Chapter 57

ဝမ်ကျုံးသည် အချဉ်သီးအရသာ ပြောင်းလဲသွားရခြင်းကို ရွှမ်မင်ခူးစဉ်က မမှည့်သေးသောကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သည်။ အသီးကို မြေအောက်ခန်းတွင် အချိန်အကြာကြီးထားခဲ့ရာမှ ရင့်မှည့်လာသည်ဟုလည်း သူ ထင်မိသည်။

သူသည် မြိန်ရေယှက်ရေ စားခဲ့သည်။

အချဉ်သီး၏ ပါးလွှာသော အစိမ်းရောင်အခွံကို သွားဖြင့် ကိုက်လိုက်သောအခါ စိမ်းစိုပြီး အရည်ရွှမ်းသော အသားများသည် ပါးစပ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်သွားသည်။

အချဉ်ရည်သည် လျှာဖျားပေါ် ပက်ဖျန်းလိုက်သည်နှင့် ပါးစပ်အတွင်းသားနံရံများ ကျုံ့သွားကာ သွားရည်များ ပိုမိုထွက်လာစေခဲ့သည်။ ပါးစပ်ထဲတွင် ဖျော်ရည်နှင့်ရောစပ်သွားသောအခါ အရသာမှာ ချဉ်ပြုံးပြုံးနဲ့ ချိုမြမြ အရသာရှိပြီး အလွန်အရသာရှိလှသည်။

သူသည် တစ်ထိုင်တည်းနှင့် အများကြီးစားခဲ့ပြီး စားလေလေ ပို၍စားချင်လေလေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဘေးနားရှိ မြွေနက်လေးသည် ပန်းကန်ထဲမှ စားနေခဲ့ပြီး သူ၏ပန်းကန်ထဲရှိ မတူညီသောအသီးကို ကြည့်လိုက်ကာ မှန်ကို မသေချာမရေရာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

[မှန်ကြီးရေ၊ မှန်ကြီးရေ]

[အလှလေးရဲ့အသီးက ငါ့အသီးထက် ပိုပြီးတော့ အရသာရှိပုံရတယ်~]

၎င်းသည် တစ်ဝက်စားပြီးသားမြွေသီးကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ဝမ်ကျုံး၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ပတ်လိုက်သည်။ သူ၏မြွေလျှာကို ဆန့်ထုတ်၍ ဝမ်ကျုံး၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို လျက်လိုက်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဝမ်ကျုံး၏ပါးစပ်ထဲသို့ လျက်မိသွားသည်။ သူသည် မြွေခေါင်းဖြင့် ဝမ်ကျုံး၏မေးစေ့ကို တိုးလိုက်ပြီး အဖိုးတန်စွာပြုမူခဲ့သည်။

[ခင်ဗျားအသီးကို ကျွန်တော့်ကို မြည်းကြည့်ခွင့်ပေးပါလား~]

"ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်တောင် လောဘကြီးသွားရတာလဲ။ မင်းပုံစံက အရင်နဲ့ မတူတော့ဘူး"

ဝမ်ကျုံးသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး တစ်ဝက်စားပြီးသားအချဉ်သီးကို မြွေနက်လေးကို ခွံ့ကျွေးလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို ထိုးပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရော့စား"

မြွေနက်လေးသည် သူ၏ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး မြွေလျှာကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏အမြီးထိပ်ဖြင့် ဝမ်ကျုံး၏အခြားတစ်ဖက်ကို ထိုးပြလိုက်ပြီး ၎င်းသည် လုံးဝအသစ်ဖြစ်သောအလုံးကို စားချင်ကြောင်း ဖော်ပြလိုက်သည်။

"ငါ့အကျန်ကို ဘာလို့ မကြိုက်ရတာလဲ?" ဝမ်ကျုံးသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ကို ရှေ့သို့ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီဟာကို စား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာမှမစားနဲ့။ ကြိုက်တာရွေး။”

မြွေနက်လေးသည် သူ၏သွားငယ်လေးနှစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို မလိုချင်ခဲ့ပေ။

