတော့ ဘာကောင်းကျိုးရမှာလဲ...မင်းသူတို့ကိုတွေ့ရင်ရော ဖမ်းမိမှာမလို့လား...ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ရင်ရော? ကောင်းကင်အဆင့်မှော်ဆရာက သူတို့ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူး...မင်းကဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ..အသေခံမလို့လား..."

ခန်မှာ ပိုပြီးစိတ်ဆိုးလာရသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း မစဥ်းစားမိခဲ့သည်မဟုတ်။ အပြာရောင်မီးတောက်ဝံပုလွေနှင့် အိုင်ဗန်ကစာချုပ်ဖောက်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ဖြစ်လာမည့်အရာကို မည်သူကမသိဘဲနေပါမည်နည်း။

"အမေသာ အိုင်ဗန်ကိုနောက်ကွယ်ကနေအဆိပ်မခတ်ခဲ့ရင် သူလည်းနန်းတော်ထဲကို ရောက်လာစရာအကြောင်းမရှိဘူး...! ဘယ်သူမှားလဲသိသာနေတာပဲ! အမေ ဘယ်လိုလုပ်အေးဆေးနေနိုင်သေးတာလဲ.."

"ဟ!...အိုင်ဗန်နဲ့ယှဥ်ရင် အဲဒီလူက မင်းသူ့မိဘတွေကိုသတ်ပြီး တစ်မျိုးလုံးအသတ်ခံလိုက်ရတာကို ပိုပြီးစိတ်ဝင်စားတာ.." ဘုရင်မကြီးက ဟမ့်ကနဲအသံပြု၏။

"သူတို့ကငါ့နန်းတော်ထဲမှာတောင် စိတ်လွတ်လက်လွတ်သွားလာနိုင်နေတာ..စိတ်လောနေစရာလိုလား...သူတို့သာငါ့ကိုသတ်ချင်ရင် ငါဘယ်ပြေးပြေးလွတ်မှာကိုမဟုတ်ဘူး...တစ်ခုပဲ..ငါကလက်ဆောင်ကိုယူလိုက်ရုံပဲဆိုတော့ မင်းသေဖို့ကိုပိုစိတ်နှစ်ထားပုံရတယ်..ငါနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး..."

အမေနှင့်သားဖြစ်သူကြားမှ ဆက်ဆံရေးကား အမြဲတင်းမာနေခဲ့သည်။ ဘုရင်မကြီးမှာ အချိန်အတန်ကြာအောင် အာဏာရှိလာခဲ့သည့်တိုင် သူသည်အသက်ကြီးပုံ မရသေးဘဲ အသက်ရှည်ခဲ့သည်။ သို့ထိတိုင် ခန်မှာ ခပ်မြန်မြန်ပင် အရွယ်ရောက်လာခဲ့ပြီး ဘုရင်မကြီးကိုထိတ်လန့်လာစေခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့်ပင် ဘုရင်မကြီးက ခန်ကိုအချိန်ဆွဲထားနိုင်ရန် ဘာမဆိုလုပ်ခဲ့၏။ ၎င်းတို့၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ စိတ်ဝင်စားမှုနှင့် ဩဇာအာဏာကြောင့် သားအမိနှစ်ယောက်၏ ဆက်ဆံရေးက သေးငယ်လွန်းသည်။ အပေါ်ယံတွင် ဘုရင်မကြီးကသူမ၏သားဖြစ်သူကို သာမန်ပြည်သူတစ်ယောက်နှင့် မပတ်သတ်လို၍ အိုင်ဗန်နှင့်ကိစ္စကို သဘောမတူသလို လုပ်နေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ဘုရင်မကြီးစိတ်ဝင်စားနေသည်က အိုင်ဗန်၏ကိုယ်ထဲမှ သန့်စင်သောအလင်းရောင်ပင်ဖြစ်သည်။ အိုင်ဗန်ပိုသန်မာလျှင် ခန်ကိုပိုကူညီနိုင်ပြီး ဘုရင်မကြီးနေရာက ပို၍ခြိမ်းခြောက်နိုင်စရာဖြစ်လာမည်။

သည်တစ်ကြိမ် အမေနှင့်သားအကြားမှမတော်တဆမှုမှာ ကတောက်ကဆမီးပွားလေးအဖြစ်သတ်မှတ်နိုင်သည်။ သည်မနက်ပိုင်းတွင် တစ်ခန်းလုံး၏လေထုက ယမ်းမှုန့်များနှင့်ပြည့်နေပြီး အစေခံအများစုမှာ ခေါင်းများငုံ့ထားကြရင်းစကားမပြောရဲကြချေ။ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်မှော်ဆရာသည် တစ်မနက်လုံးဘေးတွင် ထိုင်ကြည့်နေပြီးမှစကားပြောလာလေသည်။

