CH 10

"သူ့မှာ ကလေးတွေရှိတယ် ဟုတ်လား"

ရှောင်းမန်တစ်ယောက် ဆွံ့အမှင်တက်သွားရသည်။

"မရှိဘဲ နေမလား" ရှောင်းမန်ရဲ့အမေက ပြန်ပြောသည်။ "နင်ကော ကျေးလက်မှာ အိမ်ထောင်ကျခဲ့ဖူးတာ သူများတွေမသိဘူး ထင်နေလား။ အပျိုကြီး၊ လူပျိုကြီး အစစ်ကို ရှာမရမှတော့ နင်လည်း အဆင့်အတန်းကို လျှော့ချရတော့မှာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အောက်ခြေလူတန်းစားတစ်ယောက်နဲ့ပဲ လက်ထပ်ချင်လို့လား"

ရှောင်းမန်ရဲ့အမေမှာ သက်ပြင်းတချချ။

 အကယ်၍ သမီးဖြစ်သူသာ ကျေးလက်ဒေသကို အဓမ္မပို့ဆောင်ခံရတဲ့ ဒုက္ခဆင်းရဲတွေနဲ့ မကြုံခဲ့ရရင်၊ အခုလို ကလေးနှစ်ယောက်အမေ ကွယ်လွန်ထားတဲ့ မုဆိုးဖိုတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ဘယ်လိုမှ သဘောတူမှာ မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူက ကျီမိသားစုနဲ့ ဆွေးမျိုးတော်စပ်နေတာ။

 ကျီမိသားစုဆိုတာ ရုံချန်မြို့မှာ ဩဇာအာဏာ အကြီးမားဆုံး၊ သြဇာအရှိဆုံး မျိုးရိုးကြီး မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းတို့နဲ့ လမ်းစလေးတစ်ခုလောက် ပတ်သက်ရုံနဲ့တင် အနာဂတ်မှာ အကျိုးကျေးဇူးတွေက အများကြီး ရနိုင်တာ။

ရှောင်းမန်ရဲ့အမေအတွက် အရေးကြီးဆုံးကတော့ သမီးဖြစ်သူကို နောင်အနာဂတ်မှာ ဒုက္ခမရောက်စေချင်တော့တာ ဖြစ်သည်။ ဒီလူနဲ့လက်ထပ်လိုက်ရင် သမီးဖြစ်သူ သက်သောင့်သက်သာ နေရတော့မည်။

 သမီးဖြစ်သူ ကလေးထပ်ရ၊ မရဆိုတာ သူမအတွက် သိပ်အရေးမကြီးတော့။ ရှောင်းမန်တစ်ယောက် ကျေးလက်မှာတုန်းက ကလေးကို ဖျက်ချဖို့ ကြံစည်ခဲ့ဖူးတာကို သူမသိသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က ရှောင်းမန်ရဲ့ ကျန်းမာရေးက အလွန်ချို့တဲ့လွန်းသဖြင့် မဖျက်ချဖြစ်ခဲ့။ မြို့ကို ပြန်ရောက်လာတော့ ရှောင်းမန်ကို ဆရာဝန်နဲ့ သွားပြကြည့်ရာ ဆရာဝန်က ရှောင်းမန်ရဲ့ သားအိမ်က အတော်လေး ထိခိုက်ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်လို့ နောင်တွင် ကိုယ်ဝန်ရဖို့ အလွန်ခဲယဉ်းလိမ့်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဘယ်ယောက်ျားကမှ ကလေးမရနိုင်တဲ့ မိန်းမကို အလိုမရှိကြ။ အကယ်၍ ရှောင်းမန်သာ ကလေးမရှိသေးတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်မိပြီး ချက်ချင်း ကိုယ်ဝန်မရရင်၊ ထိုယောက်ျားက သူမကို ပစ်ပယ်သွားနိုင်သလို၊ လင်မယား မကွာရှင်းရင်တောင် အပြင်မှာ မိန်းမအသစ် ထပ်ရှာမှာ သေချာသည်။

ဆရာဝန်က ရှောင်းမန် ကိုယ်ဝန်ရနိုင်ခြေဟာ အလွန်နည်းပါးတယ်လို့ အတိအလင်း ပြောထားပေမယ့်လည်း၊ ရှောင်းမန်ရဲ့အမေကတော့ ကလေးရှိပြီးသား မုဆိုးဖိုနဲ့ ညားတာကမှ သမီးအတွက် ပိုစိတ်ချရတယ်လို့ တွေးနေမိသည်။

