Chapter 6

အပိုင်း ၆

ညဘက်အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသော ပြဿနာများသည် မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ပြန့်ကျဲလျက်သား ရှိနေ၏ ။ ၎င်းတို့၏ ကြမ်းတမ်းရှုပ်ထွေးလှသော အသွင်က စာမျက်နှာများကို လှန်လှောနေသည့် ကောင်လေး၏ ဖြူဖျော့နူးညံ့သော လက်ချောင်းများနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေတော့၏။

ကုယီလန် သူ၏ ကိုယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်– ဂုဏ်သတင်းကျော်စောသော၊ “ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ” အဖြစ် နာမည်ကြီးသည့် ကုယီလန်– မျက်နှာသေဖြင့် မေးလိုက်၏။ “မင်းက ငါ့ကို မေးနေတာလား?”

သူ၏ ပုံမှန် မစပ်စုတတ်သော လေသံထဲတွင်ပင်၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အလွန်တွေ့ရခဲသည့် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းတို့ တစစ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

စုကျီဆွေ့မှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်၏။ ကုယီလန် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထဲသို့ ဘယ်ညာ တစ်ချက်မျှ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူ့၌ သူငယ်ချင်းများ မရှိသလို၊ လူများနှင့် မည်သို့ ပြန်လည်ဆက်သွယ်ရမည်ကိုလည်း မသိချေ။ သို့သော် သူ၏ ယခင်ဘဝ အတွေ့အကြုံအရ၊ သူ့အား စစ်မှန်စွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသူများမှာ ပြိုင်ပွဲအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်များသာ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

Physics ပြိုင်ပွဲပြဿနာများက တံတားတစ်မျိုးပင်– ၎င်းတို့က အသက်အရွယ် ကွာဟမှုများကို ကျော်လွှားနိုင်ပြီး အသက်လေးဆယ်အရွယ် ရွှေတံဆိပ်ဆုရှင် နည်းပြများနှင့် ဆယ်ကျော်သက် ကျောင်းသားများကြားတွင် ငြင်းခုံမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။  ၎င်းတို့က ‌ဆိုရှယ်လ် အကွာအဝေးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပြီး၊ သူစိမ်းများက တစ်နေကုန် ငြင်းခုံကြသော်လည်း လက်မောင်းချင်း ယှက်လျက် ထွက်သွားကာ ညစာစားရန် သွားကြသည့် သူငယ်ချင်းဟောင်းများသဖွယ် ဖြစ်လာစေနိုင်၏။

အတိုချုပ်အားဖြင့်၊ ယင်းတို့က အတော်လေး ခိုင်မာသော ဆိုရှယ်လ် ကိရိယာတစ်ခုပင်။

ကုယီလန် စားပွဲပေါ် အရိပ်ကျစေရန် အနည်းငယ် ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်သည်။ သူက ပြဿနာအား ပေါ့ပေါ့တန်တန် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ထားသည့် အနက်ရောင် ဘောပင်အား လှည့်နေ၏။

ယင်းက အလေ့အကျင့်မှ ပေါက်ဖွားလာသော အမူအရာတစ်ခုဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှား၏– သူက ပြဿနာများ ရှင်းပြရန် အမြဲတောင်းဆိုခံနေရခြင်းကို အသားကျနေသည်။ သို့သော် သူပြောလိုက်သည်မှာ။ “ငါ ဒါလုပ်တတ်တယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောတာလဲ?”

သူ၏ အမူအရာက အလွန်အေးစက်နေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ စုကျီဆွေ့က စာအုပ်ထဲရှိ စာမျက်နှာ အနည်းငယ်ကို ပြန်လှန်လိုက်ပြီး ပို၍ ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းတစ်ခုသို့ ရောက်သွား၏။ ထို့နောက် ကုယီလန်အား ပြန်ကြည့်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်နေသည်။

သူက ဤဖြစ်စဉ်ကို အကြိမ်များစွာ ပြန်လုပ်နေခဲ့သည်။

သူ နောက်တစ်ကြိမ် လှန်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်၌ ကုယီလန်က နောက်ဆုံးတွင် စကားဆိုလာခဲ့၏။ “ဒီထက် ပိုသွားရင် မင်းက အညွှန်းနဲ့ နောက်ဆက်တွဲ စာမျက်နှာတွေဆီ ရောက်သွားတော့မယ်”

စုကျီဆွေ့၏ လည်ပင်းက ရဲတောက်လာသည်။ သူက လက်ချောင်းများဖြင့် ခေါက်ထားသော စာမျက်နှာ အနားသတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ထား၏။

“ငါတို့က သူငယ်ချင်းလည်း မဟုတ်၊ မိသားစုလည်း မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ငါ့ကို ကျူရှင်ဆရာ လုပ်ခိုင်းချင်တာလား?” ကုယီလန် မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စုကျီဆွေ့ ထိုစကားလုံးများအောက်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်၏။

သူ စဉ်းစားသည်... စဉ်းစားသည်…

၎င်းက ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်– မင်း လက်ထပ်ပြီးမှ အဲဒါကို မေးလို့ရမယ်... ဟူသော အဓိပ္ပာယ်မျိုးပင်…..ဟုတ်တယ်မလား?

ထို့ကြောင့် သူက ပြိုင်ပွဲစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ငယ်လေး– အခြေခံအားဖြင့် ရတနာသေတ္တာတစ်လုံးပင်ဖြစ်သည့် ထိုအိတ်ထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်ကာ ကတ်ပြားသေးသေးလေးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်၍ ပေးလိုက်တော့သည်။

ကုယီလန်က အနီးကပ် ကြည့်လိုက်၏။

ကတ်ပြားပေါ်တွင် ဂဏန်းတန်းတစ်ခု ရေးထားသည်။ စာလုံးများက ဝိုင်းစက်သပ်ရပ်ပြီး သန့်ရှင်းပြေပြစ်သည့် ပုံစံဖြင့် လှပပေသည်– ကလေးဆန်ခြင်း လုံးဝမရှိ။ ယင်းက သူ၏ ရှေ့ရှိ ကောင်လေးနှင့် ကိုက်ညီနေ၏။

