အခန်း (၁၀) - နားလည်မှု၏ အစပျိုးခြင်း
---
ဖိတ်စာရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် ကင်းလှည့်ရဲအရာရှိ သေဆုံးသည့်သတင်းမှာ အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်နေသည်။
တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေသည်မှာ အသေအချာပင်။
ဖိတ်စာ၏ အနောက်ဘက်တွင် ရွှေရောင်အနားကွပ်များ ပါရှိပြီး အဓိကစာသားမှာ "တနင်္ဂနွေနေ့ ည ၉ နာရီ၊ ပလက်တီနမ် ကလပ်" ဟု ဖော်ပြထားလေသည်။
စက္ကူသားမှာ ရွှေမှုန်လေးများ ဖြူးထားသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး လှုပ်ယမ်းလိုက်သည့်အခါ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျန်ရော့ချန်းသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်၍ စာအိတ်ကို စောင်းလိုက်ရာ "ပလက်တီနမ် ကလပ်" ၏ VIP ကတ်ပြားတစ်ခု လျောကျလာတော့သည်။
သူ့မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အုံ့ဆိုင်းသွား၏။
ဤစာကို ပို့လိုက်သူသည် "လက်ဆောင်တစ်ခု" ဟု ဆိုရာတွင် ကင်းလှည့်ရဲအရာရှိ သေဆုံးသည့်သတင်းကို ဆိုလိုခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ဤ VIP ကတ်ကို ဆိုလိုခြင်း ဆိုလားသည်မှာ မသဲကွဲချေ။
ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် စားပွဲထိုးအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။
"စာလာပို့တဲ့သူ ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ မင်းမြင်လိုက်လား။"
သူ့အကြည့်များမှာ စူးရှထက်မြက်လွန်းသဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နေသယောင် ရှိနေသည်။ စားပွဲထိုးမှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး လည်ကုပ်ကို ကျုံ့ကာ တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်က ပါဆယ်ပို့တဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ။
၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် အစားအစာ မှာယူသည့် App များ မရှိသေးသဖြင့် ပါဆယ်မှာယူခြင်းကို "ဖုန်းဖြင့်မှာယူခြင်း" ဟုသာ သိကြသည်။
အလယ်အလတ်နှင့် အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင် အများစုမှာ ထိုဝန်ဆောင်မှုကို ပေးကြပြီး ဖောက်သည်များ၏ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက် လျင်မြန်ကျွမ်းကျင်သော ဝန်ထမ်းများကို ခန့်ထားလေ့ရှိသည်။
ဟွမ်ကျိ စားသောက်ဆိုင်မှာလည်း ထိုကဲ့သို့သော ဆိုင်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။
"သူ ဘယ်မှာလဲ"
ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် သူ၏ ရဲတံဆိပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
"အနောက်ကွမ်တုံး ရာဇဝတ်မှု နှိမ်နင်းရေးဌာနက အမှုစစ်နေတာ၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးပါ။"
စားပွဲထိုးသည် ပျာယာခတ်လျက် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ခုပဲ သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်။"
သူသည် ရဲများနှင့် ကြုံဖူးသော်လည်း ကွမ်းရင်းကျွင်း၏ အကြည့်များမှာ လူသတ်တော့မည့်အလား ခံစားနေရသဖြင့် ခြေဖျားလက်ဖျားများ တုန်ယင်လာတော့သည်။ သူသည် အပြင်သို့ အပြေးထွက်သွားစဉ် တံခါးဘောင်နှင့် တိုက်မိသဖြင့် နာကျင်သွားသော်လည်း မရပ်ရဲဘဲ ထိုလူကို ရှာရန် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ထွက်သွားတော့သည်။
အခြားသူများ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်ရော့ချန်းသည် ဖိတ်စာကို မီးရောင်အောက်တွင် မြှောက်၍ အသေအချာ အကဲခတ်လိုက်၏။
