အပိုင်း ၁၀၂

🍬Chapter 102

ညရဲ့တိတ်ဆိတ်မှုက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာရှိတဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားကာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်တည်းသာရှိနေပြီး လေထုကလည်း အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ရွှီလော့ယန် ရင်ဘက်ထဲက နှလုံးခုန်သံမှာ ကျယ်သထက်ကျယ်လာပြီး သူ့ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ကာ ချီချန်အန်းရဲ့ကော်လာကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့အရောင်ဖျော့ဖျော့နှုတ်ခမ်းသားထက် အနမ်းဖွဖွပေးဖို့ရာအတွက် ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။

သူ့ရဲ့အသက်ရှုသံတွေမတည်မငြိမ်ဖြစ်လာပြီးတဲ့နောက်မှာ "ချန်အန်း၊ အဲ့ဒါကို ငါနဲ့အတူတူလုပ်ချင်လား" ဟုမေးလိုက်၏။

ချီချန်အန်းရဲ့လက်က သူ့ခါးတဝိုက်ငြင်သာစွာ ယှက်သွယ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့လက်ဖဝါးအပူက အဝတ်ကိုတောင်ဖြတ်ပြီး သူ့ခန္တာကိုယ်တစ်ဝှိုက်ထိစီးဝင်လာတာကို ရွှီလော့ယန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းခံစားလိုက်ရသည်။ 

သူက ချီချန်အန်းရဲ့ရင်ဘက်ပေါ်မှာမှီနေရင်း ခေါင်းကိုစောင်းငှဲ့ကြည့်ကာ "မနက်ဖြန်အတွက် ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘူး ပြီးတော့ ဇာတ်ညွှန်းကလဲနောက်နေ့မှဖတ်ရမှာ"

အစတုန်းက Stuရဲ့ ဖတ်ရှင်ရှိုးပွဲ ပြီးရင်အိမ်ပြန်ဖို့စီစဥ်ထားပေမဲ့ အစီအစဥ်တွေဆိုတာ အမြဲတမ်းအတည်တကျသတ်မှတ်လို့မှမရပေ။အခုဆိုရင် အချိန်အကြာကြီးနေမှပြန်ရိုက်မယ့် မုန်ဟွာကျန်းရဲ့ဇာတ်ညွှန်းကို ဖတ်ဖို့စောင့်ရပေဦးမည်။ 

ရလာဒ်အနေကဖြင့် တင်းကျပ်နေတဲ့သူ့ရဲ့အချိန်ဇယားက ခဏတာတော့ ရော့ရဲသွားမှာဖြစ်သည်။

ရွှီလော့ယန်က သူ့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထုတ်ပြလိုက်သည်။ယင်းကို လိုချင်နေတာ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တာသေချာလေသည်။ ချီချန်အန်းလည်း အလားတူစွာပင် သူ့ကိုလိုချင်နေမယ်ဆိုတာသူသိသည်။သူတို့နှစ်ယောက်က ညတိုင်းမနက်တိုင်း အိပ်ယာတစ်ခုတည်းမှာ အတူတူအိပ်ကြသည်ဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တုန့်ပြန်မှုများကို တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဖုန်းကွယ်ထားလို့မရချေ။

ထို့အပြင် အရင်ကလည်း သူတို့ တတစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ထိတွေ့ခဲ့ကြဖူးသည်။ သူ့ရဲ့ ရုတ်တရက်ဒဏ်ရာကြောင့်သာမဟုတ်ရင် အခုအချိန်မှာအားလုံးက သဘာဝအတိုင်းဖြစ်နေမှာဖြစ်သည်။

ချီချန်အန်းရဲ့လက်က ရွှီလော့ယန်ရဲ့ အဝတ်အစားများအောက် လျှိုဝင်သွားပြီး သူ့ကျောရိုးကိုအတားအဆီးမရှိပွတ်သပ်နေကာ "ဒါဆိုရင် နျောင်နျောင်ကိုယ့်ကို ကတိတစ်ခုပေးရမယ်၊ ကိုယ်တို့ နှစ်ကိုယ်တူကျင့်ကြံနေတုန်းမှာ မငိုရဘူး"

ငိုဖို့လား၊ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...