၎င်းသည် အရှေ့မှ အသံများပြုလုပ်ပြီး အနောက်မှ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ မြွေခေါင်းကို အသုံးပြု၍ ဝမ်ကျုံး၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်နေစဉ် သူ၏အမြီးကို အသုံးပြု၍ ဝမ်ကျုံး၏လက်ထဲရှိ မကိုက်ရသေးသောအချဉ်သီးကို အလျင်အမြန် လှိမ့်လိုက်သည်။ သူ၏ကျောကို လှည့်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာကိုက်လိုက်သည်။ သူသည် ပထမဆုံးအမှတ်အသားပြုလုပ်ပြီး ၎င်းကို ပိုင်ဆိုင်လိုခဲ့သော်လည်း အသီးသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ချဉ်သည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ မြွေနက်လေးသည် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို တင်းစေပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ခါပြီးနောက်တွင် သူ၏သွားရည်များသည် ပမာဏအများအပြား ထွက်ကျလာခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း သရုပ်ဆောင်တာ တအားပိုလွန်းနေပြီလေ?" 

မြွေနက်လေးသည် သူ၏ခေါင်းကို လှုပ်ခါပြီး သူ၏သွားများတွင် ကပ်နေသော အချဉ်သီးကို ခါချလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ရေကန်၏အစွန်းသို့ လိမ့်သွားခဲ့ပြီး မြွေလျှာကို အသည်းအသန်ဆေးကြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏အမြီးကို ကွေးလိုက်ပြီး ဝမ်ကျုံးဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားခဲ့သည်။ သွားများကို ထုတ်ပြကာ သူ့ကို စွပ်စွဲခဲ့သည်။

[အလှလေး... အလှလေးက ကျွန်တော့်ကို နာအောင်လုပ်တယ်...]

ဝမ်ကျုံး၏မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်လှည့်သွားခဲ့သည်။ "ကလစ်~" သူသည် သူ၏လက်ထဲရှိ အချဉ်သီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ကိုက်လိုက်သည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အရည်များကို လျက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်းအရသာရှိလိုက်တာ~" 

မြွေနက်လေး: "..." အလှလေးလက်ထဲကအသီးက ပိုပြီးတော့ အရသာရှိတာလား?

၎င်းသည် အချဉ်သီး၏နာကျင်မှုကို မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ဘဲ ပေါ့ဆစွာဖြင့် ပြန်တွားသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး ဝမ်ကျုံးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ရာ သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များပေါ်တွင် အသီးအသားအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ သူ၏မျက်လုံးအိမ်များတွင် မျက်လုံးစိမ်းနှစ်လုံးသည် ဘယ်ညာလှည့်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ကျုံး သတိမထားမိသောအခါ ၎င်းသည် "အားဝူး~" ဟူသောအသံဖြင့် အသီးအသားကို သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန်ဝါး၍ မြိုချလိုက်သည်။

ထို့နောက်…

ဝမ်ကျုံးသည် သူတို့၏အစားအစာအတွက် အရိုးနှင့် အသားများကို ပြုတ်နေစဉ်တွင် မြွေနက်လေးသည် သူ၏မြွေလျှာကို တွဲလောင်းချလိုက်ပြီး ပေသုံးထောင်အထိ သွားရည်များယိုကျနေခဲ့သည်။ အရိုးများဝါးပြီး အသားများစားခြင်းဆိုသည်မှာ မပြောပလောက်ပေ၊ သူ၏သွားငယ်လေးနှစ်ချောင်းသည် အလွန်နာကျင်ပြီး ပျော့နေသောကြောင့် ဟင်းရွက်တစ်ရွက်ကိုပင် ကိုက်ဖြတ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

ဝမ်ကျုံးသည် ၎င်းကို လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။ "ခံပေါ့၊ ဘယ်သူက အတင်း လုစားခိုင်းလို့လဲ?"

