အခန်း (၁၂) သူ၏ လက်ကျန်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး

စစ်သားမှာ အဆင်သင့်ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်နေပြီ။ 

သူတို့သုံးယောက်သည်လည်း စစ်သားသုံးဦး၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် အဝတ်လဲခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံများ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ခဲ့ကြသည်။

တစ်ချိန်က စနစ်တကျရှိခဲ့သော လှုပ်ရှားမှုခန်းမမှာ အဝတ်လဲခန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ဗီရိုများ စနစ်တကျစီရီထားပုံကို ကြည့်ကာ ကျန်းရှောင်အံ့ဩသွားမိသည်။

၎င်းမှာ တကယ့်ကို အဆင့်မီသောအဝတ်လဲခန်းတစ်ခုနှင့် တူနေ၏။

ကျန်းရှောင်သည် နံပါတ်ပြားကို ကိုင်ထားရင်း သူ၏ဗီရိုနံပါတ်ကို လိုက်ရှာနေမိရာ၊ မိမိကိုယ်ကို Spa စင်တာတစ်ခုသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားမိသည်။ 

ရေကူးကန်ထဲကရေက နွေးပါ့မလားဟုပင် သူတွေးတောနေမိသေးသည်။

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ကမ္ဘာ့ပတ်ဝန်းကျင် အဆက်မပြတ်ဆိုးရွားလာမှုကြောင့် ရာသီဥတုမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဖြစ်နေ၏။

ဟွားရှနိုင်ငံ၊ ပေကျန်းပြည်နယ်တွင်ပင် နွေနှောင်းပိုင်းကာလ၌ အပူရှိန်ပြင်းထန်နေဆဲ။

သို့သော် ကျန်းရှောင်မှာ ထူထဲသော ဆောင်းတွင်းတိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ 

အကြောင်းမှာ သူသည် နှင်းတောကမ္ဘာထဲသို့ မကြာမီဝင်ရောက်ရတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်သည် ရေဘူးနှင့် အိပ်အိတ်များပါသော စစ်သုံးကျောပိုးအိတ်ကြီးကို လွယ်ထားလေ၏။

ထူထဲသော အဖြူရောင်စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ အပြင်သို့ထွက်လာရာ၊ တံခါးနားတွင် ကျောကိုမတ်မတ်ဆန့်ပြီး ရှေ့သို့စိုက်ကြည့်နေသော စစ်သား မစ္စတာဖီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မစ္စတာဖီ...အစ်ကိုဖီ..."

"အင်း... အစ်ကိုချိုးလို့ပဲ ခေါ်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်" 

ကျန်းရှောင်က သူ့အနားသို့ တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။

ဖီကဲချိုးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ကြိုတင်သတိထားရမှာ ဒါမှမဟုတ် ပြင်ဆင်ထားရမှာတွေ ရှိသေးလားခင်ဗျ"

ဖီကဲချိုးအနားတွင် ရပ်ရင်း ကျန်းရှောင်က မေးလိုက်၏။

သူက အရပ် ၁.၇၂ မီတာသာရှိသဖြင့် သူ၏ဦးခေါင်းမှာ ဖီကဲချိုး၏ ရင်ဘတ်အနိမ့်အမြင့်လောက်တွင်သာ ရှိသည်။

ဒီလို ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်းနဲ့ အရပ်ရှည်တဲ့စစ်သားက အနည်းဆုံး ၂ မီတာလောက်တော့ ရှိမှာပဲ။ 

ဒီလောက် လူကောင်ကြီးပြီး သန်မာဗလကောင်းပါလျက်နဲ့ နာမည်လေးက ချစ်စရာလေးဖြစ်နေတာ တကယ့်ကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ ဟု သူတွေးနေမိ၏။

"အဖွဲ့ဖွဲ့စည်းပုံကို ထိန်းထားပါ...မစ္စဟန် နောက်ကို အမြဲလိုက်ဖို့ သေချာပါစေ"

"အဖွဲ့ရဲ့အလယ်မှာပဲ နေပါ...မစ္စရှ နဲ့ မစ္စဟန်တို့က အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ မုဆိုးတွေပါ"

"အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်နေသရွေ့ မင်းအတွက် ဘာအန္တရာယ်မှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး" 

ဖီကဲချိုးမှာ တင်းမာခက်ထန်ပုံရသော်လည်း သဘောထားကောင်းသူတစ်ဦးပင်။

"ကျွန်တော့်နေရာက အဖွဲ့ရဲ့အလယ်မှာလား"