ရွှီလော့ယန်က ချက်ချင်းဒေါသတကြီးပေါက်ကွဲသွားပြီး "မစ္စတာချီ မင်းရဲလွဲမှားနေတဲ့ယူဆချက်ကိုငါအလေးအနက် ပြင်ပေးမှဖြစ်တော့မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးတဲ့နောက်၊ သူကအနည်းငယ်စိတ်ညစ်သွားပြီး ချီချန်အန်းကို စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်မိသည်။

"အဲ့ဒါက ငါ့ကိုတစ်ကယ်ပဲငိုစေမှာလား၊အဲ့ဒါက မျက်ရည်ကျရလောက်တဲ့အထိတော့မနာသင့်ဘူးမလား ၊ငါသာအဲ့ဒါကြောင့်ငိုရင် အရမ်းရှက်ဖို့ကောင်းသွားမှာပေါ့"

ချီချန်အန်းကသူ့ရဲ့ နားသန်သီးလေးကိုကိုက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့အသံကိုတိုးချလိုက်ကာ "မင်းအဲ့ဒါကြောင့် အရမ်းသာယာလွန်းလို့ငိုမှာလေ"

"ရွှီလော့ယန်ရဲ့ နားရွက်ထိပ်တွေ ချက်ချင်းပင်နီရဲသွားပြီး -အဲ့ဒါလုပ်နေရင်းနဲ့ သာယာလွန်းလို့ငိုမယ်ပေါ့၊အဲ့ဒါညာနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါသာအမှန်ဆိုရင်..."

ထို့နောက် ရွှီလော့ယန်ရဲ့စိတ်ထဲကို နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခု ဝင်လာလေသည်။

"လျှို့ဝှက်လက်နက် ယူလာခဲ့သေးလား"

ချီချန်အန်းက ခေါင်းညှိတ်ပြလိုက်ပြီး "အဲ့ဒါက တစ်ချိန်လုံး ကိုယ်နဲ့ တူတူရှိနေတာ"

ယင်းကိုကြားပြီး ရွှ်ီလော့ယန်က ချီချန်အန်းရဲ့ ရင်ဘက်မှာမှီကာ ရယ်မောနေမိပြီး ထို့နောက်မှာ သူ့နှုတ်ခမ်းထက် အနမ်းခပ်ဖွဖွပေးလိုက်ပြီး 

"မင်းပြင်ဆင်ပြီးမှလာတယ်ဆိုတာ ငါသိလိုက်ရပြီ"

"အင်း၊ ကိုယ်ကအမြဲအဆင်သင့်ပဲ"

ချီချန်အန်းရေ မင်းကတစ်ကယ်ပဲ ဒီလိုလူမျိုးဖြစ်နေမယ်လို့ ဘယ်သူမှထင်ထားမှာမဟုတ်ဘူး...

ရွှီလော့ယန်က အရင်ထိုင်လိုက်ပြီး နှစ်ခါလောက်ချောင်းဟန့်လိုက်ကာ "မစ္စတာချီ ငါဒီမှာရေချိုးလို့ရတယ်မလား၊ ငါအရင်ဆုံးရေချိုးလိုက်ချင်တယ်" 

ထို့နောက်သူက ရေထည့်ထားတဲ့ ဖန်ခွက်ကိုငေးကြည့်နေရင်း အလေးအနက်ထားပြောလိုက်သည်။

"ငါမင်းနဲ့အတူတူ ရေချိုးမှာမဟုတ်ဘူး"

ချီချန်အန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး "ရတယ်လေ၊ဒါဆိုကိုယ်ကပဲမင်းနဲ့အတူတူချိုးမယ်"

"………" 

အဲ့ဒီနှစ်ခုက ဘာများကွာခြားသွားလို့လဲ...

