Ch 6

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၆

ချန်ရှီးသည် ဝမ်ရွှမ်းကျူးနှင့် တော်တော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူ ဖြစ်သည်။ သူမ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝတုန်းက တူတူပုန်းတမ်း ကစားသည့်အခါတိုင်း ဤနေရာသို့ တိတ်တဆိတ် လာပုန်းရသည်ကို အလွန် ဝါသနာပါခဲ့ဖူးသည်။ သူမက ရွှီမုန့်ကို အထဲသို့ ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်သွားရင်းနှင့် လမ်းလျှောက်ရင်း လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ဦးလေးရွှမ်းကျူး၊ ဒါ သမီးရဲ့ သူငယ်ချင်းလေ။ နောက်ကြရင် သမီးမျက်နှာနဲ့ သူ့ကို ဈေးလေး နည်းနည်း လျှော့ပေးနော် ဟုတ်ပြီလား။"

"ပျဉ်ပြားတစ်ချပ်တည်း ဝယ်မယ့်အစား ကုတင်တစ်လုံးလုံးကိုပဲ ဝယ်လိုက်ပါတော့လား။ ကုတင်တွေကလည်း သိပ်ပြီး ဈေးမကြီးပါဘူး။"

ချန်ရှီးက ရွှီမုန့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီမုန့်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ကုတင်ပျဉ်ပြားတစ်ချပ်ပဲ ဝယ်တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။"

အကယ်၍ နောက်ပိုင်း အိမ်ပြောင်းရမည်ဆိုလျှင် သယ်ယူရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ယခုလောလောဆယ်တွင် သူမ၌ ပိုက်ဆံလည်း လုံးဝမရှိသေးပေ။ နောက်ပိုင်း ပိုက်ဆံပိုရှိလာမှသာ ကုတင်ဘောင်ကို ထပ်ဝယ်လျှင်လည်း ရနိုင်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အထဲတွင် မွှေနှောက်ရှာဖွေခဲ့ကြရာ သေချာပေါက်ပင် ကုတင်ပျဉ်ပြားအဖြစ် အသုံးပြုရန် သင့်တော်သော ပျဉ်ချပ်ကြီးတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ 

သစ်သားက အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေပြီး အကျယ်မှာ တစ်မီတာခွဲခန့် ရှိကာ အလျားမှာလည်း အဆင်ပြေရုံမျှ ရှိသည်။ ၎င်းသည် ကျိုးပဲ့စုတ်ပြတ်နေသော ပရိဘောဂဟောင်းပုံကြီး၏ အောက်တွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခန်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် သန့်ရှင်းရေး မလုပ်ထားသကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။ 

ပရိဘောဂများမှာ နေရာအနှံ့ ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် ထပ်နေခဲ့ရာ မီးပွားတစ်ချက် ဖျတ်ခနဲ စင်ရုံမျှဖြင့် ဤနေရာတစ်ခုလုံး ပြာကျသွားနိုင်မလားဟု ရွှီမုန့် အလေးအနက် တွေးတောမိသွားရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထိုပျဉ်ချပ်ကြီးကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ရန် တော်တော်လေး အားစိုက်ခဲ့ရသည်။ ၎င်းကို သယ်ယူရင်းနှင့် ဆွေးနေသော ပရိဘောဂအစအနများကိုလည်း တစ်ပုံတည်းဖြစ်အောင် သပ်သပ်စီပေးခဲ့ပြီးနောက် ပျဉ်ချပ်ကို ဝမ်ရွှမ်းကျူးအား ပြသရန် အပြင်သို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထိုအမျိုးသားသည် တီဗီစက်တစ်လုံးကို ပြုပြင်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရွှီမုန့် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ချန်ရှီး သွားလေးဖြဲကာ ပြုံးရွှင်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးရွှမ်းကျူး၊ ဒီပျဉ်ပြားကြီးက ဒီမှာ ပစ်ထားတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲဟင်။ ဟိုဘက်မှာ ဘယ်သူမှလည်း သန့်ရှင်းရေး မလုပ်ထားတော့ သမီးနဲ့ ရွှီမုန့် မွှေနှောက်ရှာရင်းနဲ့ ပရမ်းပတာတွေ ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် သမီးတို့ ဦးလေးအတွက် ပစ္စည်းတွေကို နည်းနည်း ပြန်စီပေးထားတယ်နော်။ နောက်ကြရင် သစ်သားဟောင်းပုံကြီး တွေ့ခဲ့ရင် သမီးတို့ ဖျက်ဆီးထားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိစေချင်လို့ပါ။"

