Chapter - 12

အခန်း - (၁၂)

ယန်ကျင့်ချင်းတစ်ယောက် မသိခဲ့သည်မှာ နောက်တစ်နေ့ နိုးလာသောအခါ ကျောက်ယန်သည် ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခြင်းကိုပင်။

ကျောက်ယန်သည် သူ၏တောင်ဝှေးကို ထက်မြက်သောဓားသွားတစ်ခု၏အစွန်းကို ပွတ်သပ်နေသကဲ့သို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ကိုင်တွယ်နေမိသည်။ တော်တော်ကြာမှ ကျောက်ယန်က ရုတ်တရက် စကားစလာသည်။ "အစ်ကိုကျင့်ချင်း... ကျွန်တော် ဓားကို ဘယ်လိုကိုင်ရမလဲဆိုတဲ့အပိုင်းအစတချို့ကို မှတ်မိနေပြီလို့ ပြောရင် အစ်ကို ယုံမလား၊ အိမ်မက်ထဲမှာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့လူတွေကို ကျွန်တော် ပြန်တိုက်ခိုက်နေတာမျိုး ခဏခဏ မြင်နေရတယ်၊ အဲ့ဒီလှုပ်ရှားမှုတွေက ကျွန်တော့်အတွက် အရမ်းကို ရင်းနှီးနေသလိုပဲ"

"မင်း မှတ်မိသွားပြီလား" ယန်ကျင့်ချင်းသည် ခဏတာမျှ အံ့သြသွားသော်လည်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါက ထိုကိစ္စမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။

ကျောက်ယန်၏ခြေလှမ်းများနှင့် တုံ့ပြန်မှု အရှိန်အဟုန်အရ သူသည် လေ့ကျင့်မှုရရှိထားသူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ သို့သော် ထူးခြားသောသိုင်းပညာများ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အမြဲတမ်း သတိနှင့် နေထိုင်နေရသည့်လူငယ်တစ်ဦးတွင် မည်သို့သောအတိတ်မျိုး ရှိနေခဲ့ပါသနည်း။

ကျောက်ယန်က "ကျွန်တော့်ရဲ့အတိတ်က တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်တာတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နေတာဆိုရင်တော့... ကျွန်တော် အစ်ကို့နားမှာပဲ ဆက်နေချင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မှန်ပါသည်။ သူ၏အတိတ်မှာ အလွန်အန္တရာယ်များခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ ကျေးလက်ဒေသတွင် နေထိုင်နိုင်မည်ဆိုပါက ရန်သူများနှင့် လောကီအပူအပင်များ ကင်းဝေးသည့် ငြိမ်းချမ်းသောဘဝတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ 

နံနက်ခင်း၏နေအလင်းရောင် မပြင်းထန်မီမှာပင် ကျောက်ယန်သည် သူ၏တောင်ဝှေးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် တစ်ခုချင်းစီ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်" ဟု တစ်ဖက်လူကို ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျင့်ချင်းသည်လည်း သဘာဝအတိုင်းပင် သူ၏နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။ ကျောက်ယန်၏မျက်လုံးများမှာ ပိုးသားဖြူဖြင့် စည်းထားဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပေါ့ပါးပြီး ကျော့ရှင်းလှသည်။ အေးမြသော နံနက်ခင်းလေပြည်က သူ၏နတ်သားတစ်ပါးကဲ့သို့သောတည်ရှိမှုကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။ အမြင်အာရုံ ဆုံးရှုံးနေသော်လည်း သူ၏ခံ့ညားထည်ဝါမှုမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။

ယန်ကျင့်ချင်းလည်း သက်ပြင်းချကာ "မင်း ကြည့်ရတာ... တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ယန်မှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူကပင် ယန်ကျင့်ချင်းကို ပြန်လည်ကာကွယ်ပေးရသူ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ဓားပညာတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် အခြားသူများကို ခြောက်လှန့်ရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ကျောက်ယန်သည် သူ မည်သူ့ကိုမျှ မပြောနိုင်မှန်း သိသည်။ သူ၏အတိတ်ကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ရန် ဆန္ဒမရှိသဖြင့် ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ထာဝရမြှုပ်နှံထားခြင်းကသာ ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

လီရွှမ်းလင်သည် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ထိုညက အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် အခြားသူများအပေါ် သံသယများလွန်းပြီး စိတ်ကျဉ်းမြောင်းနေမိသလားဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိသည်။ သို့သော် အစ်ကိုယန်၏ပုံရိပ်မှာ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေသဖြင့် လက်လွှတ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

