Welcome To MM Storyteller
LOGIN
အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း
အပိုင်း ၁၀
ချီပိုင်ကောသည် ဆရာဝန်များထံမှ ဤသတင်းကောင်းကို ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါ ပထမဆုံး ပြောဆိုလိုက်သော စကားမှာ ရှဲ့ယွီထန်အတွက် ဖြစ်သည်။
“မနေ့က မင်းပြောခဲ့တဲ့စကား ကိုယ့်ကို လက်ထပ်မယ်ဆိုတာ... အခုထိ အတည်ဖြစ်နေတုန်းပဲလား။ အကယ်လို့ အတည်ဖြစ်နေသေးတယ်ဆိုရင် ကိုယ် အခုချက်ချင်းပဲ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခံလွှာကို တင်ပြလိုက်တော့မယ်!”
“ဟီးဟီး!”
ပင်းအန်းသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောမိသွားခဲ့ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သဖြင့်၊ သူ၏ ပါးစပ်ကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်လိုက်တော့သည်။
သို့သော်လည်း သားအမိနှစ်ယောက်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ရှဲ့ယွီထန်သည် အန်းမင်ဟွာ၏ တောက်ပလှသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည့်အခါ၊ သူမ၏ အဆင်သင့် ရှက်သွေးဖြန်းနေခဲ့သော မျက်နှာလေးမှာ ပို၍ နီရဲသွားခဲ့ရတော့သည်။
“ဒါ... ဒါက အတည်ပါ...”
“အဒေါ်ဖန်!”
အန်းမင်ဟွာ ဆက်၍ ပုန်းကွယ်မနေတော့ပါချေ။ သူမ မည်သည့် ရှက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်မျှ ပြသခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်တော့လောက်ကျရင် မင်္ဂလာဆောင် သကြားလုံးတွေ ပေးဝေမှာလဲဟင်”
အဒေါ်ဖန် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့ရသည်။“ငါ အခုချက်ချင်းပဲ သွားဝယ်လိုက်မယ်!”
ချီပိုင်ကော၏ အခြေအနေများ ပြန်လည်တိုးတက်ကောင်းမွန်လာသည်နှင့်အမျှ၊ သူသည် ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင်ပင် ခွဲစိတ်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ရတော့သည်။ ခွဲစိတ်ကုသမှု လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရပေသည်။
ချင်လဲ့၏ ပြန်လည်ကျန်းမာလာမှု အခြေအနေမှာလည်း တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပို၍ ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ အန်းမင်ဟွာ အပြင်ဘက်တွင် ဈေးဝယ်ထွက်နေခဲ့သည်မှာ လဝက်ခန့်မျှ ရှိလာခဲ့ပြီးနောက်၊ ဆရာဝန်သည် ချင်လဲ့၏ နောက်ဆုံး စစ်ဆေးမှုအစီရင်ခံစာကို ကြည့်ရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြန်နာလန်ထူလာခဲ့ပြီ။ ဒဏ်ရာတွေကလည်း ကောင်းကောင်း ခြောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်လို့၊ ငါတို့ မင်းကို ဆေးရုံကနေ ဆင်းခွင့်ပြုဖို့အတွက် စဉ်းစားလို့ရပြီ။”
“ဒါပေမဲ့ ဆေးရုံက ဆင်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့၊ ဒဏ်ရာကို ရေမစိုစေဖို့ သတိထားရမယ်၊ ပြီးတော့ တစ်လအတွင်းမှာ လုံးဝ ပြင်းထန်တဲ့ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုမျိုး မပြုလုပ်ရဘူး!”
ထိုနောက်ဆုံး သတိပေးချက်ကိုမူ ဆရာဝန်ကြီးက ပြတ်သားလှသော လေသံဖြင့် အလေးအနက် ပြောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အန်းမင်ဟွာ ဘေးနားတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို နားထောင်ရင်း ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ပြနေခဲ့သည်။ သူမ သူ့ကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ထားမည် ဖြစ်သည်။ ပြင်းထန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှု လုံးဝ မရှိစေရဘူးလို့ အာမခံပါတယ်!
