Ch 8

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း 

အပိုင်း ၈

အပြင်ဘက်တွင်မူ အလွန်ပင် စည်ကားလှပြီး၊ လမ်းမများထက်၌ ခွန်အားဗလ ပြည့်ဝနေကြသော လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ၊ ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့သည် လက်ဗလာဖြင့် နွားတစ်ကောင်ကိုပင် အချိန်မရွေး သတ်ဖြတ်နိုင်မည့်ပုံစံမျိုး ရှိနေခဲ့ကြသည်။

မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အလကားသက်သက် လမ်းသလားမနေခဲ့ကြပါချေ။

အန်းမင်ဟွာသည် မူလက ကွမ်ချန်၏ ရှေးဟောင်းအလှများကို လျှောက်ကြည့်၍ အမွှန်းတင်ချင်ခဲ့သော်လည်း၊ လူအုပ်ကြီး၏ လျှောက်လှမ်းမှုနှုန်းနှင့် အညီ လိုက်ပါစီးမျောရင်း ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် နိုင်ငံခြားစတိုးဆိုင်ဆီသို့သာ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤနေရာသည် သူမအတွက် စိမ်းသက်လှသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်လေ။ သူမအနေဖြင့် လမ်းအချို့ကို အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ပတ်ပတ်လည် လျှောက်လှမ်းခဲ့ရပြီး၊ လူအတော်များများကို မေးမြန်းပြီးမှသာ နောက်ဆုံးတွင် ထိုနေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

သတင်းကောင်းမှာ — ၎င်းဆိုင်ကြီး ယခုထိ ပိတ်မသွားသေးခြင်းပင်!

ပိုကောင်းမွန်သော သတင်းကောင်းမှာမူ — ထိုနိုင်ငံခြားစတိုးဆိုင်ကြီးအတွင်း၌ ကုန်ပစ္စည်းများ အလျှံပယ် ပြည့်နှက်နေခြင်း ဖြစ်သည်!

သူမ မိမိ၏ လက်ထဲရှိ နိုင်ငံခြားငွေလွှဲလက်မှတ်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အမျိုးအစား ခွဲခြားမှုများမှာ အလွန်ပင် အသေးစိတ်လှသည်။ ဆေးလိပ်လက်မှတ်အဖြစ် ရိုက်နှိပ်ထားသော လက်မှတ်များမှာ စုစုပေါင်း ယွမ် ၁၀၀ ဖိုး ရှိပြီး၊ သကြားလက်မှတ်များမှာ ၁၅၀ ယွမ်၊ အထည်အလိပ်လက်မှတ်များမှာ ယွမ် ၂၀၀ နှင့် စက်မှုကုန်စည်လက်မှတ်များမှာမူ အများဆုံးအဖြစ် ယွမ် ၄၀၀ ဖိုး ရှိနေခဲ့သည်။

၎င်းအပြင် ၈၀ ယွမ်တန်ဖိုးရှိသော အရန်အစားအစာလက်မှတ်များ၊ ၆၀ ယွမ်တန်ဖိုးရှိသော မုန့်ပဲသရေစာလက်မှတ်များနှင့် ဆပ်ပြာလက်မှတ် အကြွေအစုံအလင် — ၅၄ ယွမ်ဖိုးလည်း ရှိနေခဲ့သေးသည်။

ဤနိုင်ငံခြား ငွေလွှဲလက်မှတ်များအားလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ ဤခေတ်ကာလ၏ ကုန်ဈေးနှုန်း သတ်မှတ်ချက်များကို ယုံကြည်ကာ၊ အန်းမင်ဟွာသည် ဆိုင်အတွင်းရှိ မြောက်မြားလှစွာသော ကုန်ပစ္စည်းမျိုးစုံနှင့် သူမ၏ တိုးပွားလာသော ပစ္စည်းဝယ်ယူလိုစိတ်တို့ကြောင့် အကန့်အသတ်မဲ့  ဈေးဝယ်ခြင်း အာသီသကို စတင်လိုက်တော့သည်။