သူသည် အလွန်နူးညံ့ပြီး စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ် ရှိသူဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ သေချာမရွေးချယ်ဘဲ ကြုံရာလူနှင့် လက်ထပ်လိုက်မည်ဆိုပါက လင်ယောက်ျား၏မိသားစုလက်အောက်တွင် ဒုက္ခရောက်နေကြသောရွာမှ အမျိုးသမီးများစွာကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့်လည်း ကျောက်ယန်နှင့် အစ်ကိုယန်တို့ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုနီးစပ်လာမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့မိနေခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် သူမ အိပ်ရာမှထသည်နှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူက "အားလင်... ချန်ထန်းရဲ့အမေက ဒီရက်ပိုင်း အအေးမိနေပုံရတယ်၊ သူ့အဖေက ဆေးမြီးတိုတွေ လိုက်ရှာနေတာ၊ နင်လဲ ဆေးပညာ နည်းနည်းပါးပါး သိတာပဲ၊ သွားကြည့်ပေးလိုက်ပါဦး" ဟု လှမ်းပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့" 

ကဲ... ထားလိုက်ပါတော့။

လူနာများကို ကုသခြင်းမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဖခင်ဖြစ်သူ သင်ကြားပေးခဲ့သောအလုပ်ဖြစ်ပြီး လူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခြင်းမှာလည်း အမြဲတမ်း ပထမဦးစားပေးဖြစ်သည်။ ရွာတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ လူများနှင့်လည်း ရင်းနှီးမှုအချို့ ရရှိထားသည်။ 

လီရွှမ်းလင်သည် သူမ၏မရေရာသောအတွေးများကို ဘေးဖယ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဆေးအိတ်ကိုယူကာ ရွာ၏အတွင်းပိုင်းတွင်ရှိသောချန်ထန်း၏အိမ်သို့ တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့သည်။

ရွာရှိ အိမ်အများစုသည် အိမ်ရှေ့မျက်နှာသာနေရာသေးသေးလေးများသာ ရှိကြသော်လည်း ချန်မိသားစု၏အိမ်မှာမူ ထင်ရှားလှသည်။ သူတို့၏အိမ်မှာ သန့်ရှင်းတောက်ပပြီး သာမန်အိမ်ထောင်စုများထက် ပိုမိုချမ်းသာကြွယ်ဝပုံပေါက်နေသည်။

ရောက်ရောက်ချင်းတွင် လီရွှမ်းလင်သည် ချန်ထန်း၏ဖခင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အတွင်းခန်းသို့ဝင်ကာ ချန်ထန်း၏မိခင်ကို စစ်ဆေးပေးလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင်မူ ချန်ထန်း၏ဖခင်က "အဲ့ဒီကလေးမလေးက တော်တော်လေး လိမ္မာတာပဲ..." ဟု သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။

လီရွှမ်းလင်သည် သူ၏စကားများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခုတင်ဘေးတွင်ထိုင်နေသောချန်ထန်းနှင့်အတူ ချန်အမေအား ပြုစုပေးနေခဲ့သည်။ 

နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်ကြိုးစားခဲ့မှုကြောင့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားနည်းနေသဖြင့် ဖျားနာခြင်းမှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။ လီရွှမ်းလင်က စစ်ဆေးနေစဉ် ချန်ထန်းက ဘေးမှ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ဝမ်မင် (ချန်ထန်၏မိခင်)က သူမကို မိသားစုဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ စတင်စကားပြောလာသည်။ "အင်း... ငါလဲ အိုပါပြီ၊ သူ(ချန်ထန်း) စာကြိုးစားပြီး စာမေးပွဲအောင်ဖို့ပဲ ငါ အမြဲမျှော်လင့်နေရတာ၊ ဒါမှ နောင်ကျရင် ငါ စိတ်အေးရမှာ"

"...မင်းကတော့ ဒီရက်ပိုင်း အပြင်တွေပဲ လျှောက်သွားနေတယ်၊ ဟိုတစ်နေ့က မြွေကိုက်ခံရတာတောင်မှ အခုထိ အပြင်ထွက်ဖို့ပဲ ဇွတ်လုပ်နေတုန်း၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မပူဘဲနေနိုင်မှာလဲ" ဟု ဝမ်မင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

