Ch 5

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၅

ရှုယွမ်၏ နှလုံးသားမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် တန်းလန်းကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရှောင်မန်သည် ဆူပွက်နေသော ဝက်စာများကြောင့် အပူလောင်သွားမည်ကို သို့မဟုတ် ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ သူ ခြေချော်သွားပါက အိုးထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ကျသွားမည်ကို သူမ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် ဤကမ္ဘာလောကကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ လေးနှစ်ပင် မပြည့်သေးသော်လည်း ဝက်စာကျိုရသည့် လေးလံသော အိမ်အလုပ်ကို သူ တာဝန်ယူနေရပြီ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ မည်ကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးဖြင့် ဖြတ်သန်းနေရသည်ကို လွယ်ကူစွာပင် စိတ်ကူးကြည့်၍ ရနိုင်ပေသည်။

ရှုယွမ်၏ မျက်လုံးများသည် စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် ပူလောင်နေခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် ဝက်စာများကို ထပ်ခါတလဲလဲ မွှေနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လုံးဝ တူးသွား၍ မရနိုင်ပေ။ အကယ်၍ တူးသွားပါက အစားအစာများကို ဖြုန်းတီးသည်ဟု အမြင်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ရိုက်နှက်ဆဲဆိုခံရမည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မန်သည် ဝက်စာများကို မွှေပြီးနောက် မီးဖိုထဲသို့ ပြောင်းရိုးများ ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြောင်းရိုးတစ်ချောင်းကို ယူကာ မြေကြီးပေါ်တွင် စာရေးလေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် ဂရုမစိုက်တတ်သူ၊ ခံစားမှုမဲ့နေသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော မျဉ်းကြောင်းများသည် သူ၏ အတွင်းစိတ် လှုပ်ရှားရှုပ်ထွေးနေမှုများကို ရှင်းလင်းစွာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

အတိတ်ကာလက သူ၏ ဘဝကို ခါးသီးသည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ သူသည် ရိုက်နှက်မှုများနှင့် ဆဲဆိုမှုများကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် သည်းခံခဲ့သည်။ ကျန်းမိသားစုနှင့် အိမ်နီးချင်းများအားလုံးက သူသည် မည်သူမှ မလိုချင်သော ကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ကမူ ထိုသို့ တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးပေ။

သူ့မိခင်က သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မလိုချင်ဘဲ နေမည်နည်း။ သူမက သူ့ကို သူမ၏ အနားတွင် မခေါ်ထားနိုင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

သူသည် ကလေးသတို့သားတစ်ဦးအဖြစ် ရောင်းစားခံခဲ့ရကြောင်းကို သူ့မိခင်က သေချာပေါက် သိရှိမည်မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။ အကယ်၍ သူမသာ သိခဲ့မည်ဆိုပါက သူမသည် သူ့အား ချက်ချင်း သေချာပေါက် လာရောက်ခေါ်ဆောင်မည်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့နေ့တွင် သူ့မိခင်သည် ရွာအဝင်ဝရှိ မိုးမခပင်ကြီးအောက်တွင် ပေါ်လာလိမ့်မည် သို့မဟုတ် အိမ်၏ အိမ်ရှေ့တံခါးဝတွင် ပေါ်လာလိမ့်မည် သို့မဟုတ် သူ မကြာခဏ အဝတ်သွားလျှော်လေ့ရှိသော မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ပေါ်လာလိမ့်မည်။

တစ်ခဏတာ အချိန်လေးအတွင်း သူ ဘာမျှမတွေးဘဲ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ့မိခင်၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို သူ မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာသည် သူ့အသိစိတ်အာရုံထဲတွင် ဝေဝါးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မေ့လျော့ခြင်းကို အဆက်မပြတ် တိုက်ပွဲဝင်ခြင်းဖြင့်သာ မှတ်ဉာဏ် မြူခိုးများထဲမှ သူမ၏ ပုံရိပ်ကို အတူတကွ ဆက်စပ်ခြင်းဖြင့်သာ သူမကို လုံးဝ မေ့ပျောက်သွားခြင်းမှ သူ့ကိုယ်သူ တားဆီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူ့နှလုံးသားထဲတွင် သူသည် မိခင်နှင့် ကလေး၏ သံယောဇဉ်နှင့် ပတ်သက်သည့် နွေးထွေးသော စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားခဲ့ပြီး မိခင်၏ မေတ္တာကို တမ်းတခဲ့သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော ညနှစ်ညက သူ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု မက်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုအိပ်မက်များသည် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးကြေသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့မိခင်သည် သူ့အတွက် နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ လာမည်မဟုတ်တော့ကြောင်း သူမသည် အခြားသူတစ်ယောက်၏ ကလေးအတွက် မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အခြားသူတစ်ယောက်၏ သားကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် သူ့ကို စွန့်ပစ်သွားခဲ့ကြောင်း သူ အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ 