ဝမ်ရွှမ်းကျူးက ကုတင်ပျဉ်ပြားကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီတိုင်းပဲ ယူသွားလိုက်။ ဒီပစ္စည်းက ဘာမှ ဈေးမတန်ပါဘူး။"

ချန်ရှီး၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားခဲ့ရသည်။ "တကယ်ကြီးလား ဦးလေး။ အလကား ပေးလိုက်တာပေါ့ ဟုတ်လား။"

ဝမ်ရွှမ်းကျူးက ချက်ချင်းပင် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ "မြန်မြန် သွားကြတော့၊ ငါ့ကို အလုပ်မရှုပ်စေနဲ့။"

သူ့အိမ်၏ အပြင်ဘက် ဧရိယာသည်လည်း ရှုပ်ပွနေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ကျိုးပဲ့နေသော ကုတင်ပျဉ်ပြားကြီး ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းက တကယ်ပင် နေရာအတော်အတန် ယူလွန်းလှသည်။

ရွှီမုန့်က တစ်စုံတစ်ရာ ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချန်ရှီးက သူမအား ရှေ့သို့ အမြန်တွန်းထုတ်ကာ ထိုနေရာမှ အလျင်အမြန် ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။

"ဦးလေးရွှမ်းကျူးက ချမ်းသာပါတယ်။ သူက ဒီလို ပစ္စည်းစုတ်တွေ ရောင်းပြီး အသက်မွေးနေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ပြင်နေတဲ့ လျှပ်စစ်ပစ္စည်းတွေကို နင် မြင်တယ်မလား။ အဲ့ဒါတွေ ပြင်ပြီးသွားရင် အကောင်းစား ဈေးနှုန်းနဲ့ ပြန်ရောင်းလို့ရတာ။ အဲ့ဒါကမှ တကယ့် ဝင်ငွေအစစ်အမှန်ပဲ။ တကယ်လို့ အဲ့ဒီ ကုတင်ပျဉ်ပြားကြီးက အထဲမှာပဲ ဆက်ရှိနေရင် နောက်ဆုံးတော့ ထင်းလုပ်ဖို့အတွက်ပဲ အခုတ်ခံရမှာ သေချာတယ်။"

သို့သော်လည်း ထိုပျဉ်ပြားကြီးကို ထင်းအဖြစ် ခုတ်ဖြတ်လိုက်ပါစေဦးတော့၊ ရက်အနည်းငယ်ခန့်အထိ မီးမွှေးရန် အသုံးချနိုင်သေးကြောင်း ရွှီမုန့် ခံစားမိသည်။ သူမအား ယခုကဲ့သို့ ယူဆောင်ခွင့်ပြုခြင်းမှာ အလကား ပေးလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ကုတင်ပျဉ်ပြားမှာ အလွန်အမင်း လေးလံခြင်း မရှိသော်လည်း လက်ဖြင့် ကိုင်တွယ်ရန် နေရာမရှိသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး သယ်ဆောင်ရာတွင် တော်တော်လေး အားစိုက်ခဲ့ရသည်။ ဝင်း၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိသောအခါတွင်မူ သူတို့ ခေတ္တမျှ ရပ်နားကာ အမောဖြေခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် လမ်းကြားထဲမှ လျှောက်လှမ်းလာသော ကောင်လေးငယ် သုံးဦးကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အုပ်စုကို ဦးဆောင်လာသော ကောင်လေးမှာ အသက် ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်ခန့် ရှိပုံရပြီး သူ့လက်ထဲတွင် ရေဒီယိုတစ်လုံးကို ပိုက်ထားလျက် ဝမ်ရွှမ်းကျူး၏ ဝင်းထဲသို့ အတန်းလိုက် ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