"လက်ဆောင်တစ်ခု" ဟု ရေးသားထားသော စာလုံးလေးလုံးအောက်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးခိုးရောင် မျဉ်းကြောင်းလေး တစ်ကြောင်းရှိနေပြီး စာလုံးအမည်းကြီးများမှာလည်း စက္ကူမျက်နှာပြင်ထက် အနည်းငယ် ကြွတက်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
စတုရန်းပုံစံ ဖြတ်ညှပ်ကတ်လေး လေးခုပေါ်မှ စာလုံးများမှာ အရွယ်အစား မတူညီကြသော်လည်း အလယ်ဗဟိုတွင် တိကျစွာ ရှိနေကြသည်။ ထို့ပြင် စတုရန်းပုံ တစ်ခုချင်းစီမှာလည်း ပေတံဖြင့် တိုင်းတာထားသည့်အလား အရွယ်အစား တူညီနေပြီး ထောင့်ချိုးများမှာလည်း တိကျလှပေသည်။
သို့သော်လည်း "ခု" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော စာလုံးမှာ ကျန်သော စာလုံးသုံးလုံးထက် ပို၍ သေးငယ်နေသည်။
'ဒါပေမဲ့ ဒီ "ခု" ဆိုတဲ့ စာလုံးကို တော်တော်လေး သေသေသပ်သပ် ညှပ်ထားတာပဲ။'
သူ့အသံမှာ အနည်းငယ် မဝေခွဲနိုင်သလို ဖြစ်နေသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ရာဇဝတ်မှုဆိုင်ရာ စိတ်ပညာအတွင်းရှိ မျက်နှာရိပ်မျက်ကဲ အကဲခတ်ခြင်းနှင့် စစ်ဆေးမေးမြန်းမှု စိတ်ပညာတို့သာ ဖြစ်သည်။ အခြားသော နယ်ပယ်များတွင်မူ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံရှိသော ဆရာလီကဲ့သို့ ဗဟုသုတ မကြွယ်ဝသေးချေ။
လီချန်းယွီသည် သူ၏ စာဖတ်မျက်မှန်ကို တပ်လိုက်ပြီး အသေအချာ လေ့လာကြည့်ကာ အားပေးသည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့ အဲဒီလို တွဲဖက်သုံးသပ်ရတာလဲ။"
"စာလုံးတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် သတင်းစာကနေ ဖြတ်ညှပ်ကပ် လုပ်တတ်တဲ့ ရာဇဝတ်ကောင် အများစုဟာ အရွယ်အစား မတူတဲ့ စာလုံးတွေကို အခုလို ညီညာတဲ့ စတုရန်းပုံစံ ဖြစ်အောင် တကူးတက လုပ်လေ့မရှိကြဘူးလေ။"
ကျန်ရော့ချန်းက သူ၏ ကောက်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။
"ဒီစာလုံးတွေကို သတင်းစာထဲကနေ တစ်လုံးချင်းစီ သေသေသပ်သပ် ညှပ်ထုတ်ထားတာပါ၊ အရွယ်အစားတူညီတဲ့ စတုရန်းပုံစံတွေပေါ်မှာ ကပ်ပြီးတော့မှ ဖိတ်စာပေါ်ကို တစ်ပြေးညီ ပြန်ကပ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်။"
"သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုရင် ဒီလောက်ထိ လက်ဝင်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကြည့်ပါဦး... ဒီလူက စာလုံးတွေ ညီအောင်လို့ အောက်မှာ ခဲတံနဲ့ လမ်းညွှန်မျဉ်းတွေတောင် ဆွဲထားသေးတယ်၊ ဒီလောက်ထိ အသေးစိတ်ပြီး ညီညာနေအောင် လုပ်ဆောင်တတ်တဲ့ ပုံစံမျိုးကို ကြည့်ရင်တော့ သူဟာ OCD လို့ ခေါ်တဲ့ အစွဲအလမ်းလွန်ရောဂါ ခံစားနေရသူ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိမိတယ်။"
ထိုအခြေအနေကို အစွဲအလမ်းလွန်ရောဂါဟု အများက သိကြပေသည်။
လီချန်းယွီသည် ကျန်ရော့ချန်းကို ချီးကျူးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။
"တော်လိုက်တာ... အကဲခတ်တာလည်း ကောင်းတယ်၊ ဗဟုသုတလည်း ကြွယ်ဝတယ်၊ တကယ်ကို တိကျတယ်၊ ဒါ့အပြင် တခြားရော ဘာရှိသေးလဲ။"
ကျန်ရော့ချန်းမှာ အတန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် အမေးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရင်ထိတ်သွားရသည်။
'ဘာလို့ အဲဒီလို မေးရတာလဲ၊ သူ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားလို့လား။'
သူ အသေအချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မရှိတော့ပါဘူး ဆရာ။"
လီချန်းယွီသည် လက်ခုပ်တစ်ချက် တီးလိုက်၏။
"ဟုတ်တယ်... တခြား ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။"
ကျန်ရော့ချန်း: ...
