Ch 7

🌻 Chapter 7

ဖူကျင်းသည် တွေဝေငေးမောနေပြီး သူမပတ်ဝန်းကျင်၌ လွမ်းဆွေးရိပ်တို့မှာ ခပ်ဖျော့ဖျော့ လွှမ်းခြုံထားလေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်စုန့်သည်တော့ ဖူကျင်း ဤမျှတည်ငြိမ်နေနိုင်ခြင်းမှာ သူမ၏ မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းကြောင့်သာမက အခိုင်အမာဆုံးသော ကျောထောက်နောက်ခံဖြစ်သည့် သားတော်ဖြစ်သူ ဟုန်ဟွေ့ ရှိနေသောကြောင့်ဆိုသည်ကို သိပေသည်။ အတိတ်တွင် ကိုယ်လုပ်တော်စုန့်သည်လည်း သမီးတော်တစ်ပါး ဖွားမြင်ခဲ့ဖူးသော်ငြား ထိုကလေးငယ်မှာ အရွယ်မတိုင်မီ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရှာသည်။ ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ လီစဲ့ဖူ၏အမြဲလိုလို အပြစ်တင် ကဲ့ရဲ့ခြင်းကိုလည်း သူမ ခံခဲ့ရဖူးသည်။

သမီးတော်လေး တစ်လမပြည့်မီ ကွယ်လွန်သွားရခြင်းမှာ ကိုယ်လုပ်တော်စုန့်၏ အားနည်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကံဆိုးမှုတို့ကြောင့်ဟု လီစဲ့ဖူကယုံကြည်ထားသည်။ စံအိမ်တော် အတွင်းအပြင်ရှိ လူအများကလည်း ထိုအတိုင်းပင် ယူဆခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ တွက်လျှင် ကိုးနှစ်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း နက်ရှိုင်းလှသော ပူဆွေးသောကများမှာ ကိုယ်လုပ်တော်စုန့်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ အချိန်နှင့်အမျှ လွင့်ပါး မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနှစ်များတစ်လျှောက် စတုတ္ထမင်းသားသည် သူမ၏ အဆောင်တော်သို့ ရံဖန်ရံခါ ဝင်ထွက်သွားလာလေ့ ရှိသော်ငြား ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းစွာပင် သားသမီးရတနာထွန်းကားမည့် ကံကြမ္မာကား ပေါ်လာခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် ဟုန်ဟွေ့လေးအား သူမ၏ သားအရင်းပမာ သဘောထားကာ သံယောဇဉ်တွယ်နေခဲ့သည်။ ယခုလည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်မိပြန်သည်။

"ဒါနဲ့ နေပါဦး၊ ဟုန်ဟွေ့လေး ဒီတလော ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

ဖူကျင်းသည် သားဖြစ်သူ၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မျက်မှောင်များက စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် တွန့်ချိုးသွားကာ လေသံထဲတွင်လည်း ညည်းညူသံတို့ ရောယှက်ဘာသည်။

"ကလေးက ငယ်သေးတာကို မင်းသားက သင်ကြားဖို့အရမ်းလောနေတာလေ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ကပဲ ဟုန်ဟွေ့လေး ဖျားသွားလို့ စာမသင်ချင်ဘူးလို့ ယောင်ပြပြီးငိုနေရှာတာ၊ နိုးလာတော့လည်း မင်းသားရဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာကို ခံရသေးတယ်"

ဟုန်ဟွေ့ကို အိမ်တော်အရှေ့ဆောင်၌ ထားရှိကာ ယင်ကျိန်းကိုယ်တိုင် ကြပ်မတ်သင်ကြားပေးနေပြီး စည်းကမ်းအလွန်တင်းကျပ်လှသည်။ ဖူကျင်းအနေဖြင့် သားဖြစ်သူကို လွမ်းဆွတ်မိသော်လည်း တစ်နေ့လျှင် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ သောက်ချိန်မျှသာ တွေ့ဆုံခွင့် ရလေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်စုန့်က "တကယ်ပါပဲ၊ အရှင်မင်းသားက ကလေးတွေရဲ့ ပညာရေးကို အလေးထားတယ်ဆိုပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကိုလည်း ထည့်စဉ်းစားပေးသင့်တာပေါ"