 သမီးဖြစ်သူရဲ့ ကျေးလက်က သမီးလေး လင်းချင်းချင်းကို မြို့ပေါ်ခေါ်လာဖို့ဆိုတာ သူမစိတ်ထဲ တစ်ချက်ကလေးမျှ မတွေးဖူးချေ။ ရှောင်းမန်ရဲ့အမေက ရှောင်းမန်တစ်ယောက် အတိတ်ကိုမေ့ပြီး ကျန်းမာရေးကိုပဲ ဂရုစိုက်သွားရင် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်လို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။ 

ကျေးလက်က ကလေးမလေး လင်းချင်းချင်းကတော့ သူတို့ရဲ့ သိက္ခာရှိလှတဲ့ ဘဝထဲမှာ ဘယ်တော့မှ ပေါ်မလာသင့်တဲ့၊ ဖျောက်ဖျက်ပစ်ရမယ့် အမည်းစက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

"နင်လည်း ဆရာဝန်နဲ့ ပြထားပြီးပြီပဲ။ ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ် သိမှာပါ" ရှောင်းမန်ရဲ့အမေက ဆက်ပြောသည်။ "ခန္ဓာကိုယ် အားရှိအောင် ဆေးကို သေချာသောက်။ ပြီးတော့... တခြားဖြစ်လာနိုင်တဲ့ လမ်းစတွေအတွက်လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထား"

"မေမေ စိတ်မပူပါနဲ့။ သမီး မနက်ဖြန် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့မယ့်ရက်ကို သွားမှာပါ" ရှောင်းမန်က ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်သည်။

"အေး... ဒါမှ ငါ့သမီး။ ကျေးလက်က ကောက်စိုက်သမား၊ လယ်သမားတွေနဲ့ ညားတာထက်စာရင် မြို့သားနဲ့ ညားတာက အစစအရာရာ သာတာပေါ့" ရှောင်းမန်ရဲ့အမေက ထောက်ခံရင်း ကျေနပ်သွားတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လင်းချန်ရှန်းသည် အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သော သမီးငယ် လင်းချင်းချင်းကို ပွေ့ချီကာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ အထုပ်အပိုး ပြင်ဆင်စရာရှိသောကြောင့် သမီးလေးကို သူ့ဘေးတွင် ပေးမအိပ်ဘဲ ကုတင်ပေါ်၌ သေချာသိပ်ထားလိုက်သည်။

ကံကောင်းသည်က ရာသီဥတုက ပူနွေးနေသဖြင့် အဝတ်အစား အများကြီး ယူသွားစရာမလို၊ လတ်တလော ဝတ်လေ့ရှိသည့် အဝတ်အနည်းငယ်သာ လိုအပ်သည်။

လင်းချန်ရှန်းသည် ဗီရိုကိုဖွင့်ကာ အတွင်းရှိ အဝတ်အစားများကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုအဝတ်အစား အများစုမှာ ရှောင်းမန်က ကျေးလက်က တခြားရွာသားများထံမှ အလှူခံ စုဆောင်းပေးခဲ့သည့် လင်းချင်းချင်းအတွက် အဟောင်းအနွမ်းများသာ ဖြစ်သည်။

 ရှောင်းမန်ကိုယ်တိုင်ကပင် အဝတ်အစားအသစ် သိပ်မချုပ်ဘဲ သမီးဖြစ်သူအတွက် ဆိုလျှင်မူ "ကလေးတွေက အဝတ်အစားကို အလွယ်တကူ ပေပွအောင် ဆော့တတ်တာပဲ၊ အသစ်ချုပ်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး" ဟု အမြဲငြင်းလေ့ရှိသည်။ နှစ်သစ်ကူးမှ အဝတ်အသစ်တစ်ထည် ဝယ်ပေးလျှင်ပင် အလွန် ရက်ရောလှပြီဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

"ဒီအဝတ်တွေကတော့..." လင်းချန်ရှန်း အဝတ်ဟောင်းများကြား ရှာဖွေကြည့်ရာ အခြေအနေ အသင့်အတင့်ကောင်းသည့် အဝတ်အနည်းငယ်ကိုသာ တွေ့ရသည်။ အချို့အဝတ်များမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ဆွေးမြည့်ကာ အနည်းငယ်ဆွဲရုံနှင့်ပင် စုတ်ပြဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး၊ အချို့မှာမူ ဖာထေးရာ အထပ်ထပ်ဖြင့် ညစ်စုတ်နေသည် ။ 

လင်းချန်းရှန်းသည် ဖာထေးရာ သိပ်မများဘဲ သန့်ရှင်းသည့် အဝတ်အစား သုံးစုံခန့်ကို ရွေးထုတ်လိုက်သည်။ မြို့ကို ရောက်မှ သမီးလေးအတွက် အဝတ်အစားအသစ်တွေ ဝယ်ပေးမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ 