"သူတို့သာတကယ်ဆန္ဒရှိရင် ဒီနေရာမှာရှိနေတဲ့သူ ဘယ်သူမှအသက်ရှင်မှာမဟုတ်ဘူး..ကျွန်မတို့အနာဂတ်အတွက် အိုင်ဗန်တစ်ယောက်တည်းရဲ့ စွမ်းအားကိုပဲ အားကိုးလို့ရတော့မယ်..."

အိုင်ဗန်အကြောင်းပါလာသည့်အခါ အခန်းထဲရှိလူတိုင်း တိတ်ကျသွားလေတော့၏။ ကောင်းကင်အဆင့်မှော်ဆရာက ၎င်းတို့၏ထူးဆန်းနေသော မျက်နှာထားများကိုကြည့်ကာ သူမ၏မျက်နှာသည်လည်း တဖြည်းဖြည်းရုပ်ဆိုးလာတော့သည်။ "တစ်ကယ့်ကို အိုင်ဗန်ဆိုတဲ့တစ်ယောက်က ဘာလဲ...သူနဲ့မင်းနဲ့ ဘယ်လိုပတ်သတ်နေတာလဲ..အိုလီဗာလို့ခေါ်တဲ့ တစ်ယောက်နဲ့ကရော ဘယ်လိုပတ်သတ်နေတာလဲ.."

ခန်မှာ တဒင်္ဂမျှအသံတိတ်သွားပြီး ပြောလာလေ၏။ "အိုလီဗာက အိုင်ဗန်ရဲ့ စာချုပ်အရသားရဲပါ..ဒါပေမဲ့လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လက သူက အိုင်ဗန်နဲ့ပတ်သတ်တဲ့စာချုပ်ကို အတင်းဖျက်ပစ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ခဲ့တယ်..အိုင်ဗန်ကကျွန်တော့်ချစ်သူပါ..ကျွန်တော်သူ့ကို အကြီးအကဲအကယ်ဒမီမှာတွေ့ခဲ့တာ..သူကကုသသူ..ပြီးတော့ အလင်းစွမ်းအားနဲ့လည်း အရမ်းနီးစပ်တယ်.."

"စာချုပ်ကိုအတင်းဖျက်ပစ်တယ်..?" ကောင်းကင်အဆင့်မှော်ဆရာကမျက်မှောင်ကြုပ်ကာဆို၏။

"အဲဒါက မကောင်းဆိုးဝါးသားရဲအတွက် အရမ်းထိခိုက်တယ်..ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးအမြုတေလည်းပျက်စီးလိမ့်မယ်..ဒီလောက်အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ ဒီလောက်အများကြီး ဘယ်လိုလုပ်ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ.."

"ကျွန်တော်လည်းမပြောတတ်ဘူး...အိုင်ဗန်က အဲဒီတည်းက သူ့ကိုမတွေ့ရတော့တာ...သူဘယ်လောက်တောင် သန်မာလာပြီးလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်းသေချာမပြောနိုင်ဘူး.."

"အိုင်ဗန်ကရော? နတ်သက်ကြွေတာကြောင့်လို့တော့ကြားလိုက်တယ်...နတ်သက်ကြွေတယ်ဆိုတာ ငါသိထားသလိုတော့မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"နတ်သက်ကြွေတယ်ဆိုတာဘာလဲ..ဘုရင်မကြီး...ကျွန်တော်တို့ကို အခုပြောလိုက်ပါတော့.."

ခန်၏မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေလေပြီ။ ယခု သူ့ထံတွင်အိုင်ဗန်နှင့် ပတ်သတ်သည့် သံသယများရှိနေသေးသော်လည်း အိုင်ဗန်ထံရောက်သွားသည့် အဆိပ်အကြောင်းကို သူစိတ်ဝင်စားနေဆဲပင်။ သူသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဖြစ်နေသည့်တိုင် သူထီးနန်းမရမချင်း သူမသိအောင် လျို့ဝှက်ထားကြသည့်အရာ အများအပြားရှိနေသေး၏။

ဘုရင်မကြီးက လေကိုအဆုတ်ထဲအထိရှူသွင်းပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အဲဒါကို နက်သက်ကြွေခြင်း လို့ခေါ်တယ်..ဒဏ္ဍာရီထဲမှာရှိခဲ့တာ..နတ်သက်ကြွေခြင်းက နတ်ဘုရားရဲ့အလင်းရောင်ကိုဖျက်ဆီးနိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့အစွမ်းကိုဆုံးရှုံးစေတယ်..."