စုကျီဆွေ့က သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး နားရွက်ဘေးနားတွင် ဖုန်းပြောသည့် အမူအရာလေး ပြုလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့် နံပါတ်”

“မလိုဘူး” ကုယီလန်က ကတ်ပြားကို ပြန်ပေးရန် ပြင်ဆင်ရင်း ပြန်ဖြေ၏။ “ဒီနေ့ကစပြီး–”

သူ၏ ကျန်ရှိသော ဝါကျ – ဒီနေ့ကစပြီး၊ ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ မဆက်သွယ်နဲ့တော့ – က ပါးစပ်မှ ထွက်မလာတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုကျီဆွေ့၏ လက်က လေထဲတွင် တောင့်ခဲနေခဲ့သောကြောင့်ပင်။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် အခြား ကတ်ပြားအလွတ်တစ်ခုနှင့် အနက်ရောင် ဘောပင်တစ်ချောင်း ရှိနေသည်။ ကုယီလန်၏ စကားကြောင့် သူ၏ လက်မောင်းက အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး၊ သူ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများက တစ်ဖြောင့်တည်း ဖိကပ်သွားကာ မျက်လုံးများတွင် မှုန်ဝါးဝါး ဖြစ်လာ၏။ နီရဲလာသော မျက်ခွံများက သူ မည်သည့်အချိန်မဆို ထငိုတော့မတတ် ထင်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စုမင်ယွီ အပြင်ဘက်၌ စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။

ကုယီလန် : “...”

ဒုက္ခပါပဲကွာ။ ကုယီလန် တွေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူက လက်ဆန့်ကာ ဘောပင်နှင့် စာရွက်ကို ယူလိုက်သည်။ “ဘာရေးစေချင်တာလဲ?”

စုကျီဆွေ့က ဂဏန်းများ ရေးထားပြီးသား ကတ်ပြားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ကုယီလန်က ထူးဆန်းစွာ ရှင်းလင်းပြတ်သားသည့် အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နံပါတ်ကို ချရေးလိုက်၏။ ထို့နောက် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူ၏ နာမည်ကိုလည်း ထည့်သွင်းလိုက်တော့သည်။

သူ၏ လက်ရေးသည် ရေစီးကဲ့သို့ ချောမွေ့ပြေပြစ်ပြီး၊ စာလုံးများကို ဆက်စပ်ရေးသားထားသော်လည်း ဖတ်ရလွယ်ကူမှုကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေ– တကယ်တမ်းတွင် ၎င်းက သူ၏ အရေးအသားကို ကျက်သရေရှိပြီး အားထုတ်မှုမရှိသည့် ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ပေးစွမ်း၏။ ယင်းက ထိပ်တန်းကျောင်းသားများသာ ပိုင်ဆိုင်လေ့ရှိသော လက်ရေးမျိုးပင်။

သူ ရေးသားပြီးသောအခါ ကတ်ပြားကို ပြန်ပေးလိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ “အရေးမကြီးရင် ဖုန်းမခေါ်နဲ့”

စုကျီဆွေ့က ထိုခိုင်မာလှသော၊ ကျက်သရေရှိသည့် စာလုံးများကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ မျက်နှာသေဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “တကယ် လှလိုက်တာ”

ကုယီလန် တအံ့တဩနှင့် ခေတ္တရပ်သွား၏။ ထို့နောက် လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။ “သွားကြစို့။ စေ့စပ်ပွဲကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာပြောရမယ်ဆိုတာ မင်း သိပါတယ်နော်”

စုကျီဆွေ့က ဆက်လက် ခေါင်းညိတ်နေ၏။

သို့သော် ကုယီလန်၌ သံသယများ ရှိနေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုမင်ယွီအတွက်ကြောင့် သူက ယနေ့တွင် အလွန်အကျွံ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ခြိမ်းခြောက်မှု အကျိုးသက်ရောက်မှုက အလွန်အားနည်းသွားခဲ့ပြီး၊ ကောင်လေးမှာ သူ့ကိုပင် မကြောက်ပုံရသည်။

ကုယီလန်သည် သူ မည်မျှ ကောက်ကျစ်ပြီး စွဲလမ်းမှုများ ရှိသည်ကို ကောင်းစွာ သိ၏။ သူ၏ ထိန်းချုပ်လိုစိတ်က ရောဂါလက္ခဏာကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပြီး၊ သူ့အကြောင်း ကောလဟာလများက ချဲ့ကားပြောဆိုထားခြင်း မဟုတ်ချေ။ မည်သူကမျှ သူ့ကို သည်းခံနိုင်မည် မဟုတ်သလို၊ သူ အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲရန်လည်း ဆန္ဒမရှိပေ။

သူကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်က စေ့စပ်မှုကို လူအများက ငြင်းပယ်လိုခြင်းထက် ပိုငြင်းလိုသည်။

သူက သူတို့အား ကြောက်ရွံ့စေလို၏၊ ဝေးဝေးနေစေလို၏၊ ဖြစ်နိုင်လျှင် သူ့ကိုပင် မုန်းတီးစေလိုသည်။

သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။ သူက အလွန် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေ၏။

ထို့ကြောင့်၊ အပြင်ဘက်၌ စောင့်ဆိုင်းနေသော ကံမကောင်းသူ စုမင်ယွီက  မီးခိုးတန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်  ပြေးဝင်လာခဲ့တော့သည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? ငါ ဒီမှာ ဆယ်မိနစ်ကျော်လောက် စောင့်နေခဲ့တာ။ မင်း ခဏနေလို့မှ ထွက်မလာရင် ရဲကို ခေါ်တော့မလိုတောင် လုပ်နေပြီ”

ထိုအချိန်တွင် စုကျီဆွေ့မှာ ခေါင်းငုံ့လျက်၊ လူနောက်မှ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လိုက်ပါလာသည့် အမြီးလေးတစ်ချောင်းသဖွယ် လိုက်ပါလာပြီး အပြင်သို့ ထွက်ခွာလာကြ၏။

