Chapter 11

အပိုင်း ၁၁

စုကျီဆွေ့ ထထိုင်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်ပိုက်ကာ၊ လိုက်ကာလို ဖုံးအုပ်ထားသည့် ကုတင်ပေါ်မှ လက်ကိုင်ဖုန်း မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဖုန်းကသာ အပြစ်ရှိသူ အစစ် ဖြစ်နေပုံရသည်။

...သူ၏ ပထမခြေလှမ်းကိုပင် မလှမ်းရသေးဘဲ၊ အရှုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရချေပြီ။

သို့သော်လည်း! ပြဿနာကြီးတော့ မဟုတ်။ အဆင့် (၂) ဆီသို့ ဆက်လက် သွားရတော့မည်။ သူတို့၏ နှစ်သက်မှု အဆင့် မြင့်တက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ တစ်ဖက်လူ၏ Moments စာမျက်နှာက  ပွင့်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား?

စုကျီဆွေ့က ထိုအတွေးဖြင့် ကိုယ့်ဘာသာ အားပေးနှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

၂။ သူတို့ အခက်တွေ့နေတဲ့အချိန် အချိန်မီ ရောက်လာပြီး ကူညီပါ။

“သူရဲကောင်းက အလှပဂေးလေးကို ကယ်တင်ခြင်း” ဆိုသည့် အကြောင်းအရာသည် ခေတ်မကုန်နိုင်ပေ။ ဘယ်သူက ထောက်ခံလဲ? ဘယ်သူက ဆန့်ကျင်ရဲလဲ!

ပစ်မှတ်က စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့်အခါ၊ ကြင်နာသော စကားလုံးများကို ကမ်းလှမ်းပါ။ သူတို့ အခက်အခဲကြုံနေရသည့်အခါ၊ သူရဲကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပျံသန်းဝင်ရောက်ကာ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်ပါ။ ထိုသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပေးပါက မကြာမီ ထိုသူက ကြယ်ရောင်များ လင်းလက်နေသော၊ နှစ်သက်မြတ်နိုးသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လာလိမ့်မည်။

ထိုမဟာဗျူဟာ၏ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ဖော်ပြချက်များက စုကျီဆွေ့၏ စိတ်ထဲတွင် ရုပ်ရှင်တစ်ကားကဲ့သို့ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။ ကုယီလန်က သူ့ကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေပုံ၊ ထို့နောက် ခပ်နိမ့်နိမ့် အနည်းငယ် အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောနေသည်ကို သူ မြင်ယောင်နေခဲ့ပြီတကား။ “ဆွေ့‌ဆွေ့၊ မင်းက တကယ်ကို အံ့သြစရာပါပဲလား” 

ကိုယ့်စိတ်ကူးဖြင့် ကိုယ် ရှက်သွေးဖြာကာ၊ စုကျီဆွေ့ သူ၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာကို ခေါင်းအုံးထဲသို့ တိုးဝင်ဖွက်လိုက်ပြီး ငှက်ကုလားအုတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ဖုန်းက တုန်ခါသွားသည်။

သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံပင်လေးက တွန့်သွားသည်။ သူက ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ ပန်းရောင်သန်းနေပြီး ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေး ပေါ်လာသည်။ ပြီးနောက် မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ မက်ဆေ့ခ်ျကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်၏—

[သူစိမ်း 。: ရှိလား?]

သူ၏ အစောပိုင်း ပို့စ်က လူအများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို အနည်းငယ် ရရှိခဲ့ပြီး၊ လူများက ထိုစာတွင် စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားပြောနေခဲ့ကြချေပြီ—သို့သော် ဤစာက သူ တစ်ဦးတည်းသာ ရရှိခဲ့သော ကိုယ်ပိုင်စာ ဖြစ်၏။

စုကျီဆွေ့က လူစိမ်းများနှင့် စကားပြောဆိုရန် အမြဲတမ်း ကြောက်နေခဲ့သည်။ သူ၏  ကမ္ဘာငယ်လေးတွင်၊ လူစိမ်းများက အန္တရာယ်နှင့် ညီမျှသည်။

ထို့ကြောင့်၊ သူက ထိုမက်ဆေ့ချ်ကို သဘာဝအတိုင်း လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ပြီးနောက်၊ ပိုမို လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရစေရန်၊ ထို Chat ကိုပါ ဖျက်လိုက်၏—မျက်စိအောက်က လွတ်သွားသည့်အခါ စိတ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ပင်။

သို့သော် မကြာမီပင် ထိုလူစိမ်းက ဇွဲမလျှော့ဘဲ ထပ်မံ စာပို့ပြန်သည်။

[。: အားနေလား?]

[。: ဖုန်းနံပါတ် ဖလှယ်ရအောင်လား?]

ဇွဲကောင်းလိုက်တဲ့ ဖြစ်ခြင်း။ ကပ်သီးကပ်သတ် နိုင်လိုက်တာ။ အလွန် သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

စာပို့သူ၏ ပရိုဖိုင်ပုံသည် သာမာန် စနစ်မှ ပုံကိုသာ သုံးထားသည်ကို မြင်သော စုကျီဆွေ့က ဝဘ်ဝတ္ထုများမှ စက်ဆုပ်ဖွယ် ဦးလေးကြီးများနှင့် ချက်ချင်း ဆက်စပ်တွေးလိုက်သည်။—ထိုသူများက အွန်လိုင်းပေါ်မှ လူစိမ်းများကို စာများ အလွန်အကျွံ ပို့တတ်ကြသည်။ ဖုန်းနံပါတ် ဖလှယ်ရန် တောင်းဆိုပြီးနောက်၊ ကြောက်စရာကောင်းသော စာများကို စတင် ပို့တတ်ကြသည့် အမျိုးအစားပင်။

စုကျီဆွေ့က ဆိုရှယ်လ်မီဒီယာ App များကို  အသုံးပြုခဲသောကြောင့် “Block” ဆိုသည့် လုပ်ဆောင်ချက်ကိုပင် မသိပေ။

Chat Box က ဆက်လက် မှိတ်တုတ် မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေ၏– တစ်ဖက်လူက စာရိုက်နေသည်…

စုကျီဆွေ့ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထိုသူက မပြောသင့်သည့် စကား တစ်ခုခု ပြောလာပါက ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ? 