သစ်သားအိမ်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ သစ်သားပြားတွေဖြင့်ကာထားတဲ့ ရေချိုးခန်းနှင့် ရေပန်းရှိလေသည်။ အတွင်းပိုင်းနေရာက အလွန်အကန့်အသတ်ရှိပြီးလူတစ်ယောက်လောက်ပဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်လေသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျားနှစ်ယောက် အတူတူ မတ်တပ်ရပ်လျှင် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဖိမိဖို့သာရှိပေလိမ့်မည်။

ရေချိုးပြီးတဲ့နောက် ရွှီလော့ယန်က အနက်ရောင် ရေချိုးဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားရင်း အရင်ဆုံးပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် သူရဲ့ နီရဲနေတဲ့နားရွက်ထိပ်လေးတွေကို အသာ အယာပွတ်သပ်နေမိသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ယိမ်းနွဲ့နေတဲ့ သစ်ပင်ရိပ်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့အနောက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူတွေဝေစွာမေးလိုက်မိသည်။

"ချန်အန်း၊ ဒါက ငါတို့ တောထဲမှာလုပ်နေတယ်လို့ သက်မှတ်လိုက်လို့ရလား"

သူထိုသို့ ပြောပြီးပြီးချင်းပင် သူ့ကိုအနောက်ကနေ လက်တစ်စုံကပွေ့ဖက်လာသည်။ချီချန်အန်းရဲ့ ခန္တာကိုယ်က ယခုအချိန်ထိ ရေချိုးခန်းထဲက အပူဓာတ်နွေးနွေးလေးရှိနေဆဲပင်။ရွှီလော့ယန်ရဲ့ ရေချိုးဝတ်ရုံက လျှော့ရဲစွာ ချဥ်နှောင်ထားတဲ့အတွက် ချီချန်အန်းရဲ့လက်က ဖြေးညင်းစွာလျှောဝင်လာပြီး သူ့ခန္တာကိုယ်ရဲ့ တစ်လက်မစီတိုင်းကို အလွတ်မပေးဘဲ ပွတ်သပ်နေရင်း လေးနက်စွာအဖြေပေးလာလေ၏။

"ဟုတ််တယ် ၊ကိုယ်တို့အဲ့ဒီလို သက်မှတ်လို့ရတယ်"

ထိုအချိန်မှာပင် ရွှီလော့ယန်ရဲ့ စိတ်ကူးတွေကလည်း အရိုင်းဆန်သွားကာ "ဒါဆိုငါတို့က တောထဲမှာလုပ်နေတာပဲ ၊ သစ်ပင်တွေကိုလဲ လှုပ်အောင်လုပ်မိမှာပဲနော်"ပြောရင်း ရယ်နေမိတော့သည်။

သို့ပေမယ့် ရွှီလော့ယန်ရယ်နေရင်း သူ့ရဲ့အနောက်ကို "သော့" ကြီး လာထောက်နေတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး ယင်းက ကြားထဲမှာဝတ်ရုံခံနေတာတောင်မှ ဘယ်လောက်ပူပြင်းနေသလဲဆိုတာကို ခံစားလို့ရနေလေသည်။

ချက်ချင်း သူလှုပ်ပင်မလှုပ်ဝံ့တော့ဘဲ ချီချန်အန်းရဲ့ အရွယ်အစားကိုသတိရကာ အနည်းငယ်ထိတ်လန့်သွားပြီး "ချန်အန်း.......ရအောင်"

"ဟမ်" 

ချီးချန်အန်းရဲ့ လေသံကနှာသံပေါက်နေပြီး သူကပြင်းပြင်ထန်ထန်ဖိကပ်လိုက်သည်။ထို့နောက်သူက နောက်ကိုပြန်မဆွဲဘဲ ရွှီလော့ယန်ကို သူ့ရဲ့ "သော့" ကြီးနဲ့ ဖြေးညှင်းစွာပွတ်ဆွဲနေလေသည်။

ချီချန်အန်းက ရွှီလော့ယန်ကို ညင်သာစွာနမ်းလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ပုခုံးကိုဆွဲစုပ်လိုက်လေရာ ရွှီလော့ယန်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ရွှီလော့ယန်က စကားစမပြောရသေးခင် အရင်ဆုံးအသက်ကို ပြင်းထန်စွာတစ်ချက်ရှိုက်သွင်းလိုက်ရသည်။

"ချန်အန်း....."