မြွေနက်လေးသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်သွားရည် သမုဒ္ဒရာထဲတွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး မြွေလျှာဖျားမှ ရေများ စီးကျနေဆဲပင်။ ၎င်း၏ပုံစံမှာ အလွန်သနားစရာကောင်းလှပြီး ဒေါင်လိုက်ဖြစ်နေသည့် မျက်လုံးသူငယ်အိမ်လေးများပင် စိုစွတ်နေတော့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ၎င်းသည် တကယ်ချစ်စရာကောင်းသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အရိုးချောင်းကြီးတစ်ခုကို မြွေနက်လေး၏ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် အအေးမိသွားခဲ့ခြင်းလား မသိသော်လည်း သူ၏အစာအိမ်ထဲတွင် အနည်းငယ်စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသည်ကို ခံစားနေခဲ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် သူ အသားနံ့ရသောအခါ ပျို့အန်ချင်စိတ်နှင့် မူးဝေချင်စိတ်ကို အမြဲခံစားခဲ့ရသည်။

သူသည် နေမကောင်းဖြစ်နေသောကြောင့် မြွေနက်လေးကို နောက်ပြောင်ရန် စိတ်မရှိတော့ပေ။ ၎င်းကို ဟိုဟိုဒီဒီမပြေးရန် ပြောပြီးနောက်တွင် သူသည် ကျောက်အသိုက်သို့ ပြန်သွားပြီး လဲလျောင်းအနားယူခဲ့သည်။

ပထမတွင် ဝမ်ကျုံးသည် အူလမ်းကြောင်း မကောင်း၍ ဖျားနာသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဆေးဖက်ဝင် အရွက်များဖြင့် ဟင်းချိုများစွာကို ပြုလုပ်၍ သောက်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ပျို့အန်ချင်စိတ်သည် သက်သာသွားခြင်းမရှိရုံသာမက မူးဝေခြင်း၊ အားအင်ကုန်ခန်းခြင်းနှင့် အမြဲတစေ အိပ်ငိုက်နေခြင်းတို့ပါ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း ကြိုတင်သတိပေးမှုမရှိဘဲ ရုတ်တရက် သတိလစ်လဲကျတတ်သည်။

ဝမ်ကျုံး လူသူကင်းမဲ့သောကျွန်းပေါ် ရောက်ရှိပြီးနောက်ပိုင်း ဖျားနာခြင်းမှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

ရွှမ်မင်လည်းမရှိ၊ ဆရာဝန်လည်းမရှိ၊ ဆေးဝါးလည်းမရှိသဖြင့် သူ့တွင် ဆေးဖက်ဝင် အရွက်များနှင့် သကြားအနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူစားခဲ့သည်များ၊ သောက်ခဲ့သည်များ၊ လုပ်ခဲ့သည်များ၊ သွားခဲ့သည်များကိုသာ အဆက်မပြတ်ပြန်တွေးနေခဲ့သည်။ သူသည် မူးဝေခြင်း၊ ပျို့အန်ခြင်းနှင့် အော့အန်ခြင်းတို့နှင့်သက်ဆိုင်သော ရောဂါလက္ခဏာများအားလုံးကို ကုသခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်ကျုံး၏အသေးစိတ်ခွဲ ခြမ်းစိတ်ဖြာမှုများအရ ဖြစ်နိုင်ခြေနှစ်ခုရှိသည်ဟု သူခံစားခဲ့ရသည်။

ပထမအနေဖြင့် ရွှမ်မင်ကို ရှာဖွေနေစဉ်ကာလအတွင်း သူသည် တောင်များ၊ မြစ်များကို ဖြတ်ကျော်နေစဉ်တွင် ဆာလောင်မှုကို မကြာခဏခံစားခဲ့ရသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အားကုန်ခဲ့ပြီး သူ၏စွမ်းအင်နှင့် သွေးများသည် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန်နည်းလမ်းမရှိဘဲ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ သွေးအားနည်းရောဂါ၏ လက္ခဏာများဆီသို့ ဦးတည်သွားစေခဲ့သည်။

