အခန်း (၅၂) ဒါက အမေ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ

ဝေရော့၏ စကားကြောင့် ဝေချင်းဝမ်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး သူမကို သံသယစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ 

ထိုအခါ ဝေရော့၏ မျက်နှာတွင်မူ ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"တကယ်တော့ ဘယ်ရထားလုံးကို စီးရစီးရ ကျွန်မအတွက်တော့ အတူတူပါပဲ.. အစ်မကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မောင်နှမတွေကြား ဒီလို ကိစ္စအသေးအမွှားလေးတွေကို စိတ်ထဲထားနေစရာ မလိုပါဘူး ဒါပေမဲ့ အမေပြောခဲ့တဲ့ အကျိုးအကြောင်းပြချက်တွေက အရမ်းကို ယုတ္တိရှိလွန်းတော့ အမေ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျွန်မ မကန့်ကွက်ချင်ဘူးလေ" 

ဝေရော့လည်း ဝေချင်းဝမ်ကြည့်လိုက်သည်ကို နားလည်သည့်ဟန်ဖြင့် ဖြေသိမ့်စကား ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် ဝေချင်းဝမ်လည်း ယွမ်ရှီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ 

ယွမ်ရှီးမှာလည်း မည်သည့်စကားကို ပင်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။ 

ဤစကားကို သူမကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုစဉ်က ရှဲ့အိမ်တော်သို့ သွားရမည့်သူမှာ ဝမ်ဝမ် ဖြစ်နေမည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ 

ယခုအခါတွင် ဝမ်ဝမ်သည် ရထားလုံးအစုတ်လေးကို စီးရတော့မည်ဖြစ်ရာ ယွမ်ရှီး၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေလေသည်။

"အမေ... ဒါ... ဒါက အမေ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်လားဟင်” 

ဝေချင်းဝမ်လည်း မျက်ရည်ဝဲလျက် မိခင်ဖြစ်သူအား မေးလေသည်။

"အင်း... ဒါက အမေပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ" 

ယွမ်ရှီးသည်လည်း ဝေချင်းဝမ်မေးလိုက်သည်ကို အောင့်သက်သက်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။ 

ထို့နောက် သူမသည် ဝေချင်းဝမ်ကို ဆက်လက် နှစ်သိမ့်လေသည်။

"ဝမ်ဝမ်... ရှဲ့မိသားစုက ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ မိသားစုမို့လို့ အမေတို့ဘက်က မျက်နှာမပျက်အောင် လုပ်ရမယ်လေ အဲဒါကြောင့် ဒီရထားလုံးအကြီးကို မင်းအစ်မကြီး စီးပါစေ.. မင်းစီးရမယ့် ရထားလုံးက နည်းနည်းသေးပေမဲ့ အသစ်ဝယ်ထားတာပါ"

ဝေချင်းဝမ်သည် မျက်လုံးများ နီမြန်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"သမီး သိပါတယ်၊ အမေ စိတ်မပူပါနဲ့... သမီး နားလည်ပါတယ်..."

သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏နစ်နာမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖိနှိပ်ထားကြောင်းမှာ သိသာလွန်းလှသည်။

ဝမ်းနည်းနေပါသော်လည်း ကြံ့ခိုင်ဟန် ဆောင်နေသည့် ထိုပုံစံကို မြင်ရသောအခါ ယွမ်ရှီး၏ ရင်ထဲတွင် ခဏတာမျှ နာကျင်သွားရသည်။

ထို့အပြင် ဝေရော့သည်လည်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမေ စိတ်မပူပါနဲ့ ဝမ်ဝမ်က အသိတရားရှိတဲ့သူဆိုတော့ ရထားလုံး ပြောင်းစီးရရုံနဲ့တော့ ငိုမှာမဟုတ်ပါဘူး သူ အိမ်ပြန်ရောက်တုန်းကလည်း အရာအားလုံးကို ကျွန်မကို ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲလေ ကျွန်မဘက်က ညီမလေး ဝမ်ဝမ်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ယူဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေမဲ့ ညီမလေးက အဲဒီလို ပြောခဲ့တာဆိုတော့ သူ့မှာ အဲဒီလို စိတ်ထားရှိတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ အခုလည်း သူအရင်က စီးနေကျ ရထားလုံးကို ကျွန်မကို ပေးရတာက ကိစ္စအသေးလေးပဲမို့ သူ ဝမ်းနည်းနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ထိုသို့ဝေရော့ပြောလိုက်သည်ကို ဝေချင်းဝမ်မှာ ငိုချင်မိသော်လည်း ထိုငိုချင်စိတ်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းထားရ လေသည်။