ကျုံးဟွာဆေးလိပ်တစ်ဗူးလျှင် ၀.၅၆ ယွမ် မျှသာ ကျသင့်ပြီး — ၎င်းမှာ အဆင့်မြင့် လက်ဆောင်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အန်းမင်ဟွာသည် သူမ၏ ဆေးလိပ်လက်မှတ်အားလုံးကို အသုံးပြု၍ ကျုံးဟွာဆေးလိပ်များကိုသာ ဝယ်ယူလိုက်တော့သည်။

အဖေအန်းက ဆေးလိပ်မသောက်ပါချေ၊ အဖေချင်ကမူ ကျန်းမာရေး မကောင်းသဖြင့် ဆေးလိပ်သောက်ခွင့် မရှိပါချေ။ ချင်လဲ့နှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ အန်းမင်ဟွာ သူ့ကို ဆေးလိပ်သောက်သည်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း၊ သူ စစ်တပ်ထဲတွင် ဆေးလိပ်သောက်တတ်လာခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း...

သူ ဆေးလိပ်ရှိမရှိဆိုသည်ကိုမူ အန်းမင်ဟွာ စိတ်မဝင်စားချင်ပါချေ။

သူ လုံးဝ ဆေးလိပ်မသောက်တာက အကောင်းဆုံးပင်။ သူမ ကြားဖူးသည်မှာ ဆေးလိပ်သောက်သော အမျိုးသားများသည် ခံတွင်းနံ့ စုတ်ချာတတ်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်!

ဆေးလိပ်အရောင်းဌာနမှသည် အဝတ်အထည်အရောင်းဌာနဆီသို့ သူမ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး၊ အသင့်ဝတ် အဝတ်အစားများ ချိတ်ဆွဲထားသော စင်များကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သော်လည်း၊ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ လုံးဝ လှုပ်ခတ်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။

၎င်းတို့က အလွန်ပင် ခေတ်ဆန်လွန်းလှသဖြင့်၊ သူမ နောင်ဆယ်နှစ်အတွင်း ဖြတ်သန်းရန် စီစဉ်ထားသော ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အောက်ခြေကျကျ လူနေမှုပုံစံနှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိပါချေ။

သို့သော်လည်း ဖိနပ်များကမူ သူမ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည် — စတုရန်းပုံစံ ထိပ်ဖူးပါသော အနက်ရောင် သားရေဖိနပ်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ နူးညံ့လှသော သားရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် စီးရသည်မှာ အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိမည့်ပုံစံမျိုး ရှိသည်။

သူမသည် ပေါ့ပါးလှသော အပြေးဖိနပ်အချို့ကိုပါ လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာတင်ပင် အန်းမင်ဟွာသည် သားရေဖိနပ်များကို ပြန်ချထားလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ အထည်အလိပ် လက်မှတ်အားလုံးကို အသုံးပြု၍ မိသားစုဝင်များ၏ ဆိုဒ်အလိုက် အပြေးဖိနပ်များကိုသာ ဝယ်ယူလိုက်တော့သည်။

အရောင်းစာရေးမလေး၏ အပြုအမူမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီး၊ သူမ အမြောက်အမြား ဝယ်ယူနေခြင်းကို လုံးဝ အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိသည့်အပြင်၊ ပစ္စည်းများအားလုံးကို အစားအသောက် ဌာနဆီသို့ပါ ကူညီသယ်ဆောင်ပေးခဲ့သေးသည်။

ဤနေရာတွင်မူ အန်းမင်ဟွာ ဝယ်ယူသမျှ အရာအားလုံးနီးပါးမှာ ပင်းအန်းအတွက် မုန့်ပဲသရေစာများသာ ဖြစ်ကြသည်။

သူမသည် အရန်အစားအစာလက်မှတ်များကို အသုံးပြု၍ စည်သွပ်ဝက်သားနီချက်များနှင့် ကလင်းမ် နို့မှုန့်များကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် အသင့်ဖျော်ကော်ဖီကိုပါ လှမ်းမြင်လိုက်ရပြီး၊ ၎င်း၏ ဘေးနားတင်ပင် ထောပတ်လည်း ရှိနေခဲ့သည်!

