အပိုင်း (၂) - ပြန်လည်ဆုံဆည်းခြင်း
မန့်ဖန်က မေးလိုက်သည်။"ငါတို့ ဘယ်သွားနေကြတာလဲ"
လျို့ယန်က ပြန်ဖြေ၏။ "ဆေးရုံကို"
မန့်ဖန်က အော်ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီကို သွားလို့ မဖြစ်ဘူး! ဖုတ်ကောင်တွေက အဲဒီကနေ အကုန် ထွက်လာတာ!"
ကားကို ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် ကွေ့ချလိုက်ရာ ညဘက် လမ်းမပေါ်တွင် ကျယ်လောင်သည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကားကို လမ်းဘေးသို့ ဆွဲရပ်လိုက်သည်။
လျို့ယန်က "ငါ့အမေ ဆေးရုံမှာ ရှိတယ်!" ဟု အော်လိုက်၏။
မန့်ဖန်ကလည်း သူ့ကို ပြန်အော်ပြောသည်၊ "အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်! မင်း သေသွားလိမ့်မယ်!"
လျို့ယန်သည် မန့်ဖန်ကို အမြန် ကန်လိုက်ရာ ကားသည် လမ်းဘေးခုံတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသည်။ ဘုန်း ဟူသော အသံကို ကြားရပြီးနောက် မည်သည့် အသံမျှ ထပ်မံ မကြားရတော့ပေ။
"ကားကို မင်းကို ပေးလိုက်ပြီ" လျို့ယန်က အေးစက်စွာ ပြော၏၊ "ကံကောင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးတယ်"။ ထို့နောက် သူသည် လှည့်ကာ ကားထဲမှ ဆင်းလိုက်သော်လည်း မန့်ဖန်က သူ့ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲထားလိုက်သည်။
မန့်ဖန်က လေးနက်သည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် "ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်၊ အခုချိန်မှာ စိတ်အလိုလိုက်ပြီး မလုပ်ပါနဲ့၊ ဟုတ်ပြီလား"
လျို့ယန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကားကို နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ ပင်မလမ်းမပေါ်သို့ လှည့်ပြန်လိုက်သည်။ လမ်းမများမှာ လုံးဝ လူရှင်းနေ၏။ မန့်ဖန်က "ဆေးရုံက အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ နေရာပဲ၊ နေ့လည်ခင်းသတင်းမှာ ခွေးရူးပြန်တဲ့ လူနာတွေကို အဲဒီကို ပို့ထားတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်..."
"စကားရပ်လိုက်တော့!" လျို့ယန်က အော်ဟစ်ကာ ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ကားဟွန်းကို အားပြင်းစွာ တီးလိုက်သည်။ မန့်ဖန် တိတ်သွားပြီး လျို့ယန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ မောင်းနှင်နေခဲ့သည်။
"မင်း အဖေ ဘယ်မှာလဲ" လျို့ယန်က မေးသည်။
"အခုထိ စစ်တပ်မှာပဲ" ဟု မန့်ဖန်က ဖြေသည်၊ "ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို ရှာလို့ မရဘူး"
မန့်ဖန်၏ ဖခင်သည် အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့အမေက သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ကို ထားသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၏။ မန့်ဖန်၏ ငယ်ဘဝနှစ်များအတွင်း၌ သူ့မှာ ဖခင်လည်း မရှိ၊ မိခင်လည်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ့မိဘနှစ်ပါးစလုံးသည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြချေ။ သူ့အဘွားကသာ သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမည့်သူ မရှိမှုကြောင့် ပညာရေးမှာ ညံ့ဖျင်းခဲ့သည်။ အထက်တန်းကျောင်း တတိယနှစ်တွင် လျို့ယန်နှင့် တွေ့ဆုံ၍ ချစ်မိမှသာ သူသည် ပညာရေးကို အလေးထားခဲ့၏။
သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ သူ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ကျရှုံးခဲ့ပြီး စစ်တပ်ထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့ရသည်။
'ဒါ ဘယ်လို အဖေမျိုးလဲ' လျို့ယန်သည် ထိုသူကို သူ့ စိတ်ထဲတွင် ဝေဖန်လိုက်သည်။ အနည်းဆုံး သူ လုပ်နိုင်သည့်အရာမှာ သူ့ သားအတွက် တက္ကသိုလ်တက်ရန် သင့်လျော်သည့် အထောက်အထားများ ရရှိစေရန် ငွေအချို့ သုံးစွဲခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မန့်ဖန်၏ ဖခင် အငြိမ်းစားယူပြီးနောက် သူ့ သား၏ ဘေးကင်းရေး သို့မဟုတ် ဘဝကို လုံးဝ မမေးမြန်းခဲ့ချေ။
"ဒါ ဘာတွေလဲ" မန့်ဖန်သည် ဒက်ရှ်ဘုတ်ဘေးရှိ စာအုပ်များကို သတိထားမိကာ ကားခေါင်မိုးပေါ်မှ မီးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စာမျက်နှာများကို တစ်အုပ်ပြီး တစ်အုပ် လှန်လှောကြည့်သည်။
လျို့ယန်၊ "ငါ့ဌာနမှူးက ငါ့ကို ငှားပေးတာ၊ အမေရိကန် ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာနက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက အင်တာနက်ပေါ်မှာ လမ်းညွှန်တစ်ခု ထုတ်ပြန်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်၊ လူအများစုက ဒါကို နောက်ပြောင်စရာအဖြစ် သဘောထားခဲ့ကြတယ်၊ အဲဒီနောက်မှာ စာအုပ်တွေ အများကြီး ရိုက်နှိပ်ပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝန်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တယ်"
မန့်ဖန်၊ "သူတို့က ဒီအခြေအနေအတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်နေကြပြီလို့ မင်း ထင်လား။ မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ"
လျို့ယန်၊ "ငါ ဘယ်လို သိမှာလဲ။ ငါတို့က ကမ္ဘာကို ကယ်တင်ဖို့ မလိုဘူး၊ ငါတို့ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရင် ဒါလည်း မဆိုးဘူးလေ"
မန့်ဖန်၊ "သေသွားပေမဲ့ လှုပ်ရှားနိုင်သေးတယ်... ဒါက ဗိုင်းရပ်စ်ပဲ၊ သရဲတွေ ဘီလူးတွေ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ဘာသာမဲ့သူပဲ လျို့ယန်"
လျို့ယန်၊ "ဒါဆိုရင် ငါ မျှော်လင့်တာက...မဟုတ်...၊ ဒါ ဘာလဲ"
ဂျစ်ကားသည် ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်ပြီးနောက် ရပ်တန့်သွား၏။ ရဲကား အများအပြားသည် သူတို့ ရှေ့တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ရပ်ထားသည်။ ထိုနေရာမှ ရှေ့သို့ ဆက်သွားလျှင် ဆေးရုံ ဖြစ်သည်။
လူငါးယောက်မှ ခြောက်ယောက်ခန့်သည် အင်တာကွန်တွင် အော်ဟစ် စကားပြောနေကြသည်။ လျို့ယန် ကားကို မောင်းသွား၏။ ရဲတစ်ဦးသည် ကားဆီသို့ ပြေးလာပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "လမ်းပိတ်ထားတယ်! ရှေ့ကို မလာပါနဲ့!"
ထိုရဲသည် ကားပြတင်းပေါက်ကို ခေါက်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ရှေ့တွင် စက်သေနတ်ပစ်သံများကို ကြားနေရသောကြောင့် လျို့ယန်သည် ထိုအသံများကို ကြားသောအခါ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
မန့်ဖန် ပြတင်းပေါက်ကို ချလိုက်သည်။ ရဲက အော်ပြောလိုက်သည်။"ပြန်လှည့်! ပြန်လှည့်လိုက်တော့!"
