Chapter 33

မြွေနက်ကြီးသည် ဝမ်းဗိုက်ကိုအပေါ်သို့လှန်၍ သူ၏အမြီးဖျားအောက်ရှိ အကြေးခွံများကို ဖုံးကွယ်လျက် လှဲလိုက်ပြီး ဝမ်ကျုံးထံသို့ စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေသည်။ မျက်လုံးများမှာ အစိမ်းရောင်ဒေါင်လိုက်သူငယ်အိမ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ကြိုးကိုအားကုန်ဆွဲ၍ ရှေ့သို့ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ဆွေးမြေ့နေသော ဖိနပ်များကို ဝတ်ထားသော်လည်း မြွေနက်ကြီးကို ရွှေ့၍မရ။

"မြွေချောလေး"

"ဟင်း..."

ဝမ်ကျုံးသည် မောဟိုက်နေပြီး မြွေနက်ကြီး၏အမြီးအောက်ရှိ တောက်ပနေသော အကြေးခွံများကို ပွတ်သပ်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်အားကိုပဲ အားကိုးလို့မရဘူးဗျ။ ခင်ဗျားလည်း လှုပ်ရှားဖို့လိုတယ်။ မိစ္ဆာကြီး မကြာခင် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ငါတို့ ဒီမှာ ဆက်နေလို့မရတော့ဘူး။"

သူ၏ ထိုးဆွခြင်းကိုခံရပြီးနောက် မြွေနက်ကြီးသည် ခုန်မိတော့မတတ်။ သူ၏ဒေါင်လိုက်သူငယ်အိမ်များကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီးနောက် လျှာထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏စိတ်ထဲတွင် မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး "မြွေဥ + ၁" ဟု မှတ်လိုက်ပြန်သည်။

ဝမ်ကျုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် ထွက်သွားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည့်ပုံ။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ကျုံးသည် နှစ်ချက်ထပ်ထိုးရင်း "ကျွန်တော် ပြောတာ ချဲ့ကားပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ရွှမ်းမင်က တကယ်ကို ကောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး။ သူ့မြွေအမြီး အရည်အသွေးက အရမ်းဆိုးတယ်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ ကျွန်တော့်အိမ်ထောင်ဖက်လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ-"

ဝမ်ကျုံးသည် ထိုကြမ်းကြုတ်သော မိစ္ဆာကြီးအကြောင်းကို ရှောင်ရှားရင်း မြွေနက်ကြီးကို ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ နေရာနဲ့ ရွှေတွေ ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ရိုးသားတဲ့ အဖော်ကောင်း တစ်ယောက်တော့ ဖြစ်ပေးနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားကို ပြင်ပမှာ အိပ်ပျော်အောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပေမယ့် ခင်ဗျားအပေါ် စစ်မှန်တဲ့စိတ်ရင်း ရှိတယ်။"

မြွေနက်ကြီးသည် သူ စကားပြောဆုံးသည်တွင် ခဏရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ရယ်မောတော့မတတ်။

သူက "မင်းရဲ့ ချိုသာတဲ့စကားတွေက သရဲကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... မင်း ငါ့ကို အသားတစ်ပိုင်းတောင် မပေးဘူး။ ဒါကို ရိုးသားတယ်လို့ ပြောတယ်ပေါ့။ စကားနည်းနည်းလောက်နဲ့ ငါ့ကို ငါ့အသိုက်က ထွက်ပြီး မင်းနဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ မြူဆွယ်နေတယ်။ မင်းပဲ နမ်းတာ၊ ဖက်တာ၊ အမြီးနဲ့ ရစ်ပတ်တာတွေကို ရှောင်နေတာ မဟုတ်လား။ ငါက ဉာဏ်ကောင်းပြီး ချောမောတဲ့ မြွေတစ်ကောင်ပါ။ ငါ့ကို လှည့်စားလို့ မရနိုင်ဘူး။" ဟု တွေးလိုက်သည်။

