Chapter 4

ချောင်အာ၏မိခင်နှင့် သူ(မ)တို့ ပြောပြသည့်အရာများအရ ယဲ့ကျိုး လက်ရှိရောက်ရှိနေသည့်နေရာသည် သစ်တော၏အစွန်းမှ သုံးရက်မှ ငါးရက်ခရီးအကွာတွင် ရှိပေသည်။

သစ်တောထဲတွင် လူတို့သွားလာရန် မြေလမ်းများ မရှိဘဲ၊ ယခင်က တိရစ္ဆာန်ရိုင်းများ နင်းလျှောက်ခဲ့သည့် ခြေရာများသာ ရှိ၏။ သစ်တောထဲတွင် သားကောင်များနှင့် တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရှိနေသေးသောအခါ၌ လူတို့သည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တောထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြ၏။ 

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သစ်ခေါက်များပင် ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး၊ သစ်တောက လူသားများကို မည်သည့်အရာမျှ မပေးနိုင်တော့ပေ။

ထို့ပြင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသောနေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက တိရစ္ဆာန်ရိုင်းများ၏ ပါးစပ်မှ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိကို မပြောရသေးဘဲ၊ ဦးတည်ရာကိုပင် ရှာဖွေနိုင်ရန် အခက်အခဲ ရှိပေလိမ့်မည်။ 

ထို့အပြင် ဒုက္ခသည်များ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုကလည်း ဆက်လက် လမ်းလျှောက်နိုင်ရန် အထောက်အကူ မပြုနိုင်ချေ။

ဤသို့ “ကန်တစ်ခုလုံးကို ခမ်းခြောက်အောင် လုပ်ပြီး ငါးဖမ်းခြင်း” ဟူသော နည်းလမ်းသည် သစ်တော၏ ဂေဟစနစ်ကို ကြီးမားစွာ ထိခိုက်စေခဲ့သော်လည်း၊ တစ်ဖက်ကမူ အားသာချက်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။ ၎င်းမှာ လက်နက်မရှိဘံ သစ်တောထဲသို့ ဝင်ရောက်လျှင်ပင် တိရစ္ဆာန်ရိုင်းများထံမှ အသက်အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရမည်မဟုတ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ယဲ့ကျိုးအတွက်လည်း ကာကွယ်မှုတစ်လွှာကို ပေးခဲ့သည်။ 

ချောင်အာ၏မိခင်နှင့် သူ(မ)တို့ လမ်းပြခြင်းမရှိခဲ့ပါက ယဲ့ကျိုးသည် သစ်တောမှ မည်သည့်လမ်းအတိုင်း ထွက်ခွာရမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ 

သူ၌ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ရှိသော်လည်း မည်သည့်ဘက်က ထွက်ပေါက်ဖြစ်သည်ကို မသိနိုင်ချေ။ 

ထို့ကြောင့် သံလိုက်အိမ်မြှောင်၌ ဤနေရာတွင် အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုသာ ရှိ၏။ ၎င်းသည် သူ့ကို လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းတွင် လှည့်ပတ်မနေစေဘဲ အဆုံးအထိ သွားလာစေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် အပြင်သို့ ထွက်ခွာလိုပါက အလွန်ရူးမိုက်သော နည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုနိုင်၏။ ၎င်းမှာ တစ်လမ်းလုံးလျှောက်ပြီးနောက် လမ်းမရှိတော့ပါက နောက်သို့ပြန်လှည့်၍ အခြားလမ်းတစ်ခုအတိုင်း ဆက်လက် လျှောက်ရခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် အန္တရာယ်ရှိသည်သာမက အချိန်များစွာလည်း ကုန်ဆုံးပေလိမ့်မည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ စိုးရိမ်နေသည့်အရာမှာ လူအင်အားကို မည်သို့ခန့်ရမည်နည်းဟူ၍ပင်။ လူအင်အားကို ခန့်ထားပြီးသည့်အခါ၌ပင် သူက ဖောက်သည်များကို မည်သို့ဆွဲဆောင်ရမည်နည်းဟူ၍ ထပ်မံစိုးရိမ်ရပေလိမ့်မည်။

စူပါမားကတ်သည် တောနက်ထဲ၌ လုံခြုံမှုရှိသော်လည်း၊ တောနက်၏ အခြားအင်္ဂါရပ်တစ်ခုက လမ်းပေါ်တွင် လူနည်းပါးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ 

ဤအချိန်၌ တောင်ပေါ်သို့ ဝင်ရောက်လာသူများသည် ချောင်အာနှင့် သူ၏မိခင်တို့ကဲ့သို့ သေရမည့်နေရာကို ရှာဖွေနေကြခြင်း သို့မဟုတ် အစားအစာကို ရှာဖွေနေကြစဉ် လမ်းပျောက်နေကြသူများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လေးရက်ကြာပြီးနောက် ချောင်အာ၏မိခင်နှင့် သူ(မ)တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ပို၍ကျန်းမာလာကြသည်။ သူတို့က မြက်ပင်နှင့်ပင် တူလှသည်။ အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရပြီး မိုးပင်မရွာခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် သူတို့၏ အားနည်းသော အမြစ်များနှင့် မြေကြီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ကြပြီး၊ တစ်စုံတစ်ဦးက ရေတစ်စက်နှင့် နေရောင်ခြည်တစ်ခြမ်း ပေးခဲ့ပါက ၎င်းတို့သည် ပြန်လည် နုပျိုလာကြပေလိမ့်မည်။ 