သူမ နောင်တွင် ပင်းအန်းအတွက် အရသာရှိလှသော အစားအစာများ ချက်ပြုတ်ပေးရန်အတွက် ၎င်းတို့ကို ပို၍ ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမသည် သကြားလက်မှတ်အားလုံးကို အသုံးပြု၍ အဆင့်မြင့် သကြားလုံးမျိုးစုံကို ဝယ်ယူလိုက်ရာ — ၎င်းတို့မှာ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်များ သို့မဟုတ် ကုန်တိုက်ကြီးများတွင် သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော အမျိုးအစားများ ဖြစ်ကြသည်။ 

မုန့်ပဲသရေစာ လက်မှတ်များမှာ ယွမ် ၆၀ ဖိုးမျှသာ ရှိသော်လည်း၊ အသားညှပ်ဘီစကစ် မုန့်မျိုးစုံ၊ လက်ချောင်းပုံစံ ဘီစကစ်မုန့်များနှင့် ချောကလက် ကွတ်ကီးမုန့်များ ရှိနေခဲ့သည်။ ဈေးနှုန်းများကလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှသည် — တစ်ကျင်းလျှင် ၂ ယွမ်၊ ၃ ယွမ် မျှသာ ရှိသည်။ သူမ အမျိုးအစားတစ်ခုစီကို တစ်ကျင်းစီ ဝယ်ယူလိုက်ရာ၊ ထိုနေရာတင်ပင် ၆၀ ယွမ်လုံး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့တော့သည်။

သူမသည် စက်မှုကုန်စည်လက်မှတ်များကိုမူ ပို၍ပင် မြန်ဆန်စွာ အသုံးပြုပစ်ခဲ့သည်။ စုစုပေါင်း ယွမ် ၄၀၀ မျှသာ ရှိသည်ဟု ထင်မှတ်၍ အထင်မသေးလိုက်ပါနှင့် — ထိုငွေပမာဏဖြင့် ပစ္စည်းအမြောက်အမြား ဝယ်ယူနိုင်သေးသည်။

လက်ပတ်နာရီ တစ်လုံးတည်းဖြင့်ပင် ထိုငွေပမာဏ၏ အများစုကို ကျသင့်စေနိုင်သည်လေ။

သို့သော်လည်း သူမ၌ လက်ပတ်နာရီ ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ အိမ်ရှိလူတိုင်းတွင်လည်း ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် စက်မှုကုန်စည်လက်မှတ်အားလုံးကို အသုံးပြု၍ မောက်ထိုင် အရက်များကိုသာ ဝယ်ယူလိုက်တော့သည်။

တစ်ပုလင်းလျှင် ၅.၆ ယွမ် မျှသာ ကျသင့်သော်လည်း — သူမ ၎င်းတို့ကို အမြောက်အမြားတော့ မရရှိခဲ့ပါချေ။

နိုင်ငံခြားစတိုးဆိုင်မှ အရောင်းစာရေးမလေးမှာ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ အန်းမင်ဟွာ၏ ပစ္စည်းများကို ဆိုင်အဝင်ဝအထိပင် ကူညီသယ်ဆောင်ပေးခဲ့သေးသည်။

ဇိမ်ခံပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ရာဂဏန်းမျှသော ငွေပမာဏဖြင့် ပစ္စည်းအများကြီး မရရှိနိုင်လှသော နိုင်ငံခြားစတိုးဆိုင်ကြီးမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်၊ အန်းမင်ဟွာသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ရင်း၊ ထို့နောက် လှည့်၍ ကုန်တိုက်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့တော့သည်။

၎င်းနောက်တွင်မူ သူမ ကုန်တိုက်ကြီးထဲ၌ တကယ်ကိုပင် ရူးသွပ်စွာဖြင့် ဝယ်ယူတော့သည်။

ထိုနေရာတွင် အထည်အလိပ် အမျိုးအစားတွေက တကယ်ကို အလွန်အမင်း များပြားလွန်းလှသည်!!!