ကုယီလန် သတိပေးပြီးနောက်၊ သူက စေ့စပ်ကိစ္စကို သူ၏ မိသားစုအား မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ တွေးနေခဲ့သည်။ သူက သဘောတူကြောင်း ပြောလို၏– သို့သော် သူ၏ အစ်ကိုက သူ့အား ငြင်းပယ်စေလိုပုံရသည်။

စုကျီဆွေ့ သူ၏ မျက်နှာငယ်လေးကို ရှုံ့မဲ့လိုက်ပြီး ထင်ရှားစွာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေ၏။

ထိုစဉ် ကုယီလန်မှာ ရုတ်တရက် လမ်းလျှောက်နေမှုကို ရပ်လိုက်ပြီး၊ စုမင်ယွီအား အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ စကားပြောလိုက်သည်– သူ့(စုမင်ယွီ)ကို မဟုတ်ဘဲ သူ၏ နောက်မှ ကောင်လေးအား ဖြစ်၏။ “သူနဲ့ စကား မပြောနဲ့”

စုမင်ယွီ မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ “???”

အစ်ကိုတော်၊ တကယ်ကြီးလား? မင်း ဇာတ်ရုပ်ထဲ အရမ်းဝင်သွားတာလား? ဒါက ပုဂ္ဂိုလ်ရေး မကျေနပ်မှုလား? ဒါမှမဟုတ် မင်းကိုယ်ကိုယ်  ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် အရမ်းကြီးတဲ့ အရူးတစ်ယောက်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား?

စုကျီဆွေ့ ပထမတွင် တအံ့တဩ ဖြစ်သွား၏။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်ပလာပြီး ခေါင်းကို အသည်းအသန် ညိတ်ပြတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် သူတို့က Cullinan ထဲသို့ တက်လိုက်ကြသည်။

စုမင်ယွီ ကားကို လှည့်မောင်းစဉ် ပေါ့ပေါ့ဆဆ မေးလိုက်သည်။ “ကဲ၊ ဘယ်လိုလဲ? မင်း သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ငြင်းမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ၊ ဒါမှမဟုတ် မားမားနဲ့ ပါးပါး မင်းအတွက် လုပ်ပေးရမလား?”

စုကျီဆွေ့ ဗီလာရှေ့ရှိ သေးငယ်သွားသော ပုံရိပ်ကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အစ်ကိုအား ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းရှေ့တွင် လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းကို “X” ပုံစံ ကန့်လန့်ဖြတ်ထားလိုက်၏။

စုမင်ယွီ : “...” 

ကမ္ဘာကြီး မီးလောင်ပါစေတော့။

သို့သော် အစ်ကိုကြီး၏ မေးခွန်းများကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက်တွင်ပင် အိမ်က လုံခြုံသော ခိုလှုံရာ မဟုတ်ခဲ့– စုမားမားကလည်း သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ထိုင်စောင့်နေသေးသည်။

စုမားမားက သူ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး  သေချာအောင် စစ်ဆေးနေချိန်၌ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်​ရေးထားသည်။ “ဘာလို့ ပြန်လာတာ ဒီလောက်တောင် နောက်ကျတာလဲ၊ သားလေး … အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား?”

စုကျီဆွေ့က ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

“ကုယီလန်က ကြောက်ဖို့ ကောင်းလား? သူက မကောင်းတဲ့ စကား‌တွေ ပြောတာ ဒါမှမဟုတ်  အနိုင်ကျင့်တာမျိုးတွေ လုပ်သေးလား?”

စုကျီဆွေ့က ခေါင်းခါပြ၏။

“ကောက သားကို အချိန်မီ လာခေါ်ခဲ့လား? အကြာကြီး စောင့်လိုက်ရသေးလား?”

စုကျီဆွေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

. . . . .

ဤကဲ့သို့ အချီအနည်းငယ် မေးမြန်းပြီးနောက် စုမားမားတစ်ယောက် တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိတော့သည်။ သူမက စုမင်ယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။ “သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?”

စုမင်ယွီကတော့ စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “သူ့ကို စကားပြောခွင့် ပိတ်ထားတယ်”

စုမားမား : “?”

သူမ အတိအကျ နားမလည်သော်ငြားလည်း၊ မိခင်တစ်ဦး၏ အပြစ်ရှိသည်ဟူသော ခံစားချက်ဖြင့် လွှမ်းမိုးနေနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။

“မားမားရဲ့ကလေးလေး အပြင်မှာ ဒုက္ခတွေခံခဲ့ရတာပဲ။ ကုယီလန်က သားကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့ရဲ့လား? ဒါတွေအားလုံးက မားမားအမှား‌တွေပါ– မားမား မလွှတ်ခဲ့သင့်တာ။ အဖြေပြန်တာတော့ မားမားကို ကိုင်တွယ်ခွင့်ပြုပါနော်? စိတ်မပူပါနဲ့၊ မားမားက သေချာ ပြောမှာပါ။ ‘တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ကံမပါဘူး။ အချိန်တွေကလည်း မသင့်သေးဘူး။ အဲ့ဒါမို့ လမ်းခွဲကြတာကောင်းပါတယ်’ လို့ပဲ ပြောလိုက်မယ်။ ကျက်သရေရှိရှိ၊ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ငြင်းတာပေါ့။ ဒါဆို သူ နောက်ဆုတ်သွားလိမ့်မယ်။ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ သဲငယ်လေး?”