အရေးကြီးဆုံးက ကျေးလက်က အဝတ်အစားတွေ ဘယ်လောက်ပါသွားလဲဆိုတာထက် သမီးလေးကို ခေါ်ပြီး မြို့ပေါ်ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဘယ်လိုရောက်အောင် သွားရမလဲဆိုတာသာ ဖြစ်သည်။

"အဝတ်တွေက အကောင်းကြီးတွေပါ၊ ဝတ်လို့ရသေးတယ်" လင်းချင်းချင်းက သူမဖခင် မျက်မှောင်ကုပ်နေသည်ကို မြင်တော့ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် လှမ်းပြောရှာသည်။ "သမီး ဂရုစိုက်ပြီး ဝတ်ပါ့မယ်"

လင်းချင်းချင်းသည် အတိတ်က အဝတ်အစားများကို ဆော့ကစားရင်း ဆွဲဖြဲမိဖူးသဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူက သူမအား "အဝတ်အစားကို စနစ်တကျ မဝတ်တတ်ဘူး၊ နောင်ဆို ပိုဂရုစိုက်" ဟု ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့ဖူးသည်။

"သမီး အပြင်ထွက် မဆော့တော့ဘူး။ အိမ်အလုပ်တွေ ပြီးရင် အိမ်ထဲမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး လှဲနေပါ့မယ်" လင်းချင်းချင်းက ကတိပေးသလို ပြောသည်။

သမီးငယ်လေး၏ စကားကို ကြားရသောအခါ လင်းချန်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တုန်ရင်သွားရသည်။ ကျေးလက်က အလွန်ဆင်းရဲလွန်းသည့် မိသားစုအချို့တွင် အဝတ်အစား တစ်စုံ၊ နှစ်စုံသာ ရှိတတ်ပြီး၊ မိသားစုဝင်များက အလှည့်ကျ ဝတ်ဆင်ကာ အပြင်ထွက်ကြရကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ 

အဝတ်မရှိသူများက အိမ်ထဲတွင်သာ အိပ်နေကြရပြီး၊ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် အားအင်ကုန်ခမ်းမှုကို လျှော့ချကာ အစားအစာ သက်သာအောင် ကြံဖန်ကြရသည်။

"အပြင်ထွက် ဆော့လို့ရပါတယ် သမီးရဲ့" လင်းချန်ရှန်းက သမီးလေးကို အသာအယာ ချော့မော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်တည်းတော့ မသွားရဘူးနော်။ တစ်ယောက်တည်း သွားရင် အပြင်မှာ လူဆိုးတွေက သမီးကို ဖမ်းဆီးပြီး ပြန်ရောင်းစားလိမ့်မယ်။ အပြင်သွားရင် ဖေဖေနဲ့ပဲ အတူတူသွားရမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား"

"အင်း... ဟုတ်ကဲ့ပါ" လင်းချင်းချင်းက ခေါင်းကို တရစပ်ညိတ်ပြသည်။ "သမီး ဖေဖေ့စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်"

လင်းချန်ရှန်းသည် သမီးဖြစ်သူ၏ အဝတ်အစားများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူမကို ဆက်အိပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် မိမိအခန်းသို့ပြန်ကာ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းတော့သည်။ 

အခန်းထဲတွင် ရှောင်းမန် ထားပစ်ခဲ့သည့် အဝတ်အစားအချို့ ရှိနေသေးသည်။ သူမက ထိုအဝတ်အစားများမှာ အလွန်ဟောင်းနွမ်းလှပြီဟု ယူဆကာ မြို့ပေါ်ရောက်မှ အသစ်ဝယ်ရန် ရည်ရွယ်ပြီး ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"..."

 လင်းချန်ရှန်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့။ ထိုအဝတ်အစားများသည် အမှန်တော့ အသစ်နီးပါး ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဝတ်၍ အဆင်ပြေနေသေးသည်။

'ထားလိုက်တော့...' သူ ထိုအဝတ်များကို မယူတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လင်းချန်ရှန်း ထိုအရာများကို မလိုချင်တော့ပါ။

သူ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝတုန်းကတော့၊ ရှောင်းမန် ထားခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဖက်ပြီး လွမ်းဆွတ်တမ်းတကာ အိပ်စက်ခဲ့ဖူးသည်။

 သို့သော် ယခုဘဝတွင်မူ သူသည် အတိတ်က လင်းချန်ရှန်း မဟုတ်တော့။ ရှောင်းမန်အပေါ် ဘာသံယောဇဉ်မျှ မရှိတော့သလို၊ အတိတ်ဘဝ ဇာတ်သိမ်းပိုင်းတွင် သမီးလေး သေဆုံးခဲ့ရမှု၌ ရှောင်းမန်တွင်လည်း တာဝန်ရှိသည်ဟု ယူဆကာ နာကျည်းချက်များသာ ရင်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