"ဦးလေးရွှမ်းကျူး၊ ရေဒီယိုတွေရော ဝယ်လား။"

"လျိုကျင်း၊ မင်းက ရေဒီယို ရောင်းမလို့လား။" ဝမ်ရွှမ်းကျူး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့..." ထိုကလေးငယ်က တိုးညင်းစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ဝမ်ရွှမ်းကျူး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ဘာလို့ ရေဒီယိုကို ရောင်းရတာလဲ။ အဲ့ဒါ မင်းအဖေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းလေ။ အိမ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား။"

ချန်ရှီးက တိတ်တဆိတ် ချောင်းနားထောင်နေခဲ့ပြီးနောက် ရွှီမုန့်အား အချက်ပြလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကုတင်ပျဉ်ပြားကို နံရံတွင် မှီ၍ ချထားခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဝင်းထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကာ ခါးထောက်လျက် ထိုကောင်လေးကို မေးမြန်းတော့သည်။ "လျိုကျင်း၊ နင် ဘာလို့ ရေဒီယိုကို ရောင်းရတာလဲ။ မသုံးသင့်တဲ့နေရာမှာ ပိုက်ဆံတွေ သုံးပစ်လိုက်လို့လား။"

ထိုကောင်လေးသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက်ပင် လက်ထဲရှိ ရေဒီယိုကို ပိုက်လျက် ဝမ်ရွှမ်းကျူး၏ ဝင်းထဲမှ မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားခဲ့တော့သည်။

ကျန်ရှိသော ကောင်လေးနှစ်ဦးသည်လည်း သူတို့၏ အစ်ကိုဖြစ်သူနောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွားကြသည်။ ဒုတိယမြောက် ကောင်လေးမှာ အသက် ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်ခန့် ရှိပုံရပြီး အမီလိုက်ရန် မနည်း အားစိုက်နေရရှာသည်။ အသက် သုံးနှစ် သို့မဟုတ် လေးနှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသော အငယ်ဆုံးလေးမှာမူ စကတည်းက နောက်ကနေ မနည်း လိုက်ပါနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြီးနှစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် ထွက်ပြေးသွားကြသောအခါ အငယ်ဆုံးလေးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ ပြေးရုံရှိသေးချိန်မှာပင် ခြေချော်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဗုန်းခနဲ မှောက်လျက်လဲကျသွားပြီးနောက် အသံအက်ရှရှလေးဖြင့် အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။

ထိုကလေးငယ်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလွန် ချစ်စရာကောင်းပြီး နုနယ်လှသဖြင့် သူ ငိုယိုနေချိန်တွင် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့်ပင် ဆင်တူလှသည်။

ချန်ရှီးက အငယ်ဆုံးကလေးငယ်ကို ချက်ချင်းပင် ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အရှေ့က ပြေးသွားသော ကောင်လေးနှစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ အတော်ကြာမှ သူမ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ကလေးမှာ သူမ၏ လက်ထဲ၌ မရှိတော့ပေ။ သူမက ကလေးကို အိမ်သို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပုံရသည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကုတင်ပျဉ်ပြားကို ဆက်၍ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြတော့သည်။

သူတို့သည် ပျဉ်ပြားကို အုတ်နီခဲများပေါ်တွင် တင်လိုက်ကြပြီး ရွှီမုန့်က စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ "တော်တော်လေး ခိုင်ခံ့တာပဲ။"

ချန်ရှီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါကတော့ စနစ်တကျ လုပ်ထားတဲ့ ကုတင်ဘောင်တစ်ခု ဝယ်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ထင်တုန်းပဲ။"