လီရွှမ်းလင်က သူမ၏စိတ်သောကကိုမြင်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။ "အဒေါ် စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူ အပြင်ထွက်ချင်နေတယ်ဆိုကတည်းက သူ့ရဲ့စာပေလေ့လာမှုအပေါ် သူ ယုံကြည်မှုရှိနေလို့ပေါ့၊ အကယ်၍ သူ အောင်ဖို့ သေချာသလောက် ရှိနေပြီဆိုရင်တော့ စိတ်အပန်းဖြေဖို့ အချိန်ပေးသင့်တာပေါ့"

ချန်ထန်းကလည်း ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောသည်။ "ဟုတ်တယ်အမေ၊ ကျွန်တော် အမေ့ကို ပြောပြီးသားပါဗျာ၊ ကျွန်တော် နေ့တိုင်း စာပြန်နွေးနေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မနက်ကနေ ညအထိ စာအုပ်ထဲမှာပဲ နစ်မွန်းနေရမယ်ဆိုရင် ဘဝက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မှာလဲ... ဒီအတိုင်းဆို ကျွန်တော် ပျင်းလို့ သေသွားလိမ့်မယ်၊ ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ၊ ကျွန်တော် အကုန်လုံး အလွတ်ရနေပါပြီ"

အခန်းထဲတွင် ပူနွေးနေပြီး ဝမ်မင်၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်။

လီရွှမ်းလင် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။ ဝမ်မင်သည် အပူဒဏ်မှ သက်သာစေရန် လေအေးလေးရရန်အတွက်ပင် နှမြောတွန့်တိုနေသူဖြစ်ပုံရ၏။ တစ်နေ့ကုန် လေဝင်လေထွက်မရှိဘဲ အလုပ်,လုပ်နေရသဖြင့် စိတ်တိုပြီး မွန်းကျပ်နေခြင်းမှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သောအလေ့အကျင့်က ဖျားနာမှုကိုသာ ဖြစ်စေပေလိမ့်မည်။

သူမသည် ချန်ထန်း၏ဖခင်အား အအေးမိပျောက်ဆေးပင်အား ဆေးရည်အဖြစ်ပြုတ်ရန် ချက်ချင်း ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် ပြောလိုက်သည်။ "အဒေါ် စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ သိသလောက်တော့ စာသင်တယ်ဆိုတာ အိမ်ထဲမှာပဲ အမြဲအောင်းနေရတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်မိပြီး ဖျားနာသွားတတ်တယ်၊ အတွေ့အကြုံမရှိဘဲ စာပဲဖတ်နေမယ်ဆိုရင် စာအုပ်ကြီးအတိုင်း ဖြစ်နေမှာပေါ့၊ ကျွန်မ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတာကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ သူ့ကို အပြင်ထွက်ခွင့်ပေးပြီး လောကအမြင်ကျယ်အောင် လုပ်ခိုင်းတာက ပိုပြီးတော့တောင် အကျိုးရှိဦးမှာပါ"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ဝမ်မင်သည် သူမ တင်းကြပ်လွန်းနေခဲ့မှန်း နောက်ကျမှ သတိပြုမိသွားသည်။

သူမသည် သားဖြစ်သူကို အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်ရာ ဤဖျောင်းဖျမှုကိုကြားပြီးနောက် စိတ်တိုမှုအချို့ ပြေလျော့သွားသည်။ သို့သော် သူမသည် ချန်ထန်းကို အပြင်ထွက်ခိုင်းရန် ဝန်လေးနေခြင်းမှာ ယန်ကျင့်ချင်းနှင့် သွားကစားမည်ကို သဘောမတူသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ထုတ်မပြောဝံ့ချေ။

သို့သော် လူငယ်များရှေ့တွင် ထိုသို့တိုက်ရိုက်ပြောရန် မသင့်တော်သဖြင့် သူမက "အင်း..." ဟုသာ ခပ်ဝေဝေ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ 

ထို့နောက် သူမက "ရွှမ်းလင်... နင်က တကယ် လိမ္မာတဲ့ကလေးပဲ၊ ဒီနှစ်ထဲမှာ အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီရွှမ်းလင်သည် ချန်ထန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချန်ထန်းမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလွှဲသွားပြီး အားကိုးရာမဲ့ပုံ ပေါက်နေသည်။