ဖူကျင်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။ 

"အရှင်မင်းသားက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲလေ၊ ပညာသင်တယ်ဆိုတာ ပါရမီအပေါ်မှာလည်း မူတည်သေးတာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးလို့ ရပါ့မလဲ၊ ဟုန်ဟွေ့က နည်းနည်း ညံ့နေခဲ့ရင်တောင် နောင်တစ်ချိန်ကျ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကို ခံစားပြီး ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးတွေ ဆက်ခံရမယ့်သူပဲဟာ၊ အရှင်မင်းသားက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ဖြစ်နေရလဲမသိဘူး၊ သေချာတာကတော့ အရှင်မင်းသားက ဟုန်ဟွေ့ကိုပဲ အဲ့လိုဆက်ဆံတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုန်ယွင်လည်း နောက်နှစ်ဆို သုံးနှစ်ပြည့်ပြီဆိုတော့ သူ့ကိုလည်း အရှေ့ဆောင်ခေါ်သွားပြီး အခြေခံပညာတွေ စသင်ပေးဖို့ စီစဉ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်"

ကိုယ်လုပ်တော်စုန့်က နှုတ်ခမ်းကို ပဝါနှင့်ကာလျက် ရယ်မောလိုက်သည်။ 

"လီစဲ့ဖူကရော သဘောတူပါ့မလား"

ဖူကျင်းသည်လည်း ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းကာ နှုတ်ခမ်းတွန့်ရုံ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒီတစ်ခါ အရှင်မင်းသား လက်လျှော့သွားအောင် သူမရဲ့ ဟန်ဆောင်မသိနားမလည်မှုတွေနဲ့ မိန်းမမာယာတွေကို သုံးနိုင်မလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

ကိုယ်လုပ်တော်စုန့်က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြန်သည်။

"ဟွန့်... ကျမတို့ အရှင်မင်းသားကတော့ သူမရဲ့ အကွက်တွေထဲ ထပ်ဝင်သွားမှာပဲ"

ဖူကျင်းမှာ အနည်းငယ် လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ရဟန်ဖြင့် "နင့်ကို ကြည့်ရတာ သဝန်တိုနေပြန်ပြီ"

ကိုယ်လုပ်တော်စုန့်မှာ တစ်ခုခုကို သက်သေပြချင်ဟန်ဖြင့် အသံကိုနှိမ့်ကာ ပြောလာသည်။

"သ၀န်တိုစရာ ဘာရှိလို့လဲ၊ ညီမတော်က ဒီထက် ပိုစိတ်ဝင် စားစရာကောင်းတဲ့ သတင်းလေးတစ်ခု ပြောပြချင်ရုံပဲ၊ ကိုယ်လုပ်တော်ကမ်းက ဟုန်ဟွေ့ထက် ခြောက်နှစ်ကြီးတယ်၊ မင်းသားက သူ့ကို စာအုပ်တွေကူးရေးဖို့ အလုပ်တွေ အများကြီး ပေးထားတယ်လို့ကြားတယ်၊ ညီမတော် ထင်တာတော့ စာကူးပြီးရင် အလွတ်ကျက်ခိုင်းပြီး စာမေးပွဲစစ်ဦးမလားပဲ"

ထိုသို့ပြောနေစဉ် သူမ မျက်ဝန်းများမှာ နူးညံ့သွားပြီး စားပွဲတစ်လုံးတည်းတွင် အတူတူ ကဗျာတွေစပ်ဆိုခဲ့ကြသည့် သူတို့၏ငယ်ဘဝနေ့ရက်များကို အမှတ်ရသွားမိသည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် ရှက်တက်ကာ ပြိုင်ဆိုင်မှုလည်း ပြင်းထန်သဖြင့် ထိုစဉ်က အလွန်ရင်ခုန်ခဲ့ရဖူးသည်။