လင်းချန်ရှန်းသည် အိမ်တွင်း၌ ဝှက်ထားသော ငွေများကို လိုက်လံတူးဖော် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ရှောင်းမန်အား ငွေဝှက်ထားသည့်နေရာကို ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ချေ။ အကြောင်းမှာ ရှောင်းမန်သည် ငွေကို လက်ဖွာကာ စည်းကမ်းမဲ့ သုံးစွဲတတ်ပြီး ငွေစုဆောင်းရကောင်းမှန်း မသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

 သူမသည် ရှိသမျှငွေကို ချက်ချင်း သုံးပစ်တတ်ပြီး သူ့ထံမှ ငွေထပ်တောင်းလေ့ရှိသည်။ ငွေလွှဲပေးရန် အချိန်ယူရသဖြင့် လင်းချန်ရှန်းသည် အရေးပေါ်သုံးရန် ငွေများကို အိမ်၏ ထောင့်အမျိုးမျိုးတွင် ခွဲ၍ ဝှက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ငွေများကို လိုက်လံတူးဖော်ကြည့်သောအခါ သိသာထင်ရှားသည့် ပမာဏတစ်ခု လျော့နည်းနေသည်ကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။ 

ရှောင်းမန်သည် မထွက်ခွာမီ အိမ်အနှံ့ အသေအချာ ရှာဖွေသွားခဲ့ပုံရသည်။ လင်းချန်ရှန်း၏ ငွေဝှက်တတ်သည့် အလေ့အထကို သိနေသဖြင့် ခရီးစရိတ်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ မြို့ပေါ်ရောက်လျှင် မိဘများထံ အမြဲလက်ဖြန့်မတောင်းချင်၍လည်းကောင်း မရမက ရှာဖွေယူဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တစ်ဖက်အိမ်တွင်မူ ကျိုးလိုင်တီတစ်ယောက် ပြာပြာသလဲဖြင့် ငွေမရခဲ့သည့်အပြင်၊ လင်းအဘွားကြီး၏ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းမှုကိုပါ ခံခဲ့ရသဖြင့် အလွန်အမင်း မကျေမနက် ဖြစ်နေသည်။

အခန်းထဲတွင် ကျိုးလိုင်တီသည် လင်းချန်ဟိုင်းကို ဗျစ်တောက်ဗျစ်တောက် ရင်ဖွင့် ညည်းညူနေတော့သည်။

"ရှင့်အစ်ကိုနဲ့ မရီးကတော့ တကယ့်ကို နှလုံးသားမရှိတဲ့ လူတွေပဲ" ကျိုးလိုင်တီက ပြောသည်။ "ကျမဖြင့် ဒူးထောက်မတတ် တောင်းပန်ပါရဲနဲ့ ငွေတစ်ပြားမှ မပေးဘူး"

"သူတို့က အမြဲတမ်း အဲလိုပဲလေ။ အဝင်ပဲရှိပြီး အထွက်မရှိတဲ့ ရွှေအိုးကြီးတွေကျနေတာပဲ" လင်းချန်ဟိုင်းက ပြန်ပြောသည်။ "သူတို့ဆီက ငွေတောင်းရတာက သူတို့အသားကို လှီးယူနေရသလိုပဲ"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါ သူတို့ပေးရမယ့် ကြွေးမြီလေ" ကျိုးလိုင်တီက ဇွတ်ငြင်းသည်။

"မင်းကလည်း... ဒုတိယညီက အကြွေးစာချုပ် ပေးပြီးတာနဲ့ ဘာလို့ ချက်ချင်းကြီး သွားတောင်းရတာလဲ" လင်းချန်ဟိုင်းက မေးလိုက်သည်။

"မသွားလို့ ဘာလုပ်ရမှာလဲ" ကျိုးလိုင်တီက ပြန်ပက်သည်။ "အကယ်၍ အမေ့ကို သွားပြောရင် အဲဒီငွေတွေထဲက တစ်ပြားမှ ကျမတို့လက်ထဲ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ မေဟွာကို ရောင်းလိုက်တဲ့ ငွေတွေအကုန်လုံးလည်း အခု ရှင့်အမေလက်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာ မဟုတ်လား"

"အမေက အိမ်ထောင်ဦးစီးဆိုတော့ အမေသိမ်းထားတာလည်း ထားလိုက်ပေါ့" လင်းချန်ဟိုင်းက ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် ခပ်တိုးတိုးသာ ဆိုနိုင်သည်။

"ဒါနဲ့... ရှင့်ဒုတိယညီက ဒီရွာငယ်လေးထဲမှာပဲ တစ်သက်လုံး နေသွားတော့မှာလား" ကျိုးလိုင်တီက မေးပြန်သည်။

