Ch 3

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၃

မူလပိုင်ရှင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ထျဲလန်ယန်သည် စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေရှာသည်။

သူမ ဝမ်းနည်းနေစဉ်မှာပင် နေရာလွတ်ထဲရှိ ခေါက်ဆွဲများကို သတိရသွားသည်။ "အင်း... ငါ့ခေါက်ဆွဲတွေ... နောက်တစ်ခါ ပြန်စားခွင့်မရတော့တာ နှမြောစရာပဲ..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်မှာ ထျဲလန်ယန်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် အလန့်တကြား ခုန်ထလိုက်မိရာ ပန်းကန်ပင် မှောက်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ 'အလိုလေး... နေရာလွတ်က တကယ်ပဲ သူမနဲ့အတူ ပါလာတာလား။'

ထို့ပြင် ၎င်းက ပစ္စည်းများကိုပင် အလိုအလျောက် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သေးသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူမသည် နေရာလွတ်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ဝင်ပြီးမှသာ ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် နေရာလွတ်ထဲသို့ အမြန်ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ရောက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် မှင်တက်သွားရတော့သည်။

ခြောက်ကပ်နေခဲ့ဖူးသော နေရာလွတ်မှာ လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝါးတောခြံဝင်းရှေ့ရှိ မြေပြင်မှာ ကြည်လင်တောက်ပသော မြစ်တစ်စင်း ဖြစ်နေလေပြီ။

အဝေးတစ်နေရာတွင် စိမ်းလန်းစိုပြည်သော တောင်တန်းကြီးများ ရှိနေပြီး ငှက်ကလေးများ၏ တေးဆိုသံကိုလည်း သဲ့သဲ့လေး ကြားနေရသည်။ မြစ်လည်း ရှိပြီ၊ မြက်ခင်းလည်း ရှိပြီ၊ သစ်တောလည်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ခေတ်အကူးအပြောင်းတ္ထုများထဲမှ စံပြအထူးစွမ်းရည်မျိုး အားလုံးမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပြီ။

ထျဲလန်ယန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဝါးတောခြံဝင်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ယခင်က ဘာမှမရှိသော ခြံဝင်းထဲတွင် အရောင်အသွေးစုံလင်သော ပန်းများ ပွင့်လန်းနေသည်။

သူမကို အံ့အားသင့်ဆုံးဖြစ်စေသည်မှာ သူမ မသေဆုံးမီက ဆွတ်ခူးခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ လင်ဇီးမှိုမှာလည်း ခြံဝင်းထဲတွင် စိုက်ပျိုးလျက်သား ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်ဖြစ်ရာ ၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာ ဖြတ်မရနိုင်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။ ဟားဟား... တစ်ခါလောက်တော့ သေရကျိုးနပ်သည်။

ငွေမက်သူလေး ထျဲလန်ယန်သည် သူမ၏ ဖြူဖွေးသော သွားကြီးများကို ပေါ်အောင် ဖြီးပြလျက် တဟီးဟီး ရယ်မောနေတော့သည်။

သူမသည် လင်ဇီးမှိုကို ထိကြည့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်ထဲတွင် ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားသည်။

'ခေါက်ဆွဲတွေ ပွကုန်တော့မှာပဲ။ မြန်မြန်စားမှ' ထျဲလန်ယန်သည် ခေါက်ဆွဲများကို တရှူးရှူးတရှဲရှဲဖြင့် စားသောက်လိုက်သည်။

သူမ အကြာကြီး တောင့်တခဲ့ရသော ခေါက်ဆွဲများမှာ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထျဲလန်ယန်သည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားရသည်။

သူမ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် လက်ထဲမှ တူများကိုပင် ချိုးပစ်လိုက်မိသည်။ ထျဲလန်ယန်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များမှာ ကျုံ့သွားရသည်။

သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာလည်း သူမနှင့်အတူ ပါလာခဲ့ပါလား။ အို... ဘုရားရေ... သူမ တကယ်ကို ကံကောင်းလှပေသည်။ အလွန်လည်း ပျော်စရာကောင်းလှသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် နေရာလွတ်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကခုန်နေတော့သည်။ လည်ပတ်ခြင်း၊ ခုန်ပေါက်ခြင်းနှင့် မျက်လုံးမှိတ်ထားခြင်းများပင် ပြုလုပ်နေသည်။