စုကျီဆွေ့က ခေါင်းခါလိုက်၏။ ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေတ္တရပ်ကာ... ခေါင်းထပ်ညိတ်ပြန်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

စုမားမား ရှုပ်ထွေးမှုကြောင့် ခေါင်းမူးသွား၏။

စုမင်ယွီက မြင်သင့်သ‌လောက် မြင်ပြီးပြီဟု ယူဆလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့ စောက်ကလေး၊ အပြင်လူဘက်က ရပ်တည်နေတာ။ သွား၊ အခန်းထဲ ပြန်ပြီး စာသွားကျက်တော့”

စုကျီဆွေ့ ဤထက် ပိုကောင်းသော အခွင့်အရေးကို တောင်းဆိုနိုင်မည် မဟုတ်– သူက သူ၏ အိတ်ကို ဆွဲယူကာ အပြေး ထွက်သွားတော့သည်။

သူသည် မူလက စာဖြင့် ရေးသားရန် သို့မဟုတ် စာရိုက်၍ မက်ဆေ့ချ် ပို့ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်– သူ၏ စကားပြော စကေး နည်းပါးမှုကို အစားထိုးရန်နှင့် သူက လက်ထပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း မိသားစုအား သိစေရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော်  သူ၏ ရေးသားနိုင်စွမ်း မြန်နှုန်းကို အထင်ကြီးလွန်ခဲ့၏…

ထိုမျှမက မိခင်၏ စီးပွားရေးသမားအဖြစ် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ထိရောက်မှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အထင်သေးခဲ့သည်။

ထိုနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင်ပင် စုမားမားသည် တစ်ဖက် မိသားစုထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်တော့သည်။

သူမ၏ သားက တုံ့ဆိုင်းနေပြီး၊ စကားပြောလိုသော်လည်း စကားလုံးများ မထွက်နိုင်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စုမားမား၏ ရင်ထဲ နာကျင်ခဲ့ရသည်။ သူမ၏ စိတ်တစ်ပိုင်းက သူမ၏ သားငယ်မှာ အလွန်ကြင်နာလွန်း၍ သူတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေလိုဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုထက်မက သူမသည် ကိစ္စကို လျင်မြန်စွာ ဖြေရှင်းလိုသည်– သို့မှသာ သူမ၏ သား ရင်ထဲမှ လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို နောက်ဆုံးတွင် ဖယ်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူမက ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

“ဟယ်လို၊ ဒါ ကုယီလန်ရဲ့ မားလားရှင့်?”

တစ်ဖက်လူက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး တုံ့ပြန်၏။ စကား အနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် စုမားမားတစ်ယောက် အချက်အလက်ဆီသို့ တည့်တည့် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

“ကလေးတွေက ဒီနေ့ သူတို့ရဲ့ တွေ့ဆုံပွဲကို အခုလေးတင် ပြီးခဲ့ကြတယ်မလား? ဆွေ့ဆွေ့လေးက အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့  စကားမပြော၊ အစာမစားနဲ့– တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်တယ်။ အဲ့ဒါမို့ သူ့ကိုယ်စား ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် စကားပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ”

— ပေးလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်မှာ: ကျွန်မရဲ့ သားလေးက ရှင့်ရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သားကြောင့် ကြောက်လန့်ပြီး အဲ့လိုဖြစ်သွားတာ။ သူ့ရဲ့ မားအနေနဲ့ ကျွန်မ တရားဝင် တိုင်ကြားဖို့ ရောက်လာတာ၊ 

“ဆက်ပြောပါရှင်”  တစ်ဖက်မှ အသံက ဆို၏။

“ဆွေ့ဆွေ့လေးက တကယ်တော့ ဒီတွေ့ဆုံပွဲကို မျှော်နေခဲ့တာ။ ရှင့်ရဲ့ သားကလည်း တော်လည်းတော်၊ ထူးချွန်၊ ရုပ်လည်း ချောတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ဆွေ့ဆွေ့လေးက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက  အလိုလိုက်ခံခဲ့ရ‌တော့ ဒီလို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေမျိုးကြုံရတော့ ကောင်းကောင်း မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးရယ်။ သူ့ရဲ့ မိဘတွေအနေနဲ့လည်း အဲဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို သူ့အပေါ် ဆက်မတင်ထားချင်တော့ပါဘူး”

— သွယ်ဝိုက်သော အဓိပ္ပာယ်မှာ: ရှင်ကတော့ တော်တဲ့ သားကောင်းကို မွေးထားတာ သေချာပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့နဲ့ ဝေးဝေးမှာသာ နေ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ နှလုံးသားလေးက အဲဒီလို ပြင်းထန်တဲ့လူရဲ့ဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘူး။

“ဟင်း” တစ်ဖက် မိခင်က တည်ငြိမ်ပြီး ကျက်သရေရှိစွာ ပြန်ဖြေ၏။

“အဲ့ဒါမို့ ကျွန်မ တွေးနေခဲ့တာ– ငယ်ငယ်က ကံကြမ္မာဆုံခဲ့တဲ့ လူတွေက ကြီးလာရင်လည်း အဆင်ပြေနိုင်သေးရဲ့လား? တခါတလေကျတော့ ဒါက စဉ်းစားစရာပဲနော်”

သူမ၏ ငြင်းပယ်မှုက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင်။ စုမားမားမှာ ကုယီလန်၏ မိခင်က သူမ၏ ဖုံးကွယ်ထားသော စကားလုံးများကို ကောက်ယူနိုင်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့၏– သို့သော်  အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ထိုအမျိုးသမီးက ကျက်သရေရှိခြင်းမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြန်မပေးခဲ့ပေ။

“မိသားစုနှစ်ခုက သူငယ်ချင်းတွေပဲလေ” ဟု သူမက ညင်သာစွာ ဆို၏။ “ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး။ ရှင့်ရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေကို လုံးဝ နားလည်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မ ကုယီလန်နဲ့ စကားပြောလိုက်ပါ့မယ်”

စုမားမားက ပြုံးလိုက်ပြီး လေသံမှာ ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ “ဪ၊ ဒါဆို စိတ်ချရတာပေါ့။ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်ရှင်”

. . . . . 