သူမ အာရုံလွင့်နေခိုက်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဖူကျင်းက အနက်ရောင် ဝေချီ ကျောက်ပြားနှစ်ပြားကို ခပ်မြန်မြန် ခိုးယူကာ ဖွက်ထားလိုက်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ပြောလာသည်။ 

"နင့်အလှည့်"

ကိုယ်လုပ်တော်စုန့်မှာ စိတ်လွင့်နေဆဲဖြစ်ရာ သူမ၏ ကျောက် ပြားများကို ဆက်ချနေမိသည်။ သူမ အကွက်အနည်းငယ် ရွှေ့ပြီးနောက် ကစားခုံကို သေချာလေ့လာကြည့်ရာ ကြည့်လေကြည့်လေ တစ်ခုခု လွဲမှားနေသလို ခံစားလာရသည်။

"ဒါ မဟုတ်သေးဘူး၊ စောစောက ဒီလိုပုံစံ မဟုတ်ပါဘူး"

ဖူကျင်း : "ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ နင် ရှုံးတော့မှာမို့လို့ လိမ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

လူသားတိုင်းတွင် သူတို့မသိသော လောကကို စူးစမ်းလေ့လာလိုသည့် ဆန္ဒအပြည့်ရှိကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာကို လေးနက်စွာ ယုံကြည်သက်ဝင်ပြီး ပန်းပန်သစ်ပင်တိုင်း၌ ဝိညာဉ်နှင့် အသိဉာဏ်ရှိသည်ဟု ယုံကြည်ထားသော ယင်ကျိန်းကဲ့သို့သော သူများအတွက် ထိုအချက်က ပို၍ပင် မှန်ကန်ပေသည်။ သူသည် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်နိုင်ရန် လူများ၏ စိတ်နှလုံးကို အကဲခတ်လေ့လာရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် အားလပ်ချိန်ရတိုင်း သူ ကမ်းကော်ကော်၏ အဆောင်တော်သို့ လာရောက်တက်ကာ ချက်ချင်းမဝင်သေးဘဲ အပြင်ဘက်၌ အတန်ကြာ ရပ်နေတတ်သည်။ ထိုသို့လုပ်နေခြင်းမှာ သူမ အတွေးသံများကို ကြားနိုင်ရန် မည်မျှအထိ နီးကပ်စွာ နေရမည်ကို  တိတ်တဆိတ်စမ်းသပ်နေခြင်းဖြစ် သည်။

ကမ်းကော်ကော်၏ မနေ့က အပြုအမူများမှာ သူ့စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်စွာ အတည်ပြုပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကမ်းကော်ကော်သည် ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲ မိစ္ဆာတစ်ကောင် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ အတွေးများကို သူ အမှန်တကယ် ကြားနေရခြင်းသာဆိုလျှင် ဤသည်မှာ သူ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ဦးအဖြစ် ကာလကြာရှည် ကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် ထူးခြားသော ဉာဏ်အမြင်ကို ရရှိလာခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤဆန်းကြယ်လှသော မေးခွန်းအတွက် သူနှင့် ရင်းနှီးသော ဆရာတော်ကြီးများထံသို့ပင် သွားရောက်မေးမြန်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူကိုယ်တိုင်သာ လျှို့ဝှက်စွာ အဖြေရှာရမည်။

ယခုလည်း ကမ်းကော်ကော်သည် ဖြူဖွေးနူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်သော ကွေ့ဟွာပန်းမုန့်ကို အရသာခံစားသုံးရင်း စိတ်ထဲမှ မြူးထူးစွာ တွေးနေလေသည်။

【မင်းသားစံအိမ်တော်ရဲ့ မုန့်လုပ်တဲ့သူက တကယ် တော်တာပဲ၊ မနေ့ကမှာလိုက်တဲ့ ကြာပန်းမုန့်လည်း ကောင်းတယ်၊ ဒီနေ့ ကွေ့ဟွာပန်းမုန့်လည်း အရသာရှိတယ် မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ တရုတ်ဆီးသီးပုံစံ မုန့်တွေ မှာရမယ်】