ကွမ်ချန်မြို့ ဖြစ်နေသည်မှာ မဆန်းပါချေ — သူမ ဤနေရာတွင် ရှန့်ယွင် ပိုးထည် များကိုပင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်လေ!

ထိုနေရာတွင် သိုးမွှေးဖလန်နယ်ထည်များ၊ ဂါဘာဒင်ထည်များ၊ ဂွမ်းစောင်ထည်မျိုးစုံနှင့် အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော ချည်ခင်များ ရှိနေခဲ့ကြသည်! ၎င်းအပြင် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဤနေရာတွင် ဝယ်ယူမှု ကန့်သတ်ချက်များမရှိခြင်းပင်!

ကွမ်ချန်နှင့် ဟူချန် ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင်၊ လူအများအပြားသည် မိမိတို့အတွက်သာမက သူငယ်ချင်းများနှင့် မိသားစုများအတွက်ပါ ပစ္စည်းများကို ပုံအော၍ ဝယ်ယူလေ့ရှိကြခြင်းမှာ အလွန်ပင် သာမန်ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အန်းမင်ဟွာသည် လူအုပ်ကြီးကြားထဲသို့ ရောနှောဝင်ရောက်လိုက်ရာ၊ သူတို့ကြားထဲတွင် မည်သည့်ထူးခြားမှုမျှ ရှိမနေခဲ့ပါချေ။

သူမ ရူးသွပ်စွာဖြင့် ပစ္စည်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဝယ်ယူနေခဲ့စဉ်တုန်းက၊ ဆေးရုံလူနာဆောင်ဘက်တွင်မူ ပင်းအန်းသည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လျက်၊ ချင်လဲ့ကို အလေးအနက်ထား၍ စကားပြောဖော် ပြုလုပ်ပေးနေခဲ့သည်။

ချန်ယွင်ရန်မှာမူ ထိုနေရာတွင် ရှိမနေခဲ့ပါချေ။ လွန်ခဲ့သော ခေတ်တုန်းက၊ ဘေးနားရှိ လူနာဆောင်မှ လူနာတစ်ဦး ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ပြီး၊ ထိုလူနာကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သူမှာ သူမ သိကျွမ်းထားသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့်၊ သူမ အကူအညီတစ်စုံတစ်ရာ လိုအပ်ခြင်း ရှိမရှိ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနေရာတွင် သားအဖနှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ချင်လဲ့သည် စကားဝိုင်းကို ပြည်နယ်မြို့တော်အကြောင်းဘက်သို့ ဆွဲခေါ်လာခဲ့ပြီးနောက်၊ ပင်းအန်းကို မသိမသာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

 "မင်း ဘာလို့ ကြက်သားမုန့်တွေကို အစ်ကိုမူဟန်ဆီ မပေးချင်ရတာလဲ"

"အစ်ကိုမူဟန်က လူဆိုးကြီးမလို့လေ! သူက မေမေ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့တာ၊ သား ကိုယ်တိုင် ကြားခဲ့တာ!" 

ပင်းအန်း၏ ဖောင်းအိနေသော ပါးပြင်လေးများမှာ ဖောင်းတက်လာခဲ့ရသည်။ "သူက ညဘက်ကြီး တံခါးလာခေါက်ပြီးတော့၊ မေမေ့ကို ဖေဖေ့ဆီ သွားမရှာဖို့ ပြောတာ။ မေမေက သူ့ကို သွားစမ်းပါလို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်!"