သို့မဟုတ် ပို၍ ဆိုးသည်မှာ၊ မမြင်သင့်သည့် အရာတစ်ခုခုကို ပို့လာပါက ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ? 

မျက်စိတွင် မျက်စွံနာမျိုး အမှန်တကယ် မဖြစ်ချင်ပါချေ။

ထို့ကြောင့် တုန်ရီနေသော လက်ချောင်းများနှင့် သူ၏ ဆိုရှယ်လ် စွမ်းအင်များ အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားသည်အထိ၊ သူက အဖြေတစ်ခုကို စေလွှတ်နိုင်ခဲ့သည်—

[User1947296: မပို့နဲ့နော်]

ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်ရင်း အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းဖြင့် မောဟိုက်နေခဲ့ပြီး၊ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လူမှုဆက်ဆံရေး၏ အဖိုးအခက ကြီးမားလှသည်!

အင်တာနက်က ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသည်။ အွန်လိုင်းမှ လူများသည်လည်း ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်နောက်ပိုင်းတွင်၊ ထိုဦးလေးက မည်သို့ပင် ပြန်ဖြေစေကာမူ စုကျီဆွေ့ သူ၏ ဖုန်းကို ပစ်ချလိုက်ပြီး၊ နောက်သို့ ပြန်လှဲကာ၊ သူ၏ ခေါင်းကို နူးညံ့သော ခေါင်းအုံးထဲသို့ ပြန်လည် မြှုပ်နှံလိုက်တော့သည်။

သူက ဆိုရှယ်လ် အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုဆိုင်ရာ အတွေးများအားလုံးကို စိတ်ထဲမှ ဖယ်ထုတ်ရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မစ်ရှင်—ကုယီလန်ကို မီးနှင့် ရေထဲမှ ကယ်တင်ရန်—အတွက် ကြံစည်မှုဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

. . . . .

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ စာကြည့်ခန်းတွင်—

ကုယီလန် တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများက ကြုံ့နေပြီး၊ ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးနက်နက်များတွင် နက်ရှိုင်းသော၊ ဖတ်မရသည့် ခံစားချက်များက ဝေ့ဝဲနေခဲ့သည်။

ဆယ်မိနစ် အစောပိုင်းတွင်—

သူက စာရွက်စာတမ်းများကို စစ်ဆေးခြင်း တစ်ချီကို ပြီးဆုံးခဲ့ရုံသာ ရှိသေးသည်။ အိမ်တော်ထိန်းက နောက်ထပ် စာရွက်စာတမ်းများကို စီနေစဉ်၊ ကုယီလန်က A မြို့အတွက် သီးသန့် ရှာဖွေရေး ပလက်ဖောင်းဖြစ်သော Ahoo ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖွင့်လိုက်ပြီး စတင် လှိမ့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

Ahoo က အသုံးပြုသူ၏ နှစ်သက်မှုအပေါ် အခြေခံ၍ အကြောင်းအရာများကို ရွေးချယ်ပေးရန်အတွက် ဒေတာကြီးကို အသုံးပြုထားသည်။ ထို့ကြောင့် ပုံမှန် အခြေအနေများတွင်၊ ကုယီလန်ကို အကြံပြုထားသော ပို့စ်များက သတင်းများ၊ လက်ရှိ အခြေအနေများ၊ သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေးနှင့် စီးပွားရေးဆိုင်ရာ အပ်ဒိတ်များသာ ဖြစ်နေခဲ့၏—A မြို့မှ အထက်တန်းလွှာများ၏ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် အလွန် သင့်တော်သည်။

“ကုသခင်လေး” အိမ်တော်ထိန်းက စာရွက်စာတမ်းများကို လှန်လှောရင်း ပြောခဲ့၏။ “အိပ်ရာမဝင်ခင် သခင်လေးကို သွားကြည့်ရမလား? သူ အခုထိ ငိုနေရင် နှစ်သိမ့်ပေးလို့ ရတာပေါ့”

ကုယီလန်က သူ၏ မျက်ခွံများကိုပင် မပင့်လိုက်ပေ။ “မလိုဘူး”

“အင်း၊ သခင်လေးက အိပ်ရာဝင် ပုံပြင်တောင် ပို့ပေးပြီးပြီဆိုတော့၊ သူ အခု အများကြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားလောက်ပါပြီ။ ငိုရတာ မောသွားလို့ မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်း အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူနေလောက်ပြီ ထင်ပါရဲ့?”

အိမ်တော်ထိန်းက တာဝန်အရ ဖြစ်စေ၊ ချစ်ခင်မှုကြောင့် ဖြစ်စေ၊ သူ၏ သူဌေးက ဤလက်ထပ်စီစဉ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်စေချင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ်မင်း၏ လျစ်လျူရှုမှုကို စိုးရိမ်သော မိန်းမစိုးတစ်ဦးကဲ့သို့ သရုပ်ဆောင်ကာ၊ အနည်းငယ် ချဲ့ကားပြီး စုကျီဆွေ့၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အခြေအနေကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အချို့ကို နှိုးဆွရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

“ဒါပေမဲ့ တကယ်ပါပဲ‌နော်” သူက နောင်တရဟန်ဆောင်၍ ဆက်ပြောသည်။ “ပထမဆုံး နေ့မှာတောင် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သွားတာ။ သခင်လေးကသာ ဒီလောက် ဝမ်းနည်းနေမယ်ဆိုရင်၊ ဒီ အိမ်ထောင်ရေးကတော့... တော်တော်လေး စိတ်မကောင်းစရာပါပဲလား”

သို့သော် ကုယီလန်က ထိုစိတ်ကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း မရှိ။ သူက ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “လုပ်ငန်းစဉ်က ရက်စက်နိုင်ပေမဲ့၊ ရလဒ်ကတော့ စိတ်ကျေနပ်စရာပဲလေ။ ငါ သူ့ကို လန့်သွားအောင် လုပ်ခဲ့ရင်၊ ပိုလို့တောင် ကောင်းသေး”