ကျန်းမိသားစုက သူသည် ထုံထိုင်းပြီး နှေးကွေးသည်ဟု ထင်မြင်ကာ ပို၍ ထက်မြက်သော ကလေးတစ်ဦးကို ဝယ်ယူရန်အတွက် သူ့ကို လူကုန်ကူးသူများထံသို့ ရောင်းစားခဲ့ကြသည်။

ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေစဉ် သူ့ခြေထောက် ကျိုးသွားခဲ့သည်။

ယွမ် ရာဂဏန်း အနည်းငယ်ဖြင့် ရောင်းချ၍ ရနိုင်ခဲ့သော ကလေးတစ်ဦးသည် ယခုအခါတွင် အလိုမရှိသောသူ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လူများက ကျန်းမာသော ကလေးတစ်ဦးကို ဝယ်ယူနိုင်ချိန် သို့မဟုတ် မွေးစားနိုင်ချိန်တွင် ဒုက္ခိတတစ်ဦးကို လက်ခံရန် မည်သူက လိုလားပါမည်နည်း။

သူသည် လမ်းဘေးခွေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည်။ ရိုင်းစိုင်း ခေါင်းမာပြီး ကြမ်းတမ်းသော၊ ငြင်းပယ်ခံရမှုများနှင့် နင်းခြေခံရမှုများ ပြည့်နှက်နေသော ကလေးဘဝတစ်ခုကို သည်းခံဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

ထိုအိပ်မက်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အလွန်ထင်ရှားနေခဲ့ပြီး ယင်းက ရှေ့တွင် အမှန်တကယ် ရှိနေမည့် ဘဝတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ကို ခံစားရစေခဲ့သည်။ သူ နိုးလာသောအခါ သူ၏ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် မျက်ရည်စများ ပေကျံနေခဲ့သည်။ 

သူ့မိခင် ပြန်လာမည့် မျှော်လင့်ချက်ကို အမြဲတစေ ဖက်တွယ်ထားခဲ့သော ထိုကလေးသည် နက်နဲပြီး နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသော မေးခွန်းများကို စတင် စဉ်းစားတွေးတောလာခဲ့သည်။

သူ နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူ့မိခင်က ဘာကြောင့် သူ့ကို မလိုချင်ခဲ့ရတာလဲ။ သူမက ဘာကြောင့် အခြားကလေးတစ်ယောက်ကို သွားရောက် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရတာလဲ။ သူက မကောင်းလို့လား။

ပို၍ပင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းလှသည်မှာ အိပ်မက်ထဲတွင် သူ့မိခင်သည် ထိုအခြားကလေး၏ ဒေါသထွက်အောင် ပြုလုပ်မှုကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ သူ့ဖခင်ကရော...။ အကယ်၍ သူ့မိဘများက သူ့ကို မနှစ်သက်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင် ဘာကြောင့်များ သူ့ကို မွေးဖွားခဲ့ကြသနည်း။

အိပ်မက်ထဲတွင် ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းမှာ ကွေ့ကောက်နေပြီး ဆူးငြောင့်ခလုတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အနာဂတ်မှာမူ တောက်ပနေခဲ့သည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ရိုက်နှက်ခံရမှုများနှင့် အရှက်ခွဲခံရမှုများမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီး သူ့ဘာသာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ 

သူ့မိခင်မှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး နာကြည်းစရာ မိခင် မရှိတော့သဖြင့် သူသည် သူ၏ မုန်းတီးမှုကို သူ့ဖခင်ထံသို့ လှည့်ပြောင်းခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ချိန်က လေးစားချစ်ခင်ခံခဲ့ရသော သူ့ဖခင်ကို အရှက်ရစေသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းမိသားစုက သူ့ကို နှေးကွေးပြီး ထုံအသည်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူသည် အလွန် ထက်မြက်သော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အိပ်မက်ထဲမှ သူ၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် ကံကြမ္မာအပေါ်တွင် အချိန်ဆွဲ စဉ်းစားနေရန် သူ့မှာ အချိန်မရှိပေ။ 

၎င်းအစား သူ တွေးတောခဲ့သည်မှာ လူကုန်ကူးသူများကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက် ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဦးလေးများကို သူ သွားရောက် ရှာဖွေသင့်သည် ဟူ၍ပင် ဖြစ်သည်။