မည်သို့ဆိုစေ ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူတို့ကို လေးစားခဲ့၏။

ခေတ်သစ်လူသားတစ်ဦးအနေနှင့် သူသည် ခေတ်သစ်စက်မှုလုပ်ငန်းများ၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် သူ့အတွက် အရေးပါရဲ့လား?

သူသည် ဝက်အူလှည့်တစ်ခုကိုပင် တစ်ခါမျှ မတည်ဆောက်ခဲ့ဖူး၊ စက်တစ်ခုကိုပင် တစ်ခါမျှ မတပ်ဆင်ခဲ့ဖူးချေ။ သူက ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး၊ ခေတ်သစ်လူတစ်ဦးအဖြစ် မွေးဖွားလာကာ ယခင်က ကြီးကျယ်သော လူတို့မှ ယူဆောင်လာခဲ့သည့် အကျိုးကျေးဇူးများကို ခံစားခဲ့ရသည်။

သူတစ်ဦးတည်းတွင် ထိုသို့သော အထက်စီးစိတ်ဓာတ်ရှိနေသည်ကိုလည်း မတတ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူသာ ထွက်ပြေးလာသော ဒုက္ခသည်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပါက အငတ်ဘေးဖြင့် ဦးဆုံး သေဆုံးသွားမည့်သူများထဲတွင် ပါဝင်နေပေလိမ့်မည်။

ချောင်အာ၏မိခင်နှင့် သူ(မ)သည် စူပါမားကတ်တွင် စိတ်အေးလက်အေး မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့သည် အကယ်၍ အလုပ်မလုပ်ပါက အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မောင်းထုတ်ခံရမည်ဟု အမြဲ ခံစားနေခဲ့ရ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ကြမ်းပြင်ကို သုတ်၊ ဗီရိုများကို နေ့တိုင်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြ၏။ ထိုမျှကြီးမားသော စူပါမားကတ်တွင် ၎င်းတို့သည် နေ့စဉ် သေသေချာချာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။ 

နောက်တစ်နေ့တွင် မညစ်ပတ်သေးသော်လည်း ၎င်းတို့သည် ဆက်လက် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ဆောင်နေကြ၏။

ယဲ့ကျိုးလည်း ၎င်းတို့ကို တားဆီး၍ မရခဲ့ပေ။ တစ်ခုခု လုပ်စရာရှိပါက ၎င်းတို့သည် ပို၍ လုံခြုံစိတ်ချရပြီး၊ အတွေးများစွာ တွေးတောနေတော့မည်မဟုတ်ဟု သူ ခံစားမိသည်။

“အမေ၊ ဒီကြမ်းတိုက်တံက သုံးရတာ အရမ်းလွယ်တာပဲ” စူပါမားကတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ချောင်အာ၏ မျက်လုံးများသည် တစ်ခါမျှ မှေးမှိန်မသွားခဲ့ပေ။ သူ(မ)သည် အရာအားလုံးကို အသစ်အဆန်းနှင့် အံ့သြစရာဖြစ်သည်ဟု တွေ့ရှိ၏။ ပထမဆုံးနေ့တွင် သူ(မ) ကြမ်းပြင်ကြွေပြားများကို အံ့ဩခဲ့သည်။

“မစ္စတာနတ်မင်းမှာ နတ်စွမ်းအင်တွေ ရှိတယ်၊ ဒီပစ္စည်းတွေက ဘာမှ မဟုတ်ဘူး” ချောင်အာ၏မိခင်သည် “ဗဟုသုတကြွယ်ဝ” သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ(မ)က ပုံပြင်ပြောသူများ ပြောပြသည့် ပုံပြင်များကို နားထောင်ခဲ့ဖူးသည်။ သူ(မ)သည် မီးချောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြော၏။ “ဒါက နတ်မီးပဲ၊ နတ်မီးလို လောင်ကျွမ်းနေတာမို့ မီးတောက်လည်းမရှိ၊ မီးခိုးလည်း မရှိဘူး”  

ချောင်အာ၏မိခင်သည် တိုးတိုးလေး ထပ်၍ပြောသည်။ “ငါတို့ သတိထားရမယ်၊ မစ္စတာနတ်မင်းမှာ မျက်လုံးတွေရှိတယ်၊ နားတွေလည်းရှိတယ်၊ အရာအားလုံးကို သိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ လုပ်မှရမယ်...”