အိမ်တော်ထိန်းခမျာ သူ့သူဌေးကို သဘောမတူရဲသကဲ့သို့၊ ဆန့်ကျင်ရန်လည်း မစွမ်းသာခဲ့။ သူက ဉာဏ်ပညာရှိရှိ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး စာရွက်စာတမ်းများကို စီစဉ်ခြင်းအပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ကုယီလန် သူ၏ အကြည့်ကို Ahoo ဆီသို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ယနေ့ညတွင်၊ တစ်စုံတစ်ရာက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်—ထိပ်တန်း ခေတ်စားနေသော ပို့စ်က ပုံမှန် အကြောင်းအရာများနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။

[ကူညီကြပါဦး] 💖တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ နှစ်သက်မှုကို ဘယ်လို မြှင့်တင်ရမလဲ?💖

ခေါင်းစဉ်က အရောင်အသွေး စုံလင်ပြီး စွဲဆောင်မှု ရှိသည်၊ ဈေးပေါပေါ၊ ရိုမန့်တစ်ဆန်သော ခံစားချက်များဖြင့်လည်း စိမ့်ဝင်နေသည်။

ကုယီလန်က စိတ်ဝင်စားမှုမရှိဘဲ ဆွဲချလိုက်တော့မလို ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ပို့စ်တင်သူ၏ Avatar က ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ မျက်စိပသာဒ ရှိနေသည်—ထိုအရာက သူ၏ လက်မကို ဆွဲချနေစဉ်တွင်ပင် ရပ်တန့်သွားစေသည်။

ထိုအရာထက် ပို၍ ထင်ရှားသည်မှာ အသုံးပြုသူ၏ နာမည်ဘေးရှိ Tag ဖြစ်သည်– “အနီးနားရှိ အသုံးပြုသူ”

သူ၏ လက်ချောင်းများ တောင့်တင်းသွားသည်။ ခဏတာ ရပ်ပြီးနောက်၊ သူက ထိုအသုံးပြုသူ၏ ပရိုဖိုင်ကို ဝင်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ Avatar ပုံကို မျက်နှာပြင် အပြည့် ဖွင့်လိုက်သည်။

ကွန်ရက်က နှေးကွေးနေခဲ့သည်။ မျက်နှာပြင်က အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်ပတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပရိုဖိုင်ပုံ ပေါ်လာပြီး မျက်နှာပြင် တစ်ဝက်ကို ပြည့်သွားခဲ့သည်။

...ရင်းနှီးသော Avatar ပုံ။ ရင်းနှီးသော ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အသွင်အပြင်။ ရင်းနှီးသော လက်ထိပ်ပုံစံ အမွေးပွအရုပ်။

ကုယီလန် : “…”

ရှင်းနေသည်မှာ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က အွန်လိုင်းတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အချက်အလက်များကို မည်သို့ ကာကွယ်ရမည်ကို မသင်ယူရသေးချေ။ သူတို့၏ ရှာဖွေမှုမှတ်တမ်းက သူတို့၏ ပရိုဖိုင်ပေါ်တွင် အများသူငှာ မြင်နိုင်ဆဲ ဖြစ်၏—ဝဘ်ပေါ်တွင် အဝတ်မပါဘဲ ပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ပင်။ အသေးစိတ်တိုင်းက ပွင့်လင်းစွာ ရှိနေသည်။

ကုယီလန် လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

[လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို လက်ထပ်ရမလဲ?]

[ထိပ်ဆုံးကလူကို ဘယ်လို နည်းနဲ့ ဒူးထောက်ပြီး စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဝန်ခံအောင် လုပ်ရမလဲ?]

[ရဖို့ခက်ခဲခြင်းရဲ့ အလန်းဆုံး အကျိုးကျေးဇူး ၁၀ ချက်ကို လေ့လာရန်]

[အိမ်ထောင်ရေးမှတ်ပုံတင်ရုံးက မိုဘိုင်းလ်ကားလား? အဲ့ဒါက တကယ်ကြီး သူ့အလိုလို လည်ပတ်တာလား? မင်္ဂလာလက်မှတ် ရဖို့ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ?]

. . . . .

အိမ်တော်ထိန်း ဖော်ပြခဲ့သည့် သခင်လေး—ကုတင်ပေါ်တွင် ကွေးနေသူ၊ မျက်ရည်များဖြင့် မျက်နှာအပ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ကိုယ်တိုင် သက်သာအောင် လုပ်နေသူ—က အွန်လိုင်းတွင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေရုံသာမက၊ အဆိုးရွားဆုံး အရာများကိုပါ တက်တက်ကြွကြွ ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

ကုယီလန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များက လှိုင်းထလာသည်။ သူ၏ နားထင်များတွင် တင်းမာသော နာကျင်မှုတစ်ခုက လှုပ်ခတ်နေသည်။ သူက သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး၊ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်သွားခဲ့သည်။

သူက သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြန်မဖွင့်မီ အချိန်အတော်ကြာ ကြာမြင့်သွားသည်။ ယခုတွင် သူ၏ မျက်လုံးများက တည်ငြိမ်ပြီး၊ ဘာမှ ဖတ်မရတော့ပေ။ ထို့နောက် ထိုသူ၏ Chat Window ကို နှိပ်လိုက်သည်။

[。: ရှိလား?]

အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့။

ထိုကောင်လေးက မက်ဆေ့ချ်ကို မမြင်သေးဟု ယူဆကာ ကုယီလန်က နောက်ထပ် စာနှစ်စောင်ကို ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး အချက်ကျကျ ပို့လိုက်သည်–

[。: အားနေလား?]

[。: ဖုန်းနံပါတ် ဖလှယ်ရအောင်လား?]