ရွှီမုန့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ အတည်တကျ နေထိုင်မယ့် နေရာရှာတွေ့မှပဲ အဲ့ဒါကို ဝယ်တော့မယ်ဟာ။"

ထိုအချိန်တွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သူမ ဝယ်ယူလာသော ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်လျက် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ကုတင်ကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူမကိုယ်တိုင်လည်း စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် အားရကျေနပ်သွားခဲ့ရသည်။ သူတို့အတွက် အိပ်စရာနေရာတစ်ခု ရှိနေသရွေ့ မည်ကဲ့သို့သော ကုတင်မျိုးဖြစ်ပါစေ အဆင်ပြေလှသည်။ 

တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာမူ မည်သည့် အခင်းအကျင်းမျှ မရှိသည့်အတွက် အောက်ခြေက အလွန် မာကျောနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ 

ကံကောင်းသည်မှာ ယခုအချိန်တွင် ရာသီဥတုက အေးမြနေခြင်းဖြစ်ရာ ဝါးဖျာတစ်ချပ် ခင်းလိုက်လျှင် အိပ်စရာနေရာ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ သူမသည် ဝါးဖျာတစ်ချပ် သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး မျက်နှာသုတ်ပ၀ါ သုံးထည်ကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်၊ သူတို့ သုံးဦးစလုံး မျက်နှာသစ်ရန်အတွက် တစ်ဦးလျှင် တစ်ထည်စီ ဖြစ်သည်။

ဒီဘက်ခေတ်က လူများသည် သိပ်ပြီး ဇီဇာကြောင်လေ့ မရှိပေ။ သားအမိနှစ်ဦးတို့သည် မျက်နှာသုတ်ပဝါ တစ်ထည်တည်းကိုပင် မျှဝေအသုံးပြုနိုင်ကြသည်။ သို့သော် ရေချိုးပဝါအတွက်မူ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီအတွက် သီးခြား လိုအပ်သည်။ ထို့အပြင် ဘေစင်တစ်ခုနှင့် ရေပုံးတစ်ပုံး၊ သွားတိုက်တံ နှစ်ချောင်း၊ သွားတိုက်ဆေး တစ်ဘူးနှင့် ကြွေခွက်တစ်လုံးတို့ကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ထိုပစ္စည်းများအားလုံးကို ဝယ်ယူပြီးနောက်တွင်မူ ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ လက်ထဲ၌ ပိုက်ဆံ အားလုံးနီးပါး ကုန်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

"ကုတင်ပျဉ်ပြားအတွက် ပိုက်ဆံမပေးရတာ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ အလကား ရခဲ့တာလေ။" ရွှီမုန့် သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမနှင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်တို့သည် စားစရာအတွက် ပိုက်ဆံ လုံးဝကျန်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကုတင်ပျဉ်ပြားကို လက်ဆောင်အဖြစ် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အနည်းငယ် အားနာသွားခဲ့ရသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းသည် ချန်ရှီးကြောင့် ရရှိခဲ့သော ကျေးဇူးတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ "နောက်ကြရင် ပိုက်ဆံရလာတဲ့အခါ အမေတို့ သူ့အတွက် စားစရာတစ်ခုခု ယူသွားပေးရမယ်နော်။"

ချန်ရှီးက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြောလိုက်သည်။"အဲ့ဒါဆို ပိုကောင်းတာပေါ့။ ဦးလေးရွှမ်းကျူးကလည်း ဒီလို အရာတွေကို သိပ်ပြီး စိတ်ထဲထားတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။"

စကားပြောနေရင်းနှင့် ချန်ရှီးသည် ဝမ်ရွှမ်းကျူး၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို အနည်းငယ် အမှတ်မထင် ပြောပြခဲ့သည်။ သူသည် ယခင်က အဟောင်း ပရိဘောဂများကို ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားသူ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများကို စမ်းသပ်ပြင်ဆင်ရင်းဖြင့် ၎င်းတို့ကို ပြုပြင်သည့် အတတ်ပညာကို တဖြည်းဖြည်း တတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ 