【ဟီးဟီး... ငါလေး အစားကြီးတယ်လို့ အတင်းအဖျင်းပြောခံရမှာကိုသာ မကြောက်ရင် ဒီမုန့်တွေအားလုံးကို တစ်ရက်တည်းနဲ့ အကုန်စားပစ်လိုက်ချင်တာ】

【ဝါး... အရမ်းစားလို့ကောင်းတာပဲ】

သူမ နှုတ်ခမ်းလေး လှုပ်ရုံရေရွတ်လိုက်သည်။ 

"နန်းတော်ထဲက မုန့်တွေကရော ဒီထက်ပို အရသာရှိမလား မသိဘူး၊ နေဦး..."

ထိုစဉ် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော အေးစက်ခက်ထန်လှသည့် နတ်ဘုရားကြီးကို သူမ ရုတ်တရက် လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူမတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက်လာရာ လည်ချောင်းထဲတွင် မုန့်ပင် နင်သွားပြီး အသက်ရှူ ကြပ်သွားတော့သည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်"

ကမ်းကော်ကော်၏အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာကာ ရင်ဘတ်ထဲမှကင် အောင့်တက်လာသည်။ ယင်ကျိန်းကို အရိုအသေပေးရန် ကြောက်လန့် 

တကြား ဒူးထောက်နေကြသော အစေခံမိန်းကလေးများမှာလည်း ကမ်းကော်ကော်၏ အခြေအနေကြောင့် ယောက်ယက် ခက်သွားကြသည်။

"သခင်မလေး၊ သခင်မလေး! ဘာဖြစ်တာလဲ"

ယွမ်းကျွမ် လက်ဖက်ရည်ကို ကပျာကယာ သွားယူပြီး ယွမ်ရှူက သူမ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးနေသည်။

ယင်ကျိန်းသည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့်သာ ရပ်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် တုံးအအနိုင်လွန်းတဲ့အတွက် မိစ္ဆာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူပိုယုံကြည်သွားသည်။

ကမ်းကော်ကော် အတော်ကြာ ရုန်းကန်ပြီးနောက်မှ အသက်ရှူမှန်သွားသည်။ သးမ မျက်ဝန်းတွင် ပြည့်အိုင်နေသော မျက် ရည်များကိုအလျင်အမြန် သုတ်ဖယ်လိုက်ပြီး ယင်ကျိန်းအား လေးစားကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"အခုလေးတင် ကျွန်တော်မျိုးမ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ အရှင်မင်းသား ရှေ့တော်မှာ အရှက်ကွဲရပြီး အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားစေပါတယ်၊ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်"

ယင်ကျိန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ကပ်နေသော မုန့်အစအနများကို သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီ ရှရှအသင့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ထပါ၊ မင်းကို ကိုယ်တော် အပြစ်မတင်ပါဘူး"

ကမ်းကော်ကော် ထရပ်လိုက်စဉ် သူ့ စကားများဖြင့် စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်နေမိသည်။

【မင်းကို ကိုယ်တော် အပြစ်မတင်ပါဘူး တဲ့လား၊ အမယ်လေး... မသိတဲ့သူတွေဆိုရင် သူက ငါ့ကို ကျေးဇူးကြီး တစ်ခုခုပြုလိုက်တယ်လို့ ထင်သွားဦးမယ်၊ ဟွန်း... သူ ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာပြီး လန့်သွားအောင်လုပ်လို့ ငါ သီးသွားတာ အသိသာကြီးကို၊ ငါလေးကပဲ သဘောထားကြီးလို့ သူ့ကို အပြစ်မတင်တာပါနော်】

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကမ်းကော်ကော်သည် ယင်ကျိန်းထံမှ ကျောချမ်းဖွယ်ရာ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရကာ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်မိသည်။