ထိုကောင်လေးက အမြဲတမ်း နာခံတတ်ပြီး အလိုလိုက်တတ်သူ၊ ကိုယ်ပိုင် ဆန္ဒမရှိဘဲ နောက်ကွယ်ကနေ လိုက်နေသည့် အမြီးလေးတစ်ချောင်းနှင့် တူသည်ဟု ထင်ရသည်။ ထိုသို့သော သူများက “လူအများအား စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်တတ်သူများ” အမျိုးအစားတွင် ပါဝင်တတ်သည်—မငြင်းဆိုနိုင်သူများ၊ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဖြစ်စေ၊ မဆီလျော်သည်ဖြစ်စေ တောင်းဆိုမှု မှန်သမျှကို “ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့” ဟုသာ အမြဲတမ်း ပြန်ဖြေတတ်ကြသည်။

ကုယီလန် လူတစ်ဦး၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို အမြဲတမ်း လျင်မြန်စွာ အကဲဖြတ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက တိုက်ရိုက် အချက်ကျကျ မေးလိုက်သည်။

ထိုကောင်လေးက စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပြန်ဖြေလာခဲ့သည်–

[User1947296: မပို့နဲ့နော်]

ထိုနောက်တွင် ချက်ချင်းပင်၊ Chat မျက်နှာပြင်က မှိတ်တုတ် မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားခဲ့—ပြီးနောက် မီးခိုးရောင်သို့ ပြောင်းသွားခဲ့၏။

မက်ဆေ့ချ်က မရှင်းလင်းသေးဟု စိုးရိမ်သောကြောင့် စနစ်က အထောက်အကူပြုသော အသိပေးချက်ကို ပြသခဲ့သည်–

“အသုံးပြုသူက အွန်လိုင်းမှ ဆင်းသွားပါပြီ”

ကုယီလန် : “…”

သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများသည် ဖန်သားပြင်အထက်တွင် ပျံဝဲနေခြင်း မပြုမီ စားပွဲပေါ်တွင် ခဏ ရပ်နားသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုက သူ၏ အတွေးများကို အနှောင့်အယှက် ပေးခဲ့သည်။

ခေါ်ဆိုသူ၏ ID က ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် မှိတ်တုတ် မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။

ကုယီလန်၏ နှုတ်ခမ်းများက ပါးလွှာပြီး စိတ်မရှည်သည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ဖိကပ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်သွားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူက “ဖြေကြားရန်” ကို နှိပ်လိုက်သည်။

လိုင်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ပင်ပန်းသော်လည်း ရိုသေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်–

“မင်္ဂလာပါ၊ ကုဥက္ကဋ္ဌ”

. . . . .

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ စုကျီဆွေ့ သူ့ဘဝတွင် တစ်ခါမှ မအိပ်စက်ဖူးလောက်အောင်ပင် အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်ခဲ့သည်။

အရင်က သူ့ကို ခြောက်လှန့်ခဲ့သော အိပ်မက်ဆိုးများက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။ သူက ဂွမ်းစများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တိမ်တိုက်တစ်ခုထဲတွင် ပျံဝဲနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ထိုအရာက ညင်သာစွာ ယိမ်းထိုးနေ၏။ သူက မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ နေ့အလင်းရောင်သည် ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းဝင်ရောက်နေခဲ့သည်။

သူက ဖုန်းကို ကောက်ယူပြီး အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

မနက် ၆ နာရီ ၂၀ မိနစ်။ သတ်မှတ်ထားသော နိုးထချိန်အထိ မိနစ် လေးဆယ် ကျန်နေသေးသည်။

သူက စည်းကမ်းများကို လိုက်နာသော ဧည့်သည်ကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက မျက်လုံးများကို တစ်ဖန် ပိတ်လိုက်ပြီး၊ အနည်းဆုံး ဆယ်မိနစ်မျှ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရန် ဇွတ်အတင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်၊ ရေငတ်ခြင်းက သူ့ကို အသာစီး ရသွားခဲ့သည်။ သူက မျက်လုံးများကို နောက်တစ်ကြိမ် မှိတ်တုတ် မှိတ်တုတ် ဖွင့်လိုက်ပြန်သည်။

ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စုကျီဆွေ့ တံတွေးကို ခြောက်ကပ်ကပ် မြိုချလိုက်သည်။

သူ တကယ် ရေငတ်နေတာ၊ ရေလိုတယ်… ။

ဤကြီးမားသော ဗီလာကြီးတွင် အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ စောင့်ကြည့်ရေး စနစ် တပ်ဆင်ထားသည်။ အခန်းတိုင်းတွင် တံခါးဘောင်၌ အနီအောက်ရောင်ခြည် အပူချိန် အာရုံခံကိရိယာ တပ်ဆင်ထားပြီး၊ အခန်းအတွင်းရှိ လူဦးရေကို ရေတွက်နိုင်ကာ၊ ကုယီလန်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းထံသို့ ချက်ချင်း အစီရင်ခံနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် စာအားဖြင့်ဆိုလျှင်၊ သူ အခန်းမှ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုနှစ်ဦးက သိရှိကြလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့!

အချိန်ဇယားအရဆိုလျှင်၊ ဤအချိန်တွင် အိမ်ထဲ၌ မည်သူမျှ မနိုးနေသင့်။

လူတိုင်း အိပ်ပျော်နေသေးသည်ဆိုလျှင်၊ သူက အောက်ထပ်ကို ခိုးဆင်းနေတာကို ဘယ်သူက သိနိုင်မှာတုန်း?

စုကျီဆွေ့ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဉာဏ်ကြီးရှင် ဖြစ်ရပ်အပေါ်တွင် ဝင့်ကြွားသွားခဲ့သည်။

သူက ကုယီလန် ပေးထားသော သော့ကို ခေါင်းအုံးအောက်၌ လှမ်းယူလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်ရှိ လက်ထိပ်များကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ယုန်ဖိနပ်ကလေးကို စီးလိုက်ပြီး ပထမထပ်ရှိ ရေခဲသေတ္တာဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် သွားခဲ့၏။

ထိုနေရာသို့ ရောက်ရန်၊ သူက ကြီးမားသော ခရုပတ်လှေကားမှ ဆင်းရလိမ့်မည်။

စုကျီဆွေ့ လှေကားပေါ်သို့ ခြေချကာ အကွေ့ကို ပတ်လိုက်သောအခါ၊ ဧည့်ခန်းထဲရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်—အရပ်ရှည်ပြီး မတ်မတ် ထိုင်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခု၊ ပြောင်လက်နေသော ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်ပြီး အေးစက်နေကာ၊ သူ၏ ကျောကို အေးခဲသွားစေသည့် ခြိမ်းခြောက်နေသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

စုကျီဆွေ့ တောင့်ခနဲ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဗီဇအတိုင်း သူက လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် အောက်ထပ်မှ အသံတစ်ခုက သူ့ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

“ဘယ်ကို သွားဖို့ စဉ်းစားနေတာလဲ?”