ထိုအချိန်တွင် ကုယီလန်နှင့် သူ၏ မိခင်တို့က သူ၏ အဘိုး အိမ်၌ ရှိနေကြ၏။ 

မွှေးကြိုင်လှသော ဟွမ်ဟွားလီ သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ပရိဘောဂများကို သေသေချာချာ စီစဉ်ထားသည်။ Celadon လက်ဖက်ရည်ခွက်များနှင့် ဆင်စွယ် လက်ဖက်ရည်ခပ် ဇွန်းတစ်ချောင်းက သဟဇာတဖြစ်စွာ တည်ရှိနေကြသည်။ လေထုထဲတွင် လက်ဖက်ရည် နွေးနွေး၏ သင်းပျံ့သောရနံ့က ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ ရေနွေးငွေ့များသည်လည်း မီးခိုးတန်းလေးများသဖွယ် ကွေးညွတ်တက်နေကြသည်။ 

အဖိုးကုက ရိုးရာ ရှုခင်းပုံ ပန်းထိုးများ ပါသော အနက်ရောင် ရွှေချည်ထိုး ပိုးဖဲ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူက မီးတောက်မီးလျှံပမာ ပူလောင်နေသော တောင်စမ်းရေကို မြေအိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် လက်ဖက်ရည်အိုးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်နှင့် လက်ဖက်ရည်ရနံ့က အခန်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ပျံ့လွင့်သွားတော့၏။ 

“လက်မောင်းဒဏ်ရာက ပျောက်နေပြီလား?”  အဖိုးကုက လက်ဖက်ရည်ခြောက်များကို ဆေးကြောရင်း မေးလိုက်သည်။ 

ကုယီလန် ခေတ္တရပ်သွားပြီး အနီးနားတွင် ရပ်နေသည့် အိမ်တော်ထိန်းအား တစောင်း ကြည့်လိုက်သည်။ 

အိမ်တော်ထိန်းသည် ထိုအေးစက်ထက်မြက်သော အကြည့် အောက်တွင် ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားပြီး၊ လက်များကို အလျင်စလို ဝှေ့ယမ်းကာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံသာ ပြောလာလေသည်။ ကျွန်တော် မဟုတ်ရပါဘူး! 

“သိပ်လည်း အရေးမကြီးတဲ့ ကိစ္စ‌လေးပါ” ကုယီလန် ပျင်းရိလေးတွဲစွာ ပြန်ဖြေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို ရွှေ့လိုက်သည်။ 

“မင်းက ငယ်ကလည်းငယ် ၊ သန်လည်း သန်မာတုန်းဆိုပေမဲ့— ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်။ အစပ်လျှော့စား။ အနာကို ရေစိုမခံနဲ့” အဖိုးကုက တည်ငြိမ်ပြီး နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့်၊ ခိုင်မာသော်လည်း နူးညံ့စွာ ပြောကြားလိုက်၏။ 

ထိုရယ်စရာကောင်းသော ယုန်မျက်နှာ ပတ်တီးကပ်ခွာကို ပြန်တွေးမိ၍ ကုယီလန်က ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ရေစိုခံပါတယ်” 

သူ၏ အဘိုးက သဘောကျဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မင်း ဒီမနက် တွေ့ဆုံမှု ရှိတယ်မလား? တစ်ဖက်ကလေးကို  ဘယ်လို ထင်လဲ?” 

“အဆင်ပြေပါတယ်” 

အဖိုးကုက မကြားတကြား သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်၏။ 

သူသည် အရင်က နှင်းဘောလုံးလေးတစ်လုံးလို ဖြစ်ခဲ့သည့် ကောင်လေးကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးသည်။ မျက်လုံးကျယ်ကျယ်လေးနှင့် စကားပြောဆိုမှု နူးညံ့ပြီး၊ တစ်ခုခု ပျော်ရွှင်သည်ဖြစ်စေ၊ ဝမ်းနည်းသည်ဖြစ်စေ သူ၏ လက်မောင်းကို အမြဲဆွဲ၍ ဆုံးခန်းတိုင်အောင် စကားပြောတတ်သူ ဖြစ်၏။ 

ထိုကလေးက အမြဲတမ်း ထိပ်တန်းကျောင်းသား တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ အမှတ်ပြည့် စာမေးပွဲ ရလဒ်များကို ပြသသည့်အခါတွင် အဂုဏ်အယူဆုံးပင်။ ထို့နောက်တွင် သူက ချီးကျူးခံရရန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စောင့်ဆိုင်းနေပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလေ့ရှိ၏။ အဖိုးကုသည်လည်း ဘယ်တော့မှ ချုပ်တည်းမထားခဲ့ပေ။ သူ၏ ချီးကျူးမှုက ထိုကလေးအား ကြီးမားသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းလာစေခဲ့သည်ကို အမြဲသေချာစေခဲ့သည်။ 

ထို့နောက်၊ တစ်နေ့တွင် ထိုကောင်လေးကို မိဘများက ပြန်ခေါ်သွားတော့သည်။ သူက ကလေးဆန်မှုများကို ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့ပြီး၊ အရပ်ရှည်လာကာ တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်လာခဲ့၏... ပြီးနောက် အေးစက်လာခဲ့သည်။ သူက ဝေးကွာသော ဂုဏ်ယူမှုဖြင့်သာ နေထိုင်ပြီး၊ ဘယ်တော့မှ စိတ်ကောင်းမရှိသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သော၊ ဆွေးမြည့်နေသော ပတ်ဝန်းကျင် အရိပ်အာဝါသဖြင့် အမြဲဝန်းရံနေခဲ့ရသည်။ 

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူက ပိုမို စွဲလမ်းမှုများလာပြီး ပို၍ အထီးကျန်လာခဲ့သည်။ သူက အတည်ပြုချက်အား ရှာဖွေခြင်းကို ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။ တခြားသူများ သူ့ကို ဘယ်လိုမြင်သလဲ ဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ၊ သူ့အနား ကပ်ရန် ကြိုးစားသူတိုင်းကို စတင် တွန်းထုတ်ခဲ့သည်။ 

အခုလိုမျိုးပင်— သူ မည်မျှပင် မေးခွန်းများ မေးသည်ဖြစ်စေ၊ သူရရှိခဲ့သည်မှာ ဝေးကွာသော်လည်း ချို့ယွင်းချက်မရှိ ယဉ်ကျေးသော အဖြေများသာ ဖြစ်သည်။ 

အဖိုးကုက သူနှင့် အချိန်အတော်ကြာ ကင်းကွာနေသော မြေးနှင့် စကားအနည်းငယ် ပိုပြောလိုခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကုယီလန်၏ မိခင်က သူမ၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ပြီးဆုံး၍ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ 

“စေ့စပ်ပွဲကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စုမိသားစုရဲ့ အမေက ဖုန်းခေါ်တာပါ” ကုမားမားက အဖိုးကုအား ရိုသေလေးစားစွာ ပြောကြားလိုက်သည်။ 

“ဘာပြောလဲ?” 