ယခုအခါ ချောင်အာ၏မိခင်သည် ယဲ့ကျိုးကို လူအဖြစ် မမှတ်ယူတော့ပေ။ နတ်ကွန်းတစ်ခုရှိ ကျောက်ဆစ်ရုပ်ထုပမာ အထင်ကြီးလေးစားမှုဖြင့် ကိုးကွယ်ပူဇော်ရမည်ဟု ခံစားမိ၏။

ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် မတော်တဆ ဖြတ်သွားစဉ်တွင် ကြားလိုက်ရသဖြင့် “…”

သူသည် တကယ်ပင် “မစ္စတာနတ်မင်း” ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ 

“မစ္စတာ” ဟူသော စကားလုံးမှာ “နတ်မင်း” ထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်ပြီး၊ ယဲ့ကျိုးကို ရောနှော၍ နူးညံ့စေ၏။ 

ထို့ကြောင့် သူသည် မကြားသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ နံရံကိုမှီပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

“ညကျရင် အသားများ စားရမလားမသိ” ချောင်အာတစ်ယောက် တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ 

သူ(မ) စားနေသည်မှာ ပေါင်မုန့် သို့မဟုတ် ထမင်းဖြစ်ပြီး၊ ပေါင်မုန့်မှာ အဝါရောင်မရှိဘဲ ပြဇာတ်များမှ အမျိုးသမီးများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သုတ်လိမ်းသည့် မှုန့်များထက်ပင် ပို၍ ဖြူနေ၏။

အသားလည်း ရှိသည်။ အကယ်၍ မစ္စတာနတ်မင်းက အဆီများသော အစားအစာများကို အများကြီး မစားရန် မတားဆီးခဲ့ပါက ချောင်အာတစ်ယောက် တစ်နေ့သုံးကြိမ် အဆီစားပေလိမ့်မည်။ 

သို့သော် အကြိမ်တိုင်းတွင် အသားနှင့် အဆီတို့ ပါရှိသည်။

“တိုးတိုးလုပ်ပါ...” ချောင်အာ၏မိခင်သည် မျက်နှာကို ခပ်တည်တည်ထားကာ ဆို၏။ “ငါတို့ သားအမိကို လောဘကြီးတယ်လို့ မစ္စတာနတ်မင်း တွေးသွားရင် မကောင်းဘူး”  

ချောင်အာသည် ခေါင်းကို အမြန်ငြိမ့်လိုက်၏။ အစားအသောက်နှင့် ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်ပူပန်မှု မရှိတော့သောအခါ သူ(မ)သည် ပို၍ စကားများလာပြီး သတ္တိလည်း ပိုရှိလာခဲ့သည်။ 

ယခုတွင် သူတို့သည် အစားအသောက်နှင့် သောက်သုံးရေ လုံလောက်စွာရရှိခြင်းသာမက အဝတ်အစားသုံးစုံလည်း ရရှိပြီး၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် လျှော်ရန် မလိုအပ်ပေ။

အဝတ်လျှော်ခြင်းကို သူတို့အား ပထမဆုံးအကြိမ် ပြသခဲ့သူမှာ ယဲ့ကျိုးဖြစ်သည်။ 

ကံကောင်းစွာဖြင့် စတိုးဆိုင်တွင် အသုံးပြုသည့် အဝတ်လျှော်စက်သည် အဆင့်မြင့် နည်းပညာ ထုတ်ကုန်အသစ် မဟုတ်ပေ။ အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ လှည့်ခြင်းနှင့် အခြောက်ခံခြင်းတို့အတွက် ခလုတ်အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ မူလက လက်သုတ်ပုဝါများကဲ့သို့ သေးငယ်သည့်အရာများကို လျှော်ရန်အတွက် အသုံးပြုသော်လည်း အဝတ်များကို လျှော်ရန်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။

“ဒီက ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို နတ်မင်းက နတ်လေကို အသုံးပြုပြီး သူ့လက်နဲ့ ဖန်တီးခဲ့တာ၊ နတ်မင်းက ဘာမဆို လုပ်နိုင်တယ်...” ချောင်အာ၏မိခင်က ယုံကြည်စွာ ပြော၏။

အဝတ်လျှော်ခြင်းသည် လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။  သစ်သားဖြင့် ရိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ပွတ်တိုက်ရခြင်းမျိုး ရှိ၏။ သေးငယ်သည့် အဝတ်များမှာ အဆင်ပြေသော်လည်း အကြီးစားများသည် တစ်နာရီကြာအောင် လျှော်သော်လည်း သန့်ရှင်းကောင်းမှ သန့်ရှင်းမည်။ ထို့နောက် ရေညှစ်ရပြန်သည်။ အကယ်၍ အိမ်တွင် ညစ်ပတ်နေသော အဝတ်အများကြီးရှိပါက အဝတ်လျှော်ရုံနှင့်ပင် သေလုနီးပါး ဖြစ်နိုင်၏။

