Chapter 30

ဝမ်ကျုံး၏အနမ်းက မြွေနက်ကြီးကို ပိုမိုပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။

မြွေနက်ကြီးသည် သူ့ခင်ပွန်းလေးကို အမြီးဖြင့်ပတ်ရစ်ပြီး အပေါ်သို့ မြှောက်တင်ကာ သူ့ခေါင်းနှင့်တစ်တန်းတည်းထားလိုက်လေသည်။ လျှာဖြင့် ဝမ်ကျုံးကိုလျက်ပြီးနောက် ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်နေလေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ မြွေချောလေး...ကျွန်တော် နမ်းတာကို ကြိုက်လို့လား။" ဟု ဝမ်ကျုံးက မျက်ခုံးပင့်ပြီး ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများနှင့် မြွေနက်ကြီးအား မေးခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် ထပ်နမ်းရဦးမလား..."

မြွေနက်ကြီးသည် သူ့ကို ကြီးမား တောက်ပသော ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးစိမ်းများဖြင့်ကြည့်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး မြွေနက်ကြီးကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခွေးဝါကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့တွေးခဲ့သည်။ မြွေနက်ကြီး၏ ဦးခေါင်းကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ၎င်း၏မျက်လုံးများနှင့်နှာခေါင်းထိပ်ကို ဆက်သွယ်ထားသောနေရာတွင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ"

"...."

မြွေနက်ကြီး၏ မျက်လုံးတို့ နီရဲလာကြသည်။ သူသည် ခင်ပွန်းလေးနှင့်အတူ သစ်အိမ်တစ်လုံးတည်ဆောက်ကာ ထိုသူကို ပွေ့ဖက်၍ သူ့အမြီးဖြင့် ပတ်ထားရန် အမှန်တကယ်ပင် ဆန္ဒပြင်းပြခဲ့သည်။ သူ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာပင် ထိုနေ့ရက်အတွက် သူ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရန် မလို။

ဝမ်ကျုံးအတွက် အသားခြောက်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိသောအခါ မြွေချောကြီး၏ အကြေးခွံတို့သည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ဖွားလာကြပြီး အလွန်နက်မှောင်သော အနက်ရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ အကြေးခွံများအစားထိုးထားသော မြွေချောကြီးသည် သူ၏ ကြီးမား၍ ဝင့်ကြွားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တောက်ပသော နေရောင်အောက်တွင် အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေသည်။ သူ့အကြေးခွံအသစ်တို့သည် ဥဿဖယားကျောက်ကဲ့သို့ ပတ်ပတ်လည် လင်းလက်နေသည်ကို ဝမ်ကျုံးထံ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပြသခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မြွေနက်ကြီးသည် သူ့ဦးခေါင်းကို အနည်းငယ်မြှင့်တင်၍ မျက်လုံးတို့ကို နှိမ့်ချကာ ဝမ်ကျုံးအား ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားတို့ကို အနည်းငယ်ဖွင့်ဟကာ မြွေနက်ကြီး၏ အရိပ်အောက်တွင် ရပ်နေ၍ သူ့ကို အံ့အားတသင့် မော့ကြည့်နေခဲ့သည်။