ရှောင်းမန်က မြို့ပေါ် ပြန်သွားပြီဖြစ်ရာ၊ ရှောင်းမန်ကို အသည်းအသန် ချစ်လှပါသည်ဆိုသော လင်းချန်ရှန်းတစ်ယောက် ကျေးလက်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ဆက်နေပါ့မလဲ။

ကျိုးလိုင်တီတင်မက ရွာထဲက လူအတော်များများကလည်း ထိုသို့ပင် တွေးနေကြသည်။ လင်းချန်ရှန်းသည် ရှောင်းမန်ကို ပြန်ခေါ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိကြသော်လည်း၊ သူမနောက်သို့ မြို့ပေါ်အထိ လိုက်သွားလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။ ရှောင်းမန် ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်နိုင်မလဲဆိုတာကို သူ သွားရောက် သက်သေပြချင်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါတွေအားလုံး သူကိုယ်တိုင် ရှာတဲ့မီးပဲ။ ရှောင်းမန်အတွက် ငွေတွေ အများကြီး သုံးပစ်ပြီး သူမအလိုကို အလိုလိုက်ခဲ့တာကိုး" ကျိုးလိုင်တီက ငြူစူစူဖြင့် ပြောသည်။

 "ရှောင်းမန်က အမြဲတမ်း အဝတ်အစားအသစ်တွေ ဝတ်ပြီး မုန့်အကောင်းစားတွေ စားနေချိန်မှာ၊ သူတို့သမီးလေးကတော့ အဝတ်ဟောင်းတွေဝတ်ပြီး အမေဖြစ်သူ မုန့်စားတာကို ဘေးကနေ သွားရည်တကျကျနဲ့ ထိုင်ကြည့်ခဲ့ရတာ"

ကျိုးလိုင်တီသည် မိမိကိုယ်မိမိ မတရားခံရသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

 ယနေ့ သူမ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့သည့်အပြင်၊ သားယောက်ျားလေး မမွေးနိုင်သဖြင့် ယောက္ခမအိမ်တွင် မျက်နှာငယ်ရကာ မီးဖိုချောင်ထဲ၌ ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ ဆဲဆိုခြင်းကိုပါ ခံခဲ့ရသည်။ သူမသည် ယောက္ခမကို ပြန်မပြောရဲသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေရသည်။

"ကျမ ကြားတာတော့ သူက အလုပ်ရာထူးကိုတောင် ရောင်းချပစ်လိုက်ပြီဆိုပဲ" ကျိုးလိုင်တီက ဆက်ပြောသည်။ "ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းလိုက်လဲတော့ မသိဘူး။ ကြည့်စမ်းပါဦး... ရှင် သူ့ဆီသွားပြီး ငွေအချို့ သွားချေးလို့ မရဘူးလား။ မေဟွာကို ပြန်ရွေးဖို့အတွက်လို့ပဲ ပြောလိုက်ပေါ့။ 

သူသာ တကယ်ပဲ တူမဖြစ်သူအပေါ် ဂရုစိုက်ရင် ငွေထုတ်ပေးရမှာပေါ့။ အကယ်၍ အဲဒီတုန်းက သူသာ သူ့သမီးကို ရောင်းဖို့ မငြင်းခဲ့ရင်၊ ကျမတို့သမီးလေးလည်း ကော့မိသားစုဆီ အခေါ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျိုးလိုင်တီသည် တွေးလေလေ၊ ဒါတွေအားလုံးသည် လင်းချန်ရှန်းကြောင့်ဟု အပြစ်ဖို့လေလေ ဖြစ်နေသည်။

 ရှောင်းမန် ထွက်သွားပြီဖြစ်၍ လင်းချန်ရှန်းအနေဖြင့် လင်းချင်းချင်းကို ဘေးတွင် ဆက်ထားရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဟု သူမ ယူဆသည်။ စားဖို့ပဲသိပြီး အလုပ်မလုပ်နိုင်သေးသည့် သမီးမိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် အစားပုပ်ရုံတင်မက၊ လင်းချန်ရှန်း မိန်းမအသစ်ရှာရာတွင်လည်း အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

 ထို့ကြောင့် လင်းချင်းချင်းကိုပါ ကော့မိသားစုထံ ပို့ပစ်လိုက်တာက ပိုကောင်းသည်ဟု သူမ တွေးနေမိသည်။

"ဒါနဲ့... သူက ချင်းချင်းကို မြို့ပေါ်ခေါ်သွားရင် သူတို့အိမ်က ဘာဖြစ်သွားမလဲ" ကျိုးလိုင်တီက လောဘတက်စွာ မေးပြန်သည်။ "ဘယ်သူမှ မနေရင် အိမ်က အလွယ်တကူ ပျက်စီးသွားမှာပေါ့..."

