CH 4

"သူ ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ..."

ရွှီယူချိုင် စိတ်ထဲကနေ တအံ့တဩ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ "သူ့မိန်းမနောက်ကို လိုက်သွားတယ် မဟုတ်ဘူးလား။"

"သူ လက်လျှော့လိုက်ပြီတဲ့" ဟု ကျောက်ရှင်းထုန် က ပြန်ဖြေသည်။

"ရှင်ကော ယုံလား။ သူက ရှောင်းမန် ကို အသက်ထက်မက ချစ်ခဲ့တာလေ။ ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တဲ့လူက အခုမှ လက်လျှော့လိုက်ပြီလို့ ပြောနေတာ... တစ်ခုခုတော့ အနံ့နံနေတယ် မထင်ဘူးလား။"

"ဘာအနံ့ နံရရမှာလဲ။ သူက တက္ကသိုလ်ကျောင်းဆင်းလည်း မဟုတ်၊ မူလတန်းတောင် မပြတ်တပြတ် အောင်ထားတဲ့ကောင်ပဲဥစ္စာ။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် တန်းတူရည်တူ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ" ဟု ရွှီယူချိုင်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ရွှီမိသားစုနှင့် လင်းမိသားစုသည် စိတ်သဘောထားချင်း တူညီကြသော်လည်း ရွှီမိသားစုက ပို၍ ဟန်ဆောင်ကောင်းကြသည်။ လင်းချန်ရှန်း သည် ရွှီမိသားစုဝင်တစ်ဦး မဟုတ်သဖြင့် သူ့ဘက်က ရပ်တည်ပေးရန် သူတို့တွင် တာဝန်မရှိပေ။

ယခင်က လူအများက လင်းချန်ရှန်းကို ရှောင်းမန်အား တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ မဖြေခိုင်းရန်နှင့် မြို့ပေါ်သို့ မလွှတ်ရန် တားဆီးခဲ့ကြဖူးသည်။ မြို့ရောက်လျှင် လင်နှင့်သားသမီးကို ပစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သတိပေးခဲ့ကြသော်လည်း လင်းချန်ရှန်းက မယုံခဲ့။ 

သူက ရှောင်းမန်အပေါ် အစွမ်းကုန် ကောင်းခဲ့သည့်အပြင် ကြားထဲတွင် သမီးလေးတစ်ယောက်လည်း ရှိနေသဖြင့် ရှောင်းမန် မိမိကို မည်သည့်အခါမျှ ပစ်မသွားနိုင်ဟု ရိုးရိုးသားသား ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ရှောင်းမန်ကို စာမေးပွဲမဖြေခိုင်းဖို့ လူတိုင်းက ဝိုင်းတားကြတာကို သူကမှ နားမထောင်တာ။ အခုလို အခြေအနေမျိုး ဆိုက်ရောက်တာ သူ့အပြစ်နဲ့သူပဲ" ဟု ရွှီယူချိုင်က ၎င်းတို့လင်မယား အခန်းထဲတွင် ပြောဆိုနေသည်။

"ရှင်ကော ကျွန်မကို စာမေးပွဲပေးဖြေခဲ့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ကျောက်ရှင်းထုန်က လှမ်းမေးရာ၊ ရွှီယူချိုင်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် "မင်းလား... တက္ကသိုလ်ဝင်ဖို့က အဲ့လောက် လွယ်တယ်များ မှတ်နေလား" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ရွှီမိသားစုက ကျောက်ရှင်းထုန်ကို စာမေးပွဲဖြေခွင့် ပြုခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းရှိသည်။ ပထမအကြိမ် စာမေးပွဲဖြေစဉ်က ကျောက်ရှင်းထုန်တွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီး၊ ဒုတိယအကြိမ်တွင်မူ ကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေရသည်။ မူလကတည်းက စာသိပ်မတော်သည့်အပြင် ကလေးထိန်းရင်း စာဖြေရသဖြင့် မည်သို့မျှ အောင်မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ရွှီမိသားစုက ကြိုတွက်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ စာမေးပွဲမဖြေခိုင်းပါက ကျောက်ရှင်းထုန်က ရန်ငြိုးဖွဲ့ကာ မိသားစုအဆင်မပြေ ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် 'မအောင်နိုင်မှန်း သိသိကြီးဖြင့်' သဘောကောင်းချင်ယောင်ဆောင်ကာ ပေးဖြေခဲ့ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့က အချည်းနှီး လူအူဝဲများ မဟုတ်ကြချေ။