ခန္ဓာကိုယ် အနားယူရန် လိုအပ်နေသည့်အတွက်ကြောင့်၊ ချင်လဲ့သည် တစ်လစာ ခွင့်ရက်ကို ရရှိခဲ့သည်။
ချန်ယွင်ရန်သည် ပေကျင်းသို့ ပြန်သွားမှာဖြစ်ပြီး အန်းမင်ဟွာကမူ သူမ၏ မိသားစုသုံးယောက်လေးကို ခေါ်ဆောင်လျက် ပြည်နယ်မြို့တော်ဆီသို့ ပြန်လည်ဦးတည်ခဲ့ကြတော့သည်။
“အစ်ကိုချင်၊ အစ်မအန်း၊ အကယ်လို့ အစ်မတို့က ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ပြန်မှာဆိုရင်၊ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ခရီးသွားကြမလား”
ချီပိုင်ကောသည်လည်း ဆေးရုံမှ ဆင်းခွင့်ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဂျိုင်းထောက်ကို ဆက်အသုံးပြုရန် လိုအပ်နေသေးသော်လည်း၊ သူ၏ အိမ်တွင်မူ သက်တောင့်သက်သာဖြင့် အနားယူနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
“အချိန်ကိုက်ပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမေနဲ့ အဒေါ်ချန်တို့က မြို့တော်ဆီသို့ အတူတူ ပြန်ကြမှာမို့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အုပ်စုလိုက်ကြီး ပြည်နယ်မြို့တော်ဆီကို အတူတူ ပြန်ကြတာပေါ့!”
ချီပိုင်ကောသည် သူ၏ ဖြူဆွတ်လှသော သွားများကို ပေါ်လွင်စေလျက် ပြုံးရွှင်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းကြီးများမှာ တောက်ပနေခဲ့ကြသည်။
“အစ်ကိုချင်၊ ခင်ဗျားရဲ့ ညီငယ်လေးက နောက်ဆုံးတော့ လက်ထပ်ရတော့မယ်!”
ရှဲ့ယွီထန် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ရှက်သွေးဖြန်းနေခဲ့သည်။ အန်းမင်ဟွာသည် ဘေးနားမှတစ်ဆင့် အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့မိသည်။ ဖြူစင်ရိုးသားလှသော ပုံရိပ် ရှိသည့် လှပလှသော အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦးမှာ ယခုကဲ့သို့ ရှက်ရွံ့နေသည်မှာ တကယ်ကိုပင် နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်စေလှပေသည်။
ချီပိုင်ကောကတော့ တကယ် ကံကောင်းလွန်းလှသည်!
ချင်လဲ့ ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာဖြင့် သူ၏ မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ပြီး ချီပိုင်ကောကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း ဘာလိုချင်လို့လဲ”
“ကျွန်တော် လက်မှတ်ဝယ်ဖို့ အခွင့်အရေး မရလိုက်ဘူးလေ။ အစ်ကိုချင်၊ ကျွန်တော့်အတွက် လက်မှတ်တစ်စောင်လောက် စပွန်ဆာပေးလို့ ရမလား”
ချင်လဲ့ ခပ်တိုတိုမျှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူသည် သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ခါးတွင်ထောက်လိုက်ပြီး ဩဇာညောင်းလှသော ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လက်မှတ်သွားဝယ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံရှင်းပေးဖို့လား။ မဖြစ်နိုင်တာ — ငါ့ပုံစံက မိသားစုရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးကို ထိန်းချုပ်ထားရတဲ့သူနဲ့ တူနေလို့လား”
အန်းမင်ဟွာ မချိပြုံးလေး ပြုံးလိုက်မိပြီးနောက်၊ ချန်ယွင်ရန်ထံသို့ အကူအညီတောင်းခံရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အမေ၊ အမေ့ရဲ့ သားက သမီးကို သွယ်ဝိုက်ပြီး စောင်းပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”
......