"အင်း ကိုယ်ရှိတယ်" 

ချီးချန်အန်းရဲ့အသံက တစ်ခုခုကို အလွန်အမင်းထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ပုံပေါက်နေကာ အန္တရာယ်ရှိမှုတစ်စုံတစ်ရာလည်းရောပြွန်နေလေသည်။သူ့ရဲ့လက်ချောင်းတွေက ရွှီလော့ယန်ရဲ့ ခါးစည်းကြိုးကိုရစ်သွယ်ထားရင်း ကော်ဇောပေါ်လှဲချလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရွှီလော့ယန်အား အလောတကြီးပွတ်သပ်ကာ ရွှီလော့ယန်ကို "မင်းအေးနေလား" ဟုမေးလိုက်သည်။

" မအေးဘူး အခုပူနေတယ်"

 ရွှ်ီလော့ယန်က ချီချန်အန်းကိုကြည့်ဖို့ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ပြီး "မင်းလည်းပဲပူနေတယ်" 

ရွှီလော့ယန်ရဲ့ အသံကလည်း နှာသံလေးပေါက်နေလေ၏။

"အင်း ကိုယ်လည်းအရမ်းပူနေတယ်"

 ရွှီလော့ယန်ရဲ့ ဆံပင်တွေကိုနမ်းလိုက်ရင်း ချီချန်အန်းက "မင်းအဲ့ဒါကို အိပ်ယာပါ်မှာလုပ်ချင်လား ဒါမှမဟုတ်ကော်ဇောပေါ်မှာလုပ်ချင်လား " ဟုမေးလိုက်သည်။

အလွန်တရာ သတ္တိရှလှတဲ့ ရွှီလော့ယန်ကတိုက်ရိုက်ပင် ပြန်ဖြေလာလေသည်။ 

"ငါမင်းအပေါ်မှာလုပ်ချင်တယ်"

ချီချန်အန်းက ရယ်လိုက်ပြီး "နျောင်နျောင် အဲ့ဒီအနေအထားက ခက်တယ်လို့မထင်ဘူးလား၊ အဲ့ဒါကို နောက်တစ်ခေါက်ကျမှ စမ်းကြည့်ရင်ရော"

ရွှီလော့ယန်က ရယ်မောရင်း သဘောတူလိုက်သည်။သူတစ်ဖက်ကိုလှည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ခါး၊ ဝမ်းဗိုက်နှင့် ခြေထောက်ကြွက်သားတွေက အတားအဆီးမရှိ ချီးချန်အန်း ရဲ့ မျက်လုံးထဲကို ဝင်သွားလေသည်။

သူတို့ပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာ ရေချိုးပြီး နှစ်ယောက်သား ကုတင်ပေါ် ပြန်အိပ်နေကြသည်။ရွှီလော့ယန်ရဲ့ အသံက ညည်းညူထားရတာကြောင့် အနည်းငယ်ပြာချင်နေပြီး သူ့မျက်လုံးထောင့်တွေမှာ အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ နီမြန်းနေကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေစေသည်။ 

သူက ချီးချန်အန်းရဲ့ လက်ချောင်းတွေဖြင့်ကစားနေရင်း ရုတ်တရက် "ချန်အန်း" ဟုခေါ်လိုက်သည်။

"ဟမ်..."