မြွေနက်ကြီးသည် သူ၏ဦးခေါင်းတွင်ရှိသော ကောက်ရိုးကြိုးကို အလွယ်တကူ ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော အိမ်ထောင်ဖက်ကို တွင်းထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝမ်ကျုံး၏ တင်ပါးကို နှစ်ချက် ရွှင်ရွှင်ပြပြ ရိုက်နှက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဝမ်ကျုံးက  "ဟေး! မြွေချောလေး၊ ဘယ်ကိုသွားနေတာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ပါဦး! ကျွန်တော့် အတွင်းခံကြိုးနဲ့ မှန်ကို မကောက်ရသေးဘူး။ ဟေး!" ဟု အလျင်အမြန် ခေါ်လိုက်သည်။ သူသည် လိုဏ်ဂူအ၀င်ဝမှ ပျောက်ကွယ်သွားသော မြွေနက်ကြီးနောက်သို့ လိုက်ရန်ပြင်နေစဉ် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဆံပင်ရှည်နှင့် ရွှမ်းမင် ပြန်ရောက်လာသည်။

ဝမ်ကျုံး ကြက်သေ သေနေလျက် မြေနက် ကုန်းမြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ မူးလဲသွားမည်လား၊ ထွက်ပြေးရမည်လား၊ သို့မဟုတ် သူ့လက်ထဲရှိ အတွင်းခံကို သိမ်းလိုက်ရမည်လား မသေချာပေ။

ရွှမ်းမင်သည် သူ၏မျက်ခုံးရှည်များကို အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်ပြီး "ခုန်ချလိုက်။ ငါ ဖမ်းပေးမယ်။" ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏အတွင်းခံကို လျှော့ချလိုက်ပြီး မှန်ကို မြှောက်၍ ရွှမ်းမင်၏ဦးခေါင်းကို ကြည့်ကာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ...

ရွှမ်းမင်သည် မှန်ထဲကို ကြည့်လျက် ဖျာတစ်ချပ်ကို ရက်နေသည်။ ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏တင်ပါးတစ်လျှောက် ရိုက်နှက်ခံထားသော အမှတ်အသားများဖြင့် ရွှမ်းမင်၏အမြီးပေါ်တွင် စီးနင်းလိုက်ပါလာသည်။ တုန်ယင်စွာ သစ်ပင်နွယ်များကို ကိုင်ထားရင်း ပခုံးတွန့်ကာ "ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် မှားပါတယ်။ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး။" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရွှမ်းမင်သည် သူ့တင်ပါးကို အကြိမ်များစွာ ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။

နာကျင်မှုကြောင့် ဝမ်ကျုံး၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး သွားများကို စေ့လျက် ညည်းတွားခြင်းကို မပြုမိစေရန် တင်းခံနေသည်။

ရွှမ်းမင် သူ့အမြီးဖျားဖြင့် ဝမ်ကျုံး၏မေးစေ့ကို မော့ကာ သူ့ကို ကြည့်စေသည်။ မျက်ရည်များ သူ့မျက်လုံးထဲကို ပြည့်နေသော်လည်း သူသည် ခေါင်းမာနေကာ မျက်ရည်များကို ကျခွင့်မပြုပေ။ သူ၏အလုပ်ကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ရွှမ်းမင်က "မတရားခံရတယ်လို့ ခံစားရလား" မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ခေါင်းခါရင်း "မလုပ်ရဲပါဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"မလုပ်ရဲဘူးလား" ရွှမ်းမင်သည် ထိုစကားတွင် ရယ်စရာတစ်ခုခုကို တွေ့လိုက်ရဟန်။ "မင်းက ကိုယ့်ဘာသာ ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး အခုကျတော့ ငါ့အိမ်မွေးမြွေလေးကိုပါ ခိုးပြီး ထွက်ပြေးချင်နေတယ်။ တခြား ဘာတွေ ထပ်မလုပ်ရဲသေးလဲ။"

ဝမ်ကျုံးသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သူ၏လက်ချောင်းများကို ကွေးလိုက်ပြီး "မြွေနက်ကြီးက တိုင်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။ ရွှမ်းမင်က ဟုတ်သည်ဟု ပြောလိုက်ပါက သူ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