အပြန်ရထားခရီးစဉ်မှာ အလွန်အမင်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားစည်ကားခဲ့ပေသည်။
ရထားလက်မှတ်များကိုမူ ချင်လဲ့က အဆက်အသွယ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အိပ်စင်လက်မှတ်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ သူတို့လေးယောက်မှာ ရထားတစ်တွဲတည်း၌ အတူတကွ တိုက်ဆိုင်စွာ နေခဲ့ကြသည်။
ချီပိုင်ကောသည် ပင်းအန်းထက်ပင် ပို၍ စကားပြောသန်လှသည်။ သူတို့နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်က အကြောင်းအရာတစ်ခု စတင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်နေ့ပတ်လုံး မရပ်မနား စကားပြောဆိုနိုင်ကြသည်။ မည်သူမျှ စကားစပြတ်သွားရန် အလိုမရှိကြပါချေ!
ချင်လဲ့သည် ဤမျှလောက် စကားပြောသန်လွန်းသော ချီပိုင်ကောအား မည်သူကများ ဤကမ္ဘာမြေထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သနည်း၊ ဤကဲ့သို့သောလူမျိုးကို အဘယ်ကြောင့် ဤအတိုင်း လွှတ်ထားရသနည်းဟု စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။
သူ၏ သားဖြစ်သူမှာလည်း အနည်းငယ် ဆူညံလွန်းလှပေသည်။ တကယ်ကို ဆူညံလွန်းလှသဖြင့်၊ သူ၏ယောက္ခမဖြစ်သူက အဘယ်ကြောင့် ယခင်က အန်းမင်ဟွာအား အရက်အတင်းတိုက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့လဲဆိုသည်ကို သူ ယခုအခါတွင် သေသေချာချာ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အန်းမင်ဟွာသည် အပေါ်အိပ်စင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် လှဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ စိတ်အသိဉာဏ်ကို နေရာလွတ်ထဲသို့ သွင်းလိုက်တော့သည်။
သူမသည် လူသူကင်းမဲ့နေသော ကြီးမားလှသည့် ကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခုအတွင်း၌ လမ်းလျှောက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုကုန်တိုက်ကြီးမှာ အလွန်အမင်း ကြီးမားလှပေသည်။ ဤအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင် သူမအနေဖြင့် ကွမ်ချန်၌ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများ၊ ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်၊ ကောက်ပဲသီးနှံ သို့မဟုတ် ဆီများကို ကြိုတင်၍ အမြောက်အမြား ဝယ်ယူစုဆောင်းခြင်း မပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် — အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကုန်တိုက်ကြီးထဲ၌ အရာအားလုံး ရှိနေခဲ့၍ ဖြစ်သည်။
စာအုပ်ထဲတွင် သူမ ဓားဖြင့် အထိုးခံရ၍ သေဆုံးခဲ့ရသော စာအုပ်အရောင်းဆိုင်ကို ကျော်လွန်ပြီးနောက်တွင်မူ၊ ၎င်းမှာ အထွေထွေကုန်ပစ္စည်း အရောင်းကဏ္ဍ ဖြစ်ပေသည်။ လမ်း၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်စလုံးတွင် အိုးခွက်ပန်းကန်များ၊ ပေါက်ပြားနှင့် ထွန်ခြစ်များ၊ တံမြက်စည်းနှင့် ဝါးခြင်းတောင်းများ၊ မျိုးစေ့များ၊ ဖိနပ်ပြင်ဆိုင်များနှင့် သော့တုလုပ်ငန်းများ... စသည့် ဆိုင်ခန်းများ ရှိနေခဲ့ကြသည်။