"ဘုန်း။" ပျော်လွန်း၍ သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားခြင်း၏ အကျိုးဆက်မှာ သူမ မှောက်လျက်လဲကျသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ပါးစပ်ထဲမှ မြက်များကို နှစ်ကြိမ်မျှ ထွေးထုတ်လိုက်ရသည်။

မူလပိုင်ရှင်မှာ တစ်လခန့် ဖျားနာနေခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်အားနည်းနေခဲ့ရာ ဤကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမှုများကို မခံနိုင်သေးပေ။

သူမတွင် လူဆယ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်သော စွမ်းရည်ရှိသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က လက်မခံသဖြင့် အဆင်မပြေနိုင်သေးပေ။

ခဏမျှသာ လှုပ်ရှားလိုက်ရသော်လည်း ထျဲလန်ယန်မှာ အလွန်အမင်း မောပန်းသွားရသည်။

သူမ၏ မိဘများ ကွယ်လွန်ခဲ့သည့် လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်အတွင်း မူလပိုင်ရှင်မှာ တစ်ညမှ ကောင်းကောင်းမအိပ်ခဲ့ရပေ။

ထျဲလန်ယန်သည် မဆိုင်းမတွပင် အရင်ဆုံး တစ်ရေးလောက် အိပ်လိုက်မည် ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စိတ်ချရစေရန်အတွက်မူ သူမသည် နေရာလွတ်၏ အပြင်ဘက်တွင်သာ အိပ်စက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မူလပိုင်ရှင်ကို ပိတ်လှောင်ထားသည့် စတိုခန်းထဲတွင် သစ်သားကုတင်တစ်ခုသာရှိပြီး စောင်တစ်ထည်ပင် မရှိပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ နွေရာသီဖြစ်နေသဖြင့်သာဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက သူမ အေးခဲနေပေလိမ့်မည်။

သစ်သားကုတင်မှာ အလွန်မာကျောလှပြီး တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်တိုင်း အသံများ မြည်နေသော်လည်း ထျဲလန်ယန်ကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။

ယခင် ကမ္ဘာသစ်တွင်လည်း သူမသည် မိဘမဲ့တစ်ဦးအဖြစ် ဒုက္ခမျိုးစုံ ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကိုပင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရရာ စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှု မရှိသောနေ့ဟူ၍ တစ်ရက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

ယခု ဤခေတ်ကာလသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အေးချမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရရှိလိုက်သည်မှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းလှသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် အလွန်ပင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းချွေ့က တံခါးကို အကြိမ်ကြိမ် အကျယ်ကြီး လာခေါက်နေသော်လည်း သူမ နိုးမလာခဲ့ပေ။

သူမ ပြန်နိုးလာသောအခါ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်ပြီး ည ၇ နာရီပင် ရှိနေပြီပင်။

သူမသည် ယနေ့ နံနက် ၁၁ နာရီခန့်တွင် ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာခဲ့ပြီး မွန်းတည့် ၁၂ နာရီတွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းဆိုရသော် သူမသည် ခုနစ်နာရီ ဆက်တိုက် အိပ်စက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်အားရသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။ ဤတစ်ရေးအိပ်လိုက်ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် လန်းဆန်းစေခဲ့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် တံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားသည်။ ကျန်းချွေ့သည် အခန်းထဲသို့ ဒေါသတကြီး ဝင်လာပြီး အပြင်သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ထျဲလန်ယန် နင် အထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ တံခါးကိုတောင် သော့ခတ်ထားသေးတယ်။"

"နင် ငါ့ဆီက ခေါက်ဆွဲတစ်အိုးလုံးနဲ့ ပေါက်စီအကြီးကြီး နှစ်လုံးကို စားထားတာနော်။ နင်သာ ကတိဖျက်ရဲတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့အကြောင်း သိစေရမယ်။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထျဲလန်ယန်သည် ဒေါသထွက်ထွက်နှင့်ပင် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ဤမိန်းမမှာ တကယ်ပင် အရှက်မရှိပါလား။