ဒုတိယအနေဖြင့် ပင်လယ်ငှက်သားကြောင့် အဆိပ်သင့်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူအရင်က စားခဲ့သောသားကောင်ကို ရွှမ်မင်က ခေါင်းညိတ်၍ အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပင်လယ်ငှက်ကို သူကိုယ်တိုင် အမဲလိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရေအရင်းအမြစ်ပြဿနာများလည်း ရှိခဲ့ရာ အစာအိမ်နှင့်အူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ ရောဂါများဆီသို့ ဦးတည်သွားစေခဲ့သည်။

ရောဂါလက္ခဏာများကို စီစစ်ပြီးနောက်တွင် ဝမ်ကျုံးသည် အနည်းငယ်စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

သူသည် ပုံမှန်အချိန်များတွင် တစ်နေ့လျှင် သုံးနပ်စားရန် သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေခဲ့သည်။ ဆုံးရှုံးသွားသော အာဟာရများကို ဖြည့်တင်းရန်အတွက် အသားနှင့်ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို တတ်နိုင်သမျှပေါင်းစပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ကိုယ်ခံအားစနစ်ကို တိုးတက်စေရန်အတွက် အသေးစားလေ့ကျင့်ခန်းများလည်း စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ယင်းအပြင် သူသည် တစ်နေ့လျှင် ဆေးဖက်ဝင်အရွက်ပြုတ်ရည် သုံးပန်းကန်ကိုလည်း ထည့်သွင်းခဲ့သည်။

နွေဦးရာသီ၏ သတ္တမလ ဖြစ်သည်။

ဥယျာဉ်ထဲရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပင်များ၏ ပင်စည်နှင့်အရွက်များ ကြီးထွားမှုရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး အရွက်များ၏အစွန်းများသည် ဝါလာကာ ခါးသီးပြီး စားသုံးရန်မသင့်တော့ပေ။

နှစ်မီတာကျော်အထိ တက်နေသော ခရမ်းချဥ်သီးနှင့် သခွားသီးကဲ့သို့သော နွယ်ပင်များသည်လည်း ပန်းပွင့်ခြင်းနှင့် အသီးသီးခြင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

မြေပေါ်တွင် တွားသွားနိုင်သည့်ပမာဏအထိ တွားသွားနိုင်သကဲ့သို့ ခွဲခြားမရသော အပင်ပုများသည်သာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဆက်လက်ရှင်သန်ကြီးထွားနေခဲ့သည်။

မြွေနက်လေးသည် အပင်ပုများ၏ ပင်စည်နှင့်အရွက်များပေါ်တွင် လှိမ့်နေရခြင်းကို ကြိုက်နှစ်သက်ပြီး အထူးသဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် မို့မို့ဖောင်းဖောင်း ဖြစ်နေသည့် နေရာများ၌ ပို၍ ပျော်မွေ့သည်။ ၎င်းသည် မှန်ကို လိပ်ယူပြီး တွင်းများတူးကာ တစ်နေ့လုံး ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် အသားနံ့ရလျှင် အန်ချင်သောလက္ခဏာမှ နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ သူ၏အစာစားခြင်းသည် ရုတ်တရက်တိုးလာသော်လည်း ပို၍ပင်အိပ်ချင်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သွေးအားနည်းရောဂါကြောင့် သူသည် အချိန်တိုင်းမူးဝေနေခဲ့သော်လည်း ၎င်းက သူ့ကို သိပ်ပြီးမနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ရွှမ်မင်သည် သူ့အတွက် အစားအစာများစွာကို အလွန်အမင်းစုဆောင်းထားခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် လျင်မြန်စွာလျော့နည်းလာနေသော အသားများအပြင် လုံလောက်သောဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် အသီးအနှံများလည်း ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် ကျန်းမာရေးမကောင်းသည့်တိုင်အောင် အစားအစာခက်ခဲမှုကို စိုးရိမ်နေရန်မလိုတော့ပေ။

နွေရာသီ နီးကပ်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် လေသည် နူးညံ့သောအပူကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် စမ်းချောင်းဘေးရှိ သစ်သားဆိပ်ခံတံတားတွင် ထိုင်လျက် ငါးဖမ်းပိုက်ကို ရက်နေခဲ့သည်။ ငါးဖမ်းပိုက်ကို