'ဆရာလီက သူ့ကို စနောက်နေတာလား။'
ကျန်ရော့ချန်းသည် သူ့နားရွက်ပေါ်ရှိ မှဲ့နီလေးကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ မေးလိုက်၏။
"စုံထောက်ကွမ်း... ခင်ဗျားရော ကြည့်ချင်သေးလား။"
"အင်း"
ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် အနားသို့ တိုးလာပြီး ဖိတ်စာကို လေ့လာရန်အတွက် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ရာ သူ့အနေအထားမှာ မတ်တတ်ရပ်လျက် ကိုယ်ဟန်ပြင်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။
သူတို့ အနားသို့ တိုးကပ်လာသည့်အခါ ထူးခြားသော ရနံ့လေးတစ်ခုမှာ ကွမ်းရင်းကျွင်း၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
၎င်းမှာ သံပရာသီးကဲ့သို့သော အေးမြချိုမြိန်သည့် ရနံ့လေးဖြစ်ပြီး စူးရှသော ရေမွှေးနံ့နှင့် ရောယှက်နေတော့သည်။
သူသည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရာ သူ့နှာခေါင်းမှာ ကျန်ရော့ချန်း၏ လည်တိုင်ဘေးရှိ ဆံနွယ်လေးများနှင့် မတော်တဆ ထိတွေ့သွားပြီး နွေးထွေးနုနယ်သော နေရာလေးတစ်ခုသို့ ပွတ်တိုက်သွားမိသည်။
ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်ရော့ချန်း၏ နားရွက်ထိပ်ဖျားရှိ ထင်ရှားလှသော မှဲ့နီလေးမှာ သူ့မျက်နှာနှင့် လက်မအနည်းငယ်အကွာတွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
သူတို့ အလွန်နီးကပ်စွာ ရှိနေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် အတူတူ ထိုင်ခဲ့စဉ်ကထက် ပို၍ ပြင်းထန်သော စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။
ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် အနောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပဝါကို ထုတ်၍ လက်ဝါးပေါ်တွင် ဖြန့်လိုက်သည်။
"ဖိတ်စာကို ဒီပေါ်မှာ တင်လိုက်ဦး၊ ငါ ကြည့်ချင်လို့"
"ကောင်းပြီလေ။"
ကျန်ရော့ချန်းသည် ဖိတ်စာကို ပဝါပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။
ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် လက်ကိုင်ပဝါကို သုံး၍ ဖိတ်စာ၏ ထောင့်တစ်နေရာကို ကိုင်ကာ နှာခေါင်းနားသို့ ကပ်လိုက်ပြီးနောက် ပြင်းထန်သော ရနံ့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် နှာချေလိုက်တော့သည်။
"လန်ကုန်း ထရက်ဇာ ရေမွှေးပဲ။"
သူ နောက်တစ်ကြိမ် နမ်းကြည့်ပြန်ရာ နှစ်ချက်ဆက်တိုက် ထပ်မံ နှာချေလိုက်ပြန်သည်။
"ထရက်ဇာ အမျိုးအစားပဲ၊ ဒါကိုတော့ ထရက်ဇာလို့ ခေါ်တယ်။"
ဖိတ်စာပေါ်တွင် ရေမွှေးနံ့များ အလွန်အမင်း စွဲထင်နေသဖြင့် ခေါင်းပင် မူးချင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။
ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် စောစောက သူ သတိထားမိခဲ့သော သံပရာသီးရနံ့လေးကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်လိုက်မိသည်။
'တကယ်လို့ ရေမွှေးနံ့က ဖိတ်စာဆီက လာတာဆိုရင် အေးမြချိုမြိန်တဲ့ သံပရာသီးနံ့ကတော့ ကျန်ရော့ချန်းဆီက လာတာ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား။'
"အနံ့ခံရုံနဲ့တင် အဲဒါတွေကို သိနိုင်တာလား။"
ကျန်ရော့ချန်းက သံသယရှိဟန်ဖြင့် အနားသို့ တိုး၍ နမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ရနံ့မှာ ထိုမျှအထိ မပြင်းထန်လှချေ၊ သာမန် ရေမွှေးများနှင့် မခြားနားသလို ရှိနေသည်။ ကွမ်းရင်းကျွင်းဆီက ရနေသည့် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းနံ့နှင့် ဆေးလိပ်နံ့တို့လောက်ပင် မပြင်းထန်လှပေ။
'ဒီလူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နှာချေနေရတာလဲ။'