ဤအရာများမှာ မူလပိုင်ရှင် မိသားစု၏ ပစ္စည်းများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပါလျက်နှင့် သူမကိုယ်တိုင် သိမ်းပိုက်ထားသည်ကို မပြောဘဲ ပိုင်ရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူမကို ဆူပူနေခြင်းမှာ ဘယ်လို သတ္တိမျိုးပါလိမ့်။

ထျဲလန်ယန်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ရှိနေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပြည့်အဝ ပြန်မကောင်းမွန်သေးသော်လည်း အားနည်းသော လူအချို့ကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာ သူမအတွက် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။

သူမ အပြင်ထွက်ပြီး သူတို့ကို ပညာပေးတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း။" ကျန်းချွေ့သည် တံခါးကို ကျယ်လောင်စွာ ခေါက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ခေါက်ရင်းနှင့်ပင် အော်ဟစ်နေသည်။

"ထျဲလန်ယန်... နင် သောက်ကလေး၊ တံခါးကို အမြန်ဖွင့်စမ်း။ အထဲမှာ ပုန်းနေရင် ငါ ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးလို့ မထင်နဲ့။"

"နင်သာ တံခါးမဖွင့်ရင် ငါ ဓားနဲ့ တံခါးကို ခုတ်ချပစ်မယ်၊ အဲ့အခါကြရင် နင် ဘယ်မှာ ပုန်းမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။"

ထျဲလန်ယန်သည် တံခါးကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ ကျန်းချွေ့မှာ တံခါးကို မှီပြီး အော်ဟစ်နေချိန်ဖြစ်ရာ အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက် လဲကျသွားတော့သည်။

"အား... ငါ့ခါး။" ကျန်းချွေ့သည် နာကျင်စွာဖြင့် သူမ၏ ခါးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထျဲလန်ယန်ကို လှည့်၍ ဟောက်လိုက်သည်။

"နင် သောက်ကလေး၊ နင်ကတော့ သေချင်နေပြီနဲ့တူတယ်။ ငါ့ကိုတောင် ချောင်းတိုက်ရဲတယ်ပေါ့။"

ထျဲလန်ယန်ကမူ ရိုးသားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မက တံခါးဖွင့်ရုံပဲ ဖွင့်လိုက်တာလေ။"

"နင်က ပြန်ပြောနေသေးတယ်၊ နေနှင့်ဦးပေါ့။" ကျန်းချွေ့သည် မြေပြင်မှ ထလိုက်ပြီး သူမရှိရာသို့ ခြိမ်းခြောက်ဟန်ဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။

"အို... ကြောက်စရာကြီး~" ထျဲလန်ယန်သည် ကြောက်သလိုဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ကျန်းချွေ့သည် ခလုတ်တိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ငိုက်ကျသွားကာ မူလပိုင်ရှင်၏ အညစ်အကြေးအိုးထဲသို့ တည့်တည့်ကြီး ကျသွားတော့သည်။

ထိုအိုးထဲတွင် မူလပိုင်ရှင်၏ သုံးရက်စာ အညစ်အကြေးများ ရှိနေပြီး အများကြီးမဟုတ်သော်လည်း ကျန်းချွေ့ကိုမူ ရွံသွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

"အားးးးး" ကျန်းချွေ့သည် ဝက်တစ်ကောင် အော်သကဲ့သို့ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဧည့်ခန်းထဲရှိ ဟူကျူးဇီနှင့် ဟူရှောင်လျန်တို့သည်လည်း အလန့်တကြား ပြေးလာကြသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။ ဟူကျူးဇီနှင့် ဟူရှောင်လျန်တို့သည် ကျန်းချွေ့ကို အမြန်ဆွဲထူလိုက်ကြသည်။

ကျန်းချွေ့ ထလာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဖော်ပြ၍မရသော အနံ့ဆိုးကြီးမှာ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ဟူကျူးဇီနှင့် ဟူရှောင်လျန်တို့မှာ ပါးစပ်များကို ပိတ်ကာ ရွံရှာစွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

