အခန်း (၈) မြင်းစီး၍ ခရီးနှင်ခြင်း

လင်းရွှယ်သည် မူလက ထန်ကူယူဆောင်လာသော မိုင်တစ်ထောင်ပြေးမြင်းကို ရွာအတွက် ချန်ထားရစ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ဝူဟုန်ရှင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်ခဲ့သဖြင့် သူမသည်လည်း ဟန်ဆောင်အားနာမနေတော့ဘဲ လက်ခံလိုက်လေသည်။ 

ယခုအခါ ထန်ကူ၏ ချင်းယွမ်ဓား၊ အစီအရင်လက်စွပ် နှင့် သူ၏ မြင်းကောင်းကြီးပင်လျှင် သူမအတွက် မင်္ဂလာတင်တောင်းရာပါ ပစ္စည်းများ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ 

လူမိုက်နှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် နျူအာနှင့် ရွမ်

စန်းတို့ နှစ်ဦး နှစ်ရှည်လများ စုဆောင်းထားသော စည်းစိမ်များကိုမူ လင်းရွှယ်က တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မယူဘဲ သင့်တော်သလို စီမံခန့်ခွဲရန် ဝူဟုန်ရှင်းထံ အပ်နှံခဲ့လေ၏။

အမြော်အမြင် ခုနစ်ပုံ၊ ခေါင်းမာမှု သုံးပုံရှိသော ဤရွာလူကြီးသည် အစပိုင်းတွင် ငြင်းဆန်နေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လင်းရွှယ်၏ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းမှုကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။ 

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ငွေဒင်္ဂါးပြား ထောင်ဂဏန်းတန်ဖိုးရှိသော ငွေစက္ကူများသည် အရေးကြုံလာပါက ဝေါလုံရွာအတွက် များစွာအသုံးဝင်မည့် အရေးကြီးသော ရိက္ခာ ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်ရှင်းယွမ်သည် ထန်ကူ၏ အစီအရင်လက်စွပ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ဆေးဝါးအများစုကို သောက်သုံးခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ 

နှစ်ရက် သုံးရက်ခန့်သာ အနားယူခဲ့ရသော်လည်း သူ၏မျက်နှာအဆင်းမှာ များစွာ လန်းဆန်းလာခဲ့ပြီ။

သို့သော်လည်း ဤအရာများသည် သူမကို ခေတ္တမျှ စိတ်သက်သာရာရစေသည့် အပေါ်ယံ လက္ခဏာများသာ ဖြစ်သည်ကို လင်းရွှယ် ကောင်းစွာသိသည်။ 

အကယ်၍ နာမည်ကြီးသိုင်းဂိုဏ်းထံမှ ရွှမ်ဟွင်းဆေးလုံးကို မရရှိပါက ကျန်ရှင်းယွမ်၏ နာလန်ထူမှုသည် ယာယီမျှသာ ဖြစ်နေဦးမည် ဖြစ်၏။

ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ထန်ကူ၏ ဝေါလုံရွာ၌ လာရောက်သောင်းကျန်းမှုသည် လုံးဝ အကျိုးမဲ့သွားသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ 

အနည်းဆုံးတော့ သူယူဆောင်လာသော အရေးပေါ် ကုသရေးဆေးလုံးများသာ မရှိခဲ့လျှင် ကျန်ရှင်းယွမ်သည် ရက်အနည်းငယ်ထက် ပို၍ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ 

ပထမဦးစွာ လင်းရွှယ်သည် မိမိ၏ အနီးကပ်ဆုံး ဆွေမျိုးတစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ထန်ကူ သေဆုံးသွားခြင်းကြောင့် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ သိုင်းဂိုဏ်းထံမှ ကြီးမားလှသော ဖိအားများသည် မသေမျိုးတံခါးကို ယခုလေးတင် ကျော်ဖြတ်လာနိုင်ခဲ့သည့် သူမထံသို့ မလွဲမသွေ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်။

သူမအား ဆင်းရဲမွဲတေလှသော ဤအရပ်မှ တိုက်ရိုက် ရုန်းထွက်သွားစေရန် တွန်းအားပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ 