အခုတော့ ကောင်းပြီ၊ အဝတ်လျှော်ရန် အရာတစ်ခုရှိပြီ။ အဝတ်များကို လွှတ်လိုက်၊ ထုတ်လိုက်၊ ရေညှစ်လိုက်၊ တန်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်ပါက တစ်ဝက်လောက်ခြောက်သွားမည်။

နတ်မင်းက ပေးသော အဝတ်အစားများသည် ပေါ့ပါးပြီး ပါးလွှာသဖြင့် လက်ဖြင့်လျှော်ရန် အားထုတ်မှုများစွာ မလိုအပ်သော်လည်း ထိုအားထုတ်မှုမျိုးဖြင့် စင်များကို နှစ်ကြိမ်တိုက်လိုက်ခြင်းက ပို၍ကောင်းပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဝတ်အစားများကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ဝတ်ဆင်သဖြင့် ညစ်ပတ်လျှင်လည်း ညစ်ပတ်ပါစေ၊ သို့သော် စင်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်းက မာစတာနတ်မင်းအတွက် အလုပ်လုပ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ခဏမျှပင် နှောင့်နှေးခြင်း မရှိပေ။

“အမေ၊ ညမှောင်လာရင် အလုပ်မလုပ်ရတော့ဘူးလို့ မာစတာနတ်မင်းကသာ မပြောခဲ့ရင် သမီး ဆက်လုပ်နိုင်သေးတယ်” ချောင်အာသည် အနည်းငယ် နောင်တရနေသကဲ့သို့ပင် ခံစားမိ၏။ 

သူ(မ)သည် အများကြီး အလုပ်လုပ်ရမည်ဟု ခံစားမိသည်။ တစ်နေ့နေ့တွင် ပင်ပန်းပြီး သတိမေ့သွားနိုင်လျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး၊ နတ်မင်းက သူ(မ)ကို စောင့်ကြည့်ကာ သူ(မ)၏ ရိုးသားမှုကို သိသွားမည်ဖြစ်သည်။

ချောင်အာ၏မိခင်သည် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။ သူ(မ)လည်း ထိုသို့ပင် တွေးနေခဲ့သည်။

နတ်မင်းက သူတို့ကို ပူဇော်ပသခြင်းကို မလိုလား၊ ပူဇော်မှုများကိုလည်း မလိုလားပေ။ (ပူဇော်စရာလည်း သူတို့တွင် မရှိသော်လည်း) သို့သော် သူက ၎င်းတို့ကို မနက်မှ ညအထိ အလုပ်မလုပ်စေခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် လုံခြုံမှုမရှိဟု ခံစားရသည်။

သူတို့သည် လယ်သမားများဖြစ်ကြပြီး၊ တစ်သက်တာလုံး အထည်ရက်ခြင်းကို တစ်ခါမျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။ ရက်ကန်းစင်များတတ်နိုင်သော မိသားစုများသည် ဒေသတွင်း ချမ်းသာသော မိသားစုများဖြစ်ပြီး၊ အထည်ကိုပင် ကြေးပြားအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကြေးပြားထက်ပင် တန်ဖိုးပို၏။ 

အပ်ချုပ်ပညာနှင့်ပတ်သက်၍  အထည်စုတ်များကို ကောင်းစွာ ဖာထေးနိုင်ပြီး ချုပ်သည့်အဝတ်များကား ‌အဆင်ပြေချောမွေ့သွားပါက ကောင်းမွန်သော လက်မှုပညာဟု ယူဆရသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့၏ အတွေးသည်လည်း ရိုးရှင်း၏။ ဧကရာဇ်က သူတို့ကို အခွန်ပေးဆောင်စေပြီး၊ မြေရှင်က သူတို့၏ အခွန်ကို စုဆောင်းသည်။ မာစတာသည်လည်း သူတို့ကို ပို၍ အလုပ်လုပ်ခိုင်းရမည်။ ထိုသို့မှသာ ၎င်းတို့၏စိတ်နှလုံးထဲမှ “မာစတာ” နှင့် ကိုက်ညီပေလိမ့်မည်။

ဧကရာဇ်က သူတို့ကို အခွန်ပေးဆောင်ရန် သတ်မှတ်ထားသော ပမာဏမရှိပေ။ နှစ်ကောင်းပါက ပို၍များပြီး၊ နှစ်ဆိုးပါက ပို၍နည်းသည်။ 

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့မိသားစုတွင် လူဦးရေနည်းသည်။ အကယ်၍ မိသားစုတွင် လူနှစ်ဦး ပိုရှိပါက အခွန်ပေးဆောင်ရန်ပင် မတတ်နိုင်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မြေရှင်များသည် သူတို့အခွန်၏ ၆၀% ကို ကောက်ခံသော်လည်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ ရွာသို့လာသော ဆိုင်ရှင်များထံမှ အချို့သောရွာများတွင် အခွန် ၈၀% အထိ တိုးလာကြောင်း သူတို့ ကြားခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် ဒေသခံမြေရှင်များထံမှ စပါးနှင့် မျိုးစေ့များ ငှားရမ်းခဲ့လျှင်ပင် လုံလောက်စွာ စားသောက်ရန် မတတ်နိုင်ဘဲ ကြွေးမြီများ စုပုံလာသည်။ မိသားစုက မြေရှင်၏ ကျွန်မဟုတ်သော်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်တော့သည်။