ချင်လဲ့ ၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ အကြည့်များမှာ စူးရှသွားခဲ့ရသည်။

ချင်မူဟန်က သူ သေတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ပြီး၊ သူ၏ ဇနီးလေးအပေါ်ကို ယခုကတည်းကပင် လောဘတက် ချောင်းမြောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်လား။

ပင်းအန်း သက်ပြင်းတစ်ချက်အား အကြီးအကျယ် ချလိုက်မိသည်။ "ဖေဖေ၊ ဖေဖေက အစ်ကိုမူဟန်ကို ရိုက်နိုင်လားဟင်။ မေမေက အစ်ကိုမူဟန်ကို သေအောင် ရိုက်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။"

"ကောင်းပါပြီ၊ ဖေဖေ သူ့ကို သေချာပေါက် သေအောင် ပြန်ရိုက်ပေးပါ့မယ်။"

"မင်းတို့က အခု ဘယ်သူ့ကို သေအောင် ရိုက်ကြမလို့လဲ"

ချန်ယွင်ရန် တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ အတိတ်ကာလတုန်းက ချင်လဲ့တစ်ယောက် မင်ဟွာကို ကာကွယ်ပေးခဲ့စဉ်တုန်းကလည်း၊ သူမက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သေအောင် ရိုက်မည်ဟု အမြဲတမ်း အော်ဟစ်လေ့ရှိခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ပင်းအန်းကလည်း ထိုစကားကိုပင် ထပ်မံပြောဆိုနေခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ရန်ပွဲများကို အမြဲတမ်း ပါဝင်လေ့ရှိသော ချင်လဲ့ကမူ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသေးပါချေ။

"အဖွား၊ ဘေးခန်းက ဦးဦးက ဘယ်လိုလဲဟင်။ အဖွား သူ့ကို သိလား"

"သိတာပေါ့။ အဲဒီဦးဦးရဲ့ အမေနဲ့ မင်းရဲ့ အဖွားက သူငယ်ချင်းကောင်းတွေလေ။" 

ချန်ယွင်ရန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။"သား ခုနတင် တွေ့ခဲ့တဲ့ အဖွားဖန်ပေါ့။ ဘေးခန်းက ဦးဦး... ဦးဦးချီက သူ့ရဲ့ ခြေထောက်မှာ ဒဏ်ရာရထားတာ။"

ချန်ယွင်ရန် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤမျှလောက် ကောင်းမွန်လှသော လူငယ်လေးတစ်ဦးက ယခုအခါတွင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မတ်တတ်မရပ်နိုင်တော့ပါချေ။ သို့သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူ အသက်ရှင်နေသေးသည်လေ။ လူတစ်ယောက် အသက်ရှင်နေသရွေ့ကတော့၊ ဒါက အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သေးသည်။

ပင်းအန်း၏ ပါးပြင်လေးများ ထပ်မံဖောင်းတက်လာခဲ့ပြန်ပြီး အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။"အဖွား၊ သား အဲဒီဦးဦးဆီ သွားကြည့်ရမယ်။"

"ကျွန်မ ပြန်လာပြီ!"

အန်းမင်ဟွာသည် စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွစွာဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ လက်တစ်ဖက်က သားမွေးခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲထားရင်း၊ အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည်။

သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် ပစ္စည်းအားလုံးကို ထည့်သွင်းထားနိုင်သော်လည်း၊ သူမသည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် အချို့အရာများကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် ပြုလုပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို မြှောက်ပြလိုက်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

 "အမေ၊ ကျွန်မ ကြက်စွပ်ပြုတ် ဝယ်လာတယ်နော်! ဒီက စွပ်ပြုတ်က တကယ်ကို ထိပ်တန်း အရသာပဲ။ အားလုံးပဲ မြည်းစမ်းကြည့်!"