သူသည် သူ့လက်ကို ပြန်နမ်းကြည့်သော်လည်း မည်သည့်အနံ့မျှ မရချေ။
'ကွမ်းရင်းကျွင်းမှာ ခွေးနှာခေါင်းများ ရှိနေတာလား။'
ကျန်ရော့ချန်းက ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးလာပြီး မေးလိုက်၏။
"တခြားရော ဘာရှိသေးလဲ။"
ကွမ်းရင်းကျွင်းက ဘေးသို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ တောက်ပပြီး မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ရှိနေသော မျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။
သူသည် ခေတ္တမျှ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဂွမ်းတံအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ဖိတ်စာပေါ်ရှိ ရိုက်နှိပ်ထားသော စာလုံးများကို အသာအယာ ပွတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ပထမဆုံး စာလုံးနှစ်လုံးကို ပွတ်ကြည့်သည့်အခါ ဂွမ်းတံထိပ်ဖျားတွင် မီးခိုးရောင် အနည်းငယ်သာ စွန်းထင်သွားသော်လည်း "လက်ဆောင်" ဆိုသည့် စာလုံးဆီသို့ ရောက်သည့်အခါတွင်မူ ဂွမ်းတံမှာ ရုတ်တရက်ပင် မည်းနက်သွားတော့သည်။
ကျန်ရော့ချန်းက ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားကာ ပြောလိုက်၏။
" 'လက်ဆောင်' ဆိုတဲ့ စာလုံးရဲ့ မင်က လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ပဲ ရှိသေးတာပဲ၊ အဲဒါက မကြာသေးခင်က ထွက်ထားတဲ့ သတင်းစာထဲက ဖြစ်ရမယ်။"
၎င်းမှာ မျက်ရည်ပင် ဝဲချင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။
"စက္ကူသားက တော်တော်ထူတယ်၊ ရွှေရောင်စာလုံး အပူပေး ရိုက်နှိပ်နည်းကို သုံးထားတာပဲ၊ ဒါက ဈေးမပေါဘူးနော်။"
ကျန်ရော့ချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဪ... ဆိုလိုတာက ဒီဖိတ်စာကို အဆင့်မြင့် လက်ဆောင်ပစ္စည်းဆိုင် တစ်ဆိုင်ဆိုင်မှာ ဝယ်ခဲ့တာပေါ့၊ ဟောင်ကောင်မှာ လက်ဆောင်ပစ္စည်းဆိုင်တွေ အများကြီး ရှိတာကို ဘယ်လိုမျိုး ရှာဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။"
ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် ဖိတ်စာကို သူ့လက်ချောင်းများကြားတွင် ညှပ်ထားရင်း ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ကျန်ရော့ချန်းက တကယ်ပဲ သူ့ရဲ့အတွေးအမြင်တွေကို လိုက်မီနိုင်တာလား။
သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျန်ရော့ချန်းက နောက်တစ်ဆင့်ကို ကြိုသိနေသယောင် ရှိသည်။
ထိုလူငယ်လေးမှာ သူနှင့် ပို၍ နီးကပ်လာခဲ့ပြီး ထိုအေးမြချိုမြိန်သော သံပရာရနံ့လေးက စူးရှလှသော ရေမွှေးနံ့များကို ဖြိုခွင်းလိုက်သဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းယားယံမှုမှာလည်း သက်သာသွားတော့သည်။
ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် အသက်ကို သိမ်မွေ့စွာ ရှူသွင်းလိုက်မိ၏။
ကွမ်းရင်းကျွင်းက ပြန်မဖြေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်ရော့ချန်းမှာ ပို၍ စိတ်ဝင်စားလာကာ တံတောင်နှင့် အသာတို့လိုက်ရင်း ထပ်မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်လို ရှာမှာလဲ။"
၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် ဈေးဝယ်စင်တာများ၌ CCTV များ မရှိသေးချေ။ ဖိတ်စာတစ်စောင်တည်းနှင့် လူတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။ သူတို့အနေဖြင့် တစ်ဆိုင်ပြီး တစ်ဆိုင် လိုက်မေးနေရမည်လား။
ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် အတွေးများထဲမှ နိုးထလာပြီး ပြောလိုက်၏။