နတ်ဘုရားများ၊ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များနှင့်ပတ်သက်၍ ရိုးသားလျှင်ပင် မယုံကြည်ကြပေ။ 

ဘုရားကျောင်းတွင် အမွှေးတိုင်များ ပူဇော်လိုသော အမျိုးသမီးများက ထိုအတွက် ပေးဆောင်ရမည်။ 

နတ်ဘုရားနှင့် ဗုဒ္ဓသည် ဆင်းရဲသားများကို ကောင်းချီးမပေးပေ။

ဆန္ဒပြည့်ဝရန်အတွက် ၎င်းက ပြည့်ဝရမည်သာ။ နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓများသည် အထက်တွင်ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့သည် လောကမှ ငွေကို လိုအပ်နေသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

ချောင်အာနှင့် သူ(မ)၏မိခင်တို့ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း၌ ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးနေခဲ့၏။ သူသည် နောက်နေ့နံနက်စောစောတွင် ၎င်းတို့နှင့်အတူ သစ်တောအစွန်းသို့ သွားရောက်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူသည် အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို အထူးတလည် ရှာဖွေပြီး၊ အလုံအလောက် အာဟာရဖြစ်စေမည့် အစာခြောက်များကို ထည့်လိုက်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကိုယ်ပိုင်အပူပေးရသော အစားအစာများသည် နေရာယူလွန်းသည့်အတွက် အာဟာရဖြစ်ပြီး နေရာသိပ်မယူသော  ဘီစကစ်များနှင့် ဝက်ပေါင်ခြောက်များကိုသာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

အပြင်တွင် အိပ်စက်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူက တဲနှစ်လုံးကို ယူဆောင်လာခဲ့ရသည်။ နေရာချွေတာရန်အတွက် စူပါမားကတ်တွင် အစျေးအကြီးဆုံးနှင့် အပေါ့ပါးဆုံး အလွယ်တကူ သယ်ဆောင်နိုင်သော တဲများကိုသာ ယူခဲ့၏။ 

အန္တရာယ်များကို ဖယ်ရှားရန် သူသည် ငရုတ်ကောင်းစပရေးနှင့် ဓားမြှောင်တစ်လက်ကိုလည်း ယူဆောင်သွားခဲ့၏။ 

ဓားမြှောင်တွင် ဓားအိမ်မပါသောကြောင့် သွားလာနေစဉ် မိမိကိုယ်ကို မထိခိုက်စေရန် အထည်စုတ်များဖြင့်သာ ပတ်ထားရတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်စောစော၊ နေမထွက်မီတွင် ယဲ့ကျိုးသည် ချောင်အာတို့ သားအမိနှင့်အတူ ခရီးစတင်ခဲ့၏။

မူလက ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးကိုသာ ခေါ်ဆောင်သွားလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း၊ ယဲ့ကျိုးက သူ(မ)ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး စူပါမားကတ်ကို အာရုံမစိုက်မိမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ တစ်ယောက်တည်းရှိသူသည် လျှပ်စစ်ရှော့ခ်ဖြစ်၍ မီးလောင်ခဲ့ပါက အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။ 

ယခု သူသည် ဤစူပါမားကတ်ကိုသာ အားကိုးနိုင်ပေသည်။ 

ဤစူပါမားကတ်မရှိပါက သူသည် သေရန်သာ စောင့်ဆိုင်းရတော့မည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကို အသိရှိသူဖြစ်၏။ ဤငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုခေတ်တွင် ဒေသခံများက ထိုကဲ့သို့ ရှင်သန်နေခဲ့ကြသည်။ သူကဲ့သို့ အားနည်းသော ကိုယ်အင်္ဂါများနှင့် ပုံမှန်အစာအိမ်ရှိသည့် ခေတ်သစ်လူတစ်ဦးမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလိမ့်မည်။ အနည်းဆုံး ဒေသခံများသည် တောဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် မှိုများကို ခွဲခြားသိနိုင်သော်လည်း သူသည် အဆိပ်ရှိသော မှိုများကို စားမိပါက နာကျင်လာပေလိမ့်မည်။

လူတစ်ဦးက သတိထားနေပါက အမြဲတမ်း ဘေးကင်းမည်သာ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် အလျင်စလို မရှိဘဲ ပုံမှန်နှုန်းဖြင့် လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြ၏။ ဘေးကင်းရေးအတွက်  ညဘက်တွင် မသွားလာခဲ့ကြပေ။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ မရှိသော်လည်း ချောင်အာ၏မိခင်နှင့် သူ(မ)တို့တွင် မတူညီသော ညဘက်အမြင်အာရုံ အားနည်းမှုများ ရှိ၏။ လမ်းတွင် ချိုင့်ခွက်များ သို့မဟုတ် ချောက်ကမ်းပါးများ ရှိပြီး၊ ပြုတ်ကျ၍ မသေခဲ့လျှင်ပင် လက်နှင့်ခြေထောက်များ ကျိုးသွားပေလိမ့်မည်။