လူကြီးတစ်ယောက်က ဤကဲ့သို့ မေးခွန်းမေးခြင်း၏အဓိပ္ပာယ်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ လီရွှမ်းလင်မှာ ရိုးရိုးသားသားပြန်ဖြေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။ သို့သော် စကားဝိုင်းမဆက်နိုင်ခင်မှာပင် စိုးရိမ်နေသောချန်ထန်းက ချက်ချင်း ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။ သူ၏မိခင် ဘာပြောတော့မည်ကိုရိပ်မိသဖြင့် လီရွှမ်းလင်ကို အမြန်ပင် ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။ "အမေ... ကျွန်တော် မိန်းကလေးရွှမ်းလင်နဲ့အတူ ဆေးရည်ကျိုတာ ပြီးပြီလား သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ အမေ့အတွက် ဆေးပင်အချို့လဲ သွားရွေးပေးလိုက်ဦးမယ်"

ဝမ်မင်မှာ လှဲလျော်ရင်း စိတ်ပြန်ကောင်းလာကာရှိသေးသော်လည်း ယခု သားဖြစ်သူ၏အဆင်အခြင်မဲ့သောအပြုအမူကြောင့် ဒေါသပြန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရပြန်သည်။

အပြင်ရောက်သည်နှင့် လီရွှမ်းလင်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ချန်ထန်းသည် စိတ်ထားဖြူစင်သောလူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ချန်ထန်းက "ခဏနေရင် ကျွန်တော် အစ်ကိုကျင့်ချင်းရဲ့အိမ်ကို သွားကူရဦးမယ်၊ ဒီနေ့ သူ ငါးသားပေါက်တွေ ဝယ်မယ်လို့ကြားတယ်၊ ကျွန်တော်လဲ ဈေးကို လိုက်သွားချင်လို့လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ဤမျှအသက်ကြီးလာသည့်တိုင် မြို့ထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ကောင်းကောင်းမလည်ပတ်ဖူးကြောင်း ဝန်ခံရသည်မှာ အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းနေသည်။

သူ၏မိခင်မှာ တင်းကြပ်လွန်းလှသည်။ ဖခင်နှင့်အတူ အပြင်ထွက်လျှင်ပင် သူသည် ကောင်းကောင်း မပျော်ရွှင်ခဲ့ရချေ။ 

လီရွှမ်းလင် ခဏတာမျှ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူသည် ယန်ကျင့်ချင်း၏အိမ်သို့ သွားရသည်ကို အမှန်တကယ် နှစ်သက်နေပုံရသည်။ သူမက အမှတ်မထင် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုယန်က ကျောက်ယန်ကို ကယ်တင်ပေးကတည်းက တစ်ရွာလုံးက သူတို့ကို ဝိုင်းပြီး ကြည့်ပေးနေကြတာပါပဲ"

"ဒါက သဘာဝပဲလေ" လူတိုင်းက သူတို့ မိသားစုအခြေအနေကို သိကြသဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ ကူညီချင်ကြသည်မဟုတ်ပါလား။ ထို့အပြင် ချန်ထန်းသည်လည်း အိမ်နီးနားချင်း အသိထက်ပိုသောသူငယ်ချင်းစစ်စစ် တစ်ယောက်ကို အမှန်တကယ် ရရှိလိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ကျောက်ယန်ကလဲ... ကြည့်ရတာ တော်တော် သနားဖို့ကောင်းတယ်..."

သူသည် တစ်ခုခုကို ထပ်ပြောချင်သော်လည်း မပြောနိုင်ဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ လီရွှမ်းလင်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက် လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်သည်။ "ကျောက်ယန်က ရွှမ်းအာတစ်ယောက်လေ... ဒါကြောင့် သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးမဲ့သူ လိုအပ်တာပေါ့"

ထိုစကားကိုကြားသည်နှင့် ချန်ထန်းမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် တောင့်ခဲသွားသည်။ "ဘာပြောလိုက်တယ်၊ သူက ရွှမ်းအာတစ်ယောက် ဟုတ်လား"

လီရွှမ်းလင်က ဟုတ်မှန်ကြောင်း အတည်ပြုရင်း စကားကို တမင်ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

ချန်ထန်း၏တုံ့ပြန်မှုက ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။ သူသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ အံ့အားသင့်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် အကြာကြီး ရပ်နေမိသည်။ 

တစ်ဖက်လူ၏အမူအရာကိုမြင်သောအခါ လီရွှမ်းလင်၏စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု အမြစ်တွယ်လာသည်။