သူသည် အလျင်အမြန်ပြေးသွား၍ ၎င်းကို တားမြစ်လိုက်သည်။ "မြွေချောလေး... မင်း ဘာတွေစားနေတာလဲ? အမြန်ထွေးထုတ်…"

မြွေနက်လေးသည် ယခုအခါ စားသောက်သူစစ်စစ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ ပစ်မှတ်ထားသော အစားအစာအားလုံးကို စားရမည်ဖြစ်သည်။ သူစားခဲ့သောအစားအစာများကို ထွေးထုတ်ရန်အကြောင်းပြချက်မရှိခဲ့ပေ။

ဝမ်ကျုံးက သူ့ကို မတားဆီးခဲ့လျှင် ကောင်းသည်။ ဝမ်ကျုံး ရွေ့လျားလိုက်သည်နှင့် မြွေနက်လေးသည် သစ်ပင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန်တက်သွားပြီး သူ ဘာမှန်းမသိသော အရာကို အမြန်မျိုချလိုက်သည်။ သစ်ကိုင်းတွင် ချိတ်လျက် ဝိုင်းစက်နေသောဗိုက်ဖြင့် စားနေသော မြွေနက်လေး၏ပုံသည် အရိုက်ခံထိုက်သည်။

"ဟေ့... ဆင်းခဲ့စမ်း..." ဝမ်ကျုံး ခုန်လိုက်သည်။

"ဟစ်စ်~" မြွေနက်လေးသည် သူ၏မြွေလျှာကို ထုတ်လိုက်ပြီး မရည်ရွယ်ဘဲပေါ်နေသော သွားများနှင့် မြွေလျှာသည် ခရမ်းရောင်ပြောင်းနေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့ကိုယ်ပိုင်ဒီမြွေနက်ပိန်လေးကြောင့် နေ့တိုင်းစိတ်ဆိုးနေခဲ့ရသည်…

သူသည် သစ်ပင်များပေါ် မတက်နိုင်ခဲ့သလို မြွေနက်လေးကလည်း သူ့စကားကို နားမထောင်ခဲ့ပေ။ ဝမ်ကျုံးသည် သူ ဘာစားခဲ့သည်ကို သိရန် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ်သို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ရသည်။

လယ်ကွင်းများတွင် နေရာအနှံ့အပြားတွင် တွင်းများရှိနေခဲ့သည်။ နွယ်ပင်များတွင် တွဲလောင်းကျနေသည့် သစ်သီးများ၌လည်း သေးငယ်ချွန်ထက်သော သွားရာများ ပေါ်နေပြီး၊ အမြစ်တိမ်သည့် အပင်အချို့ကိုလည်း မြေကြီးထဲမှ ဆွဲနုတ်ထားသည်။ ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြက်သွန်မြိတ်နှစ်တန်းသာ အပျက်အစီးမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ဝမ်ကျုံးသည် အသစ်တူးထားသော တွင်းတစ်ခုထဲ၌ ခရမ်းရောင် အဖုအထစ်ပါသော အသီးတစ်လုံးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် ကြီးထွားပုံသည် အာလူးနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ၎င်း၏ အမြစ်စနစ်မှာ အာလူးကဲ့သို့ ဖွံ့ဖြိုးခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

၎င်းသည် မြေကြီးထဲတွင် တိမ်တိမ်လေးပေါက်နေပြီး သူ၏ပြည့်ဖြိုးဝိုင်းစက်သောအသီးများသည် မြေကြီးကို ပြည့်စေခဲ့သည်။ မျက်နှာပြင်အပင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် မုန်လာဥနီကို ဆွဲထုတ်သကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာလုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

ဒါက အပင်ပုတွေထဲက တစ်ပင်ကနေ ထွက်လာတဲ့အသီးဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသောကြီးမားသည့်အပင်များမှ အသီးများသည်လည်း မြေအောက်တွင် ပေါက်ရပေလိမ့်မည်…