ယဲ့ကျိုး၌ ဓာတ်မီးမရှိခဲ့ပေ။ သူ အလျင်မလိုသင့်သည်က တစ်ပိုင်း၊ သို့သော် လမ်းပေါ်တွင် ဓာတ်မီးဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦးကို မြင်ပါက ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူသည် မကောင်းသူဖြစ်ပါက ကပ်ဆိုး၏ အရင်းအမြစ်ကို ဖန်တီးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ 

မည်သို့ဆိုစေ သူသည် လောင်း၍ မရ၊ လောင်းရန်ပင် အရင်းအနှီး မရှိချေ။

မရပ်မနား ငါးရက်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် သစ်တောအပြင်ဘက်ရှိ လမ်းကို မြင်ခဲ့ရ၏။ 

သာမန်မြေလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် ပုံမှန်ခေတ်မှ ယဉ်ကျေးသော လူ့အဖွဲ့အစည်းသို့ ပြန်ရောက်လာသကဲ့သို့ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ခံစားမှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ရရှိခဲ့သည်။ 

သို့သော် ၎င်းသည် ခေတ္တမျှသာ ဖြစ်၏။

သူသည် မဆင်မခြင် ချဉ်းကပ်ခြင်း မရှိဘဲ၊ အနည်းငယ် မြင့်သော တောင်ကုန်းတစ်ခုမှ မှန်ပြောင်းဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ လမ်းဘေးတွင် အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ဒုက္ခသည်များစွာ ရှိပြီး၊ ၎င်းတို့မှည လမ်းဘေးတွင် လှဲလျောင်းနေကြသည် သို့မဟုတ် ထိုင်နေကြပြီး၊ လူချမ်းသာတစ်ဦး ဖြတ်သွားပါက ဆာလောင်မှုကို ဖြေရှင်းရန် အစားအစာအချို့ကို တောင်းကြပေမည်။ 

သူတို့၏အခြေအနေသည် ချောင်အာနှင့် သူ(မ)၏မိခင်တို့ထက် မထူးမခြားနားပေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်၌ပင် ဒေါသအမျက်ထွက်နိုင်သည့်ပုံစံများဖြင့် ရှိနေကြ၏။ 

၎င်းသည် ဖုတ်ကောင်ရုပ်ရှင်များထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းပေသည်။ ၎င်းတို့သည် ရှင်သန်နေသော်လည်း အလောင်းများကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေပြီး၊ တကယ့်အလောင်းများထက် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းပေသည်။

“တူတူနော်၊ ဂရုစိုက်ကြ” ယဲ့ကျိုးသည် သူ၏အိတ်ထဲမှ ဓားငယ်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူ၍ ချောင်အာ၏မိခင်နှင့် သူ(မ)ကို တစ်ဦးစီ ပေးလိုက်သည်။ 

ချောင်အာက ဓားကို ကိုင်ထားပြီး၊ သူ(မ)၏ မျက်နှာသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် နီမြန်းနေ၏။

သူ(မ)သည် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေသော်လည်း ကြောက်လန့်ရန် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေသည်။ နတ်မင်းက သူ(မ)အား တစ်ခုခုလုပ်ရန် ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ 

ယောက်ျားများသာ လုပ်ကိုင်ရန် ပြောနိုင်၏။ သူ(မ)သည် ယောက်ျားမဟုတ်သော်လည်း နတ်မင်း၏အမြင်တွင်မူ ယောက်ျားနှင့် မထူးမခြားနားပေ။

“တစ်ဖက်လူက မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်ရှိရင် ပြေးနိုင်သလောက် ပြေး။ အောင့်မထားပါနဲ့။ မပြေးနိုင်ရင် ဓားထုတ်ပြီး ပြန်တိုက်” ယဲ့ကျိုးက ပြင်းပြစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို စောင့်ကြည့်နေမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရောက်ဖို့ အချိန်တော့ယူရမှာ။ ခင်ဗျားတို့ သတိထားမှရမယ်နော်”

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် ချောင်အာ၏မိခင်သည် စိုးရိမ်ခြင်းမရှိပေ။ “နတ်မင်း၊ ကျွန်တော်မျိုးမတို့ သားအမိတွေ တောထဲမဝင်ခင်က ဒီလိုလူတွေနဲ့ပဲ နေခဲ့ကြရတာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးမတို့က သူဌေးကတော်တွေ၊ သူဌေးသမီးတွေလည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်သူကကျွန် တော်မျိုးမတို့ကို ဂရုစိုက်မှာလဲ?”