ထို့နောက် ဝေရော့သည် ဝေချင်းဝမ်ကို ကြည့်ကာ ထပ်မံ ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ်တော့ အမေကသာ အကြောင်းပြချက်တွေကို မရှင်းပြခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မက ပိုသေးတဲ့ ရထားလုံးကို စီးရလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မက ကျေးလက်မှာ နေတုန်းက နွားလှည်းတောင် မစီးခဲ့ရဘူးလေ အခု ရထားလုံး စီးရတာကပဲ ကံကောင်းလှပါပြီ၊ အကြီးအသေးက အရေးမကြီးပါဘူး"

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ယွမ်ရှီး၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး ဝေရော့၏ ကြည်လင်တောက်ပသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ သူမ ရုတ်တရက် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။

ယွမ်ရှီးသည် ဤရက်များအတွင်း သူမ၏ အတွေးများ မှားယွင်းနေကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ဝမ်မှာ အနည်းငယ် နစ်နာသွားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ့်တကယ်တွင် ထိုမျှအထိ မနစ်နာခဲ့ပေ။

အကြောင်းမှာ နှစ်များတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဝမ်ဝမ်သည် ဝေမိသားစု၏ သခင်မလေး စံနှုန်းများအတိုင်း နေထိုင်ခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင် ရထားလုံးအသေးလေးကို ပြောင်းစီးရသော်လည်း ဝေရော့၏ ယခင်က ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ဘဝထက် သာလွန်နေသေးဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ ဝမ်ဝမ်၏ နစ်နာမှုများအကြောင်း သူမ ဆက်တိုက် ပြောနေပါလျှင် အဓိပ္ပာယ် မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယွမ်ရှီးလည်း သေချာစဉ်းစားလိုက်ပြီး ဝေရော့နှင့် ဝေချင်းဝမ်ကို ကျောင်းသို့သွားကြရန် ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... နောက်ကျနေပြီ.. မင်းတို့ အသီးသီးရဲ့ ရထားလုံးပေါ်တက်ပြီး ထွက်ခွာကြတော့ အထူးသဖြင့် ရော့အာ၊ ဒီနေ့က ရှဲ့အိမ်တော်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သွားမှာဆိုတော့ ဂရုစိုက်ပါ"

"သိပါပြီ"

ဝေရော့သည် မိခင်ဖြစ်သူ ပြောလိုက်သည်ကို ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် လှပစွာဖြင့် လှည့်ထွက်ကာ ရထားလုံးအကြီးပေါ်သို့ တက်သွားလေသည်။

ဝေချင်းဝမ်မှာမူ ခဏတာမျှ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ပြီးနောက် ယွမ်ရှီး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးချိန်မှသာ အစေခံမလေး ချွေဟယ်၏ အကူအညီဖြင့် သေးငယ်ပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ရထားလုံးလေးထဲသို့ တက်သွားခဲ့သည်။

ရထားလုံးပေါ် ရောက်သည်နှင့် ဝေချင်းဝမ်သည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

"သခင်မလေး မငိုပါနဲ့တော့၊ မျက်လုံးတွေ နာကုန်ပါလိမ့်မယ်"

ချွေဟယ်မှ နှစ်သိမ့်လေသည်။

"ငါ မငိုချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် ကျလာတာလေ၊ ရင်ထဲမှာလည်း တော်တော်ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရတယ်"

ဝေချင်းဝမ်သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ထိုစုတ်ပြတ်နေသော ရထားလုံးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာဖြင့် စကားဆိုလိုက်သည်။

"အခုဆို ငါက ငါ့မိသားစုရဲ့ ရထားလုံးကိုတောင် စီးပိုင်ခွင့် မရှိတော့ဘူးပေါ့ မကြာခင်မှာ ငါ့ကို အိမ်ပေါ်ကပါ နှင်ချတော့မယ် ထင်တယ်..."