"…"ရွှမ်းမင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည် " အဲဒီမြွေက မင်းရဲ့နှလုံးသားကို ရထားပြီးပြီပေါ့၊ ငါလည်း သူနဲ့ ရှင်းဖို့ အချိန်မရသေးဘူး။ သူက သခင်ရဲ့မိတ်ဖက်ကို ခိုးသွားတာလေ'"

ဝမ်ကျုံး အလျင်အမြန် ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "သူ မလုပ်ဘူး! သူ့ကို အနိုင်မကျင့်ပါနဲ့!"

ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံးကို သူ၏ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တင်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏နှာခေါင်းများသည် ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ရွှမ်းမင်က ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်ကာ ပြုံးစိစိဖြင့် "မင်း သူ့ကို အရမ်း ဂရုစိုက်တာပဲလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

နီးကပ်နေခြင်းက အလွန် အန္တရာယ်ရှိ၏။

ဝမ်ကျုံး၏ ဦးရေပြား တင်းကျပ်နေသွားသည်။ ရွှမ်းမင်ကို သူ ခုခံမှု ပြသပါက သူ့ကို နမ်းမည်ကို စိုးရိမ်နေသည် ။ သူက ရှောင်ရှားရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သောအခါ ရွှမ်းမင်သည် သူ၏ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ပြင်းထန်စွာ နမ်းလိုက်တော့သည်။

၎င်းသည် အားကြီးလွန်း၏။

သူ့ကို လွတ်မြောက်ရန် သို့မဟုတ် တွန့်ဆုတ်ရန် ခွင့်မပြုပေ။

ဝမ်ကျုံးသည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားမှုကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ကို ပြေလျော့စေရန် ကောင်းကင်ပြာ၊ တိမ်ဖြူများနှင့် လေပြေညှင်းကို စိတ်ကူးရင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူလိုက်သည်။

"ထပ်မပြေးပါနဲ့" ရွှမ်းမင်သည် သူ့ကို နမ်းပြီးနောက် စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ ဝမ်ကျုံး၏ပါးစပ်ထောင့်မှ တံတွေးများကို လျှာဖြင့်လျက်လိုက်ပြီး "မင်းက အရမ်း အားနည်းတယ်။ ငါမရှိရင် မင်း ဒီကျွန်းမှာ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ဘယ်ကိုပဲ ပြေးပြေး၊ ငါ မင်းကို ပြန်ခေါ်လာမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ဒုက္ခမရှာပါနဲ့တော့။"

ဝမ်ကျုံး၏နှလုံးသားတွင် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်းကို ခံစားလိုက်ရပြီး တိတ်ဆိတ်နက်ရှိုင်းသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုသည် သူ့မျက်နှာတွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်နေသည်။

ရွှမ်းမင်သည် သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အသွင်အပြင်ကြောင့် စိတ်တိုစွာဖြင့် မပြောချင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်မှာ "မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ငါနဲ့ အမြီးချင်း ချည်နှောင်ဖို့ မလုပ်ချင်ရင် ငါ အတင်းအကြပ် မလုပ်ပါဘူး။"

ဝမ်ကျုံး၏မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။ "ဒါဆို ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြုပါတော့။"

"မရဘူး" ဟု ရွှမ်းမင်က ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"ဟား" ဝမ်ကျုံး၏မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါရှိနေသည်။

ရွှမ်းမင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏အမြီးကို လွှဲကာ ကျောက်နံရံကို အသံကျယ်စွာ ရိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ရှည်လျားသော မျက်လုံးများထဲရှိ အစိမ်းရင့်ရောင် သူငယ်အိမ်များသည် မီးတောက်များကဲ့သို့ တောက်လောင်နေလျက်။

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်းမင်၏လက်များထဲတွင် တုန်ယင်နေပြီး စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ရွှမ်းမင် သူ့ကို မေးလိုက်သည် "မင်း ဘယ်သွားသွား ငါ့နယ်မြေထဲမှာပဲ ရှိနေမှာလေ ဘာလို့ ထွက်ပြေးနေဦးမှာလဲ။"

ဝမ်ကျုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာမူ နီရဲနေသည်။

ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံး၏ပုံစံကြောင့် စိတ်တိုလာသည်။ ညလုံးပေါက် သူ့အမြီးကို လွှဲကာ မရပ်မနား ကျောက်နံရံတွင် အပေါက်ဖောက်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ကျုံးကို ဆုတ်ခွာခွင့်ပြုသော်လည်း ထွက်သွားခွင့်တော့ မပြု။ ရင်းနှီးမှုအပြည့်အဝကို အတင်းအကြပ်ယူခြင်းထက် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ပြန်ဆုတ်ခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ကျုံး ရွှမ်းမင်ကို မယုံကြည်ပေ။

သူ ထွက်ပြေးရန် အကြိမ်ကြိမ်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရွှမ်းမင်က အကြိမ်တိုင်း ဖမ်းမိခဲ့သည်။ အထူးဆန်းဆုံးဖြစ်ရပ်မှာ မြွေအရေခွံအတွင်း ပုန်းလျှိုး၍ ထွက်ပြေးစဥ်က ခပ်ဝေးဝေး ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သည့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်မျှ ချဉ်းကပ်ဝံ့မည်မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဝမ်းမြောက်နေစဉ် သူသည် မြွေသိုက်တစ်ခုပေါ်သို့ မမျှော်လင့်ဘဲ တက်နင်းမိလေသည်။

မှောင်မိုက်စိုစွတ်သော ထောင့်များတွင် ပုန်းကွယ်နေသော မြွေများသည် သူ့ကို သိနေဟန်တူသည်။ သူတို့သည် ရှည်လျားသော သို့မဟုတ် တိုတောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်များကို လိမ်ယှက်ကာ 'တရှီးရှီး' အသံပြု၍ မြွေလျှာများကို ထုတ်ပြီး သူရှိရာသို့ တွားသွားလာခဲ့ကြသည်။ ကြောက်လန့်တကြား သူ နောက်သို့ ပြန်ပြေးခဲ့ရလေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူ ဖျားနာခဲ့ရာ ရွှမ်းမင်သည် သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။

အခြေအနေသည် ကသိကအောက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ကျုံးသည် လိမ္မာပါးနပ်သူဖြစ်၍ သူ၏ ကတ်များကို ကောင်းစွာ ကစားနိုင်ခဲ့သည်။

ကြည်လင်သော ပယင်းရောင်မျက်လုံးများ၊ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာနှင့် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် သူသည် ရွှမ်းမင်ကို သနားစဖွယ်ကြည့်ကာ "ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်တော် ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး" ဟု ပြောခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီး မှန်ကို အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ကြေးမုံကြီးရေ"

"အခွင့်အရေး ရပြီ"

မှန်ထဲတွင် ရွှမ်းမင်သည် သူ၏ ရှည်လျားသော ဆံပင်များကို ပိုးသားကဲ့သို့ ချောမွေ့အောင် ပြုပြင်ခဲ့ပြီး သူ၏ လှပသော မြွေအမြီးကို လိမ်ယှက်ကာ ဝမ်ကျုံး၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းလိုက်သည်။

သူ့မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်နေပြီး သူ့အသံကမူ ယခင်ကထက် ပိုမို ရိုးသားနေခဲ့သည်။ " ငါက မင်းရဲ့ ယောက်ျားပါ၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ မိန်းမ၊ ဒါက ငါတို့အိမ်လေ အခု မင်းက ဖျားပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်နေတော့ မင်းကို ကျန်းမာစေဖို့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကို ထိုးသွင်းပေးဖို့ လိုတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

သူ ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးသည်နှင့် သူ၏ သန်မာသော လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဝမ်ကျုံး၏ ဒူးများကို ထိလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်များကို ကားပေးရန် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးများပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ရုန်းကန်ကာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ "ရွှမ်းမင်! ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ"