ချန်ယွင်ရန်က ထမင်းဗူးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး၊ အန်းမင်ဟွာကမူ အခြားလက်တစ်ဖက်မှ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ချင်လဲ့ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒီနေ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်ခဲ့တယ်! ဩော်... ဟုတ်သားပဲ အမေ၊ ကျွန်မ တိုင်းရင်းဆေးဆရာဝန်ကြီးတစ်ဦးဆီကနေ ဆေးဖက်ဝင် ခြေဆေး/ခန္ဓာကိုယ်ရေချိုးဆေးထုပ်အချို့ကိုလည်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဝယ်ခဲ့သေးတယ်။ ဒါတွေကို အဖေ့အတွက် ယူသွားပြီး စမ်းကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါဦး။"

"အဲဒီဆရာဝန်ကြီး ပြောတာတော့ ဒါတွေကို ခြေထောက်စိမ်ဖို့ ဒါမဟုတ် တစ်ကိုယ်လုံး ရေချိုးဖို့ အသုံးပြုနိုင်တယ်တဲ့။ ဒါက ရာသီဥတု စိုစွတ်တဲ့အချိန် ဒါမှမဟုတ် မိုးရွာတဲ့အချိန်တွေမှာ အဖေ့ရဲ့ ကိုက်ခဲနာကျင်မှုတွေကို သက်သာစေလိမ့်မယ်။"

အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ဤဆေးဖက်ဝင်အထုပ်များမှာ သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် သူမကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် သုံးယောက်ခန်း ဆေးရုံလူနာဆောင် ဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် အခြားလူနာများ ဘယ်တုန်းကမှ ဝင်ရောက်လာခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။

အန်းမင်ဟွာသည် အခြားသူများ ကြားသွားမည်ကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ အသံကို အနည်းငယ် နှိမ့်၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အဲဒီဆရာဝန်ကြီး ကိုယ်တိုင်ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးအချို့ကိုလည်း ရခဲ့သေးတယ်။ အနံ့ကတင် တကယ်ကို အစွမ်းထက်မယ့်ပုံပဲ။ ကျွန်မ သူတို့ရဲ့ အသုံးပြုပုံ၊ သောက်သုံးဖို့ ပမာဏနဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို ရေးပေးထားတယ် — အမေနဲ့ အဖေတို့ အဆင်ပြေသလို အသုံးပြုကြည့်လိုက်ကြပါဦး။"

ထိုဆေးလုံးများမှာလည်း အမှန်တကယ်တော့ သူမကိုယ်တိုင် လုံးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမက "အနံ့ကတင် အစွမ်းထက်မယ့်ပုံပဲ" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည့်အခါတွင်မူ၊ ချန်ယွင်ရန် သို့မဟုတ် ချင်လဲ့တို့နှစ်ဦးစလုံးက ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ကြပါချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာကို အနည်းငယ် လေ့လာဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

သူမ၏ ဆရာသည် သင်ကြားပေးစဉ်တုန်းက သူမကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ဆေးဖော်စပ်နည်းကို သိသော်လည်း၊ ဆေးညွှန်းထုတ်ပေးနည်းကို မသိပါချေ။ အပ်စိုက်ကုသနည်းကို တတ်ကျွမ်းသော်လည်း၊ သွေးကြောခုန်နှုန်းစမ်းနည်းကို မသိပါချေ။ အနှိပ်ပညာကို တတ်သော်လည်း၊ အရိုးအဆစ် ပြန်လည်တည့်မတ်ပေးနည်းကို မသိပါချေ။

ယခင် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတုန်းကမူ၊ သူမသည် မိမိ၏ အိပ်မက်များထဲတွင် တရုတ်ဆေးပညာကို လေ့လာခဲ့ဖူးပြီး နောက်ပိုင်းတွင် တက္ကသိုလ်၌ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာရပ်ကို တက်ရောက်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ပါမောက္ခကြီးမှာ သူမကို ချစ်လည်းချစ်သလို စိတ်လည်းတိုခဲ့ရသည်လေ။

နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူမ၏ ပါမောက္ခကြီးက သူမသည် ကျန်းမာရေး ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မှုအပိုင်းတွင် အလွန်အမင်း ပါရမီပါလှကြောင်း နောက်ပြောင်ပြောဆိုခဲ့ရာ၊ ထိုအချိန်မှသာ အန်းမင်ဟွာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်မှစ၍ သူမသည် တရုတ်ဆေးပညာ နယ်ပယ်တွင် ရုန်းကန်နေခြင်းကို လက်လျှောက်လိုက်ပြီး၊ ယင်းအစား ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်သော လူနေမှုပုံစံပိုင်းရှိ မိမိ၏ အားသာချက်များကို အသုံးချကာ အမှုဆောင်အရာရှိချုပ်၏ မိသားစုအကြီးအကဲဖြစ်သူ စီအီးအိုဝမ်၏ ငှားရမ်းခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် 'မိမိ၏ ပင်မအလုပ်ကို မလုပ်ဆောင်ခြင်း' ဆိုသည့် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ပါချေ။

"ကဲပါ... အားလုံးပဲ စွပ်ပြုတ်လာသောက်ကြဦး!"

 ချန်ယွင်ရန်က ကြက်စွပ်ပြုတ်များကို ပန်းကန်လုံးများထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

 "မင်ဟွာ၊ သမီးလည်း နောက်ထပ် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး သောက်လိုက်ဦးလေ။"

"ကျွန်မ မသောက်တော့ဘူး အမေ!"

 အန်းမင်ဟွာ သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရင်း၊ သက်ပြင်းချရန် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်တော့သည်။

ပင်းအန်းသည် ခြေဖျားထောက်လျက် အလူမီနီယံ ထမင်းဗူးထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ စွပ်ပြုတ်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ချန်ယွင်ရန်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဖွား၊ သား ဘေးခန်းက ဦးဦးဆီကို ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး သွားပေးလို့ရမလားဟင်"

"သား သူ့ဆီ သွားပေးလိုက်မယ်!!"

အန်းမင်ဟွာသည် ချင်လဲ့ထံသို့ ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို ကမ်းပေးနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ရသည်။ သူမ ထွက်သွားခဲ့သည်မှာ မကြာသေးပါချေ — သူ၏ လူမှုရေးအသိုင်းအဝိုင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထပ်မံကျယ်ပြန့်သွားရပြန်တာလဲ။

ချန်ယွင်ရန်က ပန်းကန်လုံးကို ပင်းအန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး အန်းမင်ဟွာကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သမီး ကျင်းမြို့က အဒေါ်ဖန်ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား"

ဒါပေါ့၊ မှတ်မိတာပေါ့။ ယခင်က အဖိုးချင် ရာထူးမှ အနားမယူသေးခင်တုန်းက၊ ထိုမိသားစုနှစ်စုမှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဝင်းကြီးထဲတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် နေထိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူမရဲ့ သား၊ ချီပိုင်ကောက တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ဒဏ်ရာရသွားတာ။ သူ့ရဲ့ ခြေထောက်က ပျက်စီးသွားပြီ — သူ ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြီး မတ်တတ်ရပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်"

ယောက္ခမနှင့်ချွေးမနှစ်ဦး တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြစဉ် အန်းမင်ဟွာသည် ပင်းအန်းကို ပြန်ခေါ်ရန် အလုပ်မရှုပ်တော့ပါချေ။ ထိုလူလည်ငမွှေလေးကမူ စွပ်ပြုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမအနေဖြင့် ကြက်စွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်လုံးကို နှမြောတွန့်တိုနေခြင်း မဟုတ်ပါချေ။ သို့သော်လည်း သူမသည် ထိုစွပ်ပြုတ်ထဲသို့ ကုသရေး စမ်းရေများကို ထည့်သွင်းထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား!

သို့သော်လည်း သူမ ပြန်လည်တွေးတောလိုက်သည်မှာ — ၎င်းသည် တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သော သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤအတိုင်းသာ ရှိပါစေတော့ — သူ ၎င်းကို သောက်သုံးခွင့် ရရှိပါစေ။