“သူမရဲ့ သားက ကုယီလန်ကို အတော်လေး သဘောကျနေပြီ၊ ဒီနေ့ ဆုံပြီးနောက် အိပ်မရ စားမဝင်လောက်အောင် စွဲလန်းနေတယ်လို့ ပြောတယ်” ကုမားမားက တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်၏။ “သူမရဲ့ ရှက်တတ်တဲ့ ကလေးလေးက မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားပေမဲ့၊ ဖုန်းဆက်ဖို့ အရမ်းရှက်နေတာမို့ သူ့ရဲ့ မားကိုယ်တိုင်က သူ့ကိုယ်စား ဝန်ခံဖို့ ဆက်လိုက်တာလေ” 

အဖိုးကုက နက်ရှိုင်းကာ၊ မာန်ပါသော ရယ်မောသံ တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ 

ကုမားမားသည်လည်း ရယ်မောရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖုံးအုပ်ထား၏။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟလာပြီး နောက်ထပ် စကားများ ထပ်ပြောရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်မှာ ရှင်းပါသည်—

“နေ့ခင်းဘက်အိပ်မက်တွေ မက်နေပြန်ပြီလား?” ကုယီလန်က သူမအား ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံက အခန်းတစ်ခုလုံးကို အေးခဲသွားစေလောက်အောင် အေးစက်လှသည်။ 

သူ၏ ဒဏ်ရာများကြောင့် စိုးရိမ်မှု၊ သို့မဟုတ် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော စေ့စပ်ကိစ္စအပေါ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ကုမားမားက ညင်သာစွာ စကားပြောခဲ့သည်။ “အဲဒီလို လွယ်လွယ် မပြောလိုက်နဲ့လေ။ စုမားမားက ဖုန်းမချခင် မင်းတို့နှစ်ယောက် ကလေးဘဝကတည်းက ကံပါလာလို့ ဆုံခဲ့ကြတာလို့ ပြောနေတုန်းပဲ။ ပြီးတော့ အခု ကြီးလာတော့လည်း အဲဒီဆက်ဆံရေးက ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိလာမယ်လို့ မျှော်လင့်နေပုံပဲ။ သူတို့ ဒီမင်္ဂလာပွဲကို တော်တော်လေး ဖြစ်စေချင်နေတဲ့ပုံပဲ” 

ကုယီလန် ငြင်းရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ သူ ထွက်ခွာရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ 

စုကျီဆွေ့သည် အနည်းငယ်သော ထိတွေ့မှုမျှကိုပင် နောက်ဆုတ်ထိတ်လန့် တတ်ပုံနှင့်၊ ထိုနေ့က ဆေးရုံ၌ စုမားမားက သူ့ကို ပေးခဲ့သည့် “အမြင့်ဆုံး ချီးကျူးမှု” ကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သောအခါ၊ ဤရလဒ်အတွက် ရှင်းပြချက် နှစ်ခုသာ ရှိနိုင်သည်။ 

စုမိသားစုတစ်ခုလုံး အရူးအမူး ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း… 

သို့မဟုတ် ကမ္ဘာကြီးကိုယ်တိုင်က အရူးအမူး ဖြစ်သွားခြင်း။ 

“ရပ်လိုက်စမ်း။ လုံးဝ ယဉ်ကျေးမှု မရှိလိုက်တာ— လူကြီးတွေ စကားပြောတာမပြီးခင် ထွက်သွားမလို့လား?” ကုမားမားက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဒီစေ့စပ်ပွဲကို မင်းမှာ ဆုံးဖြတ်ခွင့် မရှိဘူး” 

သူမသည် ကုယီလန်က အမြဲတမ်း တစ်ဦးတည်းသမား ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိ၏။ သူ အမှန်တကယ် နားထောင်လိမ့်မည်ဟုလည်း မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမက သူမ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသလိုရုံသာ ဖြစ်သည်၊ သူမက လှုပ်ရှားသွားလာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ 

သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင်၊ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ကုယီလန် အမှန်တကယ် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ 

စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ၊ သူသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး၊ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်နေဆဲဖြစ်သော လက်ဖက်ရည်ကို ကောက်ယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက် တော့၏။ 

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ လျှာက ပူလောင်မှုကြောင့် ကျက်သွားသည်။ သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းရှိ အမြှေးပါးများအား ဓားတုံးတစ်ချောင်းဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှီးဖြတ်နေသည့်ပမာ ခံစားရပြီး၊ ထက်ရှသော နာကျင်မှုက သူ၏ အာရုံကြောများဆီသို့ တည့်တည့် ပစ်ခတ်သွား၏။ သို့သော် သူ့အတွက်မူ ပူလောင်မှုအောက်တွင် ထူးဆန်းသော သက်သာရာရမှု တစ်မျိုးနှင့်  ပူလောင်ပြီး နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော ခံစားမှုမျိုး ရှိနေခဲ့သည်။ 

သူက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ပင့်လိုက်သော်လည်း  မျက်လုံးများတွင် ဟာသရသ လုံးဝ မရှိချေ။ သူက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ “…တကယ်လား?” 

အရပ်မြင့်မြင့်နှင့် တောင့်တင်းစွာ ရပ်လျက်၊ ပူလောင်မှုကြောင့် သူ၏ အသံက ကြမ်းရှနေသည်။ သူက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အချက်အလက်တစ်ခုကို ပြောနေသည့်နှယ် လျစ်လျူရှုဟန် ပေါက်နေသည်။ သို့သော် သူ့ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားမှာမူ အပျော့စား လုံးဝ မဟုတ်ချေ— ငရဲမှ ထွက်လာသော နတ်ဆိုးတစ်ပါးနှယ်ပင်။ ထိုဖိနှိပ်သော အရိပ်အာဝါသသည် ကုမားမားကို တောင့်ခဲသွားစေပြီး၊ သူမ၏ စကားလုံးများက ရုတ်တရက် လည်ချောင်းထဲတွင် ပိတ်မိသွားတော့သည်။ 

တင်းမာမှုက အခန်းအတွင်း၌ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပါးစပ်ကို ထပ်ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အဖိုးကုက သူမကို တားရန် လက်ကို လျင်မြန်စွာ မြှောက်လိုက်သည်။ 

“အင်း၊ အဘိုးစကားကို တစ်ခါလောက် နားထောင်လိုက်။ ကောင်လေးဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး မင်းကိုယ်တိုင် အတည်ပြုလိုက်။ ဟုတ်ပြီလား?” 