သူသည် အပြင်သို့ လိုက်လံပြင်ဆင်ပေးခြင်း မရှိဘဲ ဤကဲ့သို့သော အသုံးပြုပြီးသား လျှပ်စစ်ပစ္စည်းဟောင်းများကိုသာ လိုက်လံသိမ်းဆည်းကာ ၎င်းတို့ ကောင်းကောင်း အလုပ်မလုပ်ပါက ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီးလျှင် အမြတ်အစွန်းကောင်းကောင်းဖြင့် ပြန်လည်ရောင်းချလေ့ရှိသည်။ 

နောက်ပိုင်းတွင် ပရိဘောဂလုပ်ငန်းမှာ ဒုတိယဦးစားပေးသာ ဖြစ်သွားခဲ့တော့သည်။ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ထိုနေရာ၌ တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်ခဲ့ရပြီး အိမ်တွင်းမှုကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးမည့်သူ မရှိခဲ့ပေ။ အဆုံးသတ်တွင်မူ သူသည် တကယ်ကို သနားစရာကောင်းသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ပိုက်ဆံရှိခြင်းက ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်ဟု မဆိုလိုနိုင်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ တကယ့်အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ ပြည့်စုံပြီး စည်းလုံးသော မိသားစုတစ်ခု ရှိနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အတည်တကျ မရှိသေးသည့်အတွက် လာမည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အပြင်မှာပဲ လှည့်လည်စားသောက်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီးက လက်ကို ယမ်းပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "စားသောက်ဖို့ကတော့ အေးဆေးပါဟာ။ ငါ့မိဘတွေက သူတို့ရတဲ့ ထမင်းစားကူပွန်တွေကို တစ်ခါမှ ကုန်အောင် မသုံးနိုင်ကြဘူး။ ဒီညတော့ ငါတို့သုံးယောက်စလုံး အလုပ်ကန်တင်းမှာ သွားစားကြမယ်။ မနက်ဖြန်မနက်ကြရင်တော့ ငါ ကန်တင်းကနေ ပေါက်စီအလွတ် တချို့ သွားဝယ်ပေးမယ်။" 

ဤကဲ့သို့သော ရာသီဥတုမျိုးတွင် အသားပါသော ပေါက်စီများမှာ အလွယ်တကူ သိုးသွားတတ်သော်လည်း ရိုးရိုး ပေါက်စီအလွတ်များမှာမူ တစ်နေကုန် ပစ်ထားပါစေဦးတော့၊ ပြဿနာမရှိပေ။

ဖုန့်ယန်၀မ်မှာမူ စိတ်ထဲတွင် အားနာနေခဲ့ရသည်။ သူတစ်ပါးအိမ်တွင် လာရောက်ကပ်ခိုနေရသည်ကိုပင် အားနာလှပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင်မူ စားရေးသောက်ရေးအတွက်ပါ သူတို့ကို မှီခိုနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်ကမူ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ "ရတာပေါ့ဟာ၊ ငါ အခုရက်ပိုင်း ပိုက်ဆံ တော်တော်လေး ပြတ်နေတာဆိုတော့ နင့်ကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပဲ။ ငါ ပိုက်ဆံရလာတဲ့အခါကြရင် တကယ့် အကောင်းစား အစားအစာတွေနဲ့ ပြန်ဧည့်ခံပါ့မယ်။"