သူသည် ရွှမ်းမင်၏ ပခုံးများကို ခြေထောက်များဖြင့် တွန်းကာ တောင်းပန်ခဲ့သည်။ " ကျွန်တော် မှတ်မိသွားပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ"

ရွှမ်းမင် ထိုအရာအတွက် နက်နက်နဲနဲ ဝမ်းနည်းခဲ့သည်။

တောက်ပသော အနီရောင် ရေငံသီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ သူသည် ဝမ်ကျုံးကို ကျွေးရန် ဝါးခဲ့သည်။ သူ့တွင် လူသားမျက်နှာရှိသော်လည်း သူ ထုတ်လိုက်သော နှစ်ခွဖြစ်နေသည့် မြွေလျှာသည် အမှန်တကယ် စိတ်ပျက်ဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး မြိုချခဲ့ပြီးနောက် ရွှမ်းမင်၏ အစာကျွေးပုံသည် မြွေနက်ကြီးနှင့် ထူးဆန်းစွာ ဆင်တူနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် ရွှမ်းမင်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းမှ ပေနေသည့် အရည်များကို မြွေလျှာဖြင့် သုတ်လိုက်သောအခါ အတိအကျတူနေခဲ့သည်။

သူ၏ ထူးခြားစွာ ဉာဏ်ကောင်းသော မြွေနက်ကြီးသည် တစ်စုံတစ်ဦးထံမှ များစွာ သင်ယူခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

ဂူပတ်လည်တွင် ရှာဖွေရင်း သူသည် ရွှမ်းမင်ကို အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် "မြွေနက်ကြီးက ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရွှမ်းမင်သည် ရေကန်ထဲမှ ရေကို စုဆောင်းရန် သူ၏ မြွေလျှာကို အသုံးပြုကာ ဝမ်ကျုံးကို တိုက်လိုက်ပြီး "မင်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့အိမ်မွေးမြွေကို ခိုးပြီး ထပ်ထွက်ပြေးဖို့ ကြံနေတာလား"

ဝမ်ကျုံးသည် သူ ထွက်ပြေးရန် စဉ်းစားနေကြောင်း ဝန်ခံရသည်ကို ရှက်ရွံ့သဖြင့် နှုတ်ခမ်းများကို စုချွန်လိုက်လေသည်။

အကြိမ်တိုင်း လွတ်မြောက်အောင် မလုပ်နိုင်သဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ပင်ပန်းစေရုံသာ ရှိခဲ့သည်။ သူ့ အိပ်မက်များသည် ယခုအခါ မြွေများလိုက်ဖမ်းသည့် ကြောက်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းများဖြင့် လွှမ်းမိုးနေပြီး သူ ထပ်မံ စဉ်းစားခြင်းမပြုမီ ရက်အနည်းငယ်ကြာ စိတ်ငြိမ်သက်စေရန် ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။

နွယ်ပင်များ၊ သစ်ကိုင်းများနှင့် အရွက်ထူထပ်သော အပင်များကို အသုံးပြု၍ မြေအောက်ခန်းတူးထားသော တောင်စောင်းပေါ်တွင် ဝမ်ကျုံးသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း ခိုင်ခံ့သော တဲအိမ်တစ်ခုကို ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။ ဂူကဲ့သို့ သက်တောင့်သက်သာမရှိသော်လည်း ၎င်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသိုက်ဖြစ်၍ သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုဟူသော ခံစားချက်ကို ပေးခဲ့သည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ရွှမ်းမင်သည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုခဲ့။

နေ့ရောညပါ အသိုက်များ ဆောက်လုပ်ရာတွင် အလုပ်များနေသဖြင့် ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံးကို အာရုံစိုက်ရန် အလွန်အလုပ်များနေပုံပင်။ သူ၏ ဇနီးသည် နားလည်ပြီး ဒုက္ခမပေးဘဲ နေခဲ့သည်ကိုပင် သူ ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။ ဤကဲ့သို့ စဉ်းစားမိသဖြင့် သူသည် အသိုက်ပြီးစီးသည်အထိ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မပြဘဲ နေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်းမင်၏ မျက်လုံးများတွင် ပြင်းထန်သော ပိုင်ဆိုင်လိုမှုနှင့် လုယက်လိုစိတ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ သူသည် မြွေ၏ အသိုက်ပတ်လည်တွင် ကြာကြာမနေမိစေရန် သတိထား၍ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မြွေနက်ကြီးကို မတောင့်တဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