သို့သော် ရှောင်းမန်ကမူ ထိုသို့မဟုတ်။ စာမေးပွဲများ ပြန်လည်ကျင်းပကတည်းက သူမသည် နေ့မနား ညမနား ကြိုးစားခဲ့သည့်အပြင် သူတစ်ပါးကိုပင် စာပြပေးနိုင်သည်အထိ တော်ခဲ့သည်။

 စာပေတွင် ထူးချွန်ရုံမက ရှောင်းမန်သည် ကျောက်ရှင်းထုန်ထက် ပို၍ ရက်စက်တတ်သူလည်း ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ပိုင် သမီးငယ်လေးကို အိမ်မှုကိစ္စများ အဓမ္မခိုင်းစေပြီး ကလေးကို ပစ်ထားနိုင်လောက်အောင် ရက်စက်သူဖြစ်ကာ ကျောက်ရှင်းထုန်ကမူ ကလေးအပေါ် ပို၍ ကြင်နာတတ်သေးသည်။

"စာမေးပွဲအကြောင်း ထားလိုက်ပါတော့။ ရှင့်ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ပိုက်ဆံလာတောင်းတော့မယ်" ဟု ကျောက်ရှင်းထုန်က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူ့စိတ်ဓာတ်နဲ့ဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့ ပိုက်ဆံပြန်မပေးလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး။"

"မင်းဆီမှာ ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ" ရွှီယူချိုင်က မျက်မှောင်ကုတ်လျက် မေးသည်။

"အများကြီးမရှိတော့ဘူး၊ တစ်ယွမ်ကျော်ကျော်ပဲ ကျန်တော့တယ်"

"ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ကုန်သွားရတာလဲ။"

"ရှင်ပဲ စောစောက နှစ်ယွမ် ယူသွားတယ်မဟုတ်လား။ ရှင့်အမေကလည်း နှစ်ယွမ် လာယူသွားသေးတယ်။" ကျောက်ရှင်းထုန်က မကျေမနပ် ပြန်ပက်သည်။

စင်စစ် လင်းချန်ရှန်းသည် သမီးဖြစ်သူ လင်းချင်းချင်း ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ကျောက်ရှင်းထုန်ထံ ပိုက်ဆံများ အပ်နှံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရွှီမိသားစုက ထိုငွေကို သိရှိသွားပြီး ကျောက်ရှင်းထုန်ထံမှ တောင်းယူခဲ့ကြသည်။ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် နှိုက်ယူကြသည့်အပြင် ကျောက်ရှင်းထုန်ကိုယ်တိုင်လည်း မိဘအိမ်သို့ ပစ္စည်းများဝယ်ကာ ပို့လိုက်သဖြင့် ထိုငွေများ ချက်ချင်း ပြုန်းတီးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အဝတ်အထည်အလိပ်များနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ကျောက်ရှင်းထုန်သည် လင်းချင်းချင်းအတွက် အများကြီး ဝယ်မပေးခဲ့ပေ။ လင်းချန်ရှန်း အထင်ကြီးစေရန်အတွက်သာ ကလေးကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်နေပါသည်ဟု လိမ်ညာပြောဆိုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှင့်အမေဆီက ပိုက်ဆံပြန်တောင်းဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး... ထားလိုက်တော့" ကျောက်ရှင်းထုန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်သည်။

"သူ့ကို လေးယွမ်ပဲ ပေးလိုက်" ဟု ရွှီယူချိုင်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချသည်။ "ငါတို့ဆီမှာလည်း အပိုမရှိတော့ဘူး။" ရွှီယူချိုင်သည် မိမိအိတ်ကပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံတစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ စိုက်မထုတ်ချင်ပေ။ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ချွေတာစုဆောင်းကာ ကပ်စေးနည်းနည်းဖြင့် နေထိုင်နေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ... လင်းချင်းချင်းလေး အစားအသောက် စားသောက်ပြီးသောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူ လင်းချန်ရှန်းက သူမကို အိပ်စက်ရန် ချော့သိပ်လေသည်။

"ဖေဖေ..."