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ဒီအတိုင်းပဲ မင်းနာမည်ကိုခေါ်ချင်လို့" 

ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူရဲ့နာမည်ကိုပေါ့

လေက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန်တိုက်ခတ်နေကာ သူယင်းကို ငေးကြည့်လိုက်မိတဲ့အချိန်မှာပဲ သူကပြတင်းပေါက်မှာ ချီချန်အန်းဖိသိပ်ထားတာခံရပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန်ထိုးသွင်းခံနေရကာ မတ်တပ်ပင်မရပ်နိုင်တော့တဲ့ မြင်ကွင်းကို ပြန်မြင်ယောင်လိုက်မိသည်။သူ့ရဲ့အပေါက်ကလေးက ယခုအချိန်ထိ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်နှင့် နာကျင်ရောင်ယမ်းနေတာကို ယခုအချိန်ထိ ခံစားလို့ရနေသေးသည်။ခံစားချက်ကလည်းအလွန်ပင်သိသာလေရာ သူပြတင်းပေါက်ကို ပြန်မကြည့်ဝံ့တော့သဖြင့်မြန်မြန်ပင်အကြည့်လွဲလိုက်ရ၏။

ရွှီလော့ယန်က သမ်းဝေရင်း သူ့မျက်ခွံတွေ လေးလံလာသဖြင့် ချီချန်အန်းရဲ့လက်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း "ချန်အန်း၊ ငါ အိပ်ချင်နေပြီ" ဟု ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို အိပ်တော့နော် ကိုယ်မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် နှိုးပေးမယ် ၊မင်္ဂလာညချမ်းနော် နျောင်နျောင်"

မှိန်းနေတဲ့ ရွှီလော့ယန်က နောက်နေ့မနက်မရောက်ခင်အထိ "ကိုယ်မနက်ဖြန် မနက်ကျရင်နှိုးပေးမယ်နော်" ဆိုတဲ့စကားရဲ့နက်နဲသည့်အဓိပ္ပါယ်ကို နားမလည်ခဲ့ချေ။

သူအသိစိတ်ကနိုးကြားလာသည်နှင့်အမျှ သူ့ရဲ့အပေါက်က စိုစွတ်နေပြီး စေးကပ်နေကာ လက်ညှိုးဖြင့်ငြင်သာစွာနှိပ်နယ်ပေးနေတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။သူ့ရဲ့အသက်ရှုသံတွေကမောက်ကမဖြစ်လာပြီး မနေ့က ဖြစ်ခဲ့တာတွေအကုန်လုံးအမှတ်ရလာကာ ဖြစ်ပျက်နေတာ ကိုရုတ်ချည်းနားလည်သွားသည်။

သို့သော် သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်က မယုံကြည့်နိုင်လောက်အောင်ပင် ကြည်နူးစရာကောင်းခဲ့ပြီး အဆုံးမှာ ချီချန်အန်းက သူ့ကိုနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့တာတောင်မှ ယင်းကိုရွံရှာတာ ဒါမှမဟုတ် ကြောက်ရွံ့တာမျိုးမခံစားခဲ့ရချေ။ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်သူကိုယ်တိုင်ပင် အတော်လေးကို အရသာတွေ့ခဲ့သေးသည်။

ထိူအချိန်မှာပဲ ချီချန်အန်းက သူ့လည်ပင်းကိုနမ်းလာပြီး

 "နျောင်နျောင် နိုးပြီလား"

ရွှီလော့ယန်က သူ၏စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်လားဟုပင်တွေးမိသွား၏- ယခုအချိန်တွင် ချီချန်အန်းရဲ့ အသံက အထူးစွဲမက်ဖွယ်ကောင်းနေတာကို သိလိုက်ရတာကြောင့်ပင်။

အိပ်ပျော်ဟန်ဆောင်မည့်အစား အမှန်တရားကိုရင်ဆိုင်ရန် အမြန်ရွေးချယ်ကာ ရွှီလော့ယန်က "နိုးနေပြီ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ 