ကောင်းကင်အဆင့်မှော်ဆရာက မတ်တပ်ထရပ်သည်။ သူမမျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့်နီရဲနေ၏။ "အဲဒါကတားမြစ်ထားတဲ့ဆေးမျိုးပဲ..ဘုရင်မကြီးက ဘယ်လိုလုပ်သုံးရဲရတာလဲ!!! တော်ဝင်မိသားစုတွေတောင် ထိလို့မရဘူး..! အတင့်ရဲလိုက်တာ!"

ခန်က ထိတ်ပျာစွာမေးလာ၏။ "အရှင်မှော်ဆရာ..အဲဒါကဘယ်လိုဆေးမျိုးလဲ...အိုင်ဗန်ကိုကယ်လို့ရသေးလားဟင်"

ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်နတ်ဆရာက နှာရှုံ့ကာ တံခါးအထိချီတက်သွားလေ၏။ "ဟမ့်! အဲဒါက အလင်းနတ်ဘုရားတောင် တားမရတဲ့ သောက်ကျိုးနည်းဆေးမျိုး... အိုင်ဗန်ကို ဘယ်လိုလုပ်ကယ်တော့မလဲ! မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ငါဆက်ပြီးကာကွယ်မပေးနိုင်တော့ဘူး..အနာဂတ်အတွက် သူ့ရဲ့အမုန်းတရားက မင်းတို့နှစ်ယောက်အပေါ်မှာပဲပြီးသွားဖို့တော့မျှော်လင့်ပါတယ်..တော်ဝင်မိသားစု မပါလာရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ..မဟုတ်ရင် ဒီတိုင်းပြည်ပါပျက်စီးလိမ့်မယ်.."

ခန်နှင့်ဘုရင်မကြီးမှာ ဆွံ့အလျက်သားဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်မှော်ဆရာ အခန်းထဲမှထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ကြ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် သူတို့အားလုံး စိတ်ဓာတ်ကျသွားကြတော့၏။ ကောင်းကင်အဆင့်မှော်ဆရာပင် သူတို့ကိုမကာကွယ်နိုင်တော့ပေ ၎င်းတို့၏အနာဂတ်က အမှောင်ထုထဲတွင် ပကတိပျောက်ဆုံးသွားလေပြီ။

ခန်သည် ဘုရင်မကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားလေသည်၊ တံခါးကိုပင် အသံမြည်အောင် ပိတ်သွားသေးသည်။

အိုင်ဗန်က သူ့အပေါ် ယုံကြည်မှုဆက်ရှိနေမည်လားဟု စမ်းသပ်ချင်သေးသည်။ အနှီသူ လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီလားဟု သိချင်သေးသည်။ အိုလီဗာသည် အိုင်ဗန်၏စကားကို နားမထောင်ခဲ့ဘဲ စာချုပ်ကိုပင်အတင်းဖျက်ခဲ့သည်၊သို့သော် ထိုသူသည် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ အိုင်ဗန်အနားသို့ ပြန်သွားရန်ရွေးချယ်ခဲ့၏။ အိုင်ဗန်သာ ယခုအချိန်အထိ ဆက်ချစ်နေသေးသည်ဆိုပါက အိုလီဗာက သူ့အပေါ် မရက်စက်လောက်ပါချေ။

နောက်ဆုံးဆန်းစစ်ချက်အရ ၎င်းသည် မနေ့က ရွှယ်လင်ကိုပြောဆိုရဲခဲ့သည့် အကြောင်းပြချက်ဖြစ်နေသည်။ အနှီသူသည် အိုင်ဗန်စကားကို နားထောင်ချင်သေးလျှင် ခန်ကလည်း သူ့ကိုကူညီပေးမည်သာ။

အိုလီဗာက သူ့ကိုမသတ်ခဲ့ပေ။ သူ့လမ်းအတိုင်းသွားရမည်ဟုသာ သတိပေးခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ရွှယ်လင်မှာ နေ့လည်အထိ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်နေပြီး နောက်ဆုံးတော့နိုးလာလေပြီ။ ယင်းက ဤကိုယ်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုပုံစံဖြင့်ပင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာလုပ်ခဲ့၏။ သူတကယ်ပင်ပန်းခဲ့ပြီး နေ့လည်အထိအိပ်နေခဲ့သည်။