အထွေထွေကုန်ပစ္စည်း အရောင်းတန်းကို ကျော်လွန်ပြီးနောက်တွင်မူ စားသောက်ဖွယ်ရာတန်းဖြစ်ပေသည်။ ပေါင်မုန့်ကြော်နှင့် သိုးသားစွပ်ပြုတ်၊ တိုဖူးပူပူနှင့် အီကြာကွေး၊ ကြက်ကြော်နှင့် အသားကင်တုတ်ထိုးများ၊ အသားပေါက်စီများ... ချက်ပြုတ်သည့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကိုပါ ရောင်းချပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အန်းမင်ဟွာ အလိုရှိပါက၊ သူမ ထိုနေရာရှိ ကိရိယာများကို အသုံးပြု၍ ဆက်ချက်ပြုတ်နိုင်သေးသည်။
အသားနှင့် ပင်လယ်စာ ရောင်းချသူများမှာ ကပ်လျက်တွင် ရှိနေကြပြီး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးဝလံဆိုင်များမှာမူ လမ်းမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တည်ရှိနေကြသည်။ ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်၊ ကောက်ပဲသီးနှံနှင့် ဆီဆိုင်များမှာမူ ‘အရာအားလုံး နှစ်ယွမ်’ ဆိုင်ခန်း၏ ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။ မုန့်မျိုးစုံ၊ သကြားလုံးများနှင့် အထွေထွေပစ္စည်းများမှာမူ ချစ်ကြည်ရေး ပြိုင်ဘက်များအလား မျက်နှာချင်းဆိုင် တည်ရှိနေကြသည်။
အဝတ်အထည်ဆိုင်တန်းမှာမူ ကြီးမားလှသော နေရာလွတ်ကြီးတစ်ခုကို ယူထားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ဘေးတွင်မူ ပိတ်စများနှင့် သားရေတုဆိုင်ခန်းများ ရှိနေခဲ့ကြသည်။ ခေတ်သစ်ကာလတွင်မူ၊ လူများက အိပ်ယာခင်းများ ပြုလုပ်ရန်အတွက် ပိတ်စများကို ဝယ်ယူကြပြီး၊ သားရေတုများကိုမူ အပူပေးအုတ်ကုတင်များကို ဖုံးအုပ်ရန်အတွက် အိမ်သို့ ယူဆောင်သွားလေ့ရှိကြသည်။
ပိတ်စဆိုင်များ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်မူ ဂွမ်းရောင်းချသူများနှင့် ဂွမ်းဖတ်ပေးသည့် ဝန်ဆောင်မှုဆိုင်များ ရှိနေခဲ့ကြသည်။ အနည်းငယ် ပို၍ ဝေးကွာသော နေရာတွင်မူ ဖိနပ်များနှင့် အတွင်းခံအဝတ်အထည်များ ရောင်းချသည့် ဆိုင်ခန်းများ ရှိနေခဲ့ကြသည်။
၎င်းတို့ကြားတွင်မူ နှစ်သစ်ကူးမုန့်များ၊ သကြားလှော်သစ်အယ်သီးများနှင့် ဆီးသီးယိုတုတ်ထိုးများ... ရောင်းချသည့် ဆိုင်များ ကပ်ညှပ်လျက် တည်ရှိနေကြသည်။ အန်းမင်ဟွာ ပို၍ လျှောက်လှမ်းကြည့်ရှုလေလေ၊ သူမ ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိလာလေလေဖြစ်သည် — နေ့စဉ်လူနေမှုဘဝအတွက် လိုအပ်သောအရာအားလုံးကို ဤနေရာတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပေသည်။ ၎င်းမှာ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမအသင်းထက်ပင် ပို၍ စုံလင်လှသည်!
“ခရီးသည်အပေါင်းတို့ခင်ဗျာ၊ ခရီးသည်အပေါင်းတို့၊ ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ်ဘူတာရုံကို ရောက်ရှိပါတော့မယ်။ ဒီရထားက အခုအခါမှာတော့ နောက်ဆုံးဦးတည်ရာ ဘူတာရုံကို ရောက်ရှိသွားပါပြီ...”