မြွေနက်ကြီးသည် ကိုယ်အလေးချိန် လျော့ကျမသွားခဲ့ချေ။

ကိုယ်အလေးချိန် လျော့ကျမသွားရုံသာမကပေ။

ယခင်ကထက်ပင် သူ ပို၍ကြီးမားလာ၏။

ဝမ်ကျုံး အံ့အားသင့်ကာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

မြွေနက်ကြီးသည် သူ၏လျှာကိုထုတ်၍ သူ၏အမြီးဖျားကို သူ့ခင်ပွန်းလေး၏ ပါးစပ်နားသို့ တို့လိုက်ပြီး “မင်းက ဘာလို့အဲဒီမှာ ငေးကြည့်နေတာလဲ။ ငါ့ကို ချီးကျူးလေ!” ဟု အချက်ပြလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံး သတိပြန်ဝင်လာပြီး မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးကို အရှိန်ဖြင့် နမ်းလိုက်ကာ အလွန်ဝင့်ကြွားစွာ လက်ခုပ်တီး၍ “ဝိုး~! ကျွန်တော်ရဲ့ မြွေချောလေးက အရမ်းမိုက်တာပဲ! ကြည့်စမ်းပါဦး၊ ရှည်လျားပြီး ကြီးမားတဲ့ ဒီသွယ်လျတဲ့ မြွေခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို! ကျောက်မျက်တွေထက်တောင် တောက်ပတဲ့ ဒီလှပတဲ့ အကြေးခွံတွေကိုလည်း ကြည့်ပါဦး! အရမ်းပြည့်စုံလွန်းလို့ ချီးကျူးစရာ စကားလုံးတောင် ရှာမတွေ့ဘူး! ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှပဆုံး စကားလုံးတွေက ကျွန်တော်မြင်သမျှ အရာအားလုံးကို ချီးကျူးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ! မြွေချောလေးရေ၊ ခင်ဗျားက အရမ်းချောတာပဲ၊ နေနဲ့လတောင် ခင်ဗျားရဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့် မှိန်သွားတယ် ခင်ဗျားက လှပတဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို အရောင်မှိန်သွားစေနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားနဲ့ ရင်ဘောင်တန်းပြီး ရပ်တည်နိုင်တဲ့ မြွေတစ်ကောင် မဟုတ်တာက တကယ်နှမြောဖို့ကောင်းတာပဲ! မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားကို ပျော်အောင်ထားဖို့နဲ့ ခင်ဗျားကို ပိုးပန်းဖို့ အရူးအမူး လိုက်မိမှာ!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ချီးမွမ်းမှုကို ပို၍စစ်မှန်ပြီး ထိရောက်စေရန် ကြိုးပမ်းသည့်အနေဖြင့် ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏ဦးခေါင်းကို နှိမ့်ချဟန်ဆောင်ကာ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။  သူမြွေ မဖြစ်ခြင်းနှင့် မြွေနက်ကြီးကို မပိုးပမ်းနိုင်ခြင်းတို့အတွက် အမှန်တကယ် နောင်တရနေသည့်နှယ်။

မြွေနက်ကြီးက သူ့ခင်ပွန်းသည် သူ၏ပြည့်စုံမှုလွန်ကဲခြင်းကြောင့် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုနိမ့်ကျနေသည်ကို ယခင်တည်းကပင် သိထားခဲ့သည်။ သူသည် ဝမ်ကျုံးအား ပျောက်ဆုံးနေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျုံး၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို လျက်လိုက်ကာ သူ၏ဝသော ... သူ၏အမြီးဖျားဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။

အလွန်လေးနက်စွာပင် သူက " မင်း လူဖြစ်ရင်လည်း အရေးမကြီးပါဘူး မင်းကို ငါမမုန်းဘူး"

ဝမ်ကျုံးသည် မတတ်နိုင်ဘဲ ရယ်မောမိတော့သည် “ခင်ဗျားက တကယ်ကို ရူးမိုက်တဲ့ မြွေတစ်ကောင်ပဲ၊ အရမ်းကို အပြစ်ကင်းပြီး ချစ်စရာကောင်းတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မြွေနက်ကြီးသည် ဝမ်ကျုံး၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးကိုကြည့်ကာ သူ့ခင်ပွန်းလေးသည် ချော့မော့ရအလွန်လွယ်ကူသည်ဟု ခံစားမိသည်။ ဝမ်ကျုံးအတွက် သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမိသည်။ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ...

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှေတုံးပေါ်တွင် ၁၉၀ ဂဏန်းကို ရေးထိုးခဲ့သည်။ အောက်ဘက်တွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ထပ်မံထွင်းထုထားပြီး မြွေနက်ကြီး၏ ၃၈ ရက်တာ အရေခွံလဲလှယ်ခြင်းကို ပြီးပြည့်စုံစွာ အဆုံးသတ်ကြောင်း ပြသနေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်အထိ ဝမ်ကျုံးသည် လူသူမဲ့ကျွန်းပေါ်တွင် ခြောက်လကျော်ခန့် နေခဲ့ပြီးဖြစ်၏။ သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ ပူပြင်းသည့် နေရောင်ခြည်သည် အပြောင်းအလဲမရှိ ဆက်လက် တည်ရှိနေသည်။

"မြွေချောလေးရေ၊ ဒီမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး နွေရာသီပဲလား"

မြွေနက်ကြီးသည် စကားမပြောနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ကျုံးသည် သူထံမှ အဖြေကို မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

သူ မြွေနက်ကြီးနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ "မြွေချောလေးရေ၊ ကျွန်တော့်အစားအစာတွေ ကုန်သွားပြီ။ ကျွန်တော်နဲ့အတူ အမဲလိုက်ထွက်ပေးနိုင်မလား...အဲဒီခြေသုံးချောင်း ကြက်ကိုပဲ ဖမ်းပေးလေ။ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ကျွန်တော်က မြွေငါးကို ထပ်စားချင်တာ..."

မြွေနက်ကြီး - "???"

ခြေသုံးချောင်း ကျီးကန်းနှင့် ကျားနဂါးမှလွဲ၍ သူသည် သူ့ခင်ပွန်းလေးအား ခြေသုံးချောင်း ကြက်နှင့် မြွေငါး ကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် အရာများကို မည်သည့်အချိန်ကမှ ကျွေးခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

ညဘက်၌ မြွေနက်ကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် မေးခွန်း အမှတ်အသားများ ပြည့်နှက်နေလျက်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ကျုံးသည် သူအတွက် အဆောတလျှင် ခြေဟန်လက်ဟန်များ လုပ်ပြခဲ့လေသည်။

"အဲဒါက ခြေသုံးချောင်း ကြက်လေ၊ လည်ပင်းက ရှည်တယ်။ နွားပေါက်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ အမွှေးအတောင်တွေက ရောင်စုံနဲ့ လှတယ်။ သေဟန်ဆောင်တာလည်း တော်တယ်။ အဲဒါက၊ အင်း... အဲဒီငါးအမြီးက ဝိုင်းပြီး ရှည်တယ်၊ မြွေလိုပဲ။ အဲဒါက အထူးတလည် အရသာရှိတဲ့ ငါးပဲ။"

မြွေနက်ကြီး - "..."

'ကောင်းပြီ အချစ်လေး၊ မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အဲဒါတွေက အဲဒီအတိုင်းပဲ။'

မြွေနက်ကြီးသည် သူ၏ကိုယ်ကို နိမ့်ချ၍ သူ့ခင်ပွန်းလေး၏ နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့်လျက်ပြီးနောက် ချောက်ကမ်းပါးမှ ခုန်ချကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ဝမ်ကျုံးက မြွေနက်ကြီးသည် အလွန်ရမ်းကားသည်ဟု တွေးကာ လန့်ဖြန့်သွားခဲ့သည်။

သူသည် မြွေတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ငှက်တစ်ကောင်မဟုတ်ချေ။

ထိုမျှမြင့်သောနေရာမှ ခုန်ချပြီးနောက် ပြုတ်ကျပါက မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။ သူသည် နောက်နောင်တွင် ထိုမျှ ရမ်းကားမှု မပြုလုပ်စေရန် သူပြန်လာသည့်အခါ ကောင်းစွာ ပြောဆိုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် အလွန်စိုးရိမ်စရာပင်။

ဝမ်ကျုံးသည် မိမိအားစွန့်ခွာ၍ ထွက်ခွာသွားသော မြွေနက်အား မြင်သောအခါ သူသည် ဂူထဲ၌ ကြာရှည်စွာနေထိုင်ရသဖြင့် အသက်ရှုကျပ်ပြီး အပန်းဖြေရန် ထွက်သွားသည်ဟု ထင်မြင်ယူဆခဲ့သည်။ သူအပေါ် အရာရာကို အားကိုး၍ မရနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သောအခါ မြွေအရေခွံကို ဝတ်ဆင်၍ ကိုယ်တိုင် အမဲလိုက်ရန် ပြင်ဆင်လေသည်။

မြက်ခင်းပြင်ကဲ့သို့ ဝေးလံသော နေရာများသို့ သွားရန် မြွေနက်ကြီးပင်လျှင် တစ်နေ့နှင့်တစ်ည အချိန်ယူရမည်ဖြစ်ရာ ဝမ်ကျုံး၏ စဉ်းစားမှုနယ်ပယ်တွင် လုံးဝ မပါဝင်ပေ။ သူသည် မြွေ၏ အသိုက်နှင့် ဝေးကွာသော တခြားတိရစ္ဆာန်များ ပေါ်ထွက်တတ်သည့် နေရာဟောင်းသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

သူ ယခင်က ထိုနေရာတွင် တွင်းတူးခြင်းကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော ထောင်ချောက်တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ယုန်တစ်ကောင်ပင် မဖမ်းမိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ တခြားမည်သည့်အရာမျှ မပြုလုပ်နိုင်ချေ။ သူ တိရစ္ဆာန်များ ပိုမိုပေါများသော တောနက်ထဲသို့ ရဲဝံ့စွာ လျှောက်လှမ်း၍ ရေအရင်းအမြစ်အနီးတွင် ပိုမိုကြီးမားနက်ရှိုင်းသော ထောင်ချောက်တစ်ခုကို တူးရမည် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် တူးဖော်ပြီးသော မြေကြီးအသစ်များကို တခြားနေရာများသို့ ရွှေ့ပြောင်း၍ တွင်းဝအား သွယ်လျသော နွယ်ပင်များနှင့် အရွက်ကြီးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ဘေးပတ်လည်များကို မြေကြီးဖြင့် ခပ်တင်းတင်း ဖိနှိပ်ပြီးနောက် သူ တူးဖော်ခဲ့သော မြေပေါ်ရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်များကို ပြန်လည်ထားရှိလေသည်။

သဘာဝအခြေအနေများ၏ မူလပုံစံအတိုင်း တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းသိမ်းထားပြီး တိရစ္ဆာန်များ ထောင်ချောက်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းမှ ကာကွယ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး ထိုသို့ ပြုလုပ်နေစဉ် တောအုပ်သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်၍ ငှက်တစ်ကောင်မျှပင် မပေါ်လာခဲ့ပေ။

သူ မကြာသေးမီက ကံကောင်းခဲ့သည်ဟု မခံစားမိဘဲ မနေနိုင်ချေ။ သူ ဤနေရာတွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။

သူ ထောင်ချောက်အနီးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်တွင် အမှတ်အသားတစ်ခု ထွင်းထု၍ သူ ရှိနေခဲ့သော ခြေရာများကို ကောင်းစွာ ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သူ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီပင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပုန်းအောင်းနေကြသော မြေခွေးများ၊ ကျားများ၊ ကျားသစ်များနှင့် တခြားထူးဆန်းသော တိရစ္ဆာန်များသည် သူတို့၏ ခေါင်းများကို ထုတ်၍ သဟဇာတဖြစ်စွာ ကြည့်ရှုကြပြီးနောက် သူတို့၏ သားပေါက်များကို ကောက်ယူ၍ ထပ်မံရွှေ့ပြောင်းရန်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် ၎င်းတို့၏ တွင်းများသို့ ပြန်သွားကြသည်။

သစ်ကိုင်းတွင် ဇောက်ထိုးမှောက်လျက် အိပ်ပျော်နေသော ဇီးကွက်ပင် မျက်စိဖွင့်၍ ငှက်များအား သွားရောက်ပြောပြ၏။ "မြွေနက်ကြီးရဲ့ ကလေးလေးက သူ့နယ်မြေကို ထပ်ပြီးချဲ့ထွင်နေပြီ။ လေထဲက မြွေနံ့ပြင်းပြင်းကို ရှူကြည့်ကြပါဦး။ မြန်မြန်သွားကြစို့။ ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီး ဆက်ရွှေ့ကြရအောင်။"

ထို့ကြောင့် ဝမ်ကျုံး၏ ထောင်ချောက်သည် အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးခဲ့ရသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။

ယခင်က သူသည် လူသားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း၊ အမျိုးသားကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွင် သိပ္ပံဘာသာရပ်၌ အမှတ်အများဆုံး ရရှိခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း၊ တခြားတိရစ္ဆာန်များထက် ပိုမိုထက်မြက်ကြောင်း ကြွားဝါခဲ့ဖူးသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ခေတ်သစ်ယဉ်ကျေးမှုမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူသည် ဘာမျှ မဟုတ်တော့ချေ။

ဤစွန့်ပစ်ထားသောကျွန်းတွင် ခြင်တစ်ကောင်ပင် သူ့ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အသက်ရှင်သန်နိုင်စွမ်းရှိသည်ပင်။

ဝမ်ကျုံးသည် လက်ဖဝါးတစ်ဖက်စာမျှသာ ရှိသော အခြောက်ခံထားသည့် အသားစကို ကြည့်၍ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ဂူမှ ရက်ပေါင်းများစွာ ကင်းကွာနေခဲ့သော မြွေနတ်ဆိုးတစ်ကောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပေပြီ။

ရွှမ်းမင်သည် သေဟန်ဆောင်နေသော ခြေသုံးချောင်း ကြက်ဆယ်ကောင်နှင့် အသက်ရှင်နေသော မြွေငါးလေးကောင်ကို ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဆွဲယူလာပြီး ညာဘက်လက်တွင် ရေငံသီးများနှင့် တောသီးခက်များ ပြည့်နေသော ရွှေရောင်သရဖူကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။ သူ၏ အမြီးရှည်တွင်လည်း တောင်ပေါ်မှ သယ်လာသော မြေနက်အမြောက်အမြားနှင့် ဂူတစ်ခုလုံးကို ပြည့်အောင်ထည့်နိုင်သော သစ်ပင်နွယ်များ၊ နုညံ့သော မြက်ပင်များ ပါရှိလေသည်။

“အိုး”

သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တံခါးရွက်ထက် ပိုကြီးသော ရွှေမှန်တစ်ချပ် ရှိနေသည်။

ရွှမ်းမင်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော မျက်နှာဖြင့် ဝမ်ကျုံး၏ နောက်မှ ပေါ်လာပြီး ဝမ်ကျုံးထံမှ မေတ္တာပါသော နမ်းရှုံ့ခြင်းနှင့် ပွေ့ဖက်ခြင်းကို အထူးပင် လိုချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံး ငိုကြွေးခဲ့သည်ကို သတိရ၍ သူသည် တစ်ဝက်လူတစ်ဝက်မြွေဖြစ်သော မိမိကိုယ်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့ကြောင်း ပြောခဲ့သည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိလေသည်။

ရွှမ်းမင်သည် အသိုက်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ စဉ်းစားနေခဲ့ပြီး ဤပွဲတော်နေ့တွင် သူချစ်မြတ်နိုးရသူ မျက်ရည်ကျသည်ကို မမြင်လိုခဲ့ချေ။

သူ မြွေနက်ကြီးအသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး နေ့ရောညပါ စဉ်းစားနေခဲ့သော ဝမ်ကျုံးထံသို့ တွားသွားခဲ့သည်။