ယမန်နေ့က ဤအမှုကို တိုင်ကြားရန် မြို့နယ် ရဲကင်းစခန်းသို့ သူ ပြေးသွားခဲ့သည်။ ကနဦးတွင် အရာရှိများက ကလေးတစ်ဦး၏ စကားကို မယုံကြည်ခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းမှာ ကျန်းမိသားစုထံမှ သူ ခိုးနားထောင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ သူက သတင်းအချက်အလက်များကို အလွန် အသေးစိတ်ကျကျ ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ကျမှသာ အရာရှိများက စမ်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဦးလေးများ အနိုင်ရမည်လား သို့မဟုတ် လူကုန်ကူးသူများ အနိုင်ရမည်လား ဆိုသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် အကယ်၍ သူ ခေါ်ဆောင်သွားခံရမည်ဆိုပါကလည်း ထွက်ပြေးရန် နည်းလမ်းကို သူ ရှာဖွေမည်သာ ဖြစ်သည်။

 ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်ပြီး ခြေထောက်ကျိုးသည့် အဖြစ်မျိုးနှင့် အဆုံးသတ်မည် မဟုတ်ပေ။

ကလေး၏ အတွေးများသည် ရှုပ်ထွေးနေသော ချည်ခင်ကြီးတစ်ခုအလား ရစ်ပတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းနေဆဲဖြစ်သော ရှုယွမ်သည် သူ လှည့်ကြည့်လာမည်ကို ဆက်မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ ကျန်းမိသားစုက သူမကို မြင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ ကိုင်ထားခဲ့သော ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ပစ်ချလိုက်သည်။

ကျောက်ခဲလေးသည် လိမ့်ဆင်းသွားကာ ရှောင်မန်၏ ခြေရင်းတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သစ်ကိုင်းများကြား၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ရှုယွမ်ကို မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ လုံးဝ ယုံနိုင်စွမ်းမရှိမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

အမေ။

အမေပဲ။

သူ အိပ်မက် မက်နေတုန်းပဲလား။

ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဦးလေးများ ပြန်ရောက်လာနိုင်သည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ လူကုန်ကူးသူများ ပြန်လာနိုင်သည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့မိခင် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးပေ။

ကလေးလေး၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်မှုတို့က ရိုက်ခတ်လာသော လှိုင်းလုံးကြီးများအလား ဆူပွက်နေခဲ့သည်။

ထိုအိပ်မက်ဆိုးကို မက်ပြီးနောက်ပိုင်း သူသည် သူ့မိခင်အပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကို စွန့်လွှတ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသည်ဟူသော လူကြီးများ၏ ပြောစကားများကို သူ ယုံကြည်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများဖြင့် အပြည့်အဝ ပြည့်နှက်နေချိန်လေးမှာပင် သူ့မိခင်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

အမေက ဘာကြောင့် ရောက်လာတာလဲ။

သူမက သူ့ကို အိမ်ခေါ်သွားဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာလား သူ့ကို လာကြည့်တာလား သို့မဟုတ် တိုက်ဆိုင်စွာပဲ ဖြတ်သွားတာလား။

တခြား ကလေးတစ်ယောက်ယောက်က သူမကို "အမေ" လို့ ခေါ်နေပြီလား။

ကလေး၏ အကြည့်များ သူမအပေါ် ကျရောက်လာသည်ကို ရှုယွမ် မြင်တွေ့လိုက်ရသော အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးသည် အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းထိန်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ 

သို့သော် ထိုတောက်ပမှုမှာ တစ်စက္ကန့်မျှသာ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လွင်သွားခဲ့ပြီး ကလေး၏ မျက်နှာမှာ ယခင်ကဲ့သို့ မှုန်မှိုင်းမှုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ အကြည့်များသည် ရှောင်မန်အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေခဲ့သော်လည်း သူက တည်ငြိမ်စွာပင် ခေါင်းကို လှည့်ကာ သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိနေသော မိန်းကလေး၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အိမ်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်ကိုသာ သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် အာရုံခံစားမှု နှေးကွေးပြီး ခြံဘေးရှိ သစ်ပင်ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့သော်လည်း ရှောင်မန်သည် သူမနှင့် တိတ်ဆိတ်သော အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်ကာ အိမ်နှင့် နီးကပ်သွားပြီးနောက် တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီအချိန်တွင် ရှောင်မန်သည် တစ်ယောက်တည်း ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ရှုယွမ် ရှိရာအရပ်ဆီသို့ ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရှုယွမ်မှာ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ အလေးအပင်တစ်ခု ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဖိကပ်ထားရင်း သူသည် ခြံတံခါးဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးသွားခဲ့သည်။