ချွေဟယ်မှ ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် အမြန်ပင် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"သခင်မလေး အများကြီး မတွေးပါနဲ့၊ ဒါက စာသင်ရမယ့် အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးသွားရရုံတင်ပါ၊ သခင်ကြီး၊ သခင်မကြီးနဲ့ သခင်လေးတွေက သခင်မလေးကို အရင်လိုပဲ ချစ်နေကြတုန်းပါ"

အထိန်းတော်လီ ၏ သမီးဖြစ်သူ ချွေဟယ်သည်လည်း အထိန်းတော်လီနှင့် အမြင်ချင်း တူညီသူဖြစ်သည်။

ဒုတိယသခင်မလေးသည် မိသားစု၏ ချစ်ခင်မှုကို ရရှိထားဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် သခင်မလေး အစ်မကြီးထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ရလိမ့်မည်ဟု သူတို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေကြခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ အခုဆို အစ်ကိုကြီးကလည်း အစ်မအပေါ် အရမ်းကောင်းနေပြီလေ... ငါ့အစ်မက ငါ့ထက် ပိုတော်တယ်၊ မစ္စဝမ်နဲ့ ရှဲ့မိသားစုရဲ့ မျက်လုံးထဲကိုလည်း ရောက်တယ်၊ ငါကတော့ ဘာမှမဟုတ်တဲ့သူပါ..."

“ဒါပေမဲ့ သခင်မကြီးက သခင်မလေး အစ်မကြီးကို စိတ်ပျက်နေပြီလေ၊ သခင်မလေး အစ်မကြီးကလည်း အမေ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ပြောနေတော့ သခင်မကြီးရဲ့ သူ့အပေါ်ထားတဲ့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှုတွေနဲ့ လျော်ကြေးပေးချင်တဲ့ စိတ်တွေက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာပါ" ဟု ချွေဟယ်က ဆက်ပြောပြသည်။

"ငါ့ကို ထပ်ပြီး မနှစ်သိမ့်ပါနဲ့တော့၊ အခု ငါ ဘယ်လို အခြေအနေကို ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင် သိပါတယ်..."

ယခင်နှင့် မတူသည်မှာ ဤအမှားအယွင်း ကိစ္စကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ဝေချင်းဝမ်သည် ပိုမို စိတ်ဓာတ်ကျလာခဲ့ပြီး အထိန်းတော်လီနှင့် ချွေဟယ်တို့၏ စကားဖြင့်ပင် ပြန်လည် နှစ်သိမ့်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝေရော့မှာမူ ရထားလုံးပေါ်တွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ အပြင်ထွက်လာချိန်တွင် အထုတ်အပိုး အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်များကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး မိသားစုဝင်များကိုမူ စာရေးကိရိယာများဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့လေသည်။

အမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ထိုအထုတ်များထဲတွင် စာရင်းစာအုပ် အချို့ကို ရောနှော ထည့်သွင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောင်းသွားကျောင်းပြန် အချိန်များကို အသုံးချ၍ စာရင်းစာအုပ်များကို ခဏတာ ဖတ်ရှုနေနိုင်လျှင် သူမ ပျင်းရိနေမည် မဟုတ်တော့ပေ။

ရှဲ့အိမ်တော်သို့ ရောက်သောအခါ ဝေရော့ကို ရှဲ့မိသားစုမှ အိမ်တွင်း၌ ဖွင့်လှစ်ထားသော စာသင်ကျောင်းဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

ရှဲ့အိမ်တော်သည် ဗိုလ်မှူးအိမ်တော်ထက် ပိုမိုကျယ်ဝန်းပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်း အထိန်းတော်ကြီးမှ သူမအား လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားရာ လမ်းမှာ ရှည်လျားလွန်းသဖြင့် ဝေရော့မှာမူ မူးဝေချင်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားရသည်။