လင်းချင်းချင်းလေး မအိပ်ချင်သေးပေ။ မိမိနိုးလာသည့်အချိန်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူ အနားမှာ မရှိတော့ဘဲ အခြားတစ်နေရာသို့ အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရမည်ကို သူမ အလွန်ကြောက်လန့်နေရှာသည်။ ထို့ကြောင့် မျက်လုံးလေးကို အတင်းပြူးကာ မအိပ်ဘဲ နေနေမိသည်။

"စိတ်အေးအေးထားပြီး အိပ်တော့နော် သမီးလေး... ဖေဖေ သမီးကို ထားမသွားဘူး"

လင်းချန်ရှန်းသည် သမီးငယ်လေး၏ စိုးရိမ်စိတ်နှင့် စွန့်ပစ်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်ဝန်းလေးများကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားရသည်။

"ဖေဖေ ဒီက ထွက်သွားရင် သမီးလေးကို တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားမှာပါ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ဖေဖေတို့ မြို့ပေါ်ကို တူတူသွားကြမယ်။ သမီး စားချင်တာ မှန်သမျှ ဝယ်ကျွေးမယ်... ဟုတ်ပြီလား။ သမီးလေး ဘာစားချင်လဲ ပြော။"

"သမီး... ဥကိတ်မုန့် လေး စားချင်တယ်" လင်းချင်းချင်းက တိုးတိုးလေး တောင်းဆိုရှာသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ ရှောင်းမန် ဥကိတ်မုန့်စားနေသည်ကို သူမ မြင်ဖူးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က မိခင်ဖြစ်သူက သူမကို အနည်းငယ်သာ ကျွေးပြီး "ကလေးတွေ အများကြီးစားရင် သွားပုပ်လိမ့်မယ်၊ တခြားဟာတွေ စားလို့မရဘဲ နေလိမ့်မယ်" ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။

 "သမီး နည်းနည်းပဲ စားပါ့မယ် ဖေဖေ... သွားမပုပ်အောင်လို့ပါ။"

"စားရစေရမယ်... ဒီညပဲ ဖေဖေ သမီးလေးအတွက် ဥကိတ်မုန့် ပေါင်းပေးမယ်" ဟု လင်းချန်ရှန်းက သမီးလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ကတိပေးလိုက်သည်။ ဂျုံမှုန့်က အကောင်းစားမဟုတ်သည့်တိုင် သမီးလေးအတွက် အရသာရှိသော မုန့်လုပ်ပေးရန် သာမန်ဂျုံမှုန့်အချို့ကို ဝယ်ယူရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်..." လင်းချင်းချင်းလေး ပြန်ဖြေသည်။

 စောစောက စားထားသော ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကြောင့်ပင်လော သို့မဟုတ် ဖခင်ဖြစ်သူ အနားတွင် ရှိနေခြင်းကြောင့်ပင်လော မသိ၊ မကြာမီပင် ကလေးမလေး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

သမီးလေး အိပ်ပျော်သွားသည်နှင့် လင်းချန်ရှန်းသည် ရွှီယူချိုင်၏ အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်လာခဲ့သည်။

အတိတ်ဘဝတုန်းက လင်းချန်ရှန်းသည် ရွှီယူချိုင်နှင့် ၎င်း၏ဇနီးကို အလွန်ယုံကြည်ခဲ့မိသည်။ ရွှီယူချိုင်က သူ၏ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကို ဖြစ်သလို၊ ကျောက်ရှင်းထုန်ကလည်း ရှောင်းမန်၏ သူငယ်ချင်းအရင်းခေါက်ခေါက် ဖြစ်နေသောကြောင့် လင်းချင်းချင်းကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုစောင့်ရှောက်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ 

သို့သော် သူ သွေးနားထင်ရောက်အောင် မှားခဲ့သည်။ ထိုသူများသည် လင်းချင်းချင်းကို စောင့်ရှောက်ရန် စိုးစဉ်းမျှ စိတ်မကူးခဲ့ကြဘဲ သူ၏ ပိုက်ဆံကိုသာ မက်မောခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အပြင်ပန်းတွင် ရိုးသားဖြောင့်မတ်ယောင် ဆောင်နေသော ရွှီယူချိုင်သည် တကယ်တော့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ အတိတ်ဘဝတွင် လင်းချင်းချင်းလေး သေဆုံးသွားသည့် သတင်းကို ရွှီမိသားစုက ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း လင်းချန်ရှန်း သိရှိသွားချိန်တွင် ရွှီယူချိုင်နှင့် အပေါင်းအပါများက ထိုအကြံသည် ကျောက်ရှင်းထုန်၏ အကြံဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ မိန်းမဖြစ်သူအပေါ် အပြစ်ပုံချခဲ့ကြသေးသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရင်း လင်းချန်ရှန်း၏ လက်သီးများမှာ တင်းတင်းဆုပ်လျက် အကြောအပြိုင်းပြိုင်း ထလာရသည်။ အတိတ်ဘဝကတည်းက ကလဲ့စားချေမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ယခုဘဝတွင် ရွှီယူချိုင်ကို မြေစာပင်ဖြစ်အောင် ရိုက်နှက်ချင်သည့် စိတ်ကို မနည်းအောင့်အီး ထိန်းချုပ်နေရသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ရွှီမိသားစုက လင်းချင်းချင်းကို ထိန်းပေးထားသည်ဟု ရွာသားများက ထင်မြင်နေကြသဖြင့် ရွှီယူချိုင်ကို သွားရောက်ရိုက်နှက်ပါက လင်းချန်ရှန်းတွင်သာ အပြစ်ရှိသည်ဟု လူအများက မြင်ကြပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ အထင်လွဲခံရမည့် အခြေအနေမျိုးကို သူ အဖြစ်မခံနိုင်ပါ။

အကယ်၍ လင်းချင်းချင်းလေးသာ အသက်မရှင်တော့ပါက လင်းချန်ရှန်းအနေဖြင့် မိမိသိက္ခာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရွှီယူချိုင်ကို သေအောင် သတ်မိမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုဘဝတွင် သမီးလေး အသက်ရှင်နေပြီဖြစ်ရာ ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြစ်မှုမှတ်တမ်း ရှိခြင်းမျိုး မဖြစ်စေရပေ။ နောင်တစ်ချိန် သမီးလေး နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်း စာမေးပွဲ ဖြေဆိုလိုပါက မိဘ၏ ရာဇဝတ်မှုမှတ်တမ်းက သမီး၏ အနာဂတ်လမ်းကို ပိတ်ဆို့သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သမီးလေးကို နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်း မဖြစ်မနေ လုပ်ခိုင်းမည်ဟု မရည်ရွယ်ထားသော်လည်း သမီးဖြစ်သူ သွားချင်သည့် လမ်းကြောင်းကို မိမိကြောင့် အဟန့်အတား မဖြစ်စေလိုသည့် ဖခင်တစ်ယောက်၏ မေတ္တာပင် ဖြစ်သည်။

လင်းချန်ရှန်း ရွှီအိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ရွှီယူချိုင်နှင့် ကျောက်ရှင်းထုန်တို့သည် မနေ့က ဝယ်ယူခဲ့သော အထည်လိပ်များနှင့် ဂွမ်းများကို ဧည့်ခန်းစားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းထားကြသည်။ 

ထိုအထည်စမှာ ၎င်းတို့၏ သားဖြစ်သူအတွက် အင်္ကျီချုပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော ယောကျာ်းလေးစီး အပြာရင့်ရောင် အထည် ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်ရှင်းထုန်က အခြားအထည်ကို လဲလှယ်ပြသချင်သော်လည်း ၎င်းတို့အိမ်တွင် အပိုအထည် မရှိဘဲ လိုအပ်သလောက်သာ ဝယ်ယူသုံးစွဲတတ်ကြသဖြင့် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

"ဒီအထည်က မင်းတို့ သားအတွက် အင်္ကျီချုပ်ဖို့ ဝယ်ထားတာ မဟုတ်လား" လင်းချန်ရှန်းက အထည်၏ အရောင်ကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ကွက်ကနဲ သိလိုက်သည်။ သူက မျက်စိကန်းနေသူ မဟုတ်ပေ။

"မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်မဟုတ်ရပါဘူး" ကျောက်ရှင်းထုန်က ပျာပျာသလဲ ရှင်းပြသည်။ "ကလေးတွေက အပြင်မှာ ဆော့တော့ ညစ်ပတ်လွယ်တယ်လေ။ အရောင်ရင့်ရောင်က အစွန်းအထင်းတွေ ဖုံးပေးနိုင်လို့ပါ။ ဒီအထည်က အတွင်းခံဂွမ်းအင်္ကျီ ချုပ်ဖို့ပါ။ ဆောင်းတွင်းမှာ ဂွမ်းအင်္ကျီတွေက လှန်းရင် မြန်မြန်မခြောက်ဘူးလေ။ အရောင်ရင့်ရောင် သုံးတာက အကွက်တိပဲပေါ့။"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက ရွှီယူချိုင်ကို မျက်ရိပ်ပြကာ တစ်ခုခု ဝင်ပြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဝမ်းကွဲအစ်ကို... အရောင်ရင့်တာက အညစ်အကြေး ပိုခံတယ်။ ကလေးတွေ ဝတ်ဖို့ အကောင်းဆုံးအရောင်ပဲ" ဟု ရွှီယူချိုင်က ဝင်ထောက်သည်။