ဟူကျူးဇီ - "မိန်းမ... မင်း လမ်းလျှောက်တာ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ဂရုမစိုက်ရတာလဲ၊ နံလိုက်တာ။"

ယခုအခါ ကျန်းချွေ့၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဆီးများ ပေကျံနေပြီး သူမသည် အလွန်အမင်း ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ "ဒီသောက်ကလေးက ငါ့ကို တမင်သက်သက် ခလုတ်တိုက်အောင် လုပ်လိုက်တာ။"

"ဘာ။" ဟူကျူးဇီနှင့် ဟူရှောင်လျန်တို့သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထျဲလန်ယန်ကဲ့သို့ ကြောက်တတ်သူက အမှန်တကယ်ပင် ပြန်လည်ခုခံရဲသည်လား။ သူမသည် အတော်ပင် ရဲတင်းလှပေသည်။

"နင် သေချင်နေပြီပဲ၊ ငါ့အမေကိုတောင် အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့။" ဟူရှောင်လျန်သည် ချက်ချင်း ပါးရိုက်ရန် လက်ရွယ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မကို မရိုက်ပါနဲ့၊ ကျွန်မ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။" ထျဲလန်ယန်က လက်ကာပြလိုက်ရင်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ သံအိုးကို ကောက်ယူကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။

"ဖြောင်း။" ဟူရှောင်လျန်၏ လက်ဝါးမှာ သံအိုးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားသည်။

ဟူရှောင်လျန်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်တော့သည်။ "အားးး... ငါ့လက်ကောက်ဝတ် ကျိုးသွားပြီထင်တယ်၊ နာလိုက်တာ။"

သူ၏ အဖိုးတန်သမီးလေး အနိုင်ကျင့်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ ဟူကျူးဇီမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ထျဲလန်ယန်ကို လက်သီးဖြင့် လွှဲရိုက်လိုက်ပြီး ဟောက်လိုက်သည်။ "နင် သောက်ကလေး... သေချင်နေပြီလား။"

ထျဲလန်ယန်မှာမူ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပြဘဲ သံအိုးဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

"ဘန်း။" ဟူကျူးဇီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တည့်တည့်ကြီး လဲကျသွားသည်။

ထျဲလန်ယန်မှာမူ အားမရသေးပေ။ သူမသည် သံအိုးကို ကိုင်ကာ သူ၏ ခေါင်းကို ထပ်မံထုရိုက်လိုက်သည်။ "ဘန်း ဘန်း ဘန်း။"

ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ဟူကျူးဇီ၏ ခေါင်းမှ သွေးများ ထွက်လာတော့သည်။ ကျန်းချွေ့နှင့် ဟူရှောင်လျန်တို့မှာလည်း အလွန်ပင် ကြောက်လန့်သွားကြသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး သူတို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ အသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ပြောခဲ့သားပဲ၊ မရည်ရွယ်ပါဘူးလို့... ကျွန်မက တမင်လုပ်တာလေ။"

"အပြင်မှာတော့ ငါ စိတ်ရူးပေါက်နေတယ်လို့ နင်တို့ ပြောခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား၊ ကောင်းပြီလေ... ငါ နင်တို့အတွက် တကယ် ရူးပြရမှာပေါ့၊ ဟုတ်ပြီလား။"

ကျန်းချွေ့နှင့် ဟူရှောင်လျန်တို့မှာ ကျောချမ်းသွားကာ လှည့်၍ ထွက်ပြေးကြသည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ သူတို့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် သူတို့၏ ဆံပင်များကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ပြေးလို့မရဘူးလေ၊ ပြေးရဲရင်တော့ နင်တို့ ခြေထောက်တွေကို ငါ ရိုက်ချိုးပစ်မယ်။"

ကျန်းချွေ့မှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထသွားရသည်။ ဤစကားများမှာ ရင်းနှီးနေသလိုပင် ရှိသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ထျဲလန်ယန်ကို ထိုသို့သော စကားမျိုး ပြောခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤသောက်ကလေးမှာ တကယ်ပင် အငြိုးအတေးကြီးလှသည်။