အန်းမင်ဟွာသည် ထိုကြေညာချက်ကို သဲ့သဲ့မျှ ကြားလိုက်ရသဖြင့်၊ သူမ၏ စိတ်အသိဉာဏ်ကို နေရာလွတ်ထဲမှ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။
ချီပိုင်ကောက ကျယ်လောင်စွာ သက်ပြင်းချရင်း မေးလိုက်သည်။ “နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီပဲ။ အစ်ကိုချင်၊ အစ်မအန်း၊ အစ်မတို့နှစ်ယောက် ဘယ်ဘက်ကို ဦးတည်သွားကြမှာလဲ”
“အရင်ဆုံး တည်းခိုခန်းကိုသွားပြီး အခြေချရမှာပေါ့။”
ချင်လဲ့အနေဖြင့် ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် သူ့အတွက် တည်းခိုစရာ နေရာမရှိဟု ဘယ်တုန်းကမှ မခံစားခဲ့ဖူးပါချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူသည် အန်းမိသားစုအိမ်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အဖိုးချင်ပင်လျှင် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြန်လာသည့် အခါတိုင်းတွင် အန်းမိသားစုနှင့်အတူသာ တည်းခိုလေ့ရှိပြီး — မိမိကိုယ်ပိုင် နေရာတစ်ခု ဝယ်ယူရန်အတွက် ဘယ်တုန်းကမှ တွေးတောခဲ့ခြင်း မရှိပါချေ။
ယခင်က အန်းမင်ဟွာနှင့် လက်ထပ်ခဲ့စဉ်တုန်းက၊ သူ့၌ ‘ဇနီးသည်၏ မိဘအိမ်တွင် နေထိုင်ခြင်းက မသင့်တော်ဘူး’ ဟူသော အတွေးမျိုး လုံးဝ ရှိမနေခဲ့ပါချေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အန်းမိသားစု၏ အိမ်ဟောင်းကြီးမှာ သိမ်းဆည်းခြင်း ခံထားရပြီဖြစ်ရာ၊ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ တကယ်ကိုပင် အနည်းငယ် အဆင်မပြေမှုကို ခံစားရစေသည်။
“အာ၊ ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ လမ်းခွဲရတော့မယ်လို့ ထင်နေတာ၊ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ဆက်ပြီး ခရီးသွားရဦးမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ပင်းအန်းလေး၊ မင်း ပျော်လား”
“ပျော်တာပေါ့၊ ဦးဦးပိုင်ကော! တည်းခိုခန်းမှာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖုတ်ထားတဲ့ ကိတ်မုန့်အသေးလေးတွေ ရှိတယ်၊ တကယ်ကို အရသာရှိတာနော်! ဦးဦး သေချာပေါက် မြည်းစမ်းကြည့်ရမယ်။”
အန်းမင်ဟွာ ချင်လဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ဖျင်အန်း၏ ဆုံတွေ့သမျှလူတိုင်းကို အစားအစာများ လိုက်လံညွှန်းဆိုတတ်သော ဤစရိုက်သဘာဝမှာ — သေချာပေါက် သူမထံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါချေ!
သူတို့သည် မိတ်ဆက်စာကို လက်ဝယ်ကိုင်ဆောင်လျက်၊ တည်းခိုခန်းတွင် အခန်းတစ်ခန်းကို ငှားရမ်းလိုက်ကြသည်။ မိသားစုသုံးယောက်မှာ ၎င်းတို့၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ချထားလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်းပင် ပြင်ပသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။
“အရင်ဆုံး ဒုတိယအစ်ကိုကို သွားရှာကြရအောင်။”
အန်းမင်လန်သည် သူ၏ အလုပ်ခွင်တွင် အိမ်သာများကို သန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်နေခဲ့ရသည်။
သူတို့ သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသည့်အခါ၊ ယခင်က အမြဲတမ်း ကျုံးရှန်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက် ထူးခြားလှသော ကျော့ရှင်းမှုမျိုးဖြင့် လှုပ်ရှားသွားလာလေ့ရှိသော လူငယ်လေးမှာ ယခုအခါတွင်မူ မှိုင်းညို့လှသော မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက်၊ ခေါင်းကိုငုံ့ကာ အလုပ်များနေခဲ့ရရှာသည်။
“ဦးလေးငယ်။”
“ဟ! ဘယ်သူတွေ ပြန်လာတာလဲ ကြည့်စမ်းဦး — ပင်းအန်းလေးက ပိုပြီးတော့တောင် ဝတုတ်လာပါလား!”