ကုယီလန်၏ အသံက နိမ့်ပြီး ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ခံစားချက် ကင်းမဲ့ကာ၊ အဆုံးတွင် သဘာဝအတိုင်း ကျဆင်းသွားသော လေသံဖြင့်—ထူးထူးခြားခြား မှတ်မိနိုင်သည်။

ဖမ်းမိသွားသောကြောင့် စုကျီဆွေ့ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တုန်သွားရသည်။ သူက သစ်သားပြားကဲ့သို့ မတ်တတ် ရပ်နေခဲ့ပြီး၊ လှုပ်ရဲခြင်း မရှိ၊ ကုယီလန်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရဲခြင်းလည်း မရှိပေ။ သူက သူ၏ အမွေးပွ ခေါင်းလေးကို ငုံ့ထားခဲ့ပြီး နှာခေါင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ၊ နှလုံးသားကိုသာ အာရုံစိုက်ရင်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။ 

“ဆင်းလာခဲ့” ကုယီလန်က ထပ်မံ အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ 

စုကျီဆွေ့ စိတ်ပူပန်စွာဖြင့် သူ၏ လက်ချောင်းများကို ညှစ်ထားခဲ့သည်။ ကုယီလန်၏ လေသံတွင် လျှော့ပေါ့ပေးသည့် အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရသောကြောင့်၊ သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ခြေလှမ်းသေးသေးလေးများဖြင့် မ၀ံ့မရဲ လှေကားမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ 

သူက စိတ်ခံစားမှုကို သိရှိနားလည်နိုင်စွမ်း အားနည်းပြီး ကျိုးကြောင်း ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းလည်း အားနည်းသည်။ အများအားဖြင့် သူက တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီးသွားမှသာ ထိုကိစ္စ၏ အရေးကြီးပုံကို သဘောပေါက်တတ်သူ ဖြစ်၏။ 

လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်ကမှ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတွင် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ရေခဲပြင်ကြီးထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထိုးကျသွားခဲ့ချေပြီ။ 

နောက်ကျသော်လည်း မနောက်ကျသေး၊ ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်းတို့က နောက်ဆုံး၌ သူ့ထံ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ 

လှေကားက မည်မျှပင် ရှည်ပါစေ၊ အဆုံးသတ်ဆိုသည်မှာ ရှိစမြဲပင်။ 

စုကျီဆွေ့ အောက်ခြေသို့ ရောက်လာပြီး ကုယီလန်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သောအခါ၊ သူက ကုယီလန်ကို မော့ကြည့်ရဲခြင်း မရှိပေ။ 

ဆိုဖာပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေသော ထိုလူ၏ ရုပ်အသွင်က လေးနက်ပြီး လွှမ်းမိုးနေသည်ကို  ခံစားနေရသည်။ ကုယီလန်၏ မျက်လုံးများက စုကျီဆွေ့၏ ပါးပြင်ကို ဝေ့၀ဲသွားပြီး၊ စူးစမ်းရှာဖွေနေခဲ့ကာ ရှင်းပြချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ 

ငါ စည်းကမ်း ဖောက်မိသွားပြီ။ ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ သူ ငါ့ကို နှင်ထုတ်တော့မယ်။ ငါ့ကို စွန့်ပစ်တော့မယ်။ 

စုကျီဆွေ့ စိုးရိမ်စိတ်နှင့် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နှလုံးသားဖြင့် တွေးလိုက်သည်။ 

“ခ-ခင်ဗျား... အစောကြီး နိုးတာပဲ...” သူ၏ ဝမ်းဗိုက်က စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် လှည့်လည်နေပြီး၊ သူ့ကိုယ်သူ ခုခံကာကွယ်ရန် အလွန်အမင်း ကြောက်နေခဲ့သဖြင့် သူက တိုးတိုးလေးသာ ရေရွတ်လိုက်၏။ 

ဤမျှ စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး အားကိုးရာမဲ့နေသည့် အချိန်တွင်၊ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လွင့်ထွက်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက မှိန်ဖျော့ဖျော့ “ဘီ၊ ဘီ” အသံကို ဝေဝေဝါးဝါး ကြားလိုက်ရသော်လည်း၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခြင်းတော့ မရှိပေ။ 

“ငါ မအိပ်ရသေးတာ” ကုယီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို ပြောသည်။ “မင်း ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ?” 

စုကျီဆွေ့ ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ပါးပြင်ကို လက်ကလေးဖြင့် ထိလိုက်သောအခါ၊ မျက်ရည်တို့၏ အေးစက်သော လမ်းကြောင်းကို တကယ်ပင် ထိမိလိုက်သည်။ 

သူက အံ့သြတုန်လှုပ်သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာကို လျင်မြန်စွာ ပွတ်သပ်ကာ ကြောင်တစ်ကောင်လို ကျနေသော မျက်ရည်များကို သုတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူက အာရုံပြောင်းရန်အတွက် အကြောင်းအရာအသစ်တစ်ခုကို တယိမ်းတယိုင် ပြောလိုက်၏– 

“ဘာလို့... မအိပ်တာလဲဟင်?” 

ကုယီလန်က စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်စာတမ်းပုံဆီသို့ မေးငေါ့ပြလိုက်ပြီး ရိုးရှင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က လုပ်စရာရှိတာတွေ မပြီးခဲ့လို့လေ” 

စုကျီဆွေ့ သူ၏ မျက်ရည်များကို ဘယ်တော့မှ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ စကားဝိုင်းကို အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ မျက်ရည်များက ဆက်လက် ကျဆင်းနေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ညဝတ်အင်္ကျီကို စိုစွတ်စေခဲ့သည်။ 

သူက သူ၏ လက်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ မြှောက်ပြီး သုတ်လိုက်ကာ၊ မကြာသေးမီကမှ အကြီးအကျယ် အနိုင်ကျင့်ခံထားရသကဲ့သို့ အလွန် သနားစရာ ကောင်းနေလေသည်။ 

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နေသည့်တိုင်၊ သူက ယဉ်ကျေးသော စကားလေးများကို အသည်းအသန် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်– “ခင်ဗျား... အရမ်း ဒေါသ ထွက်နေလားဟင်?” 