ကျန်းရှောင်က ခေါင်းညိတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အလုပ်ရှင်က ကျွန်တော့်ကို ဘာညွှန်ကြားချက်မှ မပေးထားဘူး"

"ဒီစစ်ဆင်ရေးက မင်းကို ဒီဝင်ပေါက်နောက်ကွယ်က ကမ္ဘာအကြောင်း နားလည်အောင် ကူညီပေးဖို့သက်သက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"မင်းရဲ့လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး၊ ငါတို့ နှင်းတောရဲ့အနက်ပိုင်းအထိ သွားမှာမဟုတ်ဘူး" 

ဟု ဖီကဲချိုးက ပြန်ဖြေသည်။

'အလုပ်ရှင်...ရှယန်က သူ့အလုပ်ရှင်လား'

'ဒီ သီးခြားကမ္ဘာက အစိုးရက ထိန်းချုပ်ထားပြီး အများပြည်သူကို ဖွင့်ပေးထားတာလား၊ ဒါက အခကြေးငွေပေးရတဲ့ အစီအစဉ်လား'

'အထင်ကြီးစရာပဲ...ရှေးဟောင်းတရုတ်စကားပုံအတိုင်း ကိုယ်ခံပညာနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးဆိုတာ တကယ်ကို ငွေကုန်ကြေးကျများတဲ့ အလုပ်တွေပဲ'

ထိုစဉ် စင်္ကြံတစ်ဖက်က တံခါးပွင့်လာပြီး တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီ လှပနေကြသော မိန်းကလေးနှစ်ဦး ထွက်လာလေ၏။

ကျန်းရှောင်နှင့် ထပ်တူညီသော စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ခြေတံရှည်ရှည်နှင့် အရပ်ရှည်သော ရှယန်မှာ ယခုအခါ ပို၍ပင် စမတ်ကျပြီး ခန့်ညားနေသည်။ 

ဟန်ကျန်းရွှယ်ကမူ ထူထဲသော အဖြူရောင်ဂျာကင်၊ အဖြူရောင် ဂွမ်းဦးထုပ်နှင့် အပြာရင့်ရောင် နှင်းလျှောစီးမျက်မှန်ကို ဝတ်ဆင်

ထားသည်။ 

သူမမှာ နှင်းလျှော စကိတ်စီးဝါသနာအိုးတစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေ၏။

"ရော့၊ ဒါယူထား" 

ဟန်ကျန်းရွှယ်က ကျန်းရှောင်ထံသို့ အပြာရင့်ရောင် မျက်မှန်တစ်စုံ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး တပ်ဆင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်၏ မျက်လုံးများမှာ ရှယန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရောက်နေပြီး ပို၍တိကျစွာပြောရလျှင် ရှယန်၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်နေသော ဓားမြှောင်ရှည် လက်ကိုင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိခြင်း။

"ဟီးဟီး၊ ငါ့ကို အဲ့လောက် စိုက်မကြည့်နဲ့" 

ရှယန်က ကျန်းရှောင်အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ဆက်ပြောသည်။

"ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး မကြည့်နဲ့၊ မင်း ငါ့ကို ချစ်မိသွားရင် မင်းအစ်မက သဝန်တိုနေလိမ့်မယ်"

ရှယန်က ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်ကာ အားသွန်ခွန်စိုက် လျှောက်သွားသည်။ 

ထိုအခါမှ ကျန်းရှောင်သည် ရှယန်၏ ကျောပေါ်က လက်နက်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

၎င်းမှာ ဓားတစ်လက်။

ဓားအကြီးကြီးတစ်လက်။

ရှယန်မှာ အရပ် ၁.၇၈ မီတာ ရှိပြီး ဓားကြီးမှာ သူမ၏ကျောပေါ်တွင် စောင်းလျက် ချိတ်ထားသော်လည်း မြေကြီးနှင့် ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ 

ထို့အပြင် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်နေသော လက်ကိုင်ရှည်ကြီးလည်း ရှိသေးသည်။

'ဒါက ဘယ်လိုလက်နက်ကြီးလဲ'

ဓားက အနည်းဆုံး ၁၅၀ စင်တီမီတာ ရှည်ပြီး ၄ စင်တီမီတာလောက် ကျယ်လိမ့်မည်။ 

လက်ကိုင်ကလည်း အနည်းဆုံး ၅၀ စင်တီမီတာလောက် ရှိမည်ဟု ကျန်းရှောင် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ဓားကျောမှာ လေးလံပုံရပြီး အေးစက်သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ 