အန်းမင်လန် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပလန်းဆန်းနေခဲ့ကြသည်။ သူသည် ပထမဆုံးအဖြစ် အန်းမင်ဟွာ ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ပါးပြင်ထက်၌ ကျန်းမာသန်စွမ်းသော သွေးရောင် လွှမ်းခြုံနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုအခါမှသာ၊ သူသည် သူ၏ အကြည့်ကို ချင်လဲ့ထံသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး၊ သူ့ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး တစ်ချက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“မဆိုးပါဘူး။ ခြေလက်အင်္ဂါတွေ အစုံအလင် ပါလာသေးတာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ ဟွာဟွာ နောက်အိမ်ထောင် ထပ်ပြုဖို့ မလိုတော့ဘူးပေါ့။”
ချင်မူဟန်၏ လျှို့ဝှက်အကြံအစည်လေးကို သိရှိသွားခဲ့ကတည်းက၊ ချင်လဲ့သည် ‘နောက်အိမ်ထောင်ပြုခြင်း’ ဆိုသည့် စကားလုံးအပေါ်တွင် အထူးသဖြင့် စိတ်ခံစားလွယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒုတိယအစ်ကိုက သူ့ရဲ့ ညီမလေးကို နောက်အိမ်ထောင် ပြုစေချင်နေတာပေါ့ — အစ်ကို ဒီနေ့ရက်ကို ဘယ်တော့မှ မြင်တွေ့ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
အန်းမင်လန် ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိပါချေ။ သူက ခပ်လှောင်လှောင် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ကောင်လေး။ အကယ်လို့ မင်း ဟွာဟွာကို ဒီလို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်အောင် လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့၊ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ စမ်းကြည့်လိုက်လေ။”
“ကောင်းပြီ သွားကြစို့။ ငါ အလုပ်ချိန် ပြီးဆုံးပြီ။ စကားပြောဖို့ နေရာတစ်ခု သွားရှာကြရအောင်။”
သူတို့သည် လမ်းကြားတစ်ခုအတွင်းသို့ ချိုးကွေ့ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ လမ်းကြား၏ အဝတွင်၊ သေးငယ်လှသော အိမ်ရာဝင်းတစ်ခု၏ တံခါးဝအနီး၌ ကြိမ်ခြင်းတောင်းများကို ရက်လုပ်နေသော လူငယ်တစ်ဦး ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ အန်းမင်လန် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ၊ ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ခြေတစ်ဖက်ကို ထော့နဲ့၊ ထော့နဲ့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကာ ကြိမ်ကြိုးများကို လျင်မြန်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။
“အစ်ကိုလန် ရောက်လာပြီပဲ!”
ထိုလူစုသည် အိမ်ရာဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြပြီး၊ လူငယ်လေးကမူ တံခါးကို တစ်ဝက်မျှ ပိတ်လိုက်ကာ တံခါးဝအနီးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ကြိမ်ခြင်းတောင်းကို စိတ်မပါလက်မပါဖြင့် ဆက်၍ ရက်လုပ်နေခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများကမူ သတိကြီးစွာ ထားရှိလျက်၊ ပြင်ပရှိ လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို နားစွင့်နေခဲ့သည်။
“ဒီနေရာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက ငါ ဝယ်ယူထားခဲ့တဲ့ နေရာပါ၊”
အန်းမင်လန် ပြောလိုက်သည်။ “အားကျုန်းက အိမ်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် ဒီမှာ အမြဲ နေထိုင်ခဲ့တာ။ အခုဆိုရင်တော့၊ ပြင်ပကလူတွေအားလုံးက ဒီနေရာကို အားကျုန်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုလို့ပဲ ထင်မှတ်နေကြတာ။”
အန်းမင်လန်သည် ပင်းအန်းကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ချီထားခဲ့ပြီး၊ အန်းမင်ဟွာနှင့် ချင်လဲ့တို့ကို အရှေ့ဘက် အဆောင်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
“မင်းတို့ အဖေနဲ့ အမေအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေဖို့ မလိုပါဘူး” း