'အကယ်၍ ချန်ထန်းသာ ကျောက်ယန်အပေါ် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့ရင်ကော...ဒါက အခွင့်ကောင်းပဲ။ ချန်ထန်းနဲ့ ယန်ကျင့်ချင်းတို့ ဆက်ဆံရေးကလဲ တော်တော်ကောင်းတယ်၊ ယန်ကျင့်ချင်းကလဲ သူတို့ကြားက သံယောဇဉ်ကို အိမ်ထောင်ရေးကတစ်ဆင့် ပိုခိုင်မြဲစေဖို့ သဘောတူမှာပဲ' 

လီရွှမ်းလင်၏နှလုံးသားထဲတွင် ယုံကြည်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူမ၏အတွေးများကြောင့် လျှို့ဝှက်စွာ ဝမ်းသာနေမိသည်။

'အကယ်၍ သူမသာ ဒီအိမ်ထောင်ရေးကို ကူညီပေးနိုင်ခဲ့ရင် ကုသိုလ်ရသွားမယ်မဟုတ်ဘူးလား၊

ပြီးတော့ သူမက သူတို့ကို ဒုက္ခပေးနေတာလဲ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ပြီးပြည့်စုံပြီး လှပတဲ့အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုဖြစ်လာမှာပဲ'

ဤသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် ချန်ထန်းသည်ကား အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း သဘောမပေါက်နိုင်သေးဘဲ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုသာ ခံစားနေရသည်။ 

လီရွှမ်းလင်က သူမ ပြောချင်သည်ကိုပြောပြီးသော်လည်း သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒါကို တိုက်ရိုက်ကြီး ထုတ်မပြောပါနဲ့ဦး၊ ဒါက သူ့ရဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကိစ္စ ဖြစ်နိုင်သလို သူများကို မသိစေချင်တ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် နောင်ကျရင် ကျွန်မတို့ တိတ်တဆိတ်ပဲ သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးကြတာပေါ့"

ထိုစကားကြောင့် လီရွှမ်းလင်၏အလိုက်သိတတ်ပြီး စာနာတတ်သောပုံရိပ်မှာ ချန်ထန်း၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်သွားတော့သည်။ သူက အူတူတူဖြင့် သက်ပြင်းချကာ "ကောင်းပြီ၊ မင်းက အရာရာကို စဉ်းစားတတ်တာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆေးရည်ကျိုခြင်းသည်လည်း ပြီးစီးသွားလေသည်။ ချန်ထန်းသည် ဝမ်မင်ကို ဆေးတိုက်ပြီးနောက် သေချာဂရုစိုက်ပေးကာ ယန်ကျင့်ချင်း၏အိမ်သို့ သွားရန် ချက်ချင်း ပြင်ဆင်တော့သည်။ မသွားခင်တွင် လီရွှမ်းလင်ကို လိုက်မလားဟု မေးချင်သော်လည်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ယောက်ျားများစွာရှိသောဈေးသို့ လိုက်သွားခြင်းမှာ မသင့်တော်သည့်အပြင် အတင်းအဖျင်းများပင် ဖြစ်လာနိုင်သည်ကို သူ သိသည်။

လီရွှမ်းလင်ကလည်း သဘာဝကျစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သဖြင့် ချန်ထန်းတစ်ယောက်တည်း ယန်ကျင့်ချင်း၏အိမ်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် ဝက်သားသွားရောင်းစဉ်က ကျောက်ယန်မှာ သူ၏အရပ်အမောင်းနှင့် မမျှအောင် သေးငယ်လွန်းသောလှည်းလေးထဲတွင် ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း လိုက်ပါခဲ့ရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယန်ကျင့်ချင်းက မြင်းရထားတစ်စီးကို အထူးတလည် ငှားရမ်းခဲ့သည်။ ကျေးလက်ဒေသတွင် ထိုကဲ့သို့သောမြင်းရထားများမှာ ရှားပါးလှပြီး ခရီးဝေးသွားမည့်သူများသာ အသုံးပြုလေ့ရှိကြသည်။ ထိုမြင်းရထားကို ငှားရမ်းသည့်အခ‌ကြေးငွေမှာလည်း အတော်အတန်မြင့်မားသဖြင့် စီးပွားရေးအရ တွက်ခြေကိုက်လှသည်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သူတစ်ယောက်တည်း သွားမည်ဆိုပါက လမ်းလျှောက်သွား၍လည်း ရ၏။ သို့သော်လည်း ကျောက်ယန်ကို ခေါ်သွားမည်ဖြစ်ရာ သူ့အား မပင်ပန်းစေချင်ပေ။