ထို့နောက် ချီချန်အန်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုများ မရပ်တန့်သွားသည်ကို သတိပြုမိကာ အသက်ရှုကြပ်လာသလိုခံစားလိုက်ရပြီး "မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ"ဟုမေးလိုက်ချိန်တွင် သူ့အသံက အဆုံးမှာ တုန်ယင်နေ၏။

"မင်းကိုလုပ်ဖို့ပြင်နေတာလေ" 

စကားလုံးများ မှိန်ဖျော့လာသည်နှင့်အမျှ ရွှီလော့ယန် သူ့ရဲ့ သော့အိမ်ထဲသို့ သော့ ကတန်းတန်းမတ်မတ်ဝင်လာတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး အင်အားက အလွန်ပင်ပြင်းထန်လွန်းကာ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာထိ ထိုးဖောက်သွားလေသည်။

တစ်နာရီကျော်ကြာပြီးတဲ့အချိန်မှာ ရွှီလော့ယန်က ထပြီး သူ့ရဲ့အဝတ်ကိုခြုံကာ အခန်းထဲက ပြင်းထန်တဲ့အနံတွေ အပြင်ကိုထွက်စေဖို့ရာ ပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်လိုက်သည်။တောတွင်းရဲ့မနက်ခင်းအလှကတကယ်ကိုပြိုင်ဘက်ကင်းပေသည်။ငှက်ကလေးတွေရဲ့တေးသီသံက ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး လေနှင့်အတူ သစ်ပင်ပန်းမာန်တွေရဲ့ ရနံ့ကိုသယ်ဆောင်လာကာ ခန္တာကိုယ်အနှံ့လန်းဆန်းသွားစေသည်။

သူကသီချင်းဆိုရင်း ရေချိုးခန်းထဲကိုဝင်သွားလိုက်သည်။ သို့ပေမယ့် သူဝတ်စုံကိုချွတ်လိုက်ပြီး ရေပိုက်ကိုဖွင့်လိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ ချီချန်အန်းက ပြန်ဝင်လာတာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ 

"ထွက်သွား၊ ထွက်သွား ဒီနေရာက အရမ်းကျဉ်းတယ်၊ နွေရာသီရောက်ပြီ၊ ငါတို့ နွေးနွေးထွေးထွေးရှိဖို့ မလိုဘူး"

နံရံကို နောက်ပြန်မှီကာ ချီချန်အန်းက သူ့ကို တွန်းထုတ်နေတဲ့ ရွှီလော့ယန်ရဲ့လက်ကို ကိုင်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်ကာ " နျောင်နျောင် မင်းကိုယ့်ကို ဒီလိုဆက်ဆံရင် ကိုယ်အရမ်းဝမ်းနည်းရတယ်"

သူယခုလိုပြောနေတာကိုကြားတော့ ရွှီလော့ယန်က မနေနိုင်မထိုင်နိုင်မေးမိပြန်၏။

 "တကယ်လား" 

သူက ချီချန်အန်းရဲ့ခံစားချက်တွေကို အမြဲဂရုစိုက်လေ့ရှိသည်။ ချီချန်အန်းရဲ့ကလေးဘဝအကြောင်းကို သိပြီးတဲ့နောက်၊ သူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မည်မျှသန်မာသည်ဖြစ်စေ ချီချန်အန်းရဲ့နှလုံးသားက အလွန်နုနယ်သည်ဟု မှတ်ယူထားလေ၏။

အထူးသဖြင့် သူ့အနီးနားက လူတွေကိုပိုပြီးသတိထားတက်ကြောင်းသိလာရသည်။

ထို့ကြောင့် သူယခုလိုဖြစ်လေလေ၊ သူ့ကိုနာကျင်အောင်လုပ်ဖို့က ပိုလွယ်လေလေပင်။

သူ့မျက်လုံးများတွေထဲက စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချီချန်အန်းက သူ့လက်ဖမိုးကို နမ်းလိုက်ပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ်လိမ်နေတာ" 

"………"

__

Translated By IQ-Team.