ကုယီလန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ညလုံးပေါက် မအိပ်ရသေးသောကြောင့် ပိုမို နက်မှောင်နေသော သူ၏ နက်ရှိုင်းသည့် မျက်လုံးများတွင် နီရဲသည့် အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုက သန်းနေခဲ့၏။ 

သို့သော် အမှန်တရားမှာ၊ ကုယီလန်သည် သူ၏ တစ်သက်တွင် ဒေါသ၊ ဝမ်းနည်းမှု၊ သို့မဟုတ် သနားကရုဏာကဲ့သို့သော ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုများကို ခံစားရခဲသည်။ 

သူက အမြဲတမ်း ဖိအားနိမ့်သည့် လေထုကို ထုတ်လွှတ်နေသောကြောင့်၊ သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံသူများက ထိုသို့ မကြာခဏ ထင်မှတ်တတ်ကြသည်။ သူ စိတ်မကြည်ဘူး…. 

ထိုသို့သော စိတ်ခံစားချက် မတည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားရန်မှာ လူအများစုအတွက် ခက်ခဲသည်။ အနုတ်လက္ခဏာဆောင်သော စိတ်ခံစားချက်များက အလွှာလိုက် စုပုံလာတတ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲတတ်သည်—လူက စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားခြင်း သို့မဟုတ် အောက်ခြေမှ ပြန်လည် တက်လှမ်းလာခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကုယီလန်အတွက်မူ ထိုသို့သော အခြေအနေက လုံးဝ သဘာဝကျသည်—ထို တိမ်တိုက်မဲများက သူ့နှင့် လုံးဝ ရောနှော ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပုံရသည်။ သူနှင့် အချိန်အကြာကြီး သိကျွမ်းခဲ့သော လူများပင် ထိုသို့ ကောက်ချက်ချနိုင်ခဲ့ကြ၏။ “သူ ပျော်ပုံလည်း မပေါ်ဘူး”  

ဒါက ဒေါသလား? မဟုတ်။ 

စိတ်ပျက်အားငယ်မှုလား? အဲ့လိုပုံလည်း မပေါ်။ 

သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များက အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေသည်—နာကျင်စရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် တည်ငြိမ်လှသည်။ 

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် စိတ်မရှည်သည့် ဘက်သို့ ယိမ်းနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ တိတ်ဆိတ်သော လျစ်လျူရှုမှုတစ်ခု ရှိနေ၏။ သို့သော် တကယ်ကြီး ဒေါသထွက်နေခြင်းလား? ထိုစိတ်ခံစားချက်က သူ့အပေါ်တွင် မည်သည့်အခါမှ အမှန်တကယ် မပေါ်ပေါက်ခဲ့—အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့်အရာမျှ၊ မည်သူမျှ ထိုသို့သော တုံ့ပြန်မှုမျိုးနှင့် ထိုက်တန်သည်ဟု သူ မယူဆခဲ့သောကြောင့်ပင်။ 

ကုယီလန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စုကျီဆွေ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ 

ကောင်လေး၏ မျက်တောင်ရှည်များတွင်  မျက်ရည်စက်သေးသေးလေးများက စွန်းထင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်သေးသေးလေးများက သူ၏ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်၊ ညဝတ်အင်္ကျီ၏ အစွန်းကို ပွတ်လိုက်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အလှည့်ကျ လုပ်ဆောင်နေခဲ့၏။ သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့်၊ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်၏ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် အလင်းရောင်လေးကို တွေ့ရပြီး၊ သူက တစ်ခုခု ပြောတော့မည့် ပုံပေါ်သည်။ 

ကုယီလန်က လျစ်လျူရှုကာ မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ပြီး၊ သူ့အကြိုက်ကို လိုက်၍ ပြောလိုက်သည်– “အင်း၊ နည်းနည်း ဒေါသထွက်နေတယ်” 

စုကျီဆွေ့၏ မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ရည်များလည်း နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး၊ သူ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက် လုပ်ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် သက်သာရာရသည့် စကားတစ်ခွန်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်– “စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်” 

သူ၏ အသံက နူးညံ့ပြီး ပျော့ပျောင်းနေခဲ့ကာ၊ ကလေးဆန်မှုများ ပါဝင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ငိုခဲ့ရသောကြောင့် ကျန်နေခဲ့သည့် နှာခေါင်းသံကြောင့် ထူအိနေသည်။ 

ကုယီလန်: “?” 

စုကျီဆွေ့ အောင်ပွဲရလိုက်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ 

နှစ်သက်မှုဆိုင်ရာ မဟာဗျူဟာ၊ အဆင့် (၂): ပစ်မှတ်က စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့်အခါ နှစ်သိမ့်ဖွယ် စကားလုံးများကို ကမ်းလှမ်းပါ။ 

သူ အောင်မြင်သွားပြီဟု ထင်လိုက်သည်—အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကုယီလန်တစ်ယောက် သူ့ကို တံခါးဝသို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်း သို့မဟုတ် အချိန်ဇယားကို ချိုးဖောက်ခြင်းအတွက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း မပြုခဲ့သောကြောင့်ပင်။ ထိုအရာက လက္ခဏာကောင်း ဖြစ်၏။ 

သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများက စတင် မှေးမှိန်သွားပြီး၊ သူက သူ၏ ကံကို ထပ်မံ တွန်းအားပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူက ညဝတ်အင်္ကျီအိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လက်ထိပ်သော့နှင့် သူ၏ ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ 

သော့ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ “ဒီမှာ” 

ကုယီလန်က သော့ကို ယူပြီးနောက်၊ စုကျီဆွေ့ အခြားတစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပုံရသည်။ သူက ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုအရာကိုပါ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ 

“ဒီမှာ” 

ကုယီလန်၏ အကြည့်က ဖုန်းဆီသို့ ကျဆင်းသွားသော်လည်း၊ သူက မယူဘဲ နေခဲ့သည်—ထို့အစား၊ ရှင်းပြချက်ကို မျှော်လင့်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ 

သူတို့နှစ်ဦးကြား တိတ်ဆိတ်မှုက လေးလံလာခဲ့သည်၊ အထူးသဖြင့် ကုယီလန်ကဲ့သို့ လူမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် သူ၏ အရှိန်အဝါသက်သက်ဖြင့်ပင် အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖိအားပေးနိုင်သည်။ သို့သော် စုကျီဆွေ့သည် အမြဲတမ်းလိုလိုပင် အသိနောက်ကျသောကြောင့်၊ သူ၏ လက်မောင်းက ပင်ပန်းလာနေသည်ကိုသာ သတိထားမိလိုက်သည်။ 

သူက ဖုန်းကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်ပြီး၊ WeChat ကို ဖွင့်လိုက်ကာ၊ ခေါင်းကို စပ်စပ်စုစု စောင်းငဲ့လျက် ထပ်မံ ပေးလိုက်သည်– “ခင်ဗျား... မစစ်ချင်ဘူးလား?” 