နေရာသို့ ရောက်သောအခါ အတွင်း၌ စားပွဲနှစ်လုံး ရှိနေပြီး အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသည်။ 

ဝမ်စိုက်ဝေနှင့် ရှဲ့ရင်းတို့မှာ ထိုနေရာတွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဘယ်ဘက်ရှိ အားနေသော စားပွဲမှာ ဝေရော့အတွက် သီးသန့်ဖြစ်ပြီး ထိုစားပွဲပေါ်တွင်လည်း စာရေးကိရိယာ အသစ်စက်စက်များကို အသင့် ချထားပေးသည်။ 

ဝေရော့ တစ်ခုခု ကျန်ခဲ့မည် သို့မဟုတ် ယူလာရန် မေ့လျော့နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှဲ့မိသားစုမှ သူမအတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ပေးထားခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ဝေရော့သည် စားပွဲပေါ်တွင် ရှိနေသောပစ္စည်းများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သောအခါ အားလုံးမှာ 'စစ်ပေါင်ကျဲ' ဆိုင်မှ ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြပြီး ရှဲ့ရင်း၏ ရှေ့တွင် ချထားသော ပစ္စည်းများနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဝေရော့လည်း နေရာယူလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်စိုက်ဝေမှ သူတို့နှစ်ဦးကို သူမကိုယ်သူမ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

‌ကျော်ကြားသော ပညာတတ်အမျိုးသမီး တစ်ဦးအနေဖြင့် ဝမ်စိုက်ဝေသည် ထူးကဲသော ရုပ်ရည် မရှိသော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်နှာသည် လူအများကို အလွန် စိတ်သက်သာရာ ရစေပြီး စာပေတတ်ကျွမ်းသူတို့၏ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသည့် ခံစားချက်ကို အပြည့်အဝ ပေးစွမ်းနိုင်လေသည်။

ထို့နောက် ဝမ်စိုက်ဝေသည် ရှဲ့ရင်းနှင့် ဝေရော့တို့ကို မိမိကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်စေသည်။

အချင်းချင်း မိတ်ဆက်ပြီးနောက်တွင် သူမသည် စာကို ချက်ချင်း သင်ကြားခြင်းမရှိကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ရွေးချယ်ရန် စာအုပ်အချို့ကို ယူလာပေးသည်။

ထိုအထဲတွင် 'မိန်းမကျင့်ဝတ်' ၊'အမျိုးသမီးလမ်းညွှန်' နှင့် 'အမျိုးသမီး လွန်ယွီ' ကဲ့သို့သော စာအုပ်များ ပါဝင်သည့်အပြင် 'ကဗျာကျမ်း'၊ 'ပြောင်းလဲခြင်းကျမ်း' ၊ 'နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးကျမ်း'နှင့် 'စွန်ဇူး၏ စစ်ဗျူဟာကျမ်း' စသည့် စာအုပ်များလည်း ပါဝင်သည်။

ထိုစာအုပ်များကို ခဏတာမျှ လေ့လာပြီးနောက် ဝေရော့နှင့် ရှဲ့ရင်းတို့သည် တစ်အုပ်စီကို ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

ဝေရော့သည် 'ပြောင်းလဲခြင်းကျမ်း' ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ 

ဝေရော့သည် 'ပြောင်းလဲခြင်းကျမ်း' ကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းမှာ ထိုကျမ်းကို သေချာလေ့လာလျှင် ကံကြမ္မာ ဟောကိန်းထုတ်နိုင်သည်ဟု သူမ ကြားဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ 

ရှဲ့ရင်းမှာမူ 'စွန်ဇူး၏ စစ်ဗျူဟာကျမ်း' ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ထို့အပြင် ဝေရော့သည် ရှဲ့မိသားစု၏ သမီးမှာ သူမထက်ပင် ပို၍ ပြတ်သားသည့်သူဟု တွေးမိလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ရွေးချယ်မှုကို မြင်လိုက်သောအခါ ဝမ်စိုက်ဝေမှ ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"မင်

းတို့ကို ဘယ်လိုသင်ပေးရမလဲဆိုတာ ငါသိပြီ ကဲ... နေရာယူကြတော့"

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------