သူတို့ မြင်းရထားပေါ် တက်ပြီးမကြာမီမှာပင် ချန်ထန်းက “ကျွန်တော်လဲ ဈေးကိုလိုက်ပြီး ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်ချင်လို့၊ အတူတူ သွားကြရအောင်” ဟု စိတ်အားထက်သန်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ပြေးလာခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီလေ” ဟု ယန်ကျင့်ချင်းက ရိုးသားဖြူစင်သောဤလူငယ်ကိုကြည့်ကာ အားမနာတမ်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ လှည်းကို တစ်ယောက်တစ်လှည့် ဆွဲရမယ်နော်၊ မင်း လုပ်နိုင်ပါ့မလား”

“လုပ်နိုင်တာပေါ့၊ အစ်ကိုတစ်ယောက်တည်း ပင်ပန်းအောင် ကျွန်တော် မလုပ်ပါဘူး” ဟု သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ မြင်းရထားမှာ သေးလှသဖြင့် အတွင်းထဲတွင် လူနှစ်ယောက်ထိုင်ရန် နေရာမလုံလောက်သည့်အပြင် လူတစ်ယောက်ကို တင်ဆွဲရသည်မှာလည်း အတော်ပင် ပင်ပန်းလှသည်။

ကျောက်ယန်က ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် သွားခဲ့သောခရီးမှာ ထိုမျှမဝေးကြောင်း မှတ်မိနေသည်။ သူသည်လည်း အစ်ကိုကျင့်ချင်းကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေလိုပေ။ “ရပါတယ်၊ တောင်အောက်ဆင်းတဲ့လမ်းကို ကျွန်တော် ရင်းနှီးနေပါပြီ၊ တော်တော်ဝေးတဲ့အထိ ကျွန်တော်ဘာသာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပါတယ်၊ တကယ်လို့ မလျှောက်နိုင်တော့မှပဲ နောက်မှ လှည်းပေါ်တက်စီးတော့မယ်၊ ဒါမှ အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်လဲ သိပ်မပင်ပန်းမှာ”

ယန်ကျင့်ချင်းက ဇွတ်အတင်း ခေါ်ချင်သော်လည်း အလွန်အမင်း တိုက်တွန်းမိပါက ကျောက်ယန်၏မာနကို ထိခိုက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုမြင်းရထားလေးမှာ သူတို့၏ပစ္စည်းများတင်ဆောင်သည့်လှည်းအဖြစ်သာ အသုံးတော်ခံခဲ့ရပြီး လူစုမှာမူ လမ်းတစ်လျှောက် စကားတပြောပြောဖြင့် အတူတူ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။ 

အမှန်တကယ်တွင် ချန်ထန်းတစ်ယောက်တည်းသာ အများဆုံး စကားပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူက တကယ့်ကို စကားပြောသန်သူတစ်ဦးပါတကား။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူ၏မိဘများအကြောင်း ပြောသည်။ ထို့နောက် အနည်းငယ် ညည်းညူနေပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ ဈေး၌ သူဘာဝယ်ရန် စီစဉ်ထားကြောင်း စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားတော့သည်။

ယန်ကျင့်ချင်းတွင်မူ ရှင်းလင်းသောရည်မှန်းချက်ရှိသည်။ ထိုရည်မှန်းချက်သည်ကား ငါးသားပေါက်များ၊ အသားနှင့် အိမ်တွင်စိုက်ရန် မျိုးစေ့များပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချန်ထန်းက မုန့်များဝယ်ချင်ကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ သူ၏စိတ်မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

[T/N : “ငါးသားပေါက်” က ငါးမွေးဖို့ အသုံးပြုတဲ့ငါးအသေးလေးတွေပါနော်]

ချန်ထန်းက “ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ဈေးသွားတုန်းက သကြားကိတ် ရောင်းနေတာ တွေ့ခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော် တကယ် မြည်းကြည့်ချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အမေက အဲ့ဒီမုန့်တွေက မသန့်ဘူးလို့ အမြဲပြောနေတာ” ဟု တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။

သကြားကိတ်.. ယန်ကျင့်ချင်း စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။ 'ငါလဲ အဲ့ဒီမုန့်ကို တစ်ခါမှ မစားဖူးသေးဘူး'

-----