လျို့ယန်က "ငါ သွားရမယ်!" ဟု ပြော၏။
စက်သေနတ်သံသည် နားကွဲမတတ် ဆူညံနေ၏။ ရဲက အော်ပြောသည်။"လူတိုင်း သေကုန်ပြီ! အသက်ရှင်တဲ့သူတွေ ရွှေ့ပြောင်းသွားပြီ၊ ဒါက သီးခြားခွဲထားတဲ့ နေရာ ဖြစ်နေပြီ!"
လျို့ယန်သည် တုန်ယင်သွားပြီး ရဲကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ လည်ပင်းတွင် တိမ်သော ဒဏ်ရာတစ်ခုကို သတိထားမိ၏။ ဒဏ်ရာသည် အနာရွတ် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။
ထိုရဲ၏ မျက်နှာတစ်ဖက်တွင် ခရမ်းရောင်-အညိုရောင် အစင်းကြောင်းများကို မြင်နိုင်သည်။ သူသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လှည့်ပြန်! ဒီနေရာကနေ ထွက်သွား! အစိုးရက မကြာခင် ရွှေ့ပြောင်းမှုတွေ စတင်တော့မှာ!"
အဝေးတွင် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ထိုရဲသည် လျို့ယန်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် သူတို့ကို ထွက်ခွာရန် လက်ဟန်ပြပြီးနောက် ကာကွယ်ရေးလိုင်းသို့ ပြန်ပြေးသွားတော့သည်။
အော်ဟစ်သံများ ကျယ်လောင်လာပြီး လေတိုက်သံကဲ့သို့ မြည်နေသည်။ လျို့ယန်သည် သူ့ မိခင်နှင့် ဖုန်းပြောစဉ်က နောက်ဆုံးအသံကို အမှတ်ရလိုက်သည်။ "မေမေ!" လျို့ယန်သည် မျက်ရည်များ ကျလာပြီး အရှိန်တင်ရန် နင်းကာ ပိတ်ဆို့ထားသည့် နေရာသို့ တည့်တည့်မောင်းသွားသည်။
မန့်ဖန်၊ "လျို့ယန်! သတိထား! စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့"။ မန့်ဖန်သည် လျို့ယန်ကို အတင်းအကျပ် ဖက်လိုက်ပြီး လျို့ယန်၏ နားတွင် "ငါ မောင်းမယ်! ငါ့ကို မောင်းခွင့်ပြုပါ!"
လျို့ယန်သည် စတီယာရင်ကို ရူးသွပ်စွာ ထုရိုက်ပြီး သူ့ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မန့်ဖန်သည် လျို့ယန်၏ လည်ပင်းဘေးကို ဖိလိုက်ရာ သူ၏ အမြင်အာရုံ မှောင်မိုက်သွားပြီး သတိလစ်သွားခဲ့သည်။
သူ သတိရလာသောအခါ လျို့ယန်၏ ဆံပင်တိုများမှာ ရှုပ်ပွနေပြီး သူသည် ရှေ့ခုံတွင် ထိုင်နေ၏။ လမ်းမ၏ အဝါရောင်မီးများသည် သူ့ မျက်နှာပေါ်သို့ လင်းလက်နေသည်။
မန့်ဖန်၊ "ဆက်အိပ်လိုက်ပါ"
လျို့ယန်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး မူးဝေနေသည်။ မူးဝေဝါးနေသည့် အခြေအနေဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါ ဘယ်နေရာလဲ"
"မြို့ပြင် ထွက်တဲ့ လမ်းပဲ" မန့်ဖန်သည် Z မြို့မှ ထွက်သည့် လမ်းတစ်လျှောက် မောင်းနှင်နေခြင်းကို အာရုံစိုက်နေသည်။
လျို့ယန်၊ "မင်း အိမ်ပြန်ပြီး ပစ္စည်းတွေ မယူဘူးလား"
မန့်ဖန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ လျို့ယန်၏ အမြင်အာရုံသည် မှုန်ဝါးနေသဖြင့် သူသည် ကားပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ Z မြို့၏ တတိယ ပတ်လမ်းအပြင်ဘက်တွင် လမ်းဘေးရှိ ၂၄ နာရီ ဖွင့်သော အဆင်ပြေဆုံး စတိုးဆိုင်များမှာ ဖွင့်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
"သူတို့ကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့ အကြောင်းကြားသင့်လား" လျို့ယန်က ပင်ပန်းစွာ မေးသည်။