"သတင်းပေးသူတွေကို လိုက်ခိုင်းရမှာပေါ့၊ ဒီလို အလုပ်အသေးအမွှားလေးတွေကိုတော့ သူတို့ လုပ်နိုင်ပါတယ်။"
သူသည် နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုသံပရာရနံ့လေးနှင့် ဝေးရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါမှသာ သူ၏ ပခုံးများကို လျှော့ချကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။
"စောစောက စားပွဲထိုးက လူသွားခေါ်တာ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။"
လီချန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။
"ဘာတွေ ဒီလောက် လောနေတာလဲ၊ အမှုတစ်ခုခု ကြုံတိုင်း မင်းက ဒီလိုပဲ ပျာယာခတ်နေတော့တာပဲ၊ စိတ်တည်ငြိမ်သွားအောင် လေပြည်အေးလိုမျိုး အအေးစာလေးတွေ များများသောက်ဦး။"
အအေးစာ သို့မဟုတ် လေပြည်အေး ဆိုသည့် စကားကို ကြားရုံနှင့် ကျန်ရော့ချန်းမှာ ခေါင်းကိုက်ချင်လာသည်။
သူ၏ အတိတ်ဘဝ ကျောင်းမတက်မီ အချိန်က သူသည် ကွမ်တုံးတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ဖူးသည်။
စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဝင်းအတွင်းရှိ ထမင်းစားဆောင်မှ စားဖိုမှူးများသည် နွေရာသီရောက်တိုင်း အအေးစာများကို စည်ပိုင်းကြီးများဖြင့် ချက်ပြုတ်လေ့ရှိကြသည်။
သူတို့သည် ၎င်းကို အမြောက်အမြား ချက်ပြုတ်လေ့ရှိသဖြင့် လူတိုင်းမှာ အအေးစာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့မည်ဟုပင် ထင်ရသည်။
အအေးစာ သို့မဟုတ် လေပြည်အေး ဆိုသည်မှာ သူ ဘယ်တော့မှ ထပ်မတွေ့ချင်တော့သော အရာများပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်ရော့ချန်းက ရေရွတ်လိုက်၏။
"ကျွန်တော်ကတော့ အအေးစာတွေထက်စာရင် အချိုရည်တွေကိုပဲ ပိုကြိုက်တယ်၊ စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်ဆိုရင် ရေခဲတုံးလေးတွေ ပါတဲ့ ကိုကာကိုလာ ဒါမှမဟုတ် ဝိုင်အချိုလေးတွေ သောက်ရတာ ပိုသဘောကျတယ်။"
ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် ပေါ့ပါးစွာပင် ရယ်လိုက်၏။
'ဆယ့်ကိုးနှစ်အရွယ်... တကယ်ကို ငယ်သေးတာပဲ။'
'ယောက်ျားတစ်ယောက် စိတ်တည်ငြိမ်သွားဖို့အတွက် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်၊ နှစ်လိပ်လောက် သောက်လိုက်ရုံ ဒါမှမဟုတ် စောင်ခြုံပြီး တစ်ယောက်တည်း အချိန်ဖြုန်းလိုက်ရုံနဲ့တင် လုံလောက်တယ်ဆိုတာ သူ မသိသေးဘူးပဲ။'
ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်တွင် ခဲထားလိုက်သည်။ သူ ဆေးလိပ်ကို ညှိပြီး တစ်ချက်မျှ ရှူလိုက်ရုံရှိသေးစဉ်မှာပင် စောစောက စားပွဲထိုးသည် ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် လူတစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်လာတော့သည်။
ရောက်ရှိလာသူမှာ တော်ဝင်အပြာရောင် အနွေးထည် ဝတ်ဆင်ထားပြီး နှာခေါင်းနှင့် ပါးပြင်များမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် နီမြန်းနေသည်။
သူသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ကို သတိကြီးစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က စာပို့ဖို့ ငှားခံရရုံသက်သက်ပါပဲ၊ စာပို့ခိုင်းတဲ့သူက အဲဒီပိုက်ဆံက ကျွန်တော့်ဟာလို့ ပြောခဲ့တာ၊ အရာရှိ... ခင်ဗျား အဲဒီပိုက်ဆံကို ပြန်မတောင်းဘူး မဟုတ်လား။"
"အဲဒါကတော့ မင်း ဘယ်လောက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သလဲ ဆိုတာပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့။"
ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် ဆေးလိပ်ကို ခဲထားရင်း သူ၏ ရဲတံဆိပ်ကို ထပ်မံ ထုတ်ပြလိုက်သည်။