အခန်းတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ၊ သူသည် ဗီရိုထဲမှ အမဲသားခြောက်အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူခဲ့ပြီး ပင်းအန်းကို ဝါးစားရန်အတွက် ပေးလိုက်သည်။
“အဲဒီတုန်းက၊ အဖေက ဦးလေးလုကြောင့် သံသယဖြစ်ခံခဲ့ရတာ။ လူတွေက ဦးလေးလုရဲ့ ဖြူစင်မှုကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြပြီး၊ သူက ဓနရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံထားရတဲ့ အဖေနဲ့ အလွန်အမင်း နီးကပ်လွန်းတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနေခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့ကြတာ။”
အန်းမင်ဟွာအနေဖြင့် ‘ဦးလေးလု’ ဆိုသည်မှာ မည်သူ့ကို ဆိုလိုလဲဆိုသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိလှပေသည်။
ယခင်က သူမ၏ အဖေဖြစ်သူ အန်းထင်ပိုင်သည် ထင်ရှားလှသော ကွန်မြူနစ်လိုလားသည့် ဓနရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့စဉ်တုန်းက၊ သူ့ကို စတင်ဆက်သွယ်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသူမှာ ဦးလေးလု — လုချောင်ရှန်း ဖြစ်သည်။ လွတ်မြောက်ရေး ရရှိပြီးနောက်တွင်မူ၊ လုချောင်ရှန်းသည် ဒေသဆိုင်ရာ အစိုးရ ရာထူးတာဝန်တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးခြင်း ခံခဲ့ရပြီး၊ အတော်လေး မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းမှ စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တုန်းက ပြည်နယ်မြို့တော်အတွင်းရှိ ပြည်သူပိုင်-ပုဂ္ဂလိကပိုင် ဖက်စပ်လုပ်ငန်းများ ချောချောမွေ့မွေ့ တိုးတက်လာခဲ့ရခြင်းမှာ၊ အန်းထင်ပိုင်နှင့် လုချောင်ရှန်းတို့ကြားရှိ အပြန်အလှန် နားလည်မှုများကြောင့် အများကြီး သက်ဆိုင်နေခဲ့သည်။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့က အဖေနဲ့ အမေဆီကနေ ဘာအချက်အလက်ကိုမှ မနှိုက်ထုတ်နိုင်ကြဘူး” အန်းမင်လန်က ဆက်၍ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် သူတို့ ငါတို့အိမ်ကို ရှာဖွေခဲ့ကြတာ—”
သူသည် အန်းမင်ဟွာကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်မိပြီး၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ကျေနပ်အားရမှုကြောင့် တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရသည်။
“သူတို့ ပြစ်မှုထင်ရှားစေမယ့် အရာတစ်ခုကိုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြရုံတင်မကဘဲ၊ ငါတို့က ဓနရှင်တွေ ဖြစ်ခဲ့ကြပေမဲ့လည်း အရမ်း ခြိုးခြံချွေတာတဲ့ လူနေမှုဘဝနဲ့ နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်ဆိုတာကိုပါ ရှာတွေ့သွားခဲ့ကြတာ။ သူတို့က အဖေ စစ်မြေပြင်နောက်တန်းကို ကူညီပံ့ပိုးဖို့အတွက် လှူဒါန်းခဲ့ဖူးတဲ့ အလှူခံဖြတ်ပိုင်းတွေကိုပါ ရှာတွေ့သွားခဲ့ကြသေးတယ်။"
"ဒါကြောင့်မလို့၊ လူအများအပြားက ငါတို့ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပြီး စကားပြောပေးလာကြတာ။ ဦးလေးလုရဲ့ အခြေအနေကလည်း အခုဆိုရင် အများကြီး ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ၊ ပြီးတော့ အဖေနဲ့ အမေလည်း မကြာခင်မှာပဲ ပြန်လွတ်လာတော့မှာ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းအရ၊ ငါတို့ ကြိုပြီး ဆွေးနွေးထားကြတယ် — သူတို့ အပြင်ကို လွတ်လာတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက်၊ ငါတို့ဘက်ကပဲ အခြားနေရာကို ပြောင်းရွှေ့အခြေချဖို့အတွက် စေတနာရှေ့ထားပြီး လျှောက်ထားလိုက်တော့မယ်။”
အန်းမင်ဟွာနှင့် ချင်လဲ့တို့နှစ်ဦးစလုံး နားလည်သဘောပေါက်ကြသည် — ၎င်းသည် အလိမ္မာပါးနပ်ဆုံးသော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပေသည်။
ချင်လဲ့ ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။“ဟန်ရှီးနဲ့ ကပ်နေတဲ့ လဲ့ဟယ်မြို့မှာ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးခြံတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါ မြို့နှစ်ခုရဲ့ကြားမှာ အတိအကျ တည်ရှိနေတာ။”
“ဒါက ငါ ကြည့်ထားတဲ့ နေရာပဲ!”