၎င်းတို့အားလုံးသည် ဆံပင်အတုများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ဆံပင်အတုများနှင့် အဝတ်အစားများကို ရွှံ့အိုင်ထဲတွင် လှိမ့်ထားခဲ့သည်။ ဒုက္ခသည်လူအုပ်ထဲသို့  ဝင်ရောက်သွားနိုင်ရန် ပြဿနာမရှိပေ။

ဤဆံပင်အတုများက ဆံပင်အစစ်များဖြစ်ပြီး၊ ခေတ်သစ်တွင် စျေးမပေါလှပေ။ အတိတ်က ၎င်းတို့သည် အများအားဖြင့် ပြည်ပသို့ တင်ပို့ခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါတွင် ဆံပင်အတုများ ဝတ်ဆင်သူ များပြားလာသောကြောင့် ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် ပစ္စည်းများ စုဆောင်းစဉ်က တစ်သုတ်ဝယ်ခဲ့သည်။ ၎င်းက ဤနေရာတွင် အသုံးဝင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ…

အသွင်အပြင် ပြည့်စုံကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ယဲ့ကျိုးက သူတို့အား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ချောင်အာ၏မိခင်နှင့် သူ(မ)တို့သည် ခါးကို ကုန်း၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း တုန်ယင်စွာ လျှောက်သွားကြသည်။

ချောင်အာနှင့် သူ(မ)၏မိခင်တို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်သွားသောအခါ အချို့သောလူများသည် ခေါင်းလှည့်၍ ကြည့်ခဲ့ကြသော်လည်း ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခံစားမှုမဲ့စွာ ခေါင်းကို ပြန်လှည့်သွားကြသည်။ 

စွမ်းအင်ချွေတာရန်အတွက် လူတို့က အခြေခံအားဖြင့် မျက်လုံးများကို ပိတ်၍ မလှုပ်ဘဲ အိပ်ပျော်နေကြ၏။ ၎င်းတို့သည် အလောင်းများနှင့် တူနေ၏။

၎င်းတို့သည် ယခုအချိန်တွင် အသက်ရှင်နေရုံမျှသာဖြစ်ပြီး၊ အနာဂတ်ကို မျှော်လင့်ခြင်းမရှိ၊ ၎င်းတို့၏မျက်လုံးများတွင်လည်း မည်သည့်မျှော်လင့်ချက်မျှ မရှိပေ။ ၎င်းတို့သည် ယနေ့ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်ကြသည်။ မနက်ဖြန် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေမည်ကိုမူ မနက်ဖြန်မှ စဉ်းစားရမည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ချောင်အာ၏မိခင်နှင့် သူ(မ)တွင်လည်း ပို၍ကောင်းသော စိတ်ထားမရှိပေ။ ၎င်းတို့သည် ဒုက္ခသည်များကို အများအပြား မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဗုဒ္ဓထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

တကယ့်ဗုဒ္ဓဘုရားက သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် ဆင်းသက်မလာခဲ့ပေ။

ချောင်အာနှင့် အခြားသူများက လှည့်ပတ်၍ မကြည့်ကြဘဲ၊ ပို၍မြင့်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ထိုင်နေကြသည်။

၎င်းတို့အားလုံးသည် ဒုက္ခသည်များဖြစ်ကြပြီး၊ လူချမ်းသာများ ဖြတ်သွားသောအခါ၌ပင် ရထားလုံးကို ရပ်တန့်စေပြီး၊ ဒူးထောက်၍ ဦးညွှတ်ကြပြီး၊ မြင်း၏ ခြေထောက်များကို ဖက်ကာ မြင်းကို မသွားစေဘဲ၊ ဟန်ဆောင်၍ တောင်းရမ်းနေကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ဓားပြတိုက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများက ငိုပြီး ဒူးထောက်နေကြပြီး၊ အမျိုးသားများမှာ ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်ကာ အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

၎င်းတို့က အသက်ရှင်လိုကြပြီး၊ မိမိကိုယ်ကို ကျွေးမွေးလိုကြ၏။ သေခြင်းတရား၏ ခြိမ်းခြောက်မှုသည် သူတို့၏ စိတ်ကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။ 

ထို့ကြောင့် ကံကောင်းသော လူချမ်းသာများသည် သန်မာသောလူများဖြင့် အစောင့်အရှောက်မခံရပါက ဓားပြတိုက်ခံရပြီးနောက် သူတို့ကဲ့သို့ ဒုက္ခသည်များ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ 

ကံမကောင်းသော လူချမ်းသာများမှာ ဒုက္ခသည်များနှင့် တိုက်ခိုက်ပြီး သေဆုံးသွားကြလိမ့်မည်။

ဒုက္ခသည်တွေက အားနည်းနေရင် ဘာဖြစ်လဲ? သူက သေဆုံးသွားတဲ့လူတစ်ယောက်လို ပုံစံပေါက်နေရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ?

ပုရွက်ဆိတ်များက ဆင်များကို မကြာခဏ သတ်နိုင်၏။ ရှင်သန်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လူတိုင်းသည် တန်းတူညီမျှနေကြ၏။ ယဉ်ကျေးမှု၊ တရားမျှတမှု၊ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဂုဏ်ပုဒ်များအားလုံးသည် နောက်တွင်သာ ရှိပြီး၊ လက်သီးကသာ တစ်ခုတည်းသော အမှန်တရားဖြစ်သည်။

ချောင်အာ၏မိခင်နှင့် သူ(မ)တို့သည် လူများကို ကောင်းစွာ ကြည့်ရှုနိုင်စွမ်းရှိလာခဲ့၏။ ၎င်းတို့သည် မည်သည့်အမျိုးသားများက ရိုးသားပြီး မည်သည့်အမျိုးသားများက ရိုးသားခြင်းမရှိကြောင်းကို အလွယ်တကူ သိနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့သော ထက်မြက်သော မျက်လုံးများသည် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုမှ ထွက်ပြေးသည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သင်ယူခဲ့ရသည်။

ယေဘူယျအားဖြင့် မိသားစုရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ မဆိုးရွားလှပေ။ ပထမဦးဆုံး တစ်ဦးတည်းရှိသူကို ဖယ်ထုတ်ပြီး၊ ထို့နောက် ထိုအမျိုးသားအပြင် မိသားစုဝင်များကို ကြည့်။ အကယ်၍ အဘွားအိုနှင့် မိန်းကလေးငယ်,ပါပါက အကောင်းဆုံးပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိန်းကလေးငယ်မှာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုမှ ထွက်ပြေးသည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဦးဆုံး စွန့်ပစ်ခံရသူဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် အဘိုးအို၊ ထို့နောက် အမျိုးသားငယ်၊ နောက်ဆုံးမှသာ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်သည်။

လူ သတ်မှတ်ပြီးနောက် ချောင်အာ၏မိခင်နှင့် သူ(မ)တို့သည် စတင် လှုပ်ရှားခဲ့ကြ၏။

၎င်းတို့သည် လူစုလူဝေးနေရာနှင့် အနည်းငယ် ကွာဝေးသော ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ ထိုအမျိုးသားများအားလုံးက အဘွားအိုနှင့် ကလေးငယ်များအပါအဝင် သူတို့၏ မိသားစုများနှင့်အတူ စုရုံးနေကြ၏။ တစ်မိသားစုလုံး သေလုနီးပါးဖြစ်နေသော်လည်း လူတိုင်းတွင် အသက်ရှူနေဆဲပင်။

ချောင်အာ၏မိခင်နှင့် သူ(မ)တို့သည် မီးငှားခြင်း အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ၎င်းတို့နှင့် စကားစပြောခဲ့ကြ၏။

၎င်းတို့ကို အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်ရန် မလိုအပ်ပေ။ အကယ်၍  သူတို့နှင့်အတူ စားသောက်နေထိုင်နိုင်ကြောင်း ရှင်းပြနိုင်ပါက ၎င်းတို့သည် ငြင်းဆန်မည်မဟုတ်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က လာပြီး လှည့်စားမယ်ဆိုရင် ဘာကို လှည့်စားနိုင်မှာလဲ? 

အရိုးပေါ်အရေတင်နေသော လက်တစ်ဖက်နှင့်အတူ ၎င်းတို့သည် အသားအနည်းငယ်ကိုပင် မစားနိုင်ပေ။ ဆာလောင်မှုက ၎င်းတို့၏ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။

ဤအချိန်၌ ကိတ်မုန့်တစ်လုံးသည် ၎င်းတို့၏ရှေ့တွင် ရှိနေပါက ထိုကိတ်မုန့်ကို စားသူမှာ နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သေဆုံးသွားမည်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် အပြေးအလွှား သွားရပေလိမ့်မည်။

ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် မှန်ပြောင်းကို ကိုင်ထားသည်။ သူ၏လက်မောင်းများက နာကျင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် ၎င်းတို့ကို မချဘဲ ဆက်လက် ကိုင်ထားခဲ့၏။ 

မည်သို့ဆိုစေ ချောင်အာ၏မိခင်နှင့် သူ(မ)တို့သည် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အရွယ်ရောက်ပြီးသော ယောက်ျားတစ်ဦးအနေနှင့် သူသည် ၎င်းတို့ကို ကာကွယ်ရန် သွားရပေမည်။

သူသည် ဓားမြှောင်နှင့် ငရုတ်ကောင်းစပရေးရှိသဖြင့် အချိန်ဆွဲပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို သစ်တောသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြဿနာကြီးကြီးမားမားမရှိနိုင်ပေ။ 

အင်း၊ သူတို့သည် လူများကို လုံခြုံစွာ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်လျှင် အကောင်းဆုံးပင်။

ယဲ့ကျိုးသည် နတ်ဘုရားမယုံကြည်သူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် ဤအချိန်တွင် နတ်ဘုရားအား စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းရမည်ဖြစ်ပြီး၊ လူများကို အောင်မြင်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး မည်သည့်အမှားမျှ မဖြစ်စေရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက… နောက်ဘဝတွင် သူသည် နတ်ဘုရားကို ဆက်လက်၍ မယုံကြည်တော့ပေ။