သူမသည် အေးချမ်းစွာ ဆက်လက် မနေထိုင်နိုင်တော့ဘဲ အဆုံးအစမရှိသော သိုင်းလောကထဲသို့ ခုန်ဆင်းရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ဝူအားဟူသည် နွားခေါင်းတောင်စွန်း၏ ဂျောက်က်ကမ်းပါးအနီးတွင် လင်းရွှယ် ဖမ်းမိခဲ့သော ရက်စက်ပြီး ခွန်အားကြီးမားလှသည့် တောကြက်များကို ရရှိသဖြင့် သူ၏ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားခဲ့သည်။ 

တစ်ကြိမ်တည်းနှင့်ပင် ခြောက်ကောင်တိတိ ရရှိခဲ့ခြင်း။

လောကပြင်ပမှ မသေနိုင်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင်လျှင် ဖမ်းရခက်လှသော ဤကဲ့သို့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိရန် အလွန်ပင်ပန်းကြီးစွာ အားထုတ်ရမည်ဖြစ်ရာ ခြောက်ကောင်ဆိုသည်မှာ မပြောသာပေ။ 

အကျိုးဆောင် မင်္ဂလာနိမိတ်ဆောင်သော အကောင်ရေ ခြောက်ကောင် ရရှိရန်အတွက် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော လှပသည့် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး နေထွက်ကနေ နေဝင်အထိ မနားမနေ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်ကို သူ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။ 

သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အလွန် ဝမ်းမြောက်နေမိ၏။

လူတစ်ယောက်သည် စွမ်းအားရှိလာလျှင် ရည်မှန်းချက်လည်း ကြီးမားလာတတ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မိမိကို လက်ဆစ်နှင့် ခေါက်လေ့ရှိသော သူ၏မမ လင်းရွှယ်ကမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ 

မည်သည့်အရာမျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိသကဲ့သို့ပင်။ 

သူမအနေဖြင့် ပို၍ ပြောင်းလဲသွားကာ မာနထောင်လွှားလာပြီး ဗိုလ်ကျစိုးမိုးလာပါက ပို၍ ကောင်းဦးမည်ဟု သူတွေးမိသည်။ 

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် ဝမ်းသာလွန်းခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းလွန်းခြင်းတို့အကြား ရုန်းကန်နေရကာ မျက်ရည်များကို ထိန်းထားနိုင်ရန် ခေါင်းငုံ့ထားစရာ လိုမည်မဟုတ်ပေ။

ကျန်ရှင်းယွမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဝူဟုန်ရှင်း ပေးသော ပိန်လှီလှသည့် မြင်းတစ်ကောင်ပေါ်သို့ တက်စီးနိုင်ခဲ့ရာ၊ ရွာရှိလူတိုင်းကို မသေဆေးဟု ခေါ်ဆိုကြသော ဝိညာဉ်ဆေးဝါးအပေါ် အလွန် အားကျ အံ့သြသွားစေခဲ့သည်။

လင်းရွှယ်ကမူ ထန်ကူ၏ မိုင်တစ်ထောင်ပြေး မြင်းကြီးကို စီးနင်းထားပြီး သူမ၏ခါးတွင် ထန်ကူ၏ ချင်းယွမ်ဓားကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ 

စိတ်အလိုရှိတိုင်း သတ်ဖြတ်နိုင်သော တပ်ဖြိုခွင်းဓားကိုမူ သူမသည် အဖြူရောင် ပိုးဖဲကြိုးလွှာများဖြင့် အထပ်ထပ် ရစ်ပတ်ကာ ကျောပြင်တွင် လွယ်ထားခဲ့သည်။ 

သူမသည် ဤဓားကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဓားအိမ်ထဲမှ မထုတ်ချင်ပေ။ 

ပထမဦးစွာ ၎င်းသည် သူတစ်ပါးကို သုံးထောင်ထိခိုက်စေပြီး မိမိကိုယ်ကို ရှစ်ရာ ပျက်စီးစေသည့် သဘောမျိုး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ 