အန်းမင်လန်သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အန်းမင်ဟွာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “နင်ကတော့ ချင်လဲ့နဲ့အတူ နင့်ဘဝကို အဆင်ပြေအောင်ပဲ နေထိုင်ဖို့ အာရုံစိုက်ထားလိုက်။ အမေ၊ အဖေနဲ့ ငါတို့က ညှိပြီးတော့ အဲဒီနေရာကိုပဲ လိုက်လာခဲ့ကြမယ်။ ငါတို့ နင်နဲ့ အရမ်းဝေးတဲ့နေရာမှာ နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အကယ်လို့ နင် ငါတို့ကို လွမ်းတယ်ဆိုရင်လည်း၊ အချိန်မရွေး အိမ်ပြန်လာလို့ ရတာပဲလေ။”
“ကောင်းပြီ ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်ပဲ။ ငါ အလုပ်ခွင်ကို ပြန်သွားရတော့မယ်။”
အန်းမင်လန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဗီရိုထဲမှ အဝတ်ထုတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ချင်လဲ့ထံသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါက ဂျင်ဆင်းမြစ်အိုကြီး တစ်ခုပဲ။ မင်းက ဒီလိုသနားစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတာ — ခန္ဓာကိုယ် ပြန်ကျန်းမာလာအောင် အမြန်ဆုံး လုပ်၊ ဒါမှ မင်း ငါ့ရဲ့ ညီမလေးကို သေသေချာချာ စောင့်ရှောက်နိုင်မှာ!”
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါတို့ဘက်က ကိစ္စတွေအတွက် ဆက်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မနေကြနဲ့တော့။ တကယ်လို့ ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ မင်းတို့ လုပ်စရာ အခြားကိစ္စ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်တော့၊ မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စတွေကိုပဲ အမြန်ဆုံး သွားအခြေချကြတော့။”
အန်းမင်လန်သည် သူတို့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ဆက်ပြောခဲ့သည်။“ငါတို့ ဒီဘက်က ကိစ္စတွေကို သေသေချာချာ စီစဉ်ပြီးသွားတာနဲ့၊ မင်းတို့ဆီကို စာရေးလိုက်မယ်!”
“အစ်ကို... အစ်ကို ညီမကို ဘာမှ မမေးတော့ဘူးလား” အန်းမင်ဟွာသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဘာကို မေးရမှာလဲ”
အန်းမင်လန်၏ စကားလုံးများမှာ အန်းမင်ဟွာအတွက် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ လေးနက်လှသော အကြည့်များကမူ ချင်လဲ့ထံသို့ ဦးတည်နေခဲ့သည်။
“ဟွာဟွာမှာ ဒီလိုစွမ်းရည်တွေ ရှိနေတာက ကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုပဲလေ။ သူမ ဒါတွေကို ဘယ်လိုရခဲ့လဲ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်သူက သူမကို သင်ကြားပေးခဲ့လဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ — ဘယ်သူမှ ဒီလောက်အထိ အသေးစိတ် တူးဆွမေးမြန်းနေဖို့ မလိုအပ်ဘူး။"
“ဒါပေမယ့်” သူက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ထပ်၍ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ ရိုလက်စ် (Rolex) နာရီကိုတော့ နင် အလုံခြုံဆုံးနေရာမှာပဲ သေသေချာချာ သိမ်းထား။ သူများတွေ ရှာမတွေ့စေနဲ့ဦး!”
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER