Chapter 67

ပြင်းထန်သော နမ်းရှုံ့နေစဉ်အတွင်း ရွှမ်မင်သည် ဝမ်ကျုံးကို ဆက်တိုက်မေးနေသည်- "ငါတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ခဲ့တာလား? မင်း ငါ့ကို အရမ်းချစ်ခဲ့တာလား?"

ဝမ်ကျုံး၏ ဦးနှောက်သည် အောက်ဆီဂျင် ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ သူ၏ အသက်ရှုသံသည် ပုံမှန်မရှိတော့ပေ။ သူသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ့၏ သွယ်လျသော လည်ပင်းကို ရွှမ်မင်၏ သွားများဆီသို့ ထိုးပေးလိုက်သည်။ သူသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံးသည် သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။

“ပြောလေ။”

ရွှမ်မင်သည် ဝမ်ကျုံး၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို ကိုင်ကာ သူ့ကို ထပ်မံနမ်းလိုက်သည်။ အေးစက်ပြီး ချောမွတ်သော မြွေအမြီးသည် စောင်ပေါ်တွင် အားပျော့စွာ ရုန်းကန်နေသော ဝမ်ကျုံး၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တင်းကျပ်စေသည်။ နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများ ရစ်ခွေနေပြီး သူသည် ဝမ်ကျုံးကို ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေသည်- “မင်း ငါ့ကို အရမ်းချစ်ခဲ့တာလား?”

ဝမ်ကျုံးက ရှက်ရွံ့နေသည်။ သူသည် ရွှမ်မင်ကဲ့သို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနှင့် အဝတ်မပါဘဲ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖော်ပြနိုင်ခြင်းမရှိသောကြောင့် သူ့နှုတ်ခမ်းသား စိုစွတ်ချောမွတ်သွားသည်အထိ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်သည်။ သူသည် ရွှမ်မင်ကို ပြန်မေးလိုက်သည်- “ခင်ဗျားကရော၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ချစ်လား?”

ရွှမ်မင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ထိုစကားကြောင့် ဝမ်ကျုံးသည် သူ့အား အင်အားအပြည့်ဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ အကြောင်းမသိရသော နာကြည်းမှုတစ်ရပ်က သူ့ရင်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ၎င်းသည် ချဉ်၊ ဖန်ပြီး အသက်ရှုကြပ်စေသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လက်သီးကို ဆုပ်ပြီး ရွှမ်မင်၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးတော့သည်။

ရွှမ်မင်သည် ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် ဝမ်ကျုံး၏ အနည်းငယ်ဖောင်းနေသော ဗိုက်ကို ကာကွယ်ရင်း လှည့်လိုက်သည်။ သူ့ကို သူ့ရင်ဘတ်၌ တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်ပြီး သူ့၏ ရှည်လျားသော မြွေလျှာဖြင့် နွေးထွေးသော ဝမ်ကျုံး၏ ဗိုက်ဖြူဖြူလေးကို လျက်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်- “ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒေါသထွက်ရတာလဲ?”

ဝမ်ကျုံးသည် ရုန်းထွက်ရန် မစွမ်းသာပေ။ သူသည် ရွှမ်မင်နှင့် အလွန်နီးစပ်နေသည်ဟု ခံစားရပြီး စိုးရိမ်လာသောအခါ သို့မဟုတ် မတရားပြုခံရသောအခါ သူ့ပခုံးကို မကိုက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ကာ မေးလိုက်သည်- “ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို မချစ်ရင် ကျွန်တော် ဘာလို့ ခင်ဗျားကို ချစ်ရမှာလဲ?”

ရွှမ်မင်သည် မြွေလျှာကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျုံး၏ ပြောစကားများ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိဟု ခံစားရသောကြောင့် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်- “မင်းက ငါ့ကိုအရင် မချစ်ခဲ့တာလေ… မင်းအခုထိ အကျိုးအကြောင်း ပြောနေတုန်းပဲလား?” ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဝမ်ကျုံး၏ တင်းတင်းစေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းများကို မနေနိုင်ဘဲ နမ်းလိုက်ပြီး ချော့မော့ကာ ပြောလိုက်သည်၊ သူက ဝမ်ကျုံးအား “မင်းက ငါ့ကို ချစ်တယ်လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ ငါကလည်း မင်းကို ချစ်မယ်၊ အိုကေ?” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးမှာ သူ့ကြောင့် တကယ်ကို အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့သော ဟန်ဆောင်မေးခွန်းကို မဖြေချင်သော်လည်း ရွှမ်မင်က အလွန်ဇွဲကြီးလွန်းသောကြောင့် သူသည် ခေါင်းကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ မြှုပ်ထားလိုက်ရသည်။ သူသည် မျက်နှာနီရဲကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် “ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အကြောက်ဆုံးက မြွေတွေ။ ကျွန်တော်က ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဗိုက်ထဲမှာ မြွေသန္ဓေသားကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့  သားလေးတွေနဲ့လည်း ခွဲမရတဲ့ သံယောဇဉ်လည်း ရှိတယ်။ သူတို့တွေ ဗိုက်ထဲမှာ ကောင်းကောင်းကြီးထွားလာပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ မွေးဖွားလာမှာကို မျှော်လင့်နေသလို၊ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို 'ဖေဖေ' လို့ ခေါ်နိုင်မယ့် တစ်နေ့ကိုလည်း တောင့်တနေခဲ့တာ”

“အရင်ကတော့... အိမ်ထောင်ပြုဖို့နဲ့ ကလေးယူဖို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ ကျွန်တော် တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အဖေတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး သားလေးတွေကို ခင်ဗျားနဲ့ အတူတူ ပြုစုပျိုးထောင်ချင်တယ်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဒါမျိုးတွေ ထပ်မေးနေတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လို ခံစားရမယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လဲ?”

ဗိုက်ထဲရှိ မြွေသန္ဓေသားသည် သူ့ဖခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ပျော်ရွှင်စွာ လူးလိမ့်သွားသည်။

ရွှမ်မင်သည် သူ၏ မျက်လုံးကြီးနှစ်လုံးကို စိုက်ကြည့်ကာ ဝမ်ကျုံး အများကြီး ပြောနေသည်ကို နားထောင်နေသော်လည်း “ချစ်တယ်” ဟူသော စကားတစ်လုံးကိုမျှ မကြားလိုက်ရပေ။ သူသည် မြွေလျှာကို ထုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးစွာ ပြောလိုက်သည်- “မင်း အကြောင်းအရာကို မပြောင်းလို့ မရဘူးလား? ငါက မင်းရဲ့ 'ချစ်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားကို မကြားသေးဘူးလေ... မင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အဖြေပေးလို့ မရဘူးလား? မင်းနဲ့  စကားပြောရတာ ဘာလို့ အဲဒီလောက် ခက်ခဲနေရတာလဲဆိုတာ ငါ တကယ် နားမလည်တော့ဘူး”

ဝမ်ကျုံး၊ “...”

သူ၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်ရန် အလွန်ရဲရင့်ဖို့ လိုသည်။

သူသည် ရွှမ်မင်အား ဒေါသဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။ ဤမြွေ၏ စိတ်ခံစားမှုဉာဏ်ရည်သည် အလွန်နိမ့်ကျနေသည်၊ ၎င်းသည် သူ့သားပေါက်များထံသို့ ကူးစက်သွားမည်လားဟု သူ တကယ်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် မည်သို့ဖော်ပြရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ရွှမ်မင်သည် သူ့မျက်နှာကို ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ကာ ရုတ်တရက် အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်သည်- “ငါ မင်းကို ချစ်တယ်။”

ဝမ်ကျုံး၏ မျက်ဆံများ ပြူးသွားသည်။ သူသည် ရွှမ်မင်ကဲ့သို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနှင့် စိတ်အားထက်သန်ခြင်း မရှိသော်လည်း ထိုမြွေနတ်ဆိုးသည် ဤစကားသုံးလုံးကို သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြောခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူကြားလိုက်ရသောအခါ  နားရွက်များ ပူလာပြီး အသက်ရှုသံ ပြင်းလာကာ နှလုံးသားသည် ဗုံတီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသည် ၎င်းကို နောက်ထပ် အကြိမ်တစ်သောင်း ကြားချင်နေခဲ့သည်။

မရှက်တတ်၊ မငြိမ်သက်တတ်သူ ရွှမ်မင်သည်ပင် ဝမ်ကျုံး၏ အလွန်ပူပြင်းသော မျက်ဝန်းများအောက်တွင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်။ သူသည် သူ့ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို ဖိလိုက်ပြီး ပျောက်ဆုံးသွားသော မျက်နှာကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် ကြိုးစားသည်- “မင်း ငါ့ကို ချစ်သည်ဖြစ်စေ၊ မချစ်သည်ဖြစ်စေ၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ငါ မင်းကို ချစ်တယ်လို့ ဆက်ပြောနေတဲ့ နောက်ထပ်စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ သူက မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်လို့ ပြောဖို့ ငါ့ကို ပြောခိုင်းခဲ့တာ။ ဒါက သူပြောတာပဲ၊ ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။”

ဝမ်ကျုံး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူ့နှလုံးသားသည် သကြားလုံးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ရွှမ်မင်၏ ပခုံးများကို ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို ဂရုတစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ညင်သာစွာ အသက်ရှုပြီး ဂရုတစိုက် မေးလိုက်သည်- “ခင်ဗျားကရော? ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ချစ်လား?”

ရွှမ်မင်သည် အေးစက်စွာ ရှိုက်လိုက်သည်။ ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသော မေးစေ့ကို မော့လိုက်သည်။ သူသည် ဝမ်ကျုံးကို မျက်လုံးထောင့်ဖြင့် လျှို့ဝှက်စွာ ကြည့်ပြီး အလွန်မောက်မာစွာ ပြောလိုက်သည်- “မင်းက ငါ့ကို မချစ်ဘူး၊ ငါလည်း မင်းကို မချစ်ဘူး။”

ဝမ်ကျုံးသည် အမှန်တကယ်ပင်  ယုံကြည်လက်ခံသွားသည်။

သူသည် ရယ်လိုက်ပြီး ရွှမ်မင်ကို သူ့စိတ်ထဲတွင် မြွေမိုက်ဟု ခေါ်လိုက်သည်။ ရွှမ်မင်၏ မျက်နှာကို ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ချွှန်ထက်သော မျက်ခုံးမွှေးများ၊ ဖြောင့်တန်းသော နှာခေါင်း၊ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လည်စိကို အလေးအနက်ထားပြီး နမ်းလိုက်သည်။

သူသည် သူ့အား စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ကျက်နေသော ပုစွန်ကဲ့သို့ နီရဲသွားသည်- “ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ချစ်တယ်၊ ရွှမ်မင်။ ကျွန်တော် တကယ် ခင်ဗျားကို ချစ်တယ်”

ဤကဲ့သို့သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာဝန်ခံခြင်းသည် ဝမ်ကျုံးအတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ၎င်းသည် အလွန်တိုက်ရိုက်ဆန်သောကြောင့် သူ အလွန်ရှက်ရွံ့ပြီး သူ့ခြေချောင်းများဖြင့် စိုစွတ်နေသော စောင်များကို ဆုတ်ဖြဲတော့မတတ်ပင်။

သို့သော် ရွှမ်မင်သည် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ နွေးထွေးမှုမရှိသော ရှည်လျားပြီး မဲနက်သော မျက်လုံးများသည် မျက်လုံးအိမ်အတွင်း ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ မျက်လုံးများရှိ အစိမ်းရောင် မျက်ဆံမျဉ်းများသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အရှိန် တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ညဘက်တွင် ဝမ်ကျုံးသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ငိုယိုပြီး သနားခံပြီးနောက် ရေပန်းထွက်နေသော မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်မင်၏ သူ့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရှုပ်ထွေးမှုများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် မီးရှူးမီးပန်း ထောင်ပေါင်းများစွာ လင်းလက်နေသည်။ သူ မူးမေ့လဲတော့မည် ပြုလိုက်စဉ် ရွှမ်မင်သည် သူ့နားတွင် အလေးအနက်ထား၍ မေးလိုက်သည်။ “ငါ့မေးစေ့မှာ ပေနေပြီ၊ လျှာနဲ့ လျက်ပြီး သန့်ရှင်း‌ပေး” 

ဝမ်ကျုံး၏ လက်ချောင်းများက ထိုမြွေနတ်ဆိုး၏ ပါးစပ်ကို အားမရှိစွာ ဖုံးလိုက်သည်။ သူ၏ နားရွက်များက နီရဲနေသည်။ သူသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသောမြွေဟု ခေါ်လိုက်ပြီး  လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ရွှမ်မင် ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်သည်။ မြွေလျှာကို ထုတ်လိုက်ပြီး ချိုမြိန်သော အစားအစာကို ဝမ်ကျုံး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူ့ကျောကို ပုတ်ကာ အိပ်ရန် ချော့မြှူနေစဉ် သူသည် သူ့ကို အဆက်မပြတ် နမ်းနေသည်၊ နမ်းခြင်းကို စွဲလန်းနေသော အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မရပ်နိုင်ပေ။

ဝမ်ကျုံး နိုးလာသောအခါ သူ့နှုတ်ခမ်းများသည် ပူလောင်နေပြီး သွေးစက်လေးများ ရှိနေသည်။

သူ ယနေ့ စာမေးပွဲရှိသည်။ သူသည် ရွှမ်မင်၏ အမြီးဖျားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နာကြည်းစွာ သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အသံသြသြဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ “မြန်မြန် ကုပေး။ တခြားလူတွေ မြင်ရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ?” 

ရွှမ်မင်က မလိုချင်ပေ။ ဒါတွေအားလုံးက သူ့ရဲ့လက်ရာတွေပဲလေ။ သူတို့ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့အောင်မြင်မှုတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပျက်စီးစေရမှာလဲ?

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ချော့မော့လိုက်သည်- “ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းနဲ့ လည်ပင်းပေါ်ကဟာတွေကို ဖျက်ပေးပါ။ တခြားနေရာတွေမှာတော့ ထားခဲ့လို့ရတယ်”

ထို့နောက်…

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့ဗိုက်ပေါ်ရှိ အညိုအမည်းစွဲနေသော အရာများနှင့် သူ့ခြေထောက်များပေါ်ရှိ အညိုအမည်းစွဲနေသော အရာများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကိုက်ရာသည် သူ့တင်ပါးပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူသည် ထိုမာနကြီးသော မြွေဆိုးကို မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ရွှမ်မင်၊ ခင်ဗျားက ခွေးလား?” 

ရွှမ်မင်သည် သူ၏ လက်ရာကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး အဖြူရောင် အလင်းရောင်တစ်ခုဖြင့် သူ့လက်ချောင်းထိပ်များက ဝမ်ကျုံး၏ နီရဲပြီး ရောင်ရမ်းနေသော နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုကို ဖယ်ရှားရန် သူ့၏ ဖြူဖွေးပြီး အနည်းငယ် တင်းမာနေသော ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သော်လည်း ထိုချိုမြိန်သော သဲလွန်စများကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မဖယ်ရှားခဲ့ပေ။

ဝမ်ကျုံးသည် အိပ်ရာဘေးတွင် လှဲလျောင်းပြီး မှန်ထဲတွင် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ လည်ပင်းနှင့် ပါးစပ်တို့သည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ပြီးနောက် သူသည် ထရန်နှင့် မျက်နှာသစ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ရွှမ်မင်သည် ရုတ်တရက် နောက်မှ ထပ်မံ ဖိလိုက်ပြီး သူ့နားရွက်ဖျားကို သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် ထည့်ကာ မပျော်မရွှင် ပြောလိုက်သည်- “ဘာလို့ ကျောင်းသွားမှာလဲ? မင်းကို နှာဘူးအကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတဲ့ လူဆိုးတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ငါ သူတို့ကို သတ်ပစ်ချင်တယ်”

“ကျွန်တော် သူတို့အားလုံးကို ငြင်းလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား? ခင်ဗျား၊ သဝန်တိုတတ်တဲ့မြွေရဲ့ တောင်းဆိုမှုကြောင့်ဆိုပြီး သူများတွေနဲ့ စကားတောင် မပြောရဲတော့ဘူး။ ဘာလို့ အဲဒီလောက် စိုးရိမ်နေရတာလဲ?”

ရွှမ်မင်သည် ဘာမှ မပြောဘဲ ဝမ်ကျုံး၏ ခါးကို တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်သည်၊ သူ့၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာသည် ဝမ်ကျုံး၏ ထူထဲပြီး မည်းနက်သော ဆံပင်များထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ လေအေးများ ထွက်လာသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့ကျောနောက်ဘက်တွင် ပြင်းထန်သော နှလုံးခုန်သံကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ရွှမ်မင်၏ သဝန်တိုမှုနှင့် ပိုင်ဆိုင်လိုမှုတို့ကို နှစ်သက်သော်လည်း ရွှမ်မင်သည် ၎င်းကြောင့် မပျော်မရွှင်ဖြစ်မည် သို့မဟုတ် လုံခြုံမှုမရှိဟု ခံစားရမည်ကို မလိုလားပေ။

သူသည် ခေါင်းကို နှိမ့်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော မြွေ၏ အမြီးကို နမ်းလိုက်သည်။ သူသည် သူ့ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်နှင့် သဝန်တိုတတိသောမြွေ၏ အကြေးခွံများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြေပျစ်စေပြီး နီရဲသော နားရွက်များဖြင့် သူ့ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်- “ရွှမ်မင်၊ ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာ ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်း ရှိတာပါ၊ ဘယ်သူမှ ခင်ဗျားလောက် မကောင်းဘူး။ ကျွန်တော် မရေမရာမလုပ်ဘဲ တခြားသူတွေနဲ့လည်း ခပ်ဝေးဝေးနေတာက ခင်ဗျား တောင်းဆိုလို့ မဟုတ်ဘဲ ခင်ဗျား စိတ်ထိခိုက်မှာနဲ့ သဝန်တိုမှာကို မလိုလားလို့ပါ”

"ခင်ဗျားက တိမ်တွေပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပါ။ ကျွန်တော်က တခြားသူတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားမှာကို ခင်ဗျား စိုးရိမ်နေတုန်းပဲလား?”

ရွှမ်မင်သည် အလွန်ယုံကြည်မှုရှိပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ့ထက်ပို၍ ယုံကြည်မှုရှိသော မျိုးစိတ် မရှိပေ။

သို့သော်…

“ဘာလို့ မင်းက ဒီလောက် လှရတာလဲ?” ရွှမ်မင်သည် ဝမ်ကျုံး၏ မျက်နှာ၊ လည်ပင်းနှင့် ညှပ်ရိုးများကို နမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကို အလွန်နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “လူတွေက မင်းကို ကြည့်နေတာ ငါ မကြိုက်ဘူး၊  အရမ်းဒေါသထွက်တယ်” 

ထိုအချက်နှင့်ပတ်သက်၍ ဝမ်ကျုံး ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ခဲ့။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကျေးဇူးတော်ဖြစ်ပြီး လူများကို ကြည့်ရှုခြင်းမှ သူ တားမြစ်၍ မရနိုင်ပေ။

သို့သော်…

ဝမ်ကျုံးသည် လှည့်လိုက်ပြီး ရွှမ်မင်၏ သန်မာသော ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့လည်ပင်းကို ချိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မေးလိုက်သည်။ “ရွှမ်မင်၊ ခင်ဗျား အမြဲတမ်း ကျွန်တော်က အရမ်းချောတယ်လို့ အမြဲပြောတယ်နော်။ ဒါဆို ဒီမျက်နှာအပြင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘာကို ထပ်ကြိုက်သေးလဲ?”

ရွှမ်မင်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီမျက်နှာကို ဖယ်ထားလို့ မရဘူး” 

ဝမ်ကျုံးသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း မပျော်မရွှင်ဖြစ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်- “ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ ကြည့်ကောင်းနေပါစေ၊ အိုမင်းရမယ့်နေ့ဆိုတာ ရှိလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားနဲ့ ယှဉ်ရင် ကျွန်တော့်သက်တမ်းက ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ လူငယ်ဘဝ ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကတော့ အရင်မျက်နှာအတိုင်းပဲ ရှိနေဦးမှာ”

ဝမ်ကျုံးသည် ထိုမြင်ကွင်းကို တွေးပြီး မနေနိုင်တော့ဘဲ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသွားသည်။ သူသည် မျက်လုံးနီရဲစွာဖြင့် ရွှမ်မင်ကို မေးလိုက်သည်။ “အဲ့ဒီအခါကျ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကြိုက်နေဦးမှာလား?”

ထို့နောက် သူသည် ဆိုးသွမ်းစွာ ပြောလိုက်သည်- “ခင်ဗျားက မြွေတစ်ကောင်အနေနဲ့ ဘယ်လောက်ဆိုးလဲ ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်တော့်နဲ့အတူ အိုမင်းရင့်ရော်မသွားနိုင်ဘူး၊ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော် လိုချင်တာကိုလည်း မပေးနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဆက်ပြီး လှုံ့ဆော်ချင်နေတုန်းပဲ။ ခင်ဗျား စိတ်ပြောင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို ထားခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော် ငရဲကို ရောက်သွားရင်တောင် ခင်ဗျားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တရားစွဲပစ်မယ်...”

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့ခံစားချက်များကို အမြဲတမ်း သိမ်မွေ့သောနည်းဖြင့် ဖော်ပြလေ့ရှိသော်လည်း ရွှမ်မင်သည် အမြဲတမ်း ကျပန်းအတွေးများ ရှိနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရွှမ်မင်သည် ဝမ်ကျုံး၏ ရှင်းလင်းပြီး မျက်ရည်များပြည့်နေသော မျက်လုံးများမှ ဝမ်ကျုံးသည် သူ့ကို လက်မလွှတ်နိုင်သော်လည်း လက်လွှတ်ရန် အလွန်ဝန်လေးနေသည်ကို ၁၀၀% သေချာခဲ့သည်။

တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုရခြင်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော ခံစားမှုတစ်ခုပင်…

ရွှမ်မင်သည် မာနကြီးစွာဖြင့် မြွေလျှာကို ထုတ်လိုက်သည်၊ သူ့အမြီးကို လွှဲလိုက်ပြီး သူ့အဖော်ကို မေးလိုက်သည်။ “မင်း ငါနဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုကို  လိုချင်တာလား?” 

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို စကားမပြောချင်တော့ပေ။

ရွှမ်မင်သည် ဝမ်ကျုံး၏ ခါးကို ညှစ်လိုက်ပြီး “လိုချင်တာလားလို့?” ဟု ပြောရန် သူ့ကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က လူသားတစ်ယောက်၊ ခင်ဗျားက နတ်ဘုရားတစ်ပါးလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် အနာဂတ်ရှိနိုင်မှာလဲ?”

“ငါ မင်းကို လိုချင်လား မလိုချင်လားပဲ မေးနေတာ?”

ဝမ်ကျုံးသည် အဖြေတစ်ခု ရှိပုံရသော ရွှမ်မင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ?” 

ရွှမ်မင်၏ မျက်လုံးများသည် မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ “မင်း ငါနဲ့အတူ အခုပဲ နတ်ဆိုးဘုံကို ပြန်လာပြီး အိမ်ထောင်ပြုရအောင်... ငါ မင်းကို နတ်ဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ?”

ဝမ်ကျုံးသည် သဘောတူရန် သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း တစ်ခုခုကို တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် မျက်ခုံးများကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်က… သူ သဘောတူပါ့မလား?” 

“ဒါက ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကိစ္စလေ၊ သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?”

“ဘာလို့ မဆိုင်ရမှာလဲ? သူက ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ ကမ္ဘာမြေရဲ့ သခင်လေ။ သူက ကျွန်တော့်ကို မကြိုက်ဘဲ ဒီအိမ်ထောင်ရေးကို သဘောမတူရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်နဲ့ ဘယ်လိုဆက်ရှိနေနိုင်မှာလဲ?”

“အင်း” ရွှမ်မင်သည် ဝမ်ကျုံးကို တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ခိုင်မာစွာ နမ်းလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် မင်းသာ ငါနဲ့အတူ ရှိနေချင်ရင် ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို ခွဲလို့ မရဘူး။”