"သူ မင်းကို လက်ငင်း ပိုက်ဆံပေးခဲ့တာလား၊ သူ ဘယ်လိုပုံစံလဲ။"
ထိုလူသည် သူ့ပိုက်ဆံများ အသိမ်းခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံများကို ထုတ်ပြကာ "ဒီလိုမျိုး ပုံစံပါ" ဟု အသာအယာ ပြလိုက်သည်။
ကျန်ရော့ချန်းမှာ ရယ်လည်းရယ်ချင်၊ စိတ်လည်း ပျက်သွားရသည်။
"သူက မင်းကို ပိုက်ဆံပေးတဲ့သူ ဘယ်လိုပုံစံလဲလို့ မေးနေတာလေ။"
"ဪ... ဪ၊ ဟုတ်သားပဲ။"
ထိုလူသည် သူ့ခေါင်းကို အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ကုတ်လိုက်ပြီး ပိုက်ဆံများကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ အမြန် ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် သူ့မျက်နှာကို သေသေချာချာ မမြင်လိုက်ရဘူး၊ ဒါပေမဲ့..."
သူသည် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။
"သူက ကျွန်တော့်လောက်ပဲ အရပ်ရှိတယ်၊ တံဆိပ်ပါတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်မထားဘူး၊ သူ့အဝတ်အစားတွေက အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေပေမဲ့ တော်တော်လေးတော့ ချမ်းသာမယ့်ပုံပဲ၊ ပြီးတော့ လူငယ်ပိုင်းလို့ ပြောလို့ရတယ်။"
သူသည် တစ်ခုခု လွဲချော်သွားမည်စိုးသဖြင့် အသေအချာ ထပ်မံ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
"တခြားတော့ ကျွန်တော် ဘာမှ မသိတော့ဘူး။"
ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် သူ အမြဲဆောင်ထားသော မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ထိုလူ၏ ထွက်ဆိုချက်ကို အမြန် ရေးမှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မှတ်စုစာအုပ်ကို ပြန်သိမ်းကာ ထိုလူ့ထံသို့ လက်လှမ်းလိုက်၏။
"ပိုက်ဆံကို ပေးလိုက်ဦး။"
ထိုလူသည် သူ့အိတ်ကပ်ကို ချက်ချင်းပင် ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ အရာရှိရယ်! ကျွန်တော် အကုန်လုံး ပြောပြပြီးပြီပဲ၊ ခင်ဗျား ကတိဖျက်လို့ မရဘူးလေ!"
"ငါ မင်းဆီက သိမ်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
ကွမ်းရင်းကျွင်းက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
"မြန်မြန်ပေးစမ်းပါ။"
စိတ်မပါသော်လည်း ထိုလူသည် ပွစိပွစိ ပြောဆိုရင်း ပိုက်ဆံများကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ကွမ်းရင်းကျွင်းက ထိုပိုက်ဆံများကို သက်သေခံပစ္စည်း ထည့်သည့်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။
ကျန်ရော့ချန်း တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်၏။
သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှတစ်ဆင့် ကွမ်းရင်းကျွင်းက သူ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော သားရေပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ပမာဏနှင့် အရေအတွက် အတူတူရှိသော ငွေစက္ကူများကို ရေတွက်၍ ထိုလူ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မင်းရဲ့ ပိုက်ဆံပေါ်မှာ သဲလွန်စတွေ ရှိနိုင်လို့ ငါ သိမ်းထားရတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အလကား သိမ်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပိုက်ဆံအသစ်နဲ့ လဲပေးလိုက်တာပါ။"
ထိုလူသည် ချက်ချင်းပင် ပြုံးဖြဲဖြဲ ဖြစ်သွားကာ သူ့လက်မကို လျှာဖြင့် တို့၍ ပိုက်ဆံများကို ဖြည်းဖြည်းခြင်း ရေတွက်လိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရာရှိကြီး! ပိုက်ဆံအသစ်တွေ ဖြစ်ရုံတင်မကဘူး၊ နံပါတ်စဉ်တွေတောင် အစဉ်လိုက်ပဲ၊ ခင်ဗျားက တကယ်ကို သဘောကောင်းတာပဲ!"