နိုးလာချိန်တွင်လည်း သူ့အား ရှီးကဖက်ထားဆဲပင်။ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေဖြင့် ရှီးသည်အိပ်စက်ရန်မလိုအပ်ပေ၊ သို့သော် မနေ့လုပ်ခဲ့ကြသည့်အရာက အင်မတန်ကိုစိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းသည်။ ညဘက်တွင်ကောင်းမွန်စွာအိပ်ပျော်ပြီးနောက် သူ၏အစွမ်းဖြင့်ရွှယ်လင်ကိုနှိပ်နယ်ပေးပြီး ရွှယ်လင်လည်းနေရကောင်းသလိုခံစားရသည်။

တစ်ဖက်လူကမနိုးသေးပေ၊ သို့ဖြစ်၍ ရှီးသည်

အနှီသူကတကယ်ကိုပင်ပန်းနေသည်ဟု ယူဆပြီး သူ့၏ရင်ခွင်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသူကို ခေါင်းငုံ့ကာ သူနိုးလာသည်အထိ ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ရွှယ်လင်ကနိုးလာသည့်အခါ သူ့မျက်လုံးကိုသေချာကြည့်နေပြီး ရှီး၏ဖော်ပြ၍ပင်မရသည့် နူးညံ့သောမျက်လုံးများဖြင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။ သူသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အကြောဆန့်၍ခေါင်းလှည့်ကာ သက်သာသည့်ပုံစံပြောင်းလိုက်၏။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ.."

ရှီးကခေါင်းငုံ့ကာ နဖူးပေါ်သို့ အနမ်းချွေလိုက်၏။ "ကိုယ်တို့ဆက်ဆံရေးကိုဘယ်လိုမှတ်လိုက်ရမလဲ.."

"ဟမ်?" ၎င်းကသူ့လည်ချောင်းထဲမှ အက်ကွဲစွာထွက်လာပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိနေသလိုပင်။ ရွှယ်လင်၏ မြေခွေးမျက်လုံးများက ပျင်းရိနေဟန်ပေါ်ပြီး ၎င်း၏မျက်လုံးထောင့်မှ မှဲ့နီလေးက မနေ့ညကပရောပရည်လုပ်ခဲ့သည့် အမှတ်တရများနှင့် ထပ်တူကျနေလေ၏။ ၎င်းကြောင့် ရှီးကို နောက်တကြိမ်ခေါင်းငုံ့လာပြီး မျက်လုံးထောင့်လေးကိုနမ်းမိစေသည်။

"ငါတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက မနေ့ညက လူတွေလုပ်နေကျအတိုင်းလုပ်တဲ့ အခြေအနေမျိုးဖြစ်သွားပြီ..."

"အတူအိပ်ကြတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးလို့ခေါ်တယ်.." ရွှယ်လင်က ကျေနပ်နေသလိုပြုံးလိုက်ပြီး အမှန်တရားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ "မင်းက ဆက်ဆံဖော်သူငယ်ချင်းဖြစ်ချင်နေတာလေ.."

ရှီးက ထိုစကားကိုနားမလည်၍ ခေါင်းယမ်းပြလာသည်။ "သာမန်လူတွေရဲ့ကမ္ဘာမှာ ဒါကို လင်မယားနီးပါး ရင်းနှီးတဲ့ဆက်ဆံရေးမျိုးလို့ခေါ်တယ်မလား..."

ရွှယ်လင်ကရွံရှာနေသလိုပင်။ "ဘယ်သူကမင်းနဲ့လင်မယားဖြစ်ချင်လို့လဲ..." သူက စိတ်တိုတိုဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ထရန်ပြင်၏။ "ငါမင်းကိုကြိုက်တယ်လို့တောင် မပြောရသေးဘူး..ငါကမနေ့ညက အကြွေးတွေကိုပြန်ဆပ်ရုံပဲ...မင်းကနောင်မှာ ငါ့အိပ်ရာထဲမှာနေဖို့အရည်အချင်းမမီသေးဘူး.."

သူသည် ဘေးတွင်ကျနေသော အဝတ်အစားများကိုဆွဲယူပြီး ရှီး၏မျက်လုံးကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့လက်စားချေတာက မပြီးသေးဘူး...အချစ်အကြောင်း ဘာမှပြောစရာမရှိဘူး..."

Prev Next