ချန်ရှီးက တခစ်ခစ် ရယ်မောလျက် လိုလိုလားလားပင် သဘောတူလိုက်သည်။ သူမ၏ မိဘများက သူမအား အလွန်အမင်း ချစ်ခင်ကြသော်လည်း မုန့်ဖိုးကိုမူ အများကြီး မပေးကြပေ။ သူမသည် အလုပ်ကန်တင်းတွင် အလကား စားသုံးခွင့်ရှိသော်လည်း ပြင်ပစားသောက်ဆိုင်များတွင်မူ စားလေ့ရှားသည်။ သူမက ရွှီမုန့်၏ လက်မောင်းကို ချိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် နင် သူဌေးကြီးဖြစ်လာပြီး ငါ့ကို အရသာရှိတာတွေ ကျွေးမယ့်နေ့ကို မျှော်နေမယ်နော်။"

ထိုအချိန်မှသာ ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖျတ်ခနဲ အပြုံးရိပ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။ သူတို့ သုံးဦးစလုံး အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးသွားသောအခါ ချန်ရှီး၏ မိဘများ အလုပ်လုပ်ကိုင်ရာ မီးရထားဌာန၏ အလုပ်ကန်တင်းသို့ အတူတူ သွားရောက် စားသောက်ခဲ့ကြသည်။

မီးရထားဗျူရိုသည် ကြီးမားသော ဌာနကြီးတစ်ခုဖြစ်ရာ ၎င်း၏ စားသောက်သီးသန့်ခန်းတွင် မြောက်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်း ဒေသစုံမှ ဟင်းလျာမျိုးစုံကို ရရှိနိုင်သည်။ ရွှီမုန့်သည် ထမင်းမစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရရုံမျှဖြင့် အလွန် ဆာလောင်လာခဲ့ရသည်။ 

ချန်ရှီးက ထမင်းတစ်ကျင်း (၀.၅ ကီလိုဂရမ်) နှင့်အတူ ဝက်သားဆီပြန်ဟင်း၊ ခရမ်းသီးနှပ်နှင့် ပဲထောင့်ရှည်ကြော်… အားလုံးမှာ ရာသီပေါ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့အားလုံးအတွက် ထမင်းစားကူပွန်ဖြင့်သာ ရှင်းလင်းခဲ့သည်။

ဟင်းလျာများ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူတို့ သုံးဦးစလုံး စတင် စားသောက်ကြတော့သည်။

မီးရထားဗျူရိုကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသော အလုပ်ကန်တင်းများတွင် တာဝန်ယူထားသည့် စားဖိုမှူးများမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် လက်ရာ အလွန် ကောင်းမွန်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဝက်သားဆီပြန်ဟင်းကဲ့သို့သော ဟင်းလျာမျိုးမှာ ပြင်ပရှိ စားသောက်ဆိုင်ကြီးများပင် လိုက်မီရန် ခဲယဉ်းလှသော အရသာမျိုး ဖြစ်သည်။

 ဖုန့်ယန်၀မ်ပင်လျှင် စားသောက်ရင်းနှင့် ချီးမွမ်းခန်း ဖွင့်နေမိတော့သည်။ "ငါတို့ကျောင်းက ဆရာ၊ ဆရာမတွေ စားသောက်ခန်းက အဓိက စားဖိုမှူးကြီးတောင်မှ ဒီလို အရသာမျိုး ရအောင် မချက်နိုင်ဘူး။"

သို့သော် ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရိပ်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ထိုအလုပ်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းက သူမအတွက် တကယ်ကို နောင်တရစရာ အချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှီမုန့်ကား မည်သူနည်း။ သူမသည် ထိုအချက်ကို သေချာပေါက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမက ဟင်းကို လှမ်းယူရင်းနှင့် ပြောလိုက်သည်။ 

 "အမေရယ်၊ အမေ့ရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ အရည်အချင်းက စနစ်တကျ ပညာရေးကနေ တတ်မြောက်လာခဲ့တာပါ။ ဆရာဖြစ်မွမ်းမံသင်တန်းမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ တက်ပြီး သွားသင်နေကြတဲ့ တချို့လူတွေနဲ့ လုံးဝမတူဘူးလေ။ စိတ်မပူပါနဲ့နော်၊ သမီးတို့ ကျောင်းဆရာမ အလုပ်ထက် ပိုကောင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို သေချာပေါက် ရှာဖွေနိုင်မှာပါ။"