ယခုအခါတွင် ဤအပင်ပုများသည်သာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ်တွင် ဆက်လက်ရှင်သန်နေသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ရိတ်သိမ်းချိန်မရောက်သေးသည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သိလိုစိတ်များကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့ပြီး အခြားအပင်ပုများမှ ထွက်လာသည့် အသီးများသည် မည်သို့ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိသည်ကို စူးစမ်းရှာဖွေခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ သူသည် မြွေနက်လေး ခုနကစားခဲ့သော ခရမ်းရောင်အသီးတစ်လုံးကို ယူ၍ မြစ်နားသို့ သွားရောက်ဆေးကြောကာ အရသာမြည်းစမ်းကြည့်ခဲ့သည်။

အခွံသည် ပါးလျပြီး အသားများသည် နူးညံ့ပြီး အရည်ရွှမ်းသည်။ ကွဲသွားသောအခွံတွင် ခရမ်းရောင်ပုံဆောင်ခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ လျက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချိုနေသည်။

သွေးအားနည်းရောဂါလက္ခဏာများကြောင့် စိတ်သောကရောက်နေသော ဝမ်ကျုံးသည် ဤသွားများနာကျင်စေမည့် အချိုအသီးကို ခရမ်းရောင်အသီး ဟု ချက်ချင်းပင် အမည်ပေးခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ သကြားလုံးအချို့ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ခရမ်းရောင်အသီးများသည် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ပေါက်ရောက်ကြပြီး တစ်ခိုင်လျှင် အများဆုံး ခြောက်လုံးအထိ ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် အပြည့်အဝ မကြီးထွားသေးသော်လည်း အရွယ်အစားမှာ အတော်လေး ကြီးမားနေပြီဖြစ်ရာ ဘောလုံးတစ်လုံးနီးပါးခန့် ရှိနေလေသည်။ ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် မည်မျှလောက် ပေါများသော အသီးအနှံများ ရရှိမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ဖို့ပင် မခက်ခဲလှပေ။

.

နေဝင်ချိန်တွင် သုံးခိုင်သာ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး အသားချက်သည့် ကျောက်အိုးကြီးကို ပြည့်စေခဲ့သည်။

သူသည် စမ်းချောင်းဘေးတွင် မီးမွှေးလိုက်ပြီးနောက် ရေထည့်ကာ မီးအေးအေးဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ အသီးအသားများ ကျက်သွားသောအခါ ချိုမြိန်သောရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မြွေနက်လေးသည် အသားအမျိုးအစားအားလုံးကို ကြိုက်နှစ်သက်ပြီး အချိုကို အများဆုံးကြိုက်သည်။ ၎င်းသည် အနံ့ကိုရသောအခါ လာရောက်၍ ဝမ်ကျုံး၏ခြေရင်းတွင် ကိုယ်ကိုကွေးထားလိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ၏အမြီးထိပ်ဖြင့် သူ့ကိုတို့လိုက်ပြီး တောက်ပနေသော မျက်လုံးစိမ်းများဖြင့် အလောတကြီးမေးလိုက်သည်။

[ပြီးပြီလား? ပြီးပြီလားလို့?]

အိုးထဲရှိ ချိုမြိန်သောခရမ်းရောင်ဟင်းရည်သည် ပူဖောင်းများထွက်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာကြည့်နေသော သူ၏ခြေရင်းရှိ မြွေနက်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူသည် ကလေးဘဝ ဆောင်းဦးသီးနှံရိတ်သိမ်းချိန်ကို သတိရသွားသည်။ သူ၏အဘိုးက နိုကိုဥနှင့် မုန်လာဥနီဖြင့် သူ့အတွက် သကြားလုံးပြုလုပ်ပေးရန် အချိန်ပေးခဲ့သည်။ ထိုသကြားလုံးသည် သူ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော သရေစာဖြစ်သည်။ သူသည် အဘိုး၏ခြေရင်းတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ပြီးပြီလားဟု အကြိမ်ကြိမ်မေးတိုင်း အဘိုးက မကြာခင်ပြီးတော့မည်ဟု အမြဲပြောခဲ့သည်။ သို့သော် သကြားလုံးအိုးကြီးတစ်ခုကို ကောင်းစွာချက်ပြုတ်ရန်အတွက် ခြောက်နာရီအထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