ထိုညတွင် လင်းချင်းချင်းတစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်၌ ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်ရင်း အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေရှာသည်။

သမီးငယ်လေးသည် ယနေ့ သူမစားခဲ့ရသည့် အသားပေါက်စီ အကြီးကြီးများနှင့် ပေါင်းမုန့်ချိုချိုလေးများကို ပြန်တွေးကာ နှုတ်ခမ်းလေးကို လျှာဖြင့် သပ်နေမိသည်။ ထိုအရာများသည် တကယ့်ကို အရသာရှိလွန်းလှပြီး တစ်ရက်တည်းနှင့် ယခုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သောအရာများကို အများကြီး စားခဲ့ရဖူးခြင်း မရှိချေ။

လင်းချင်းချင်းသည် ဘေးနားရှိ အဝတ်ရုပ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ဒီအရုပ်လေးက မိခင်ဖြစ်သူ ပေးခဲ့သည့် အရုပ်လေး ဖြစ်သည်။

"ဒါက အိမ်မက်ကြီးလား ဟင်..." လင်းချင်းချင်းက အရုပ်လေးကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားမိသည်။

အရုပ်လေးကတော့ သူမကို ပြန်မဖြေနိုင်ရှာ။

 လင်းချင်းချင်းက မိမိကိုယ်မိမိ ရေရွတ်နေမိသည်။ "အိမ်မက်မဟုတ်ပါဘူး... အိမ်မက်မဟုတ်ဘူး... အိမ်မက်မဟုတ်ပါဘူး..."

လင်းချင်းချင်းသည် အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လင်းချန်ရှန်းသည် သမီးဖြစ်သူ စောင်ခြုံရဲ့၊ မရဲ့ လာရောက်စစ်ဆေးရာတွင် သမီးလေး အိပ်မပျော်သေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ မီးဖွင့်လိုက်သောအခါ လင်းချင်းချင်းက ချက်ချင်း မျက်စိကို မှိတ်ကာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ရှာသည်။

"မအိပ်သေးဘူးလား သမီး" လင်းချန်ရှန်းက သမီးလေး အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။

လင်းချင်းချင်းက မျက်လုံးလေးကို အသာအယာဖွင့်ကာ ရင်ခွင်ထဲက အရုပ်လေးကို ဖက်ထားရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဖေဖေ... ဒါက အိမ်မက်ကြီးလား ဟင်"

"ဒါ အိမ်မက်မဟုတ်ပါဘူး သမီးရဲ့" လင်းချန်ရှန်းသည် သမီးဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲက အရုပ်လေးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ သမီးလေးနှင့် ပတ်သက်သည့် အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်အချို့က ဝေဝါးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုအရုပ်လေးကို ရှောင်းမန် ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ကိုမူ သူ မှတ်မိနေသေးသည်။

ကျောက်ရှင်းထုန်နှင့် တခြားသူများ၏ ပြောပြချက်အရ၊ ထိုအတိတ်ဘဝတုန်းက အရုပ်လေးသည် မြစ်ထဲသို့ ကျသွားခဲ့ပြီး လင်းချင်းချင်းက သွားကောက်ရာမှ မြစ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားကလေးများက ကူညီရန် အလွန်ငယ်လွန်းလှသဖြင့် လူကြီးများ ရောက်လာချိန်တွင် လင်းချင်းချင်းလေးမှာ အသက်မဲ့နေရှာပြီ ဖြစ်သည်။

'သနားစရာ သမီးလေး... မွေးမိခင်က သူမအပေါ် သေချာမကောင်းခဲ့တာတောင်၊ အမေပေးခဲ့တဲ့ အရုပ်လေးကို အမြဲတမ်း တမြတ်တနိုး တန်ဖိုးထားခဲ့ရှာတာ...'

လင်းချန်ရှန်းသည် သမီးဖြစ်သူအား အတိတ်က ဘာတစ်ခုမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မပေးနိုင်ခဲ့သည်ကို နောင်တရမိသည်။ နောင်အနာဂတ်တွင် သမီးလေးကို ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် အရာများစွာ ပေးဆပ်မည်ဟု သူ ကတိပြုလိုက်မိသည်။ သူသည် ယပ်တောင်ကိုယူကာ လင်းချင်းချင်း၏ ဘေးတွင် အသာအယာ ယပ်ခတ်ပေးလိုက်သည်။

"ကဲ... အိပ်တော့နော်" လင်းချန်ရှန်းသည် သမီးလေး ရင်ခွင်ထဲက အရုပ်ကို အတင်းအဓမ္မ လုမယူခဲ့ပါ။ နောင်ကျမှ ပိုကောင်းသည့် လက်ဆောင်များဖြင့် အစားထိုးလဲလှယ်ပေးမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