ကုယီလန် သူ့ လက်ချောင်းများကို ထိုကောင်လေးက သူ့အိတ်ထဲ ထိုးထည့်ထားသော ဖုန်းနံပါတ် ပတ်ပတ်လည်၌ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကွေးထားဆဲ ဖြစ်၏။ သူက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ထိုင်ကာ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ သူက ခေါ်ဆိုမှုကို စပီကာဖွင့်၍ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ 

ဤအခြေအနေက မူရင်းဇာတ်ညွှန်းမှ သွေဖည်သွားနိုင်စရာ လုံးဝ မရှိပေ။ 

“ဘီ… ဘီ…” 

ဖုန်း မြည်သံ နှစ်ချက်အကြာတွင် ဖုန်းကို တဖက်မှ ကိုင်လိုက်သည်။ ကြောက်ရွံ့သည့် “ဟယ်လို?” လေးတစ်ခုက အခန်းထဲသို့ ပဲ့တင်ထပ်လာတော့၏။ 

ကုယီလန်က စိတ်အခြေအနေ မကောင်းပေ။ သူက ချိုသာသော စကားလုံးများဖြင့် အချိန်မကုန်စေဘဲ လည်ချောင်းကို တည့်တည့် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်– “မင်း ငါ့ကို လက်ထပ်ချင်တာလား?” 

သူ၏ ပူလောင်ခံထားရသော လည်ချောင်းက နာကျင်မှုဖြင့် တစ်ဒုတ်ဒုတ် ခုန်နေ၏။ သူ၏ လေသံက နိမ့်ကာ ၊ ကြမ်းတမ်းပြီး သိသာသော သည်းမခံနိုင်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ သာမန်ဉာဏ်ရှိသူတိုင်းသည် သူ့ကို ကပ်ဆိုးကဲ့သို့ ဆက်ဆံပြီး အဝေးကို ပြေးသွားကြပေလိမ့်မည်။ 

သို့သော် သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ တကယ်တမ်းတွင်၊ သူက ထိုအခြေအနေ၌ပင် သက်တောင့်သက်သာ ခံစားနေရ၏။ 

အထီးကျန်ခြင်း၊ စွဲလမ်းခြင်းနှင့် အရူးအမူးဖြစ်မှု အနည်းငယ်ပင်— ၎င်းက သူ၏ အပေါ်ယံ အေးဆေးတည်ငြိမ်မှုအောက်မှ တစ်ခုတည်းသော အမှန်တရားပင်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူ ဒေါသထွက်၍ ဖုန်းချရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် အသံတစ်ခု နောက်ဆုံး၌ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ “…ဟုတ်” 

ယင်းအသံမှာ နူးညံ့ပြီး အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။ ပြောလိုက်သည့်သူက မကြားလိုက်မှာကို စိုးရိမ်နေသည့်နှယ်၊ ထိုကောင်လေးက တိုးတိုးလေး လျင်မြန်စွာ ထပ်ထည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်” 

“…” 

တိတ်ဆိတ်မှုက လေးလံသော လိုက်ကာတစ်ခုသဖွယ် အခန်းထဲသို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ 

အဖိုးကုက ကြင်နာသော အဘိုးအိုတစ်ဦးနှယ် နွေးထွေးစွာ ပြုံး၍ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။ 

ကုမားမားက သူမ၏ သားကို မျက်ခုံးပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာက “ပြောသားပဲ” ဟူသော မာနရောင်ခြည်များ ထုတ်လွှင့်နေသည်။ 

သို့သော် ကုယီလန် တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိချေ။ သူက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူ၏ လက်ချောင်းများက ဖြူဖွေးနေပြီး အကြောများက တင်းမာနေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များက ပူလောင်မှုကြောင့် နီရဲ ရောင်ရမ်းနေသော်ငြားလည်း၊ သူက လွှတ်ပေးမည့် အရိပ်အယောင် မပြချေ။ 

သူ မည်သည်အား တွေးနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။ 

. . . . . 

ဖုန်းမခေါ်မီက စုကျီဆွေ့ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ 

သူ လက်ထပ်ဖို့ စေ့စပ်ချင်သည်— သို့သော် တစ်ဖက်လူက သူ့အား မကြိုက်သည်ကို သူ လုံးဝ သေချာနေခဲ့သည်။ သူက ကြောက်တတ်ပြီး ၊ အားနည်းကာ ၊ စကားပြော မကျွမ်းကျင်သလို၊ ထူးခြားသော အားသာချက် တစ်ခုမှ မရှိ။ သူ့လိုလူကို သဘောကျသောသူ အလွန်နည်းပေသည်။ 

သူက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်၍ ကြီးမား တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ရာ၊ ချစ်စဖွယ် ကျားသွားလေး နှစ်ချောင်း ပေါ်လာတော့၏။ 

...အဲဒီတုန်းက ပိုပြုံးခဲ့သင့်တယ်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ ဒါက သူ့ကို နည်းနည်း ပိုပြီး ချစ်စဖွယ်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ် ထင်တယ် ။ 

ကုယီလန်၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု နောက်ဆုံး၌ ရောက်လာသည်အထိ စုကျီဆွေ့ စိတ်ပူပန်နေခဲ့၏။ 

သူ၏ နှလုံးသားက အရူးအမူး ခုန်နေသည်။ သူ၏ မိခင်က ဟိုဘက်ခြမ်းကို ဘာတွေများ ပြောထားသည်ကို သူ လုံးဝ မသိချေ။ 