ဖုန့်ယန်ဝမ် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အရာမျိုး ဖြစ်လာနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကာလသည် ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ ဖြစ်ပြီး "သံထမင်းပန်းကန်" ဟု ခေါ်ဆိုကြသော အစိုးရအလုပ်အကိုင်များမှာ လူတိုင်း အလိုချင်ဆုံး အရာတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

["သံထမင်းပန်းကန်" ဆိုသည်မှာ အစိုးရ သို့မဟုတ် နိုင်ငံပိုင် လုပ်ငန်းများတွင် လုပ်ကိုင်ရသော ခိုင်မာပြီး တည်ငြိမ်သည့် အလုပ်အကိုင်ကို ရည်ညွှန်းသည့် တရုတ်ဝေါဟာရတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လုပ်ဆောင်ချက်အပေါ် မမူတည်ဘဲ တစ်သက်တာ အလုပ်အကိုင်၊ ပုံမှန်ဝင်ငွေနှင့် ခိုင်မာသော အကျိုးခံစားခွင့်များကို အာမခံပေးထားသည်။ ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် တရုတ်နိုင်ငံသည် စီးပွားရေးစနစ်ကို စတင်ပြုပြင်ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ ဤကဲ့သို့သော အလိုချင်ဆုံး ရာထူးနေရာများမှာ အပြောင်းအလဲအချို့နှင့် ရင်ဆိုင်လာရသော်လည်း ထိုခေတ်ကာလတွင်မူ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် တည်ငြိမ်မှု၏ ပြယုဂ်တစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။]

အခြေအနေက မှိုင်းညို့နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ချန်ရှီးက လေထုကို ပေါ့ပါးသွားစေရန် အမြန် ကြိုးစားလိုက်တော့သည်။ "ရွှီမုန့်၊ နင်က အိမ်ကနေ တကယ်ကြီး အပြီးထွက်လာဖို့ စီစဉ်ထားတာလား။ ဒါဆိုရင် နင်နဲ့ အန်တီက ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ။"

လေထုကို အမြန်ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းတွင် ရွှီမုန့်သည် ချန်ရှီးကို မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူမ အမှန်တကယ် နားမလည်နိုင်သော အချက်မှာမူ ချန်ရှီးသည် စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ လျင်မြန်မှု ရှိပုံရသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပါလျက်နှင့် သူမ၏ ယခင်ဘဝတုန်းက ဘယ်လိုကြောင့် ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသားမျိုးကို အသည်းအသန် ချစ်မိသွားခဲ့ရသနည်း ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ လင်မယား ကွာရှင်းပြီးသည့်တိုင်အောင် ထိုအမျိုးသားသည် ပိုက်ဆံအတော်များများကိုပါ တိတ်တဆိတ် ယူဆောင်သွားနိုင်ခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

"ငါ ရထားဘူတာကြီးရဲ့ ရင်ပြင်ဘက်မှာ စီးပွားရေးအသေးစားလေးတစ်ခု လုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ။ နင်ရော ဘယ်လိုထင်လဲ၊ စိတ်ဝင်စားလား။"

"ငါလား၊ ငါတော့ မလုပ်တော့ပါဘူး။" ချန်ရှီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ ငါ့မိဘတွေနဲ့ သိတဲ့လူတစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို စာသေသေချာချာ မသင်ဘဲ အဲ့ဒီလို အလုပ်မျိုး လုပ်နေတာ မြင်သွားရင် အိမ်ကို တန်းပြန်ပြီး သွားတိုင်ကြလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါဆိုရင် ငါ ညစာစားတဲ့အချိန်ကြရင် အဆူခံရမှာ သေချာတယ်။"

ဤခေတ်ကာလတွင် တစ်ကိုယ်တော် စီးပွားရေးအသေးစားလေးများပြုလုပ်ခြင်းက အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းသော အလုပ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။