ရှောင်မန်၏ ညာဘက် ခြေထောက်တွင် ထူးခြားမှုတစ်ခုခု ရှိနေကြောင်းကို ရှုယွမ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုခြေထောက်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော ချောင်ကျနေသည့် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ လှုပ်ရှားသွားလာသည့်အခါ တချွင်ချွင် မြည်နေကာ သူ၏ အမိန့်ပေးမှုကို ကောင်းစွာ နာခံပုံ မပေါ်ပေ။

သူသည် သူမထံသို့ ခြေဆွဲကာ လျှောက်လာစဉ် ရှောင်မန်သည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တောင့်တင်းစွာ ရွေ့လျားနေသော ဖုတ်ကောင်လေး တစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်ဟု ရှုယွမ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှုယွမ်၏ အသက်ရှူသံများသည် လည်ချောင်းထဲတွင် ဆို့နင့်သွားခဲ့သည်။ ထိုနှိုင်းယှဉ်ချက်မှာ မသင့်လျော်သော်လည်း နာကျင်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကွက်တိကျနေခဲ့သည်။

သူမ လာတာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီလား။ သူ ဒဏ်ရာ ရပြီးသွားပြီလား။

သူမသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ ရှောင်မန်သည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် သူမ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ" ဟု ရှုယွမ်က သူမ၏ အကြည့်များကို ရှောင်မန်နှင့် တစ်တန်းတည်း ဖြစ်စေရန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

စောစောက လမ်းပေါ်တွင် သူမသည် သူ့ကို မှတ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ဤကောင်လေးသည် ရှောင်မန် ဖြစ်ကြောင်းကို သူမ ရာခိုင်နှုန်းပြည့် သေချာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"သားက ရှောင်မန်ပါ" ကောင်လေး၏ အသံလေးမှာလည်း တိုးညင်းပြီး ကလေးဆန်နေခဲ့သည်။

ရှောင်မန်၏ နှလုံးသားငယ်လေးမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်လေးမှာ သိသာစွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ရှုယွမ်ကို ကြည့်ရန် သူ၏ အနက်ရောင် မျက်လုံးများကို အတင်းအကျပ် ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်ထားပြီး သူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပါက အိပ်မက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့မိခင်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့လျက် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် သတိထားနေခဲ့သည်။

အမေက သူ့ကို မမှတ်မိဘဲတော့ မနေဘူး မဟုတ်လား။

မဟုတ်ဘူး၊ သူ့အမေက ကိုယ့်သားကိုတော့ သေချာပေါက် မှတ်မိမှာပဲ။

ရှုယွမ်သည် နူးညံ့သောအပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို မော့လိုက်သည်။ "ငါက ဘယ်သူလဲ"

ကလေး၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီး အတန်ကြာအောင် တုန်ယင်နေပြီးနောက်မှ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အကြိမ်တစ်ထောင်မက ခေါ်ဆိုခဲ့ဖူးသော်လည်း သူ၏ လျှာပေါ်တွင် စိမ်းသက်နေဆဲဖြစ်သော စကားလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် အသံထွက်လာခဲ့သည်။ "အမေ"

သူ၏ ဝေဝါးနေသော မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် သူ့မိခင်သည် အမြဲတစေ အလျင်စလို လာရောက်ပြီး ထွက်ခွာသွားလေ့ရှိကာ သူ့ကို ထိုကဲ့သို့ ကြင်နာယုယမှုဖြင့် ကြည့်ရှုရန် သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့ နူးညံ့သော လေသံဖြင့် စကားပြောဆိုရန်မှာ ဝေးစွ၊ သူ့ကို တစ်ချက်ကလေးပင် အကြည့်မခံခဲ့ဖူးပေ။

ရှောင်မန်သည် လှိုင်းလုံးကြီးအလား ရိုက်ခတ်လာသော ပျော်ရွှင်မှုများကြောင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း လုံးဝ မသိအောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည်လည်း ထိုစကားလုံးကို စိမ်းသက်နေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမသည် လက်လှမ်းကာ ရှောင်မန်၏ အေးစက်နေသော လက်သေးသေးလေးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မိခင်တစ်ဦး၏ အခန်းကဏ္ဍနှင့် အသားကျစေရန်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ရင်းနှီးသော သံယောဇဉ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ခြေထောက်က ဘာဖြစ်တာလဲ။ ရှောင်မန် မင်း ဒဏ်ရာ ရထားတာလား" ရှုယွမ်က သူ၏ ညာဘက် ခြေထောက်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။