"မင်းတို့ ကိုယ်ချင်းစာတရားနဲ့ ပြန်တွေးကြည့်စမ်း... အဲ့ဒါ တကယ်ပဲလား" လင်းချန်ရှန်းက ခပ်အေးအေး မေးလိုက်ပြီး "ပိုက်ဆံ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးသည်။

"ဒီမှာ..." ကျောက်ရှင်းထုန်က အကြွေစေ့နှင့် ငွေစက္ကူအစုတ် လေးယွမ်ကို ထုတ်ပေးသည်။

လင်းချန်ရှန်းက ပိုက်ဆံကို သေချာရေတွက်လိုက်ပြီးနောက် -

"ဒီအထည်စုတ်နဲ့ ဂွမ်းအနည်းငယ်က လေးယွမ်တောင် တန်သတဲ့လား။ ဘယ်သူ့ကို လာလိမ်နေတာလဲ။" လေးယွမ်ဆိုလျှင် ပစ္စည်းအများကြီး ဝယ်ယူနိုင်သော်လည်း ကျောက်ရှင်းထုန်တို့ လင်မယားက ယခုကဲ့သို့ အနည်းငယ်မျှသာ ပြန်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖြန်း...!!!

ရွှီယူချိုင်က ကျောက်ရှင်းထုန်၏ ပါးကို ရုတ်တရက် အားပြင်းပြင်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ 

ကျောက်ရှင်းထုန်က မိမိပါးကို ကိုင်လျက် လင်ဖြစ်သူ မိမိကို ရိုက်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားသဖြင့် မင်သက်ကာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

 ပါးရိုက်သံမှာ တစ်အိမ်လုံး ဟိန်းသွားသည်။ စင်စစ် ရွှီယူချိုင်သည် လင်းချန်ရှန်း မြင်စေရန် တမင်တကာ သရုပ်ဆောင်ကာ ရိုက်နှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မိန်းမမိုက်... ပိုက်ဆံတွေကို ဘယ်လိုတောင် ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တာလဲ" ဟု ရွှီယူချိုင်က ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းရင်း မိန်းမဖြစ်သူကို မျက်စိဖြင့် လျှို့ဝှက်အချက်ပြလိုက်သည်။

ပါးတစ်ချက်အရိုက်ခံရုံဖြင့် သုံးလေးယွမ်ခန့် သက်သာသွားမည်ဆိုပါက ရွှီယူချိုင်အတွက် အလွန်တွက်ခြေကိုက်လှသည်။ ရွှီယူချိုင်က ပိုက်ဆံအပို ထပ်မပေးချင်သလို၊ ကျောက်ရှင်းထုန် ကလည်း အလကားသက်သက် ပါးထပ်အရိုက်မခံချင်တော့ပေ။

ကျောက်ရှင်းထုန်သည် ဘာစကားမျှ ထပ်မဆိုတော့ဘဲ နောက်ထပ် ရိုက်နှက်ခြင်းဘေးမှ ဝေးရာသို့ အိမ်ပြင်သို့ အမြန်ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ၎င်းက အကောင်းဆုံး ထွက်ပေါက် ဖြစ်သည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို... ဒါတွေ အားလုံးက ဒီမိန်းမကြောင့်ဗျာ။ သူက ပိုက်ဆံကို မစီမံတတ်ဘူး" ရွှီယူချိုင်က အပြစ်ကင်းဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ "သူ ပိုက်ဆံတွေကို ဘယ်မှာ သွားဖြုန်းလိုက်လဲ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ သူ ပြန်လာရင် သေချာ မေးမြန်းလိုက်ပါဦးမယ်။"

သို့သော် လင်းချန်ရှန်းက ထိုလှည့်ကွက်ကို မသိလောက်အောင် မအပေ။ "မင်းက ပါးတစ်ချက်ရိုက်တာကို သုံးလေးယွမ် တန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

"မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကိုရာ။ သူ ပိုက်ဆံယူသွားတာ... ကျွန်တော်က..."