နေလည်ခင်းရောက်၍ နေသည် ကောင်းကင်တွင် အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ညမှောင်ရိပ်အောက်တွင် ဝမ်ကျုံးသည် မြွေအသိုက်အတွင်းသို့ ခြေသံဖွဖွ နင်းဝင်ခဲ့သည်။ ရွှမ်းမင်သည် ကျောက်နံရံကို မှီကာ ဟောက်သံပေးရင်း ကြိမ်ဖျာများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရက်လုပ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ လက်မှုပညာသည် တိုးတက်လာပုံရသည်။ သူ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် ဝမ်ကျုံးသည် သူ့ လက်ချောင်းများနှင့် အမြီးကို သုံး၍ ကြိမ်နွယ်များကို ဖျာအဖြစ် ကျစ်ဆံမြီးကျစ်ထားသည်ကို တွေ့ခဲ့သည်။

ဂူထဲတွင် မြွေနက်ကြီးကို မတွေ့ရသဖြင့် ဝမ်ကျုံးသည် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်စဉ် ရွှမ်းမင်က ရုတ်တရက် "ဒီကိုလာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် မကြားဟန်ဆောင်ကာ ထွက်သွားရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရွှမ်းမင်သည် သူ၏ အမြီးဖြင့် သူ့ကို ရိုက်လိုက်သည်။ လှိမ့်ချလိုက်ပြီးနောက် သူသည် မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ "မင်းက သူခိုးလား။ မင်းက တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်တာပဲ"

ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ဝမ်ကျုံးသည် "ကျွန်တော် မြွေနက်ကြီးကို လာကြည့်တာပါ။ သူ မရှိဘူးလား" ဟု ရှင်းပြခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်၍ "တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား" ဟု မေးခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "သူ ပြန်လာရင် ကျွန်တော့်ကို အသိပေးနိုင်မလား"

ရွှမ်းမင်သည် အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြီး အခွင့်အရေး မယူဘဲ သူ့ကို လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ အမြီးထိပ်ဖြင့် တွန်းရင်း  "ငါ နားလည်ပြီ။ မြန်မြန်သွားတော့" ဟု တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ယူခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် သတိဝင်လာပြီး "ခင်ဗျားက ကျွန်တော် မလိုချင်သရွေ့ အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘူးလို့ အရင်က ပြောခဲ့တယ်နော်။ ခင်ဗျား... တကယ် ပြောခဲ့တာလား" ဟု မေးခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှင်းလင်းသော အဖြေမရရှိသော်လည်း ဝမ်ကျုံးသည် ထပ်မံတွန်းအားပေးရန် မရဲခဲ့ပေ။ မကြာမီ သူ တဲဆီသို့ ပြန်ပြေးသွားပြီးနောက် မြွေနက်ကြီးသည် မှန်ပတ်လည်တွင် တွားသွားနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

မြွေအသိုက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ပြီးနောက် ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏ ပစ္စည်းအားလုံးကို မြွေအရေခွံဖြင့် ထုပ်ပိုးကာ မြွေနက်ကြီး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး အလွန်တိုးတိုးလေး ကပ်၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"မြွေနက်ကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို ဒီကနေ ခေါ်သွားပါ့လား အတူတူ လျှောက်သွားကြမလား ဟုတ်ပြီလား..."

မြွေနက်ကြီးသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ချကာ သူ့ကို ကြည့်ပြီး မှန်ကို ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ကြေးမုံကြီးရေ"

"မှတ်စုစာအုပ် ပြည့်သွားပြီ။ အသစ်တစ်အုပ် ပေးပါဦး"