"ဖေဖေ..." လင်းချင်းချင်းက တုန်တုန်ရီရီလေး ခေါ်ပြန်သည်။

"ဖေဖေ ဒီမှာရှိတယ် သမီး" လင်းချန်ရှန်းက ပြန်ထူးလိုက်သည်။

လင်းချင်းချင်းသည် ဗိုက်ထဲတွင် အစာများပြည့်နေသဖြင့် အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ လေချဉ်ပင် တက်နေရှာသည်။

လင်းချန်ရှန်းသည် လင်းချင်းချင်း၏ ဗိုက်လေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ယနေ့ သမီးလေးကို အဝကျွေးချင်စိတ်တစ်ခုတည်းဖြင့် ကျွေးခဲ့သော်လည်း၊ ကလေးငယ်တစ်ယောက် အကုန်ကုန်အောင် စားနိုင်၊ မစားနိုင်ကို သေချာမစဉ်းစားမိခဲ့ချေ။ ညစာမစားရသေးသဖြင့် သိပ်မများလှဘူးဟု သူ ထင်ခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင်မူ လင်းချင်းချင်းလေးသည် သက်သောင့်သက်သာဖြစ်ကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ လင်းချန်ရှန်းသည် သမီးငယ်လေး အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသည်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အဆုံးသတ်တွင် မိဘများအနေဖြင့် သမီးလေးကို လုံလောက်တဲ့ နွေးထွေးလုံခြုံမှု မပေးနိုင်ခဲ့သလို၊ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်လည်း မပြုစုနိုင်ခဲ့ကြချေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်အစောကြီးတွင် လင်းချန်ရှန်းသည် စောစောထကာ ကြက်ဥကြော်နှင့် ဆန်ပြုတ်အပါအဝင် အစားအစာအချို့ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ရာသီဥတုက အလွန်ပူပြင်းလှသဖြင့် အသားများက အလွယ်တကူ ပုပ်သိုးပျက်စီးနိုင်သည်။ အိမ်တွင် ရေခဲသေတ္တာမရှိသဖြင့် အစားအစာများကို ရေတွင်းထဲ၌ အအေးခံကာ သိမ်းဆည်းရမည် ဖြစ်သော်လည်း လင်းချန်ရှန်း၏အိမ်တွင် ရေတွင်းမရှိ၊ ရေပိုက်ကိုသာ အသုံးပြုကြရသည်။

လင်းချန်ရှန်းသည် သမီးလေး လင်းချင်းချင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ချီကာ၊ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် အထုပ်အပိုးကို ဆွဲပြီး ရွာလူကြီးနှင့်အတူ လယ်ထွန်စက် ပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။ လင်းချန်ရှန်းသည် သူ့ရဲ့ စက်ဘီးကို ရွာလူကြီးမိသားစုထံသို့ ငွေခြောက်ဆယ်ယွမ်ဖြင့် ရောင်းချခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ကိစ္စရပ်များကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြေရှင်းနိုင်ရန်အတွက် လင်းချန်ရှန်းသည် ငွေအများကြီး မတောင်းခဲ့ချေ။ ရွာလူကြီးမိသားစုသည် ယခင်က သူ့အပေါ် ကူညီဖူးသဖြင့် ထိုဈေးနှုန်းနှင့်တင် သူ ကျေနပ်ခဲ့သည်။

မိုးမလင်းတလင်းအချိန်ဖြစ်၍ လမ်းပေါ်တွင် လူသူ သိပ်မရှိသေးချေ။

ယခုအချိန်က စပါးစိုက်ပျိုးသည့် ရာသီမဟုတ်သဖြင့် လူအများစုမှာ အလုပ်များသည့် စိုက်ပျိုးရေးရာသီနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မနက်ခင်းတွင် အနည်းငယ် ပို၍ အိပ်စက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

"မနက်စာ စားပြီးပြီလား" ရွာလူကြီးက မေးရင်း၊ ပေါင်းမုန့်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ လင်းချင်းချင်း၏ ရှေ့တွင် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လင်းချင်းချင်းသည် ချက်ချင်းမယူဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"စားလိုက်လေ သမီး" လင်းချန်ရှန်းက ရွာလူကြီးထံမှ မုန့်ကိုလှမ်းယူကာ သမီးလေး၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "အခု မစားနိုင်ရင်လည်း ခဏသိမ်းထားလိုက်။ ဗိုက်ပြည့်နေရင် အတင်းအဓမ္မ မစားနဲ့ဦး"

"သိမ်းထားပါ့မယ်" လင်းချင်းချင်းက ရွာလူကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘကြီး"