သို့သော် သူမက ကြိုးစားအားထုတ်မှုများစွာ လုပ်ထားသည်မှာ အသေအချာပင်။ မဟုတ်လျှင် ကုယီလန်တစ်ယောက် ဖုန်းဆက်ပြီး သူ လက်ထပ်ချင်လားဆိုသည်ကို တိုက်ရိုက် မေးစရာ အကြောင်း မရှိပေ။ 

စုကျီဆွေ့တစ်ယောက် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာသွားသည်။ 

မိခင်တစ်ဦး၏ အလိုလိုသိစိတ်က တကယ်ကို အံ့ဩစရာပင်။ သူမက သူ့ခံစားချက်များကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် မြင်တွေ့သွားခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို ကူညီရန် အစပြုခဲ့ကာ တစ်ဖက်လူကို ဆွဲဆောင်ရန် သူမ တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ 

သူက သူ၏ အိပ်ခန်းထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်လျက်၊ ဧည့်ခန်းထဲတွင် သူ့အမေက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများစွာကို ဖြေဆိုနေသည်— ပြီးတော့ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အတော်များများ ခေါ်ဆိုနေသည်ကို နားထောင်နေခဲ့သည်။ 

မကြာခင်မှာပင်၊ သူ့အစ်ကိုကြီး ရောက်လာပြီး နောက်နေ့တွင် ကုယီလန်မိသားစုနှင့်အတူ နေ့လယ်စာ စားကြလိမ့်မည်ဟု သူ့ကို ပြောပြခဲ့သည်။ 

...ဒါကတော့ ဒဏ္ဍာရီလာ “မိဘများ တွေ့ဆုံပွဲ” ဖြစ်ရမယ်၊ စုကျီဆွေ့ တွေးလိုက်သည်။ 

နောက်တစ်နေ့တွင် စုပါးပါးပင် အိမ်ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ မိသားစု တစ်စုလုံး အားသွန်ခွန်စိုက် ထွက်ခဲ့ကြပြီး၊ အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုရှိ သီးသန့် ထမင်းစားခန်းတွင် ကုယီလန်နှင့် သူ၏ မိသားစုကို တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။ 

စုကျီဆွေ့က အဝတ်အစားများ သေချာ ပြင်ဆင်ထား၏— ၎င်းက သူ ဆိုရှယ်လ်ပွဲတစ်ခုကို တက်ရောက်ချင်သည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ 

ကုယီလန်က သူ၏ မိခင်နှင့် မျက်နှာအသွင်အပြင် အချို့ ဆင်တူသဖြင့်၊ စုကျီဆွေ့ ကုမားမားကို ထိုမျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ 

ခေါင်းကို ငုံ့လျက် သေးငယ်သော ကိုက်အားများဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ စားနေခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ နားများက စကားစမြည်ပြောဆိုသံများကို လျှို့ဝှက် နားထောင်ရန် တင်းရင်းနေ၏။ 

“သူတို့နှစ်ယောက်က စရိုက်ချင်း မတူကြဘူး” စုမင်ယွီ ပြောနေသည်။ “လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်တွေလို့ ပြောလို့ရတယ်။ အခုတောင် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေကြတာ။ တကယ် လက်ထပ်ပြီးရင် ဘယ်လောက် ရန်ဖြစ်ကြမလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ၊ အဲ့ဒါမို့ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်—” 

သူ စကားမဆုံးမီတွင် သူ၏ ညီလေးက သူ့ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။ 

စုကျီဆွေ့က သူ၏ ပါးပြင်များကို ဖောင်းလိုက်ပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ပြင်းထန်သော သဘောမတူမှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသသည့် ခေါင်းခါခြင်းကို ပြုလိုက်သည်— ၎င်းနောက် သူ့ကို စကားမပြောရန် တိတ်တဆိတ် ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ 

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ စုမင်ယွီ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ကုပါးပါးနှင့် အဖိုးကုနှစ်ဦးစလုံး ကုယီလန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ 

အဖိုးကုက သူ့အား ကြင်နာသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြပြီး၊ “သူ့ကို အဆင်ပြေတယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား?”

ကုယီလန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူက ရေအေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ချလိုက်၏။ သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းမှ ကျန်ရှိနေသေးသော နာကျင်မှုက မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဆက်လက် ပူလောင်နေသေးသော်လည်း၊ သူက မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပေးချေ။ 

လူတိုင်းက မတူညီသော ထောင့်များမှတဆင့် ဝင်ရောက် စကားပြောဆိုလာကြတော့သည်။ စားပွဲဝိုင်းရှိ လေထုက ပို၍ ပို၍ တင်းမာလာခဲ့သည်။ 

ထိုစဉ် ကုမားမားက အခြေအနေကို ပျော့ပြောင်းအောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။ "ဒါဆို ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ—ကျွန်မတို့ အားလုံး နည်းနည်းစီ လျှော့ပေးလိုက်ကြတာပေါ့။ ကလေးတွေကို ခဏလောက် အတူနေခိုင်းပြီး ခံစားချက်တွေ ရှိလာမလား ကြည့်တာပေါ့?” 

“မဖြစ်နိုင်ဘူး” 

“လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး” 

အသံနှစ်သံက တစ်ပြိုင်နက်တည်း သူမကို ဖြတ်တောက်လိုက်ကြသည်။ ထက်မြက်ပြီး တည်ကြည်သော ထိုအသံနှစ်ခုတွင် ညှိနှိုင်းမှုအတွက် နေရာ လုံးဝ မရှိပေ။ 

အခန်းတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ 

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုပြီးပြည့်စုံစွာ တစ်ပြိုင်တည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကန့်ကွက်မှုနှစ်ခုသည်— လုံးဝ မတူညီသော ဘက်နှစ်ခုမှ လာခဲ့သောကြောင့်ပင်။ 

တစ်ခုသည် စုပါးပါးနှင့် စုမားမားထံမှ— 

နောက်တစ်ခုမှာ ကုယီလန်ထံမှ ဖြစ်သည်။ 

ကုယီလန် : “…” 

စုပါးပါးနှင့် စုမားမား: “…………” 

ခဏလေး— 

ဘယ်သူက ဘယ်ဘက်မှာ ရပ်နေတာလဲ တိတိကျကျ ပြောကြပါဦး။