သူ့ဘောင်းဘီမှာ ဖာထေးထားပြီး အထည်တစ်ထပ်တည်းရှိသော ဘောင်းဘီမှာ အသိအသာပင် တိုလွန်းနေသဖြင့် မည်းသည်းပြီး အက်ကွဲနေသော သူ၏ ပိန်လှီသည့် ခြေကျင်းဝတ်ကို ပေါ်လွင်နေစေသည်။

ရှောင်မန်သည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ သူ၏ ထူထဲသော မျက်တောင်များသည် မျက်လုံးများအပေါ်တွင် အရိပ်ကျသွားစေပြီး သူ၏ မျက်နှာထားမှာလည်း မှိုင်းညှို့သွားခဲ့သည်။

သူ အခု ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားပြီလား။ အမေက သူ့ကို ရွံရှာသွားမလား။

ကလေးက ခက်ခဲပင်ပန်းစွာဖြင့် စကားပြောလာသည်။ "မနေ့ကမှ ရုတ်တရက်ကြီး အဲ့ဒီလို ဖြစ်သွားတာပါ။"

သူ၏ ခြေထောက်သာ မဖြစ်ခဲ့လျှင် မနေ့ကတည်းက သူ ထွက်ပြေးခဲ့မိပြီးလောက်ပြီ။

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ သူမ၏ အကြည့်များကို တစ်ဖန် စူးစိုက်လိုက်ပြန်သည်။ ဤနေရာမှာ စကားပြောရမည့် နေရာ မဟုတ်ပေ။ 

နေ့လယ်စာစားချိန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ပြီး ကျန်းမိသားစုသည် သေချာပေါက် မကြာမီ ဟင်းချက်ပြီး စားသောက်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ခဏနေလျှင် သူတို့အားလုံး ပြန်ရောက်လာနိုင်သည်။

ရှုယွမ်သည် သူမ လုပ်နိုင်သမျှ အနူးညံ့ဆုံး အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့။ ငါ မင်းကို လုချန်မြို့ဆီ ပြန်ခေါ်သွားမယ်။ ဒီကနေ့ကစပြီး မင်းကို ငါ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ပေးမယ်။"

ရှောင်မန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ မှိုင်းညှို့နေမှုများသည် ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သူသည် သူ၏ ခေါင်းလေးကို ချက်ချင်း မော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ အံ့သြမှုများနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူမ ပြောသည်ကို သူ ကြားလိုက်တာ မှန်ရဲ့လားဆိုသည်ကိုပင် သံသယဝင်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိနေသော အမျိုးသမီးမှာ အန္တရာယ်ကြောင့် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုမှ ပေါ်ထွက်လာသော ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေမည်ကို သံသယဝင်မိသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေမှုကို မြင်သောအခါ ရှုယွမ်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန် အမေနဲ့ လိုက်ခဲ့နော်။"

မိမိကိုယ်ကိုယ် "အမေ" ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်ရခြင်းက သူမကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ တာဝန်ယူရမည့် စိတ်တစ်ခုသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်မန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ခဏတာမျှ လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ အသံလေးမှာ တိုးညင်းနေခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ အမေ။"

သူ သဘောတူလိုက်သော ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမအပေါ်ထားရှိသော ကလေး၏ ယုံကြည်မှုကို ရှုယွမ် ခဏတာမျှ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှောင်မန်က သူမနှင့် လိုက်ပါရန် ဤမျှ လွယ်လင့်တကူ သဘောတူလိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ရှုယွမ်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စကားများမှာ ပို၍ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ "ကျန်းမိသားစုက မင်းကို ထွက်သွားခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်မှာ ငါ စိုးရိမ်တယ်။ ငါတို့ ချက်ချင်းပဲ ထွက်သွားကြမယ်၊ တိတ်တဆိတ်ပေါ့။ အာရုံစိုက်မခံရစေနဲ့၊ ပြီးတော့ ငါတို့ကို ဘယ်သူမှ မမြင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။"

ရှောင်မန် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ကြင်နာပြီး တာဝန်သိတတ်သော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။ ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင်ပင် မီးဖိုအထိ ကူးစက်လောင်ကျွမ်းနေပြီဖြစ်သော မီးကို ငြှိမ်းသတ်ရန် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ သူ ပြန်သွားခဲ့သေးသည်။

ရှုယွမ်သည် ကောင်လေး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ သူမသာ သူ့နေရာတွင်ဆိုလျှင် မီးကို ငြှိမ်းသတ်ရန် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်သွားမည်လား ဆိုသည်ကို သူမ သေချာမသိပေ။