"ချင်းချင်းလေးက တကယ့်ကို လိမ္မာရေးခြားရှိတာပဲ" ရွာလူကြီးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆိုသည်။ "မင်းသမီးလေးက တကယ်ကို လိမ္မာလွန်းပါတယ်။ ငါ ဒီလောက် လိမ္မာတဲ့ကလေးမျိုး တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး။ အသက်နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတွေဆိုတာ ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်ဆိုးသွမ်း ဂျောက်ဂျက်ကျတတ်တာ၊ မင်းသမီးလေးကတော့ အိမ်အလုပ်တွေကိုတောင် ဝိုင်းကူလုပ်ပေးနိုင်တယ်"

"သူက အရမ်းကို လိမ္မာလွန်းနေတာပါ" လင်းချန်ရှန်းက ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိသည်။ သူသည် သမီးလေးကို အခုလိုမျိုး အရွယ်နဲ့မမျှအောင် လိမ္မာနာခံနေဖို့ မလိုလားပါ။ အနည်းငယ် ဆိုးချင်ဆိုး၊ နွဲ့ချင်နွဲ့နေတာကိုသာ သူ ပိုမြင်ချင်မိသည်။

လင်းချန်ဟိုင်းတစ်ယောက် လင်းချန်ရှန်းကို လာရှာသည့်အချိန်တွင်မူ လင်းချန်ရှန်းသည် ရွာထဲ၌ မရှိတော့ချေ။ လင်းချန်ရှန်း၏ အိမ်တံခါးတွင် သော့အကြီးကြီး ခတ်ထားပြီး သော့ခလောက်ကိုတော့ ရွာလူကြီးထံ အပ်နှံသွားခဲ့သည်။ သေချာတာကတော့ လင်းချန်ရှန်းသည် မိမိ၏ အစီအစဉ်များကို လင်းမိသားစုအား တစ်လုံးတစ်ပါဒမျှ အသိပေးမသွားခဲ့ခြင်းပင်။

"ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ သူ ဘယ်ကို သွားလိုက်တာလဲ" လင်းချန်ဟိုင်းသည် တံခါးက သော့ခလောက်ကြီးကို ကိုင်ကြည့်ရင်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

"မိုးမလင်းခင်ကတင် သူ အထုပ်တွေဆွဲ၊ ကလေးကိုချီပြီး ထွက်သွားတာ ငါ မြင်လိုက်တယ်" လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ယောက်က ကြုံကြိုက်၍ လှမ်းပြောသည်။ "သူ့မိန်းမပြန်လာဖို့ ကလေးကိုပြပြီး လိုက်ချော့မလို့ နေမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့မိန်းမက မြို့ပေါ်ပြန်သွားပြီဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်လာပါ့မလဲ"

"ကလေးကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားတယ် ဟုတ်လား" လင်းချန်ဟိုင်း အံ့ဩမှင်တက်သွားသည်။ "သူ မနေ့ကမှ ပြန်ရောက်တာလေ။ ဘယ်လိုလုပ် အခုလောက် မြန်မြန်ကြီး ပြန်ထွက်သွားရတာလဲ"

"မိန်းမနောက်ကို လိုက်ချင်ရင်တော့ အချိန်မဆိုင်းဘဲ မြန်မြန်လုပ်ရတာပေါ့။ အချိန်ဆွဲနေရင် သူ့မိန်းမက တခြားလူနဲ့ ပါသွားဦးမယ်" ထိုလူက ဆက်ပြောသည်။ "ဒါကြောင့် သူ အလျင်စလို ဖြစ်နေတာနေမှာပေါ့။ အမြန်သွားမှ ဖြစ်မှာကိုး"

အလားတူအချိန်တွင် ရုံချန်မြို့ရှိ အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း၌ ရှောင်းမန်သည် ဗီရိုထဲက အဝတ်အစားအသစ်များကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမ မြို့ကို ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူက သူမအတွက် အဝတ်အစားအသစ် အများအပြား ဝယ်ပေးခဲ့သည်။ ရှောင်းမန်၏ ယောင်းမဖြစ်သူက ထိုအရာများကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပျက်ကာ မကျေမနက် ဖြစ်နေသည်။

 ယောင်းမဖြစ်သူက ရှောင်းမန်ရဲ့အမေသည် ရှောင်းမန်အပေါ် အလိုလိုက်လွန်းသည်ဟု ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"မေမေ... မနက်ဖြန် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ရင် ဝတ်ဖို့ ဒီအဝတ်အစားက အဆင်ပြေရဲ့လား"

ရှောင်းမန်သည် အဝတ်အစားအသစ်တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ကြည့်ရင်း မိခင်ဖြစ်သူထံမှ အကြံဉာဏ် တောင်းခံနေတော့သည်။