"လင်နဲ့မယား တစ်ယောက်တည်းပဲ" လင်းချန်ရှန်းက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအထည်နဲ့ ဂွမ်းကို ငါ ယူသွားမယ်။ ပြီးတော့ မင်း ငါ့ကို နောက်ထပ် နှစ်ယွမ် ထပ်ပေး၊ ဒါဆိုရင် အပြတ်ပဲ။"

"ပေးချင်ပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ တကယ် ပိုက်ဆံမရှိလို့ပါ အစ်ကိုရယ်" ဟု ရွှီယူချိုင်က ငြင်းဆန်သည်။

"ဒါဆိုရင် အကြွေးစာချုပ် (IOU) ရေးပေး။

 မင်းတို့ ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံချေးတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်" လင်းချန်ရှန်းက အကြံပြုသည်။

"ဒါပေမဲ့..." ရွှီယူချိုင်က တုံ့ဆိုင်းနေဆဲ။ "အစ်ကို... တို့က ဆွေးမျိုးတွေပဲဥစ္စာ..."

"ညီအစ်ကိုအရင်း ဖြစ်ရင်တောင် စာရင်းကတော့ ရှင်းရှင်းပဲ ရှိရမယ်" လင်းချန်ရှန်းက ပြတ်ပြတ်သားသား တောင်းဆိုသည်။

ရွှီယူချိုင်က ကျောက်ရှင်းထုန် အဝေးကြီးသို့ မပြေးသွားလောက်သေးဟု မျှော်လင့်လျက် "ကျွန်တော့်မိန်းမ ပြန်လာမှပဲ သူ့ကို စာချုပ်ရေးခိုင်းလိုက်မယ်လေ" ဟု အချိန်ဆွဲရန် ကြိုးပမ်းသည်။

"မင်း မရေးပေးဘူးပေါ့..." လင်းချန်ရှန်းက မျက်လုံးကို မှေးစင်းလျက် ရွှီယူချိုင်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရေးပါ့မယ်... အခုပဲ ရေးပေးပါ့မယ်။" ရွှီယူချိုင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ လင်းချန်ရှန်း မိမိအနားသို့ တိုးလာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပြီး မိမိလက်မောင်းကို ချိုးပစ်မည်ကို ပို၍ ကြောက်နေမိသည်။ လင်းချန်ရှန်းတွင် လူတစ်ယောက်ကို အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားအောင် ကန်ကျောက်နိုင်သည့် အားအင်ရှိကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ 

အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသည်နှင့် ရွှီယူချိုင်သည် ချက်ချင်းပင် အကြွေးစာချုပ်ရေးရန် သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

ရွှီယူချိုင် အကြွေးစာချုပ်ရေးသားပြီး လက်ဗွေနှိပ်ပေးပြီးနောက်တွင်မှ လင်းချန်ရှန်းသည် ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်ကာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူသည် ရွှီယူချိုင်နှင့် စကားများပြီး အချိန်မဖြုန်းချင်တော့ပေ။

 မြို့ပေါ်သို့ သွားရောက်ကာ ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့် အမြန်ဝယ်ယူရဦးမည်။ ဒီရွာတွင် ရက်အနည်းငယ်မျှသာ နေထိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း စားနပ်ရိက္ခာ လိုအပ်သည်ဖြစ်ရာ သမီးငယ်လေးကို မိမိ၏ လက်ရာကောင်းများဖြင့် ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးချင်သည့် ဆန္ဒက ပြင်းပြနေသည်။

လင်းချန်ရှန်း မြို့ပေါ်သို့ ထွက်ခွာသွားစဉ်အတွင်း... အဘွားအိုလင်း သည် လူအချို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လင်းချန်ရှန်း၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာလေတော့သည်။

"ဒီကလေးမလေးက ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ချောတာပဲ။ အခုတော့ နည်းနည်း ပိန်လှီ အားနည်းနေပုံရပေမယ့် သေချာလေး ပြုစုစောင့်ရှောက်လိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။" 

အဘွားအိုလင်းက အတူပါလာသူများကို ပြောလိုက်သည်။ "သူက ငယ်သေးတော့ မေ့လွယ်မှာပါ။ တခြားလူက ခေါ်ယူမွေးစားလိုက်ရင် သူ့မိဘတွေကို ချက်ချင်း မေ့သွားလိမ့်မယ်။"