မန့်ဖန်က ပြန်ဖြေသည်၊ "အစိုးရက သူတို့ကို အကြောင်းကြားလိမ့်မယ်၊ သူတို့ သိပြီးသားပါ။ မင်းက အခု တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ထဲကို ပြေးဝင်ပြီး အော်ဟစ်ပြောရင်တောင်ဘယ်သူမှ မင်းကို ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး"
လျို့ယန်သည် မချင့်မရဲဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် လေးနက်သည့် အကြောင်းအရာကို ရှောင်ရှားခဲ့ကြပြီး ဆေးရုံ သို့မဟုတ် လျို့ယန်၏ မိခင် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မပြောခဲ့ကြချေ။
ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှု ပိုဆိုးလာသောကြောင့် ကားများ ပိုမို ရောက်လာပြီး ကားသည် ၎င်းကြောင့် အရှိန်လျှော့ခဲ့ရသည်။ လျို့ယန်သည် မီးရောင်ကို အသုံးပြု၍ 'ဖုတ်ကောင် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေး လမ်းညွှန်' စာအုပ်ကို လှန်လိုက်ပြီး မေးသည်။ "မင်း တခြားလူတွေကို မရှာချင်ဘူးလား"
မန့်ဖန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်၊ "စစ်ဘက်က ရဲဘော်ဟောင်း အချို့ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က မြို့ထဲမှာ မရှိဘူး"
လျို့ယန် စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်၊ "(ခ) ထွက်ပြေးဖို့ ပစ္စည်းများ- မင်းရဲ့ အသက်ကို ထိန်းထားနိုင်ဖို့နဲ့ အသက်ရှင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရွေးချယ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။ ပုံမှန် ဘေးအန္တရာယ်မှ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေး ကိရိယာအစုံတွေက ခရီးတိုအတွက် လုံလောက်တယ်။ အောက်ပါ ပစ္စည်းတွေက ခရီးရှည်အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်"
လျို့ယန်သည် ကိုယ့်ဘာသာ တီးတိုးပြောနေသည်၊ "မင်း ဘယ်သွားသွား တစ်နေ့ကို အနည်းဆုံး ရေ သုံးလီတာ လိုတယ်"
"ဘာပြောလိုက်တာလဲ" မန့်ဖန်က မေး၏။
လျို့ယန်၊ "ကားကို ရပ်လိုက်" လျို့ယန်သည် ကားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်လိုက်သည်။ သူသည် ပိုက်ဆံအိတ်ကို ယူဆောင်ပြီး လမ်းဘေးရှိ စတိုးဆိုင် တစ်ခုဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ စတိုးဆိုင်သည် လူရှင်းနေပြီး မန့်ဖန်သည် စိတ်မရှည်စွာ ဟွန်းတီးနေသည်။
လျို့ယန်သည် ခဏ စောင့်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ကာ စည်သွတ်ဘူး တစ်ဖာ ဝယ်လိုက်သည်။ မန့်ဖန်သည် ချက်ချင်း ကားထဲမှ ထွက်လာပြီး ပစ္စည်းများကို ကားထဲ ထည့်ရန် ကူညီပေးသည်။ လျို့ယန်သည် ဆိုင်ထဲသို့ ထပ်မံဝင်ကာ ဓာတ်မီး၊ ပေါင်းခံရေ၊ ဘာဘီကျူးအတွက် အသုံးပြုသည့် မီးသွေးဖြင့်ကင်သည့်စက်၊ ချောကလက်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် အယ်လ်ကိုဟောပါဝင်မှု မြင့်မားသည့် အရက်ပြင်းများကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။