ဓားကို တစ်ကြိမ် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းသည် သူမ၏ မြွေဓားသိုင်းဝိညာဉ်ကို နှိုးဆွပေးလေ၏။

ထိုအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မူလချီစွမ်းအင်များသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း တောက်လောင်နေသော မီးပုံထဲသို့ ဆီတစ်ဖလားကို ရုတ်တရက် လောင်းထည့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်သော မီးတောက်ကြီးအဖြစ် ကူးစက်လောင်ကျွမ်းပြီး ယခုအချိန်တွင် အလွန်အားနည်းနေသေးသော သူမ၏ သိုင်းပညာအခြေခံအုတ်မြစ်ကိုပင် လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မည်။ 

၎င်းသည် ရေငတ်ပြေရန် အဆိပ်ကို သောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် လွန်စွာ ကြီးမားသော အန္တရာယ်နှင့် မကြုံတွေ့ရသရွေ့ သူမသည် ထိုတပ်ဖြိုခွင်းဓားကို ထုတ်ချင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ရွာဝတွင် မိမိတို့အား လာရောက်ပို့ဆောင်ပေးနေကြသော ရွာသားများကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

သာ့ကျူသည် တိုင်တစ်လုံးကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက သူတစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ရသည်ကို ဖော်ပြနေ၏။

သူတို့ မထွက်ခွာမီ ညက လင်းရွှယ်နှင့် သူသည် မီးပုံပွဲတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ 

တစ်ဦးက နွဲ့နှောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော သခင်မလေး ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးကမူ ထွားကျိုင်းသန်မာသော လယ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ 

ထိုနှစ်ဦးသည် သွေးသောက်ညီအစ်ကိုများကဲ့သို့ သောက်စားခဲ့ကြသည်။ 

သာ့ကျူသည် ရွာရှိ အဒေါ်များ၊ အဘွားများနှင့် မသောက်ဖူးသည်မဟုတ်ဘဲ အများအားဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း မြည်းစမ်းရုံသာ သောက်လေ့ရှိ၏။

ပွင့်လင်းပြတ်သားစွာ သောက်တတ်သူများလည်း ရှိသော်လည်း မည်မျှပင် ပွင့်လင်းစေကာမူ အမျိုးသားအချင်းချင်းကြားရှိ သံယောဇဉ် အနှောင်အဖွဲ့မျိုးကိုမူ မခံစားရဖူးချေ။ 

သို့သော်လည်း မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသော ဤသခင်မလေး လင်းရွှယ်သည် သူတို့နှင့် မတူဘဲ ကွဲပြားစွာ သောက်တတ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ 

သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုအပြင် သူမသည် အတားအဆီးမဲ့သော ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် သောက်စားနေခဲ့ပြီး ခွန်အားနှင့် နူးညံ့မှု ပေါင်းစပ်ထားသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။ 

ထို့တင်မက လင်းရွှယ်၏ အရက်ခံနိုင်ရည်မှာလည်း အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။ 

မူလက မြည်းစမ်းရုံသာ ရည်ရွယ်ခဲ့သော သာ့ကျူသည် ရုတ်တရက်ပင် သောက်ချင်စိတ်များ ထကြွလာခဲ့သည်။ 

ထိုနှစ်ဦးသည် ကမ္ဘာမြေအနှံ့အပြားမှ အကြောင်းအရာများစွာကို ပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချစ်ရေးချစ်ရာ ကိစ္စရပ်များကိုမူ ပြန်လည်မပြောမိစေရန် နှစ်ဦးသဘောတူ ရှောင်ရှားခဲ့ကြသည်။ 

ထိုအချိန်ကျမှ သာ့ကျူက လင်းရွှယ်သည် အမှန်တကယ်တွင် လိုင်ယန်ခရိုင်ရှိ လင်းမိသားစု၏ သခင်မလေး ဖြစ်ပြီး၊ ထိုကဲ့သို့ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ဖွယ် အတိတ်ဆိုးများ ရှိခဲ့သည်ကို သိရှိခဲ့ရသည်။ 

သူမအပေါ် သူ၏ လေးစားအားကျမှုမှာ ပိုမို ကြီးမားလာခဲ့၏။

မည်မျှပင် ဆင်းရဲဒုက္ခ သို့မဟုတ် အခက်အခဲ ရှိစေကာမူ ၎င်းတို့သည် ဤနူးညံ့သော နှင်းဆီပွင့်လေးကို ချိုးနှိမ်ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ၎င်းသည် ပိုမို တောက်ပသော စွမ်းအားများဖြင့် ဝေဆာပွင့်လန်းလာကာ စွဲမက်ဖွယ် ကတ္တီပါနီရောင် ပွင့်ချပ်များကို ဖြန့်ကျက်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဝူသာ့ကျူသည် လင်းရွှယ်အား တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်သောအခါ အတူတကွ ပခုံးချင်းယှဉ် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည့် အတွေ့အကြုံနှင့် အတူသောက်စားခဲ့ကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်စေ၊ သူ၏ လေးစားမှုအပြင် လင်းရွှယ်အပေါ် အတားအဆီးမဲ့သော ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်မျိုးပင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ 

သူသည် အနည်းငယ် အက်ရှသော အသံဖြင့် လင်းရွှယ်အား ပြောလိုက်၏။

"လင်းရွှယ်၊ လမ်းခရီးမှာ သတိထားပါ"

"ပြင်ပကမ္ဘာရဲ့ လုပ်ကြံဖန်တီးမှုတွေက တို့ရွာအနည်းငယ်က အရာတွေထက် ပိုပြီး အန္တရာယ်များတယ်"

"မိမိကိုယ်ကို ကောင်းကောင်း ကာကွယ်ပါ"

"တကယ်လို့ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်လာရင် မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ဆိုရင် မင်းကို အမှန်တကယ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံပြီး ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ့် ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး သြဇာအာဏာရှိတဲ့ မိသားစုတစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့က ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး"

"ငါ့ရဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ စရိုက်မျိုးအတိုင်း မလုပ်ပါနဲ့"

"မိန်းကလေးတွေဆိုတာ ရေလိုပဲ၊ လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်တတ်ရမယ်"

လင်းရွှယ်က ခေါင်းငြိတ်ပြပြီးနောက် မိမိတို့အား လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသော ရွာသားတစ်ဦးချင်းစီကို နောက်ဆုံးအနေဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ခေါင်းမာသော ကလေးငယ် ဝူအားဟူသည် ခေါင်းကို အတင်းငုံ့ထားဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

သူမက စနောက်ကာ ဆူပူလိုက်၏။

"အားဟူ...ကောင်လေး၊ မမ အခုပဲ ထွက်တော့မှာကို မင်းက မမကို စကားတစ်ခွန်း နှစ်ခွန်းလောက်တောင် ပိုပြောရကောင်းမှန်း မသိဘူးလား"

ဝူသာ့ကျူက ဝူအားဟူ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ အနည်းငယ် ဆူပူလိုက်သည်။ 

ထိုအခါမှသာ ဤပုံမှန်အားဖြင့် နူးညံ့ပြီး စကားနားထောင်တတ်သော ကလေးငယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ခေါင်းကို မော့လာခဲ့သည်။ 

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာထက်၌ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်ကို လူတိုင်း သတိပြုမိသွားကြသည်။ 

မကောင်းသော နိမိတ်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူသည် အသံထွက်၍ မငိုမိစေရန် အတင်းအကျပ် အောင့်အည်းထားကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ဖြစ်နေရှာသည်။ 

လင်းရွှယ်က သူ၏ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေကို သိရှိသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သူ၏လက်များဖြင့် မျက်ရည်များကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်လေသည်။

ကျန်ရှင်းယွမ်သည် ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာကို ကြုံတွေ့ဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စိတ်မကောင်းခြင်းကြီးစွာ ဖြစ်မိသည်။ 

အထူးသဖြင့် လင်းရွှယ်သည် တစ်လ သို့မဟုတ် နှစ်လခန့် အချိန်ရရန်အတွက် ရွာမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်သည်ကို တွေးမိသောအခါ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အပြစ်ရှိစိတ်များ ပိုမို ပြည့်နှက်လာခဲ့၏။

သူက လင်းရွှယ်အား ပြောလိုက်သည်။

"ရွှယ်အာ၊ သမီး ရက်အနည်းငယ်လောက် နောက်ကျမှ ထွက်ခွာပါလား"

"ထျန်းယွမ်ဂိုဏ်းက မည်မျှပင် မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားပါစေ၊ သူတို့ သဲလွန်စအချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့အတွက် အနည်းဆုံးတော့ ဆယ်ရက်ကနေ လဝက်လောက် အချိန်ယူရဦးမှာပါ"

လင်းရွှယ်က ခေါင်းခါပြပြီး ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ပြောလာ၏။

"မဖြစ်ဘူး"

ကျန်မိသားစုခေါင်းဆောင်သည် သက်ပြင်းခပ်ဖွဖွ ချလိုက်လေသည်။

ဝူအားဟူသည် အလွန် အလိုက်သိတတ်လှသည်။ 

သူသည် အတင်းအကျပ် ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်

သည်။

"မမ လင်းရွှယ်၊ ရွာက လူအများစုဟာ ပြင်ပကမ္ဘာကို ရောက်သွားကြပြီးရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာချင်ကြတော့ဘူးဆိုတာ အားဟူ သိပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက မမ အပြင်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာတဲ့ တစ်နေ့ကျရင် ပြန်လာခဲ့ပါ"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် အစ်ကိုကြီး သာ့ကျူနဲ့ ကျွန်တော်က မမအတွက် ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနားတစ်ခု ပြုလုပ်ပေးပါ့မယ်"

လင်းရွှယ်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ စကားတစ်ခွန်းအတွက်ကြောင့်ပဲ၊ မမ နောင်အနာဂတ်မှာ ကြီးပွားချမ်းသာသည်ဖြစ်စေ၊ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည်ဖြစ်စေ၊ မမမှာ အသက်ရှူရုံမျှ ကျန်ရှိနေသေးသရွေ့၊ အသေအချာ ပြန်လာခဲ့မယ်"

ဝူအားဟူက ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြိတ်ပြလိုက်သည်။

လင်းရွှယ်သည် ဇက်ကြိုးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"အဖိုးကျန်၊ သွားကြစို့"

ကျန်ရှင်းယွမ်က ခေါင်းငြိတ်ပြပြီး သူနှင့် သူ၏ သခင်မလေးသည် မြင်းများကို ပြိုင်တူ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်ကြသည်။ 

စူးစူးရှရှအသံ နှစ်ချက်နှင့်အတူ ထိုနှစ်ဦးသည် မြင်းများကို အရှိန်ပြင်းစွာ စီးနင်းကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ဝူအားဟူသည် နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သေခွဲခွဲရသကဲ့သို့ ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလေတော့သည်။ 

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရွာများမှ ကလေးများနှင့် ရန်ဖြစ်၍ ခေါင်းမှ သွေးများထွက်နေသည့်တိုင် မျက်ရည်တစ်စက်မျှ မကျခဲ့သော၊ သန်မာသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူ စိတ်ကူးမိနိုင်မည်နည်း။

ဝူသာ့ကျူသည် သူ၏ မျက်ဝန်းထောင့်များကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သုတ်လိုက်ပြီး၊ သူတို့ ထွက်ခွာသွားခြင်းကြောင့် လွင့်ပျံလာသော အဝါရောင် ဖု

န်မှုန့်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ကြည့်ရင်း မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"သိုင်းလောကတစ်ခွင်ရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှတဲ့ ခရီးစဉ်ပါပဲ"

"လင်းရွှယ်၊ အဘိုးကျန် လမ်းခရီးမှာ ဘေးအန္တရာယ်ကင်းပါစေ"