ကုယီလန်: “…” 

ထိုအချိန်တွင်၊ အိမ်တော်ထိန်းက လှေကားမှ ဆင်းလာခဲ့သည်– “???” 

သူက အခုမှ အိပ်ရာက နိုးလာခဲ့ပြီး၊ အိမ်တော်မှဝန်ထမ်းများအား လုပ်ငန်းတာဝန်များ ခွဲပေးရန် လာခဲ့ရာတွင်၊ ဤထူးဆန်းပြီး လုံးဝ သဘာဝမကျသော မြင်ကွင်းကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့လိုက်ရချေပြီ။ 

ဖုန်းတွေ စစ်နေတာလား? Chat မှတ်တမ်းတွေ ဖတ်နေတာလား? တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကျူးကျော်နေတာလား? 

အဲ့ဒါက သူ့ရဲ့ ခံစားချက်မရှိတဲ့ သူဌေး လုပ်နေကျ ထိန်းချုပ်တဲ့ ပုံစံပဲ မဟုတ်ဘူးလား? 

အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ တက်တက်ကြွကြွကို ကောင်လေးရဲ့ ပါးစပ်ကနေ ကြောက်ရွံ့တဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတောင် မပါဘဲ ထွက်လာရတာလဲ? 

ကုယီလန် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ 

စုကျီဆွေ့၏ WeChat တွင် Chat ခေါင်းစဉ် နှစ်ခုသာ ရှိသည်– တစ်ခုက သူနှင့်၊ ကျန်တစ်ခုကို “ကော” ဟု မှတ်ထားသည်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲကြည့်လိုက်သောအခါ စုမင်ယွီက သူ့ကို “ခွေးမသား” ဟု ခေါ်ထားသည့် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကုယီလန်က မျက်လုံးများကို ပင့်လိုက်ပြီး ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ 

“တခြားသူတွေ” စုကျီဆွေ့က နားမလည်သေးဘဲ ပြောသည်။ ဖုန်းကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်ပြီး တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်သည်—ချီးမွမ်းခံရရန် မျှော်လင့်နေသည့်အလားပင်။ “မထည့်ထားပါဘူး” 

ကုယီလန်၏ စိတ်ထဲတွင်၊ ထို မီးခိုးရောင် Chat မျက်နှာပြင်က Ahoo မှ သတိပေးချက်နှင့်အတူ ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာသည်– “အသုံးပြုသူ အွန်လိုင်းမှ ဆင်းသွားပါပြီ” 

သူ၏ မျက်လုံးများက အန္တရာယ်ရှိစွာ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး၊ တိုးတိတ်ကာ လှောင်ပြောင်သည့် ဟင့်ခနဲ အသံတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်—အခြားသူတစ်ဦးထက် သူ့ကိုယ်သူ ပို၍ ရည်ရွယ်ဟန် ရှိသည်။ 

သူ နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ စုကျီဆွေ့၏ နှလုံးသားလေးက လုံးဝ အရည်ပျော်သွားခဲ့သည်။ 

ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး တန်ခိုးကြီးသော ရှာဖွေရေး App ကြောင့် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားခဲ့ပြီ—သူ အခုတော့ အပြင်ကို မောင်းထုတ်ခံရတော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး! 

သူက နောက်ဆုံးမျက်ရည်စက်ကို သုတ်နေစဉ်တွင် ကုယီလန်က အပေါ်စီးမှ စကားပြောလိုက်သည်၊ အသံက ပျင်းရိသော်လည်း အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။ “ဒါတော့ မလိုပါဘူး” 

သူက အိမ်တော်ထိန်းအား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ပြလိုက်ရာ၊ အိမ်တော်ထိန်းက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုစိတ်ဖြင့် ပြေးလာခဲ့သည်။ 

“လာ၊ သူငယ်ချင်းအဖြစ် ထည့်လိုက်ဦး” ကုယီလန်က သူ၏ မေးစေ့ကို အနည်းငယ် စောင်းငဲ့ကာ ပြောသည်။ 

ခိုးနားထောင်နေခဲ့သော အိမ်တော်ထိန်းက ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ နွေးထွေးပြီး လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် ပြုံးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စုကျီဆွေ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်– “သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ WeChat မှာ သူငယ်ချင်း လုပ်ရအောင်လား? အခက်အခဲ တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံလာရင် ကျွန်တော့်ကို အချိန်မရွေး လာပြောလို့ရတယ်” 

စုကျီဆွေ့ ဆိုရှယ်လ် အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုကို မလိုချင်သော်လည်း၊ လူများအား မည်သို့ ငြင်းရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် အခုလို အသေးအမွှား အမှားလေးတစ်ခုက သူ့ကို စွန့်ပစ်ခံရစေမည်ကို စိုးရိမ်နေချိန်မျိုးတွင် ဖြစ်သည်။ 

သူက ခဏကြာသည်အထိ စမ်းတဝါးဝါး လုပ်နေခဲ့ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ QR ကုဒ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ အိမ်တော်ထိန်းအား Scan ဖတ်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။ 

“မင်း ဒီအိမ်ထဲမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ထည့်လို့ရတယ်” ကုယီလန်က ငုံ့ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “အွန်လိုင်းပေါ်က အဆက်အသွယ် နည်းနည်းလေးကိုတောင်မှပေါ့၊ မင်း လိုချင်ရင်ပေါ့လေ။ အခုတော့ မင်းဖုန်းကို မစစ်သေးဘူး” 

စုကျီဆွေ့က သူ၏ ညဝတ်အင်္ကျီအစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဘာမှ မပြောခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်က ဘူးတောင်းကဲ့သို့ တုန်ခါနေခဲ့သည်။ 

“ဒါပေမဲ့—” ကုယီလန်၏ လေသံက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ 

ထိုအချိန်တွင်၊ တံခါးဘဲလ်က မြည်လာခဲ့သည်။ “ဒင်-ဒေါင်း!”  