ဓားသွားမှာ ထူးထူးခြားခြား ထက်မြက်ပုံရပြီး ၎င်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မတွေ့ရသေးသော်လည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ယင်း၏ အစွမ်းနှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းမှုကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

ကျန်းရှောင် တစ်ယောက် အံ့ဩတုန်လှုပ်နေစဉ် ဟန်ကျန်းရွှယ်က သူ့ကို ရှေ့သို့ တွန်းလိုက်ရင်း မှာကြားသည်။

"ငါတို့ တခြားမုဆိုးအဖွဲ့တွေနဲ့ တွေ့နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဘယ်သူနဲ့မှ ပြဿနာမတက်စေနဲ့"

"ခရီးတစ်လျှောက်လုံး ငါ့အနားမှာပဲ နေ၊ မင်းကိုယ်မင်း သူရဲကောင်း သွားမလုပ်နဲ့ဦး"

"မင်းက အခုမှစတဲ့ အလုပ်သင်အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ"

"ဩော်... ဝင်ကြေးက အများကြီးပေးရတယ် မဟုတ်လား"

ကျန်းရှောင်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ဟန်ကျန်းရွှယ် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်ကြောင့် ငါတို့ ပေးစရာမလိုဘူး"

ကျန်းရှောင်က "ဘာလို့လဲ" ဟု မေးသည်။

"ငါတို့မိဘတွေက ဒါအတွက် သူတို့ရဲ့အသက်တွေနဲ့ လဲလှယ်ခဲ့ကြလို့ပဲ" 

ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ အသံမှာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေလျက်။

ကျန်းရှောင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ 

သူ တစ်ခါမှ မဆုံဖူးခဲ့သော မိဘများကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အခွင့်ထူးများ ရနေလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိပေ။

"တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းက ထိပ်တန်းအဖွဲ့တစ်ခုမှာ ပါဝင်ဖို့ တကယ်အရည်အချင်းပြည့်မီလာရင်၊ ငါတို့မိဘတွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တဲ့ အတိုင်းအတာမဲ့ကမ္ဘာဆီကို သူတို့ကို ခေါ်သွားပေးလို့ရတယ်" 

ဟန်ကျန်းရွှယ်က လမ်းလျှောက်နေရင်း ရပ်လိုက်ပြီး၊ မှိန်လိုက်လင်းလိုက်ဖြစ်နေသော စင်္ကြံအဆုံးကို ကြည့်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆက်ပြော၏။

"ဒါက သူတို့အတွက် ရှင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်တာပေါ့၊ သူတို့လည်း တကယ်ဝမ်းသာကြလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်"

ကျန်းရှောင်သည် ရှေ့က အေးစက်စက်စင်္ကြံကို ကြည့်ရင်း အပူချိန် ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ 

သူက ကမူးရှူးထိုး မေးလိုက်၏။

"သူတို့ ဘယ်နေရာမှာ ပျောက်သွားတာလဲ...အဲ့ဒီ သီးခြားကမ္ဘာ ဟင်းလင်းပြင်ရဲ့ နာမည်က ဘာလဲ"

ဟန်ကျန်းရွှယ်က လှည့်ကြည့်ပြီး ကျန်းရှောင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်း ငါ့ကို တစ်နေ့နေ့မှာ အနိုင်ယူနိုင်တဲ့အခါ ဒီအဖြေကို ငါပြောပြမယ်"

ကျန်းရှောင်က မကျေမနပ်ဖြင့် "ကျွန်တော်က ကူညီပေးရတဲ့သူ သက်သက်ပဲလေ" ဟု ဆိုသည်။

ဟန်ကျန်းရွှယ်က ကျန်းရှောင်ကို တင်းမာစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"မင်းက ကူညီပေးနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ပဲ"

အထင်ကြီးစရာပဲ။

ဒီမိန်းကလေးကတော့ တကယ်ကို တင်းမာပြတ်သားလွန်းတာပဲ။

ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် စကားပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်သွားပြီး ထပ်တူကျနေသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ 

ကျန်းရှောင်မှာ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

သူသည်လည်း ဤမှော်ဆန်သော ကမ္ဘာကြီးတွင် နာမည်တစ်လုံး ရချင်နေမိသည်။

သူ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသော မိဘများ၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ရထားသည့်အတွက်၊ သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ပိုမိုကြီးမားသော တာဝန်တစ်ခု ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။ 

ကျန်းရှောင်သည် အဖြူရောင်အလင်းနုလေးများ ထွက်ပေါ်နေသော ရှေ့က ဟင်းလင်းပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဟူး...