သူသည် သူ့လက်ကို နားထင်နားသို့ မြှောက်ကာ ကွမ်းရင်းကျွင်းကို ဟန်ဆောင် အလေးပြုလိုက်သည်။
"နောက်တစ်ခါ လိုအပ်ရင် ထပ်ခေါ်လိုက်ပါဦး!"
ကျန်ရော့ချန်းသည် သူ့နားရွက်ပေါ်ရှိ မှဲ့နီလေးကို ထိတွေ့လျက် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားတော့သည်။
စုံထောက်ကွမ်းသည် လူတစ်ယောက်ကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို မသိတာ မဟုတ်ဘဲ မလိုအပ်ဘူးဟု ထင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပုံရသည်။
သူ လူတစ်ယောက်ကို စည်းရုံးချင်သည့် အခါတွင်လည်း သူသည် တော်တော်လေး တတ်မြောက်နေသည်။
ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် နာရီကို ထပ်မံ စစ်ဆေးလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ကျသင့်ငွေကို ယူလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ဒေါ်လာ ၁၀၀ ကို ထုတ်ယူကာ လီချန်းယွီ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
"အချိန်က မရှိတော့ဘူး၊ ကျွန်တော် အနောက်ကွမ်တုံး ဌာနချုပ်ကို အခုချက်ချင်း ပြန်ရမယ်၊ ဦးလေးလီ... ကျန်ရော့ချန်းနဲ့အတူ တက္ကစီစီးပြီး ကျောင်းကို ပြန်လိုက်ပါဦး။"
ကျန်ရော့ချန်းက ပြောလိုက်သည်။
"စုံထောက်ကွမ်း... ခင်ဗျား အရက်သောက်ထားရင် ကားမောင်းလို့ မရဘူးလေ။"
ကွမ်းရင်းကျွင်း၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ သူတို့ သုံးဦး သောက်ထားကြသော ဝိုင်ပုလင်း အလွတ်ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
ကျန်ရော့ချန်းသည် လီချန်းယွီ၏ လက်ထဲရှိ ဒေါ်လာ ၁၀၀ ကို ယူကာ အဝေးသို့ ရောက်မသွားသေးသော အနွေးထည်နှင့် လူကို ပြေးခေါ်လိုက်သည်။
"ဒေါ်လာ ၁၀၀ ပေးမယ်၊ ကျွန်တော်တို့အတွက် ကားမောင်းပေးစမ်းပါဦး။"
သူသည် ထိုလူ၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ ရင်းရင်းနှီးနှီးပင် သီးသန့်အခန်းထဲသို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
"အရာရှိတစ်ယောက်အတွက် ကားမောင်းပေးဖူးလား၊ စုံထောက်ကွမ်းမှာ အခု အရေးကြီးတဲ့ အမှုတစ်ခု ရှိနေလို့ အရမ်း လောနေတာ၊ မင်း ကားကို မြန်မြန် မောင်းနိုင်မလား။"
ထိုလူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားတော့သည်။
'တီဗီထဲကလိုမျိုး ကားလိုက်တမ်း ကစားရမယ့် အခန်းမျိုးကို သူ နောက်ဆုံးတော့ ကြုံရတော့မှာလား။'
သူသည် သူ့လက်များကို ပွတ်သပ်လျက် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်ပါတယ်!"
ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် သူ၏ ကားသော့ကို ထုတ်ကာ ပိုက်ဆံမက်သော ထိုလူ့ထံသို့ လွှင့်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်ရော့ချန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ မင်း ငါနဲ့အတူ အနောက်ကွမ်တုံး ဌာနချုပ်ကို လိုက်ခဲ့ရမယ်"
သူက လီချန်းယွီကို မေးလိုက်၏။
"ဦးလေးလီကော ဘယ်လိုလဲ။"
---
LOGIN