ထိုပြတ်သားသော အသံက ကြီးမားသော ဧည့်ခန်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ အနီးအနားတွင် လမ်း‌လျှောက်နေခဲ့သော အိမ်တော်ထိန်းက တံခါးဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။ 

ဆိုရှယ်လ် ကြောက်သူတစ်ဦးအတွက်၊ တံခါးဘဲလ်က ပျက်စီးခြင်း၏ အချက်ပေးသံ ဖြစ်၏။ 

စုကျီဆွေ့၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခန္ဓာကိုယ်က သိသိသာသာ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဒူးများပင် စတင် အားနည်းလာခဲ့ချေပြီ။ 

သူက ပြင်းထန်သော၊ ကုသမှုခံယူရမည့် အဆင့်နီးပါးရှိသော ဆိုရှယ်လ် ကြောက်ဝေဒနာကို ခံစားနေရသည်။ သူ၏ အကြည့်က တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုစိတ်နှင့် မကြည့်ရဲစိတ်ကြားတွင် ယိမ်းနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်၊ သူက ကုယီလန်၏ ရှည်လျားပြီး အားကောင်းသော ခြေထောက်များကိုသာ စိုက်ကြည့်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ မျက်ရည်များ ဝဲနေသော မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ 

တစ်ဖက်တွင် ကုယီလန်ကမူ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး၊ တံခါးဘက်သို့ တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ၊ အလျင်စလို ဖြစ်ပုံ မပေါ်ပေ—ရောက်လာသူသည် မည်သူပင် ဖြစ်ပါစေ၊ လုံးဝ အရေးမပါသကဲ့သို့ပင်။ 

ထိုအမူအရာကို အကြာကြီး ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော သြဇာအာဏာမှ ပေါက်ဖွားလာခြင်းပင်—အေးစက်စက်နိုင်ကာ ၊ အလှမ်းဝေးပြီး၊ သူ့ကို လူများ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းကို အသားကျနေသူ၊ လူတိုင်း၏ အကြွင်းမဲ့ ဦးစားပေး ဖြစ်နေခြင်းကို အသားကျနေသူ ဖြစ်သည်။ အခြားအရာအားလုံးက သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် ပုံစံပြောင်းနေတတ်သည်။ 

“ဘီ၊ ဘီ၊ ဘီ—” 

ပြတ်သားပြီး ရှင်းလင်းသော အသံတစ်ခုက လေထဲတွင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ 

ဤတစ်ကြိမ်တွင်၊ စုကျီဆွေ့က ထိုအသံကို မှတ်မိလိုက်သည်။ ၎င်းက ကုယီလန်၏ နှလုံးခုန်နှုန်း စောင့်ကြည့်ရေး App မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။ သုံးကြိမ် ဘီဟူသော အသံက သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းက ပုံမှန်ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားကြောင်း ဆိုလိုသည်။

အားလုံးက သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်ပင်။ သူ၏ နှလုံးသားက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုန်နေခဲ့သည်။ 

ကုယီလန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်နှာတွင် စိတ်ခံစားမှု မရှိဘဲ၊ သူ၏ နောက်ဆုံး စကားကို တွက်ချက်ထားသော ခြိမ်းခြောက်မှုသဖွယ် ပြောလိုက်သည်– “ငါတို့ လက်ထပ်ပြီးရင် မင်းကို သူငယ်ချင်း ထပ်ထည့်ခွင့် မပြုတော့ဘူး။ ထည့်မယ်ဆိုရင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးမယ်။ ပြီးတော့—မင်း ငါ့အခန်းထဲကို ပြောင်းလာရမယ်။ ငါ မင်းကို စက္ကန့်တိုင်း၊ နေ့တိုင်း ကိုယ်တိုင် စောင့်ကြည့်ချင်တယ်” 

ဒင်— 

အရှေ့တံခါးက ပွင့်သွားခဲ့သည်။ 

စုကျီဆွေ့၏ စိတ်က လုံးဝ လစ်ဟာသွားခဲ့သည်။ 

သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ၊ အရပ်ရှည်ရှည် လူစိမ်းတစ်ယောက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ 

သူက ကုယီလန်၏ စကားများကို သတိရလိုက်သည်—သို့သော် ၎င်းတို့၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန်ပင် အခွင့်အရေး မရမီ၊ စုကျီဆွေ့ အလိုအလျောက် လှည့်လိုက်ပြီး လှေကားပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားခဲ့ချေပြီ။ 

ကုယီလန်က အိမ်တော်ထိန်းအား သိမ်မွေ့စွာ ကြည့်လိုက်ရာ၊ အိမ်တော်ထိန်းက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ တံခါးအနီးတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ အိမ်တော်ထိန်းက မဆိုင်းမတွ ကောင်လေးဆီသို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွားခဲ့၏။ 

ကံကောင်းစွာဖြင့် စုကျီဆွေ့က အရှိန်ပြင်းပြင်း မပြေးနိုင်ခဲ့ပေ။ အိမ်တော်ထိန်းက လျင်မြန်စွာ ဖမ်းမိသွားပြီး လက်များကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်—သူ့ကို ဖမ်းဆွဲရန် မဟုတ်ဘဲ၊ ကောင်လေးက လှေကားပေါ်တွင် ထပ်မံ ခြေချော်လဲပြီး ဒူးခေါင်းထိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အနီးနားတွင် အကာအကွယ်ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။ 

အနီးအနားတွင်၊ ကုယီလန်တစ်ယောက် ထိုမြင်ကွင်းကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေခဲ့ပြီး၊ ကောင်လေးက စကားအနည်းငယ်ကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ပြေးထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူ၏ မျက်လုံးများကို စိတ်ထဲတွင် အတွေးများဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့လေသည်။