သူ၏အဘိုးသည် ယခု ဘယ်လိုနေသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ…

ဝမ်ကျုံးသည် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် ဟိုဟိုဒီဒီရောက်နေခဲ့ကာ သူ၏အတွေးများသည် လွင့်မျောနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ခြေကျင်းဝတ်ကို မြွေနက်လေးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်လိုက်သည်။

"ဟစ်စ်~" ဝမ်ကျုံးသည် နာကျင်မှုကြောင့် အသက်ရှူရပ်သွားခဲ့သည်။

မြွေနက်လေးသည် ခရမ်းရောင်သွားငယ်လေးနှစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား အတွေးတွေလွင့်နေပြန်ပြီ... ဘယ်သူ့ကို စဉ်းစားနေတာလဲ?"

"ဘာလို့ ငါ့ကို ကိုက်တာလဲ?" ဝမ်ကျုံးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မြွေနက်လေးသည် ပို၍ပင်ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မှန်ကို လိပ်ယူပြီး ဂူသို့ ပြန်တွားသွားခဲ့သည်။ ဝင်္ကပါကဲ့သို့ လမ်းတွင် အလွန်ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး ချောမောသည့်လူက လာရောက်နမ်းရှုံ့ကာ ပွေ့ဖက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

"ဟေ့~ ပြန်လာခဲ့..." ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ထင်းကို ပစ်ချလိုက်ပြီး သူ့ကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဒေါသထွက်နေသော မြွေနက်လေးကို ချော့မော့ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

သူသည် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ထောက်လျက် ထရပ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သေးငယ်လှသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းရှိ ခွန်အားအားလုံး ကုန်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားခဲ့ပြီး သူသည် ဒူးထောက်လျက် ပြန်လဲကျသွားခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ မတော်တဆမှုမျိုးသည် ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ လဲကျသောအခါ သူ၏ဦးခေါင်းကို အလွန်ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ဦးနှောက်သည် နိုးကြားနေသော်လည်း သူသည် တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ပေ။

သူသည် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ တိမ်များနှင့် ငှက်များသည် အဖြူအမည်းပြောင်းသွားသည်ကို မြင်ခဲ့ရပြီး သူ၏အစာအိမ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ရုတ်တရက်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

လှုပ်ရှားမှုခံစားချက်သည် အလွန်အမင်းသေးငယ်သော်လည်း ဝမ်ကျုံး၏မျက်ခွံများသည် လေးလံနေခဲ့ပြီး သူသည် ပိုမိုတွေးတောရန်အချိန်မရမီ လုံးဝမှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။

သတိမေ့မြောသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ထူးဆန်းသော လေပြင်းတစ်ချက်သည် ကြွေကျနေသော အရွက်များကို သယ်ဆောင်လာပြီး သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းပေါ်သို့ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ လေထဲမှ “ဟားဟားဟား~” ဟူသော ထူးဆန်းသည့် ရယ်သံနှင့်အတူ "တွေ့ပြီ၊ တွေ့ပြီ" ဟူသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မြွေအရေခွံနဲ့ မြွေနတ်ဆိုးရဲ့စွမ်းအင်ဗဟိုက အသက်ကယ်ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်ဖို့ အသုံးဝင်နိုင်တယ်"

"မြေခွေးနတ်ဆိုးမထက်တောင် ပိုလှတဲ့ ဒီအလှပဂေးကို အိပ်ရာနွေးအောင်လုပ်ပေးဖို့နဲ့ ဟင်းချက်ဖို့အတွက် သုံးလို့ရပြီ"

"သူ့ဗိုက်ထဲက မြွေသန္ဓေသားကလည်း လေးလကျော်ပြီ..."

"ဟားဟားဟား~ ငါ ဒါကို တူးထုတ်ပြီး စားလိုက်လို့ရတယ်၊ ဒါဆို ဒီမြေခွေးနတ်ဆိုးရဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအားကို အကြီးအကျယ် တိုးမြှင့်ပေးနိုင်မယ်”