အေးစက်သော လေပြင်းမှာ အသားထဲထိ စိမ့်ဝင်နေပြီး ကျန်းရှောင်၏ မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်လိုက်သောအခါ ဓားနှင့် လှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ 

ကျန်းရှောင်သည် မျက်လုံးများကို ပြူးကြည့်ကာ စကီးစီးမျက်မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသေအချာ လေ့လာလိုက်သည်။

ဤကမ္ဘာမှာ မှောင်မိုက်ပြီး အေးစက်နေသော်လည်း ကောင်းကင်တွင် နေမရှိဘဲနှင့်ပင် လုံလောက်သော အလင်းရောင် ရှိနေ၏။

လမင်းလည်း မရှိသော်လည်း ကြယ်တာရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကျယ်ပြောလှသည့် နဂါးငွေ့တန်းကြီးမှာ ကောင်းကင်ထက်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ တည်ရှိနေ၏။

၎င်းမှာ ထူးခြားဆန်းပြားပြီး အိမ်မက်ဆန်လှသည်။

မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ရောင်စုံအလင်းတန်းများ တောက်ပစွာ လက်နေပြီး ၎င်းမှာ Aurora ဟု ခေါ်သော ဖြစ်စဉ်ကို ကျန်းရှောင်အား သတိရစေသည်။ 

ဤမှိန်ပျပျကမ္ဘာတွင် ရောင်စုံကောင်းကင်အပြင် အဆုံးမဲ့နှင်းပြင်ကြီးလည်း ရှိနေသည်။ 

အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး နှင်းများ ပိုမိုထူထပ်လာသောကြောင့် အချင်းချင်း စကားပြောရန်ပင် ခက်ခဲလာ၏။

ရှေ့တွင်ရှိသော အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် သွယ်လျသော ပုံရိပ်ကလေးက လူအုပ်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ဆက်လက်ချီတက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ 

ထိုလင်းလက်နေသော ညဉ့်ဦးယံတွင် သူမသည် ပုခုံးပေါ်၌ လေးလံသော ဓားကြီးကို ထမ်းထားရင်း တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။

ကျန်းရှောင်သည် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် လျှောက်ကြည့်ရာ နှင်းပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းမှုမတူညီသော ခြေရာများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ 

ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော အခြေအနေမျိုးတွင် အသက်ရှင်သန်ရန်ပင် ခက်ခဲလှရာ၊ ကြယ်တာရာ ပုတီးစေ့များ ရရှိရန်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

အမှန်ပင်၊ 'ကြားရတာထက် မြင်ရတာက ပိုမှန်သည်' ဆိုသကဲ့သို့ပင်။ 

၎င်းမှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာကောင်များ ထွက်ပေါ်သည့် အတိုင်းအတာမဲ့ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်၏ ကြမ်းတမ်းမှုမှာ ကျန်းရှောင် စိတ်ကူးထားသည်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေသည်။ 

ဤကမ္ဘာမှာ ကျန်းရှောင် ထင်ထားသကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ရုတ်တရက် ကျန်းရှောင်ဘေးရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်ကလေးက လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ 

ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော ညဉ့်ဦးယံတွင် သရဲတစ္ဆေများ အူသံကဲ့သို့သော လေပြင်းမုန်တိုင်းသံများကိုသာ ကြားနေရ၏။

ကျန်းရှောင်က ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

အပြာရင့်ရောင် မျက်မှန်ကြောင့် သူမ၏ မျက်လုံးများကိုမူ မမြင်ရပေ။ 

သူမက သူ၏လက်မောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး နှင်းထူထူပေါ်တွင် တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် သူ့ကို ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ကျန်းရှောင် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ

လေးရက်မြောက်နေ့သာ ရှိသေးသည်။ 

ဟန်ကျန်းရွှယ်မှာ သူ့ကို ကူညီဖေးမပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်မှစ၍ သူ၏ လက်ကျန်ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမအပေါ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံရမည်ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းရှောင